Pięć godzin lotu z Warszawy pozwala przenieść się w świat Orientu, który w Dosze zachwyca nie tylko zjawiskową architekturą, lecz nade wszystko panującą tam aurą spokoju i powszechnej życzliwości. W takiej oto atmosferze, od 29 stycznia do 1 lutego 2025 r. odbył się tam pokaz Arabian Peninsula Horse Show, stanowiący integralną część piątej edycji Katara International Arabian Horse Festival. Festiwal KIAHF trwający aż 8 lutego tworzą trzy imprezy: pokaz Arabian Peninsula Horse Show, aukcja Katara Arabian Horse Auction oraz najbardziej prestiżowy pokaz Global Champions Arabians Tour.

Festiwal Katara International Arabian Horse Festival organizuje fundacja Cultural Village Foundation Katara, przy współudziale Racing and Equestrian Club oraz Qatar Equestrian Federation. Patronat nad wydarzeniem objął sam emir Kataru, szejk Tamim bin Hamad Al Thani. Jak zaznaczył w swoim przesłaniu dyrektor generalny Cultural Village Foundation Katara, profesor Khalid bin Ibrahim Al Sulaiti, festiwal jest hołdem dla tych hodowców, którzy poświęcili wysiłek całego życia, by zachować czystość krwi arabskich linii hodowlanych koni Straight Egyptian. Festiwal jest również wyrazem poczucia odpowiedzialności za realizację misji zachowania, pielęgnowania i propagowania tego dziedzictwa kulturowego, które ucieleśnia koń arabski jako symbol siły, elegancji i lojalności.

Arabian Peninsula Horse Show należy do pokazów „specific origin” dla koni Straight Egyptian. Do pokazu zgłoszono 139 koni z sześciu państw: Kataru, Kuwejtu, Bahrajnu, Arabii Saudyjskiej, Emiratów Arabskich oraz Egiptu. Konie rywalizowały w 12 klasach o niebagatelne nagrody. Dość powiedzieć, że właściciel zwycięskiego konia w klasach koni starszych otrzymuje nagrodę w wysokości 250.000,00 QR (katarskich riali). Jest więc o co walczyć, choć najważniejszy jest prestiż posiadania zwycięskiego konia.

Sam pokaz odbywa się w bajecznej scenerii, jaką tworzy kompleks pokazowy wzniesiony wielomilionowym kosztem na terenie plaży Katara jedynie na czas festiwalu. Lecz organizatorzy nie szczędzą sił i środków, by zapewnić olśniewające warunki dla prezentacji koni. Wszystkie obiekty utrzymane są w wyrafinowanej estetyce nawiązującej do kultury beduińskiej, gdzie dominują spokojne odcienie beżu, brązu i bieli, kreując efekt dyskretnego luksusu. Owa sceneria, połączona z mieniącymi się na horyzoncie sylwetkami ultranowoczesnych drapaczy chmur, niejako symbolizuje filozofię całej imprezy, a więc łączność wielowiekowej tradycji kulturowej Kataru z wyzwaniami nowoczesnego świata. Całość stanowi godną oprawę dla podziwiania urody startujących w pokazie koni Straight Egyptian. W tym roku oceniała je stawka 14 sędziów, wśród których brak było polskich nazwisk, zaś pokaz rozłożono na 4 dni. Warto też odnotować, iż każdego roku organizatorzy wyznaczają inny kolor „dress code” dla uczestników wydarzenia. W tym roku obowiązywał kolor czarny.

Dzień 1, środa 29 stycznia – pierwszy dzień pokazu Arabian Penninsula Horse Festival powitał gości słoneczną, acz nieco wietrzną pogodą, przy komfortowej temperaturze około 20 stopni. Pięknym i oryginalnym elementem ceremonii otwarcia stał się występ batalionu muzycznego katarskich sił powietrznych (Qatar Air Forces Music Batallion). Po zwyczajowych przemówieniach wstępnych rozpoczęła się rywalizacja rocznych klaczek, a następnie ogierków.

W tym miejscu krótka dygresja. Otóż analizując pokaz, należy mieć stale na względzie, iż oglądamy konie Straight Egyptian, a nie Pure Polish. Kryteria oceny i uwarunkowania hodowlane są więc nieco inne. Ze względu na wąską pulę genową koni klasyfikowanych jako Straight Egyptian, są one bardzo zbliżone pod względem budowy i pokroju. Charakterystyczna dla nich jest delikatna, finezyjna budowa i wąska klatka piersiowa. Delikatna konstrukcja czyni je podatnymi na wszelkie kontuzje, zaś dość liczne w trakcie pokazu dyskwalifikacje koni wynikały najczęściej z kulawizny. Ponadto klacze Straight Egyptian trudno się zaźrebiają, stąd każdy nowy przychówek jest bardzo cenny. Startujące na wstępie klaczki roczne zaprezentowały wszystko to, co koń Straight Egyptian ma najlepszego, a więc małą główkę ze wklęsłym profilem osadzoną na długiej, łabędziej szyi oraz duże, ciemne oczy nabierające szczególnego wyrazu na tle siwej maści w odcieniu mlecznej bieli, tak charakterystycznej dla tych koni.

Ze startujących w klasach 1A i 1B roczniaczek, tylko jedna w klasie 1A była gniadej maści wśród reszty siwych. Lecz w zaciętej rywalizacji swoją klasę z notą 91,70 wygrała właśnie ona, przepiękna gniada klaczka QUMRIYAH (Naseem Al Rashediah x Kamar Ega) własności katarskiej Al Hamama Stud. Ciekawostką jest fakt, iż trzecie miejsce w tej samej klasie zajęła siwa klaczka o dużym potencjale, GJ MAJESTICA (Majd Al Qusar x Hadiye Al Shahania) należąca do katarskiej Al Nasser Stud hodowli Glenna Jacobsa. Tego samego, który wielokrotnie fotografował polskie konie. Jednak nie wszyscy wiedzą, iż on sam jest hodowcą koni arabskich odnoszącym na tym polu duże sukcesy. Niestety, najsłabszą stroną rocznych klaczek pozostaje ruch. Jednak patrząc na noty sędziów, należy uznać, iż szczególnie klaczki występujące w klasie 1A dobrze rokują na przyszłość, gdyż ponad połowa z nich uzyskała noty łączne powyżej 90 punktów. Spośród 11 roczniaczek, klasę 1 B wygrała urokliwa ANHAJEEAH AL SHAQAB (Naseem Al Rashediah x Mashhoorah Al Shaqab) ze stadniny Al Shaqab.

W klasach 4A i 4B startowało 18 ogierków rocznych, gdzie pośród samych siwych również znalazł się gniady rodzynek. W klasie 4A furorę wśród publiczności zrobił siwy ogierek SAIF AL WADI (Naseem Al Rashediah x Nefertiti Al Wadi) saudyjskiej Al Wadi Stud. Ów charyzmatyczny ogierek w trakcie swojego występu zerwał się z linki prezentera, podążając dostojnym krokiem z ringu pokazowego wprost na sąsiadujące molo prowadzące do zacumowanych u wybrzeża łodzi. Po chwili Saif Al Wadi zawrócił, a następnie, krocząc równie dostojnie i bez pośpiechu, znów pojawił się u boku swego prezentera. Wobec ogierka nie podejmowano żadnych interwencji, oczekując spokojnie i z szacunkiem, aż ogierek zakończy swój spacer. Owa manifestacja charakteru ogierka Saif Al Wadi spotkała się z dużym aplauzem publiczności. Również sędziowie nie pozostali obojętni na urodę i wdzięk saudyjskiego ogierka. Saif Al Wadi uzyskał łączną notę 91,43, dzięki której wygrał swoją klasę. W kolejnej klasie roczniaków 4B bezapelacyjnym zwycięzcą okazał się siwy D SADN (D Labbad x D Asfoorah) własności Dubai Arabian Horse Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Uzyskał bowiem najwyższą notę dnia 92,57 punktów. Jednak mnie najbardziej urzekł swoim ruchem i charyzmą katarski ogierek IBN AL NAIF (Ansata Nile Echo x Al Jood Al Naif) własności Al Naif Stud.

Dzień 2, czwartek 30 stycznia – w drugim dniu pokazu do rywalizacji przystąpiły klaczki młodsze i ogierki młodsze, a więc konie w wieku 2 i 3 lat. Zgodnie z regulaminem pokazu, grupę wiekową określa data urodzenia przy założeniu, że rok rozpoczyna się 1 października, a kończy 30 września dla klas junior, zgodnie z sezonem hodowlanym obowiązującym na Bliskim Wschodzie. W przypadku klas koni starszych (od 4 lat wzwyż) przyjmuje się, że rok rozpoczyna się 1 stycznia i kończy 31 grudnia.

Silny i chłodny wiatr szalejący podczas drugiego dnia pokazu nie zakłócił rywalizacji młodzieży. Pierwsze na ringu pojawiły się klaczki przypisane do klasy 2A. Na 15 klaczek zgłoszonych, 2 były nieobecne, a 2 zdyskwalifikowano. Ze stawki pozostałych 11 zdecydowanie wybijała się siwa GHAYA EL ALYA (Quemar Al Zaman Al Waab x Ghezlan Al Waab) katarskiej stadniny Al Hamama Stud. W bardzo zróżnicowanej stawce, co pokazał duży rozrzut not, Ghaya El Alya zaprezentowała niezwykle kształtną małą główkę, o nie przerysowanym profilu, oraz harmonijną budowę. Zasłużenie wygrała swoją klasę z notą 91,50. Kolejna rozgrywana klasa 2B przewyższyła poziomem poprzednią. Wysoka nota 92,07 i zwycięstwo w klasie przypadło w udziale przecudownej klaczce BAGHA EL FARIDA (Baarez Al Farida x Sheroukh Al Farida) własności egipskiej Al Farida Stud. Moją ulubienicą w tej klasie była pięknie ruszająca się i urokliwa klaczka MAYAN AL NASSER (Shagran Al Nasser x Reema Al Nasser) katarskiej Al Jaham Stud.

Występujące w dalszej kolejności ogierki młodsze zaznaczyły na ringu swoją osobowość i charyzmę, będąc jednocześnie bardzo żeńskie. Odnoszę również wrażenie, iż konie te mają potencjał, by zaprezentować dużo lepszy ruch, lecz na przeszkodzie często stoi brak zgrania i współpracy pomiędzy koniem a prezenterem. To zjawisko było bardzo zauważalne. W klasie 5A na zgłoszonych 11 koni wystąpiło 9. Tę stawkę urozmaiciły jeden ogierek maści kasztanowatej oraz jeden gniady pośród wszechobecnych siwych. Jednak zaledwie 3 ogierki uzyskały notę łączną 90 punktów i powyżej. Klasę 5A z notą 90,93 wygrał ogierek SH SAHER (Motair Al Baida x PSE Razeelah) stadniny Alshaya Stud z Kuwejtu. Ostatnią tego dnia klasę 5B rozegrano już po zapadnięciu zmroku, przy czarownej iluminacji obiektu niczym z Baśni Tysiąca i Jednej Nocy. Z 11 zgłoszonych do klasy 5B wystartowało tylko 9 ogierków, gdyż 1 był nieobecny, a 1 zdyskwalifikowany. Generalnie konie w tej klasie prezentowały bardzo dobry, dynamiczny ruch. Niewątpliwie większość z nich doskonale rokuje na przyszłość. Niebywały aplauz wywołał w trakcie swojego występu ogierek MALEEH AL NASSER (Nasser Al Rayyan x Sarab Al Nasser) katarskiej Al Nasser Stud. Publiczność i sędziowie mieli zbieżne oceny, gdyż ogierek ten zwyciężył w klasie 2B z bardzo wysoką notą 92,07 deklasując rywali. Mnie zaś zauroczył trzeci w stawce śliczny i wdzięczny ogierek HAITHAM AL SHAHEEN (Fares Al Rayyan x Ghamer Al Shaqab) katarskiej Al Shaheen Stud.

Dzień 3, piątek 31 stycznia – w trzecim dniu pokazu temperatura w Dosze poszła znacznie w górę, co zdało się zwiastować coraz gorętszą rywalizację. Do zmagań w klasie 3A klaczy starszych przystąpił rząd trzynastu mlecznobiałych i ciemnookich piękności, spośród 15 zgłoszonych. Podczas wspólnej prezentacji wszystkich rywalek, jedna z klaczy zerwała się prezenterowi, by odbyć samodzielny spacer. Jednak prezenter szybko opanował sytuację, spokojnym gestem sprowadzając swą podopieczną na miejsce. Poziom rywalizacji wśród klaczy starszych był bardzo wysoki, co znalazło odzwierciedlenie w notach sędziów, plasując się powyżej 90 punktów dla większości współzawodniczących osobniczek. Klasy klaczy starszych objawiły znaną prawdę, że konie arabskie dojrzewają późno. Wraz z wiekiem klacze rozkwitają, prezentując pełnię urody klaczy arabskiej. Wyrównany i wysoki poziom rywalizacji w tej klasie sprawiał, że wygrać mogła jedynie wybitna piękność. Tak też się stało.

Po zwycięstwo w klasie 3A z notą 92,29 sięgnęła zjawiskowa SHEIHANA AL NASSER (Naseem Al Rashediah x Al Jazi Al Nasser) katarskiej Al Nasser Stud. Po piętach deptała jej inna rewelacyjna osobniczka, klacz D A’NNAFEYYAH (Asfoor Al Waab x D Folah) własności dubajskiej Dubai Arabian Horse Stud, uzyskując notę łączną 92 punktów. Lekkim cieniem na rywalizacji w klasie 3B klaczy starszych położyła się informacja, iż jeden z prezenterów otrzymał od DC żółtą kartkę. Z 14 zgłoszonych, do rywalizacji w tej klasie stanęło 11 klaczy, z czego dwie zdyskwalifikowano. Bezapelacyjne zwycięstwo w klasie odniosła z notą 92,64 wspaniała NADRAH AL NASSER (Shagran Al Nasser x Jamila Nasser) z katarskiej stadniny Al Nasser Stud. Publiczność aplauzem okazywała jej swój podziw już w trakcie prezentacji, gdzie klacz pokazała wielką klasę i wspaniały ruch. Drugie miejsce w tej klasie odniosła z notą 91,79 inna warta uwagi klacz, LUJINA (Al Ayaal x Mashalla Aleha) x Mashalla Aleha), z kuwejckiej Ashayel Arabian Horse Stud. Co ciekawe, jak podaje katalog, hodowcą tej klaczy jest Ali Ali Mahmoud z Polski.

Piątkowe zmagania zwieńczyły klasy 6A i 6B ogierów starszych, które toczyły się już po zapadnięciu zmroku. Do każdej z klas zgłoszono po 10 ogierów. Również i tutaj jeden z nich wdzięcznie uciekł spod kurateli prezentera, za co otrzymał duże brawa od publiczności. Rywalizacja ogierów starszych okazała się równie zacięta. Znów potwierdziło się, że wraz z wiekiem konie Straight Egyptian nabierają urody. W klasie 6A do rywalizacji przystąpiło 9 ogierów, gdyż jeden został zdyskwalifikowany. Wśród doskonałej i wyrównanej stawki koni bezsprzecznie od pierwszej chwili na ringu wyróżniał się swoim ruchem, osobowością i niezwykle proporcjonalną głową ogier D MEMZER (Asfoor Al. Waab x Extreme Wonder) dubajskiej Dubai Arabian Stud. Zasłużenie wygrał swoją klasę notą 92 punktów. Jednak prawdziwy klejnot krył się w ostatniej klasie pokazu, czyli klasie 6B ogierów starszych. Urodzony w 2018 roku ogier GJ FAHEEM (Naseem Al Rashediah x Hadiya Al Shahania) od pierwszej sekundy na ringu zdawał się mówić: „Veni, vidi, vici”. Właścicielem i hodowcą tego zjawiskowego ogiera jest wspomniany już wcześniej Glenn Jacobs. Ogiera GJ Faheem trudno opisać. Trzeba go zobaczyć na własne oczy, by w pełni docenić jego urodę i wdzięk. GJ Faheem zdobył najwyższe podium w ubiegłorocznej edycji imprezy. W tym roku wygrał klasę z najwyższą notą pokazu 92,79 punktów, plasując się w roli faworyta do tytułu złotego czempiona ogierów starszych.

Zakończenie rywalizacji w klasach po trzech dniach zmagań skłania do kilku refleksji ogólnych. Niewątpliwie Arabian Peninsula Horse Show pokazał, jak wysoki jest poziom hodowli Straight Egyptian na Półwyspie Arabskim i jaki ta hodowla nosi w sobie potencjał na skalę globalną. Sceptycznie nastawieni do tych koni zmieniliby zdanie, widząc osobniki startujące w pokazie. Sędziowie oceniali konie surowo, gdyż żaden koń nie uzyskał noty 93 punktów. Rywalizacja pokazała supremację katarskich stadnin w hodowli koni Straight Egyptian, zaś jako na czołowego obecnie reproduktora tej hodowli należy wskazać ogiera Naseem Al Rashediah.

Dzień 4, sobota 1 lutego – w ostatnim dniu pokazu cudowne słońce i lazur nieba stanowiły doskonałe tło dla końcowego akordu Arabian Peninsula Horse Show, a więc dla rozgrywanych tego dnia czempionatów. Wedle obowiązującego regulaminu pokazu, do czempionatu wchodzi 5 najlepszych koni z każdej klasy, o ile do współzawodnictwa zgłoszono mniej niż 180 koni. Jeśli liczba zgłoszonych koni przekroczyłaby tę liczbę, wówczas do czempionatu kwalifikowałyby się tylko 3 najlepsze konie z każdej klasy. W tym roku o palmę pierwszeństwa rywalizowało po 5 koni dla poszczególnych klas, a więc w każdej kategorii po 10 koni. Tego dnia publiczność była bardziej ożywiona niż zwykle, oczekując w napięciu na koronację zwycięzców. Jednak niespodzianek nie było. Zwyciężyli najlepsi.

Złotą medalistką klaczy rocznych została wspaniała, gniada QUMRIYAH (Naseem Al Rashediah x Kama Ega), srebro wywalczyła wyhodowana przez Glenna Jacobsa GJ MAJESTICA (Majd Al Qusar x Hadiya Al Shahania), zaś brąz powędrował do urokliwej ANHAJEEAH AL SHAQAB (Naseem Al Rashediah x Masshoorah Al Shaqab). Jak widać, całe podium klaczek rocznych powędrowało do stadnin z Kataru: Al Hamama Stud, Al Nasser Stud oraz Al Shaqab Stud. Ojcem złotej i brązowej medalistki jest Naseem Al Rashediah.

W czempionatach ogierków rocznych złotem okrył się zjawiskowy D SADN (D Labbad x D Asforaah), srebro wywalczył psotny SAIF AL WADI (Naseem Al Rashediah x Nefertiti Al Wadi), zaś brązowy medal otrzymał IBN AL NAIF (Ansata Nile Echo x Al Jood Al Naif). Podium podzieliły między sobą stadniny ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (Dubai Arabian Stud), Arabii Saudyjskiej (Al Wadi Stud) oraz Kataru (Al Naif Stud). Ojcem srebrnego medalisty jest Naseem Al Rashediah.

Złotą czempionką klaczy młodszych została niezwykle urodziwa BAGHA EL FARIDA (Baarez Al Farida x Sherouk Al Farida), srebro powędrowało do ślicznej GHAYA EL ALYA (Qamar Al Zaman Al Waab x Ghezlan Al Waab), zaś brąz trafił do klaczki LATEEN AL DANAT (Naseem Al Rashediah x Mona Aldanat). W tym przypadku podium podzieliły między sobą stadniny z Egiptu (El Farida Stud), Kataru (Al Hamama Stud) i Kuwejtu (Al Danat Farm). Córka ogiera Naseem Al Rashediah wywalczyła brąz.

Czempionem ogierków młodszych został ulubieniec publiczności MALEEH AL NASSER (Nasser Al Rayyan x Sarab Al Nasser), po srebro sięgnął MEJRIN AL SALAM (Motair Al Baida x Layan Al Salam), zaś brązowy medal przypadł w udziale ogierkowi AKM LUSAIL (Shaheen AA x Aishaa). Złoto i brąz były sukcesem dwóch stadnin z Kataru, Al Nasser Stud i AKM Arabians, środkowe podium to sukces hodowli Al Salam Stud z Królestwa Arabii Saudyjskiej.

Pośród fleszy fotografów oraz licznie zgromadzonej publiczności z całego świata sędziowie zdecydowali na koniec o wynikach dla dwóch najbardziej ekscytujących klas, a więc klaczy i ogierów starszych. Jednak wyniki były z góry przesądzone, gdyż nikt i nic nie mogło zagrozić faworytom.

Na najwyższym stopniu podium czempionatu klaczy starszych stanęła niezwykle urodziwa NADRAH AL NASSER (Shagran Al Nasser x Jamila Al Nasser). Zgodnie z oczekiwaniami, srebro wywalczyła zachwycająca D A’NNAFEYYAH (Asfoor Al Waab x D Folah), zaś brąz trafił do czarownej klaczy LUJINA (Al Ayal AA x Mashalla Aleha). Z trofeum dla swoich koni cieszyły się Al Nasser Stud z Kataru, Dubai Arabian Horse Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz Asayel Arabian Horse Stud z Kuwejtu.

Wisienką na torcie były czempionaty ogierów starszych. Nikt nie miał najmniejszych wątpliwości, który ogier zajmie najwyższe miejsce na podium. Uzyskując najwyższą notę pokazu i wzbudzając powszechny zachwyt, na złoto zasłużył sobie tylko jeden: ogier GJ FAHEEM (Naseem Al Rashediah x Hadiya Al Shahania), własności i hodowli Glenna Jacobsa. Gratulacje. Za nim na podium stanął ogier BASHEER AL WAAB (Sinan Al Rayyan x Amaal Al Waab) wyhodowany przez samego szejka Abudullaha bin Khaleda Al Thaniego, zaś brąz wywalczył charyzmatyczny D MEMZER (Asfoor Al Waab x Xtreme Wonder). Swój prymat zaznaczyły El Alya Stud z Kataru oraz Dubai Arabian Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, nie wspominając o właścicielu i hodowcy złotego czempiona. Za to wielkie osiągnięcie Glenn Jacobs zainkasował nagrodę w wysokości QR 250 000,00, co w pełni mu się należało. I znów, ojcem złotego czempiona ogierów starszych jest Naseem Al Rashediah.

Obcowanie przez cztery dni z pięknem koni arabskich z Półwyspu Arabskiego było niezwykłym przeżyciem estetycznym, gdyż nikt nie może odmówić tym koniom niezwykłej wprost urody i słodyczy. Należy również podkreślić, iż hodowcy zaprezentowanych koni wkładają w prowadzoną hodowlę olbrzymią pracę i pieniądze dla uzyskania pożądanego efektu, honorując tym samym dziedzictwo kulturowe, jakie od pokoleń wiąże te zwierzęta z mieszkańcami Półwyspu Arabskiego. Dla nich konie to pasja i długofalowa strategia działania. Organizatorzy Katara International Arabian Horse Festival stawiają sobie za cel stworzenie globalnej platformy, oferującej wszystkim zainteresowanym ekspercką wiedzę w zakresie hodowli koni arabskich czystej krwi Straight Egyptian. Chodzi również o utworzenie płaszczyzny umożliwiającej hodowcom wymianę doświadczeń, by w ten sposób przyczynić się do dalszego rozwoju hodowli tych koni. Propagowanie ich piękna oraz związanej z nimi tradycji hodowlanej ma również na celu podniesienie rangi i statusu tych koni na świecie. Niewątpliwa jest przodująca rola Kataru w tym dziele.

W tym miejscu należy wyrazić wielkie uznanie organizatorom, którzy uczynili wszystko, by jak najlepiej zadbać o zaproszonych gości. Komitet organizacyjny KIAHF wykazał się godnym podziwu poziomem profesjonalizmu. Wszystkie aspekty organizacyjne były zapięte na ostatni guzik, co zapewniło sprawny przebieg imprezy oraz pełen komfort i wygodę gości podziwiających piękno, siłę i elegancję koni arabskich czystej krwi z Półwyspu Arabskiego. Niezwykle ujmująca jest również wyjątkowa uprzejmość i chęć pomocy okazywana gościom nie tylko przez organizatorów, ale przez wszystkich napotkanych po drodze mieszkańców Kataru. Opuszczając gościnne katarskie progi pozostajemy z przesłaniem, iż hodowla koni Straight Egyptian nierozerwalnie łączy się z tradycją i poczuciem tożsamości tego kraju, co wyraża motto: „Breeding for heritage”.

Białka w grze, bo Hannie Sztuce się chce. A chcieć to bardzo wiele. Utrzymujący się w państwowej hodowli koni marazm trwa przynajmniej od początku 2020 roku. Szalejąca pandemia oraz utrzymujący się w kręgach „władzy hodowlanej” stan zawieszenia dla wielu stał się wymówką by ograniczyć swoją aktywność do niezbędnego minimum. Tak jest wygodniej i prościej. Ów brak działania jest nie tylko wyrazem filozofii „tisze budiesz, dalsze jediesz”. Bierna postawa zapewne wynika również z braku jakiejkolwiek wizji co dalej wśród decydentów oraz przedstawicieli władzy w terenie, czyli w państwowych stadninach koni. Brak chęci, brak wizji i brak działania to mikstura trująca. Z kolei chęci i wizja połączone z działaniem to lekarstwo mogące uzdrowić organizm bytujący nawet w bardzo niesprzyjającym otoczeniu.

Piastowanie funkcji prezesa, kierownika oraz funkcji głównego hodowcy w państwowych stadninach koni arabskich to wielki zaszczyt i przywilej. To jednak również wielka odpowiedzialność. Mając te wszystkie uwarunkowania na względzie, wróćmy do Białki, która otwiera się na gości. Hanna Sztuka objęła kierownictwo Stadniny Koni Białka 15 listopada 2021 roku. Jako kierownik w Białce odpowiada ona za całokształt działalności stadniny, w tym za sprawy hodowlane. Sztuka szybko pokazała, że działanie jest jej żywiołem. Bo chcieć to móc. Dwa miesiące po objęciu białeckiej stadniny przez Hannę Sztukę, miłośnicy koni arabskich zostali zaproszeni przez SK Białka na Spotkanie Noworoczne połączone z prezentacją ogierów hodowlanych. Spotkanie to odbyło się w minioną sobotę 22 stycznia 2022 roku.

Niczym czarowna wróżka, Białka powitała gości otulona w śnieżną szatę iskrzącą kryształkami lodu. Mimo mroźnej aury, frekwencja dopisała. Z zaproszenia na Spotkanie Noworoczne w Białce skorzystało liczne grono osób, od prezesów państwowych stadnin arabskich, poprzez prywatnych hodowców, aż po miłośników koni arabskich. Jako się rzekło, do Białki przybyli Lucjan Cichosz, p.o. prezesa SK Janów Podlaski oraz Marek Skomorowski, p.o. prezesa SK Michałów. Obecni byli też znani z sukcesów pokazowych hodowcy prywatni, m.in. Waldemar Bąk, Józef Pietrzak, Wojciech Parczewski oraz Andrzej Wójtowicz. Jednak szczególnie warto odnotować fakt, iż w Białce pojawiło się bardzo wielu drobnych hodowców prywatnych, dla których hodowla koni arabskich to pasja i sposób na życie. To właśnie wśród nich znajdziemy najwięcej zagorzałych zwolenników koni Pure Polish oraz użytkowania koni arabskich. Można więc śmiało powiedzieć, że sobotnie spotkanie w Białce było spotkaniem prawdziwych koniarzy z krwi i kości.

Odbywająca się na ujeżdżalni prezentacja ogierów hodowlanych SK Białka rozpoczęła Spotkanie Noworoczne, zaś nastrój potęgowała olbrzymich rozmiarów choinka świąteczna zdobiąca wnętrze. Gości powitał Robert Krześniak, członek Zarządu Małopolskiej Hodowli Roślin. Jak się dowiedzieliśmy, rok 2022 jest dla MHR rokiem szczególnym. Otóż 3 września planowane są uroczystości z okazji 40-lecia istnienia Stadniny Koni w Białce oraz 150-lecia istnienia MHR. Następnie głos zabrała Hanna Sztuka, przystępując wraz z pracownikami stadniny do zaprezentowania przybyłym gościom ogierów hodowlanych stadniny. Wśród nich znajdowały się ogiery innych ras niż arabska, lecz to właśnie ogiery arabskie budziły największe zainteresowanie wśród zgromadzonych w Białce arabiarzy. Owo zainteresowanie ogniskowało się na głównej atrakcji imprezy, a mianowicie wydzierżawionym na ten sezon hodowlany do SK Białka, ogierze D Kaheel. Jak wiadomo, w dobrym scenariuszu emocje są stopniowane, więc na grande entree gwiazdy przyszło nam poczekać. Czekanie to umilał gościom gorący poczęstunek: bigos popijany bezalkoholowym grzańcem.

Zaszczyt inauguracji wydarzenia przypadł ogierowi Palatino (Pesal – Palmeta po Ecaho) ur. 2006, hod. i wł. SK Janów Podlaski, wydzierżawionemu na ten sezon do SK Białka. Palatino to syn ogiera Pesal, urodzonego w 1991 w SK Białka, dumy białeckiej hodowli, a także przedstawiciela rodu Ilderim or. ar. O walorach ogiera Pesal powiedziano już wszystko: jego olśniewająca uroda oraz niezwykle łagodny charakter to cechy niezwykle pożądane w hodowli. Palatino jest nieodrodnym synem swojego ojca. Posiada on wszystkie cechy charakteryzujące klasyczny typ polskiego ogiera arabskiego, a więc prawidłową budowę, urodziwą głowę, piękne oko oraz fenomenalny ruch i dzielność. Włodarze białeckiej stadniny liczą na to, że Palatino pozostawi w Białce potomstwo godne jego „ja” oraz przedłuży tamże ród Ilderima. W tym miejscu warto też wspomnieć, że ekipę białeckich prezenterów wsparł podczas prezentacji, dawno niewidziany Piotr Dwojak. Dobrze się stało, że ten doświadczony i utalentowany prezenter ponownie zasili swoimi umiejętnościami państwowe stadniny koni arabskich. Kolejnym ogierem arabskim zaprezentowanym w Białce był młody ogier Celadon (Pogrom – Celita po Lawrence El Gazal) ur. 2019, hod. i wł. SK Białka, który jest obecnie przygotowywany do kariery hodowlanej w swojej macierzystej stadninie. Może nie każdy pamięta, że matka ogiera Celadon należy do babolniańskiej rodziny żeńskiej Bent-El-Arab, dobrze reprezentowanej w SK Białka.

Następny na wybiegu pokazał się ogier Pentagram (Druid – Pętla po Visbaden) ur. 1999, hod. SK Janów Podlaski, wł. Grzegorza Miklaszewskiego, obecnie w dzierżawie w SK Białka. Pentagram to koń wybitnie w typie użytkowym, syn najlepszego konia wyścigowego czystej krwi w powojennej Polsce, ogiera Druid oraz reprezentant rodu Bairactar or.ar. Pentagram to koń poprawny o dużych walorach użytkowych, które to cechy są pożądane w białeckiej hodowli. Jak powszechne wiadomo, SK Białka wprawdzie zabiega o wzmocnienie swojej linii pokazowej, lecz konie użytkowe stanowią niezwykle ważny obszar działalności tej stadniny.

Kolejny ogier arabski zaprezentowany na paradzie ogierów hodowlanych w Białce to Falset (Ekstern – Flaminia po Gapar) ur. 2018, hod. i wł. SK Michałów. Falset jest ostatnim synem ogiera Ekstern, epokowego reproduktora. Falset odbył próbę dzielności na torze wyścigowym. Co znamienne, macierzysta stadnina zdecydowała się wyselekcjonować ogiera Falset do kastracji i sprzedaży. Od noża uratowała go w ostatniej chwili kierownik SK Białka. Jak widać, zauważyła w tym ogierze potencjał hodowlany oraz cenne pochodzenie, gdyż reprezentuje on ród Kuhailana Haifi or. ar. oraz niezwykle cenną i rzadką rodzinę żeńską klaczy Ukrainka poprzez linię Forty. Nie chodzi o to, by Falset dawał potomstwo wybitne, lecz by pozostawiał konie dobre. Chodzi też o to, by przedłużył swój ród męski. Sztuka jest znana z tego, że jej wybory hodowlane są nieoczywiste i mogą budzić kontrowersje, lecz jej niewątpliwa intuicja hodowlana dawała dotąd nadspodziewanie dobre efekty.

Innym ogierem hod. i wł. SK Białka, który otrzymał szansę sprawdzenia się w białeckiej hodowli jest Palert (Alert – Pericola po Kahil Al Shaqab) ur. 2018, hod. i wł. SK Białka. Również Palert reprezentuje ród Ilderima or. ar., co niewątpliwie jest atutem tego ogiera, gdyż ten właśnie ród ma być kultywowany w Białce.

Bardzo podobał się kasztanowaty kolega stajenny Palerta oraz następny w stawce ogierów hodowlanych, a więc Belmari (El Omari – Bint Ermina po Kabsztad) ur. 2017. Srebrny medalista w klasie ogierów młodszych na Narodowym Pokazie Koni Arabskich w Janowie Podlaskim w 2020 i brązowy medalista Narodowego Pokazu 2021 w kategorii ogierów starszych. Belmari niewątpliwie jawi się jako obiecujący reproduktor, choć z góry nigdy nie wiadomo, jak dany osobnik sprawdzi się w hodowli.

Hanna Sztuka działa i Hannie Sztuce zależy. Zależy jej na kultywowaniu polskich rodów męskich. Dzięki swojej kwerendzie odnalazła w prywatnych rękach przedstawiciela niezwykle rzadko występującego już rodu męskiego Krzyżyk or. ar. Ogierem tym jest Orbitale (Wojnicz – Olivia po Eldon), wnuk janowskiej Olity, hod. i wł. SK Wiśnicz. Ten siwy ogier, znany miłośnikom rajdów długodystansowych, biegający także na torze, a jednocześnie urodziwy, daje nadzieję na potomstwo o wszechstronnych możliwościach. Potomstwo tego ogiera jest również szansą na kontynuację w PSK rodu męskiego Krzyżyk or.ar.

Jak mawia prof. Krystyna Chmiel, araby przekształcono jednostronnie w pokazowe modele, tymczasem z arabami można wszystko, gdyż są to konie wyjątkowo pojętne i inteligentne. Dobrze więc, że SK Białka stawia na wszechstronne wykorzystanie koni arabskich, a przynależność araba do typu użytkowego nie jest tam wadą, lecz zaletą. Jednak nie można abstrahować od realiów panujących na światowym rynku koni arabskich. Utrzymanie i doskonalenie linii pokazowej są warunkami sine qua non by utrzymać prestiż i sukcesy sprzedażowe państwowej hodowli koni arabskich. Stąd decyzja by wydzierżawić do SK Białka ogiera arabskiego w typie pokazowym, który zwieńczył prezentację białeckich ogierów hodowlanych.

Białka zaś może pochwalić się dzierżawą ogiera D Kaheel (FA El Rasheem – D Muwadah po QR Marc), ur. 2016, hod. Dubai Stud i wł. Abhaa Arabians z Kuwejtu. Decyzja o dzierżawie tego ogiera była podyktowana względami czysto komercyjnymi. Ogier ten jest synem jednego z topowych na chwilę obecną reproduktorów klasy światowej i reprezentuje wybitną linię pokazową. D Kaheel spełnia oczekiwania białeckiej stadniny, gdyż jest to koń w dużych ramach, o wyjątkowej urodzie i świetnym ruchu z fazą zawieszenia. Głowa obdarzona dużym czarnym okiem, małymi dobrze wykształconymi uszami, świetnym ganaszem, a w ruchu i w pozycji na stój D Kaheel wspaniale eksponuje swoją szyję. Chodzi pod siodłem i ma już potomstwo. Jednak największą jego zaletą jest niezwykle łagodny i przyjazny charakter. Witający nowoprzybyłego ogiera goście mieli okazję przekonać się o tym osobiście. Pozwolono nam podejść do niego bardzo blisko, aby go pogłaskać i obejrzeć z bliska. D Kaheel zdał celująco test na zrównoważenie, gdy Krzysztof Czarnota podnosił mu kopyta, a Krystyna Chmiel dotykała mu uszu. D Kaheel był spokojny i pozwalał na wszystko, nie okazując żadnej irytacji czy zniecierpliwienia. Choć jak mówił mi Piotr Dwojak, ogier zaraz odespał sobie te atrakcje. D Kaheel zachwyca pod każdym względem i życzmy sobie, by pozostawił w Białce stawkę przyszłych czempionów i czempionek.

Gdy zakończyła się prezentacja ogierów hodowlanych, wszyscy udali się do biura stadniny by tam przy kawie i cieście wysłuchać wykładu wygłoszonego przez prof. dr. hab. Krystynę Chmiel pt. „Polskie rody męskie i ich znaczenie w hodowli”. Wykładowi przyświecała maksyma: „ani słowa o Saklawi I”. Jeszcze dwa powiedzenia patronowały prezentacji Krystyny Chmiel, a mianowicie: „śpieszmy się używać ogiery, bo tak szybko odchodzą”, a także: „jeden dobry ogier jest wart stada średnich klaczy”. Gorzką konkluzją była zaś konstatacja, iż polscy hodowcy nie umieli szanować i doceniać świetnych ogierów, w jakie obfitowała polska hodowla państwowa. Zamiast ich używać, ogiery te zostały albo sprzedane, albo niewykorzystane. Trudno zrelacjonować w szczegółach to co usłyszeliśmy od pani profesor, gdyż wykład ten był pełen szczegółów i niuansów godnych audytorium złożonego z prawdziwych znawców. Okazało się, że tacy byli wśród słuchaczy. Drobni hodowcy prywatni obecni na sali zgłaszali, iż znali lub posiadali tego czy tamtego konia wspomnianego w wykładzie, albo posiadali lub posiadają potomstwo tych koni. Można się było przekonać, że w rękach hodowców prywatnych znajduje się jeszcze wiele koni z zanikających polskich rodów męskich, często tych nieobecnych już w hodowli państwowej. Prelegentka szczegółowo omówiła 7 polskich rodów męskich, a więc Bairactar or. ar. imp. 1817 do Weil, Krzyżyk or. ar. imp. 1876 do Jarczowic, Koheilan Adjuze or. ar. imp. 1885 do Babolnej, Ilderim or. ar. imp. 1900 do Sławuty, Ibrahim or. ar. imp. 1907 do Antonin, Kuhailan Afas or. ar. imp. 1931 do Gumnisk oraz Kuhailan Haifi or. ar. imp. 1931 do Gumnisk.

W obliczu niezwykle krytycznej sytuacji polskich rodów męskich, w opinii Krystyny Chmiel należałoby zrobić kwerendę, gdzie kto i co ma w prywatnej hodowli, by ewentualnie pobierać i mrozić nasienie ogierów ze starych polskich rodów obecnych jedynie w hodowli prywatnej, by móc przywracać te rody do państwowych stadnin arabskich. Ten postulat pani profesor nie jest nowy, lecz póki co nikt z osób odpowiedzialnych za państwową hodowlę nie chce się podjąć jego realizacji, czy też raczej zlecić jego realizację.

Jak już wcześniej wspomniałam, wykład Krystyny Chmiel spotkał się z żywym oddźwiękiem wśród obecnych na sali hodowców prywatnych. Panuje ogólna opinia, że włodarze państwowej hodowli koni arabskich nie mają żadnego pomysłu na tę hodowlę, a wnioski z wysłuchanej prezentacji nie były budujące. Wielkimi krokami zbliża się czas przygotowań do kolejnej aukcji Pride of Poland. Tymczasem w tle wielka niepewność, będą zmieniać status prawny stadnin czy nie? Kto będzie organizatorem tegorocznej aukcji? Wszak Tomasz Chalimoniuk ponoć złożył rezygnację z zajmowanego stanowiska ministerialnego pełnomocnika ds. hodowli koni. Czy dymisja ta została przyjęta? Nie wiadomo. Niewiadomych jest wiele. Na tę chwile nie pozostaje nic innego, poza tym, by oczekując na dalszy rozwój wydarzeń szefowie PSK robili jak najlepiej to, co do nich należy w ramach powierzonych im obowiązków. Z pewnością przykład Spotkania Noworocznego w Białce pokazał jedno. Pandemia pandemią, lecz stadniny w większym stopniu powinny otworzyć się na organizację różnorakich imprez typu parady hodowlane, konferencje hodowlane itp. dostępne dla szerokiego grona hodowców i miłośników koni arabskich. To sprzyja budowaniu pozytywnej atmosfery wokół stadnin arabskich, a wszelkie działania w tym kierunku są niezwykle potrzebne. Ponadto, takie spotkania są niezwykle przyjemne, integrują środowisko i mimo nawet gorzkich przemyśleń niosą ze sobą duży ładunek pozytywnej energii. Z pewnością każdy wrócił z białeckiego spotkania zadowolony i pełen entuzjazmu. Czekamy więc na kolejne spotkanie w Białce oraz na to, by prezesi SK Michałów oraz SK Janów Podlaski poszli za przykładem Hanny Sztuki, zapraszając wszystkich chętnych do podobnych prezentacji ogierów hodowlanych w swoich stadninach. A Białce i Małopolskiej Hodowli Roślin, dziękujemy za tegoroczne Spotkanie Noworoczne.

Koronawirus sprawił, że przyszło nam żyć w dziwnych czasach. Jednak nie wszystkie „dziwne” zjawiska można wytłumaczyć szalejącą pandemią. Tak właśnie jest z aukcją Pride of Poland 2021. Pod wieloma względami była to aukcja bez precedensu. Nad tegoroczną edycją, w poprzedzających ją miesiącach, zapadła niespotykana dotąd cisza medialna. Selekcja koni na aukcję nie wzbudziła zwyczajowych emocji, ani w mediach głównego nurtu, ani też w mediach społecznościowych. Przyczyna takiego stanu rzeczy tkwi, być może, w nowym podejściu organizatora do janowskiej imprezy Anno Domini 2021. Oto niegdysiejsze Dni Konia Arabskiego, czy też Święto Konia Arabskiego stały się świętem środowiska hodowców i właścicieli. Mogłoby się wydawać, że konie zeszły na plan dalszy. Dość powiedzieć, że informacja o mającej odbyć się 10 maja pierwszej konferencji prasowej poświęconej Pride of Poland 2021 pojawiła się na stronie PKWK zaledwie kilka godzin przed zapowiadanym wydarzeniem. Tuż przed jej rozpoczęciem, rzeczona konferencja została odwołana i przeniesiona na kolejny termin. 13 maja prezes PKWK wreszcie pojawił się na przełożonej konferencji on-line, lecz sam, bez asysty zapowiadanego Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Konferencja okazała się niezwykle krótka i stanowiła zadziwiający kontrast z analogicznym wydarzeniem z pandemicznego roku 2020. Kolejnej konferencji już nie było.

Cisza wokół koni typowanych na aukcję Pride of Poland 2021 miała bezpośrednie przełożenie na niespotykany brak widocznej promocji koni aukcyjnych. W latach ubiegłych cezurą dla inauguracji katalogu aukcyjnego stanowił czerwcowy, bardzo prestiżowy Menton Mediterranean and Arab Countries Arabian Horse Championship Show. Chodziło o to, by z odpowiednim wyprzedzeniem zainteresować poważnych kupców ofertą sierpniowej aukcji koni arabskich w Janowie Podlaskim. Tym razem naszego katalogu w Mentonie nie było. Ba, obecna tam polska ekipa musiała mierzyć się z pytaniami, czy w ogóle janowska aukcja dojdzie do skutku. Szeroko relacjonowane w latach ubiegłych sesje zdjęciowe do katalogu aukcyjnego tym razem przeszły całkiem bez echa. Pierwsze zdjęcia koni aukcyjnych zaczęły stopniowo ukazywać się w sieci, tu i tam, jednak na oficjalnej stronie Pride of Poland 2021 katalog aukcji Pride of Poland oraz Summer Sale ukazał się dopiero 26 lipca. Jak mi wyjaśnił Marek Romański, były p.o. SK Michałów, stadnina prowadziła intensywną promocję w mediach społecznościowych, wysyłając do potencjalnych klientów materiały filmowe promujące konie aukcyjne.

Wypowiadając się 4 sierpnia dla Radia Lublin, Tomasz Chalimoniuk w następujących słowach asekuracyjnie ocenił spodziewany wynik organizowanej przez PKWK imprezy: „Co do kupców, to nie wiadomo, jak to do końca wyjdzie, głównie z powodów pandemicznych, bo strasznie dużo ludzi boi się tego, co się dzieje i nie wiedzą, czy do Polski da się przyjechać. Ale zainteresowanie jest. Z tego, co wiem, część kupców, szczególnie znad Zatoki Perskiej, stara się tutaj wysłać swoich agentów europejskich, głównie z powodu ograniczeń pandemicznych i kwarantanny. Ciężko powiedzieć, bo po takim specyficznym czasie, jakim był poprzedni i obecny rok pandemii, nie ma nikogo, kto mógłby określić, jak rynek handlu końmi arabskimi stoi dzisiaj”. W późniejszych wypowiedziach Pełnomocnik Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ds. Hodowli Koni powtarzał, że trudno w obecnej chwili powiedzieć, jak pandemia wpłynęła na rynek koni arabskich, wobec zaś odwołania imprezy w Aachen, Janów będzie pierwszym testem, „gdzie jesteśmy”. To, co wydarzyło się później, czyli sukces aukcji Pride of Poland 2021, nie był więc oczywisty. Okazało się, że przebieg i ostateczny wynik aukcji wzbudził wielkie emocje z tego powodu, iż impreza obfitowała w nieprzewidywane wcześniej zdarzenia i zwroty akcji. Faktem jest, iż zapowiadane przez Chalimoniuka zainteresowanie aukcją się zmaterializowało. Kupcy stawili się licznie, reprezentując takie kraje jak Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska, Katar, Bahrajn, Turcja, Wielka Brytania, Belgia, Holandia, no i oczywiście Polska. Tuż przed rozpoczęciem aukcji Pride of Poland wśród gości rozeszła się informacja, iż wpłacono 50 wadiów.

Na aukcję Pride of Poland wystawiono łącznie 16 koni, z czego z SK Michałów 7 koni, z SK Janów Podlaski 6 koni, z SK Białka 1 konia oraz 2 konie prywatnej własności. W tej stawce znalazły się aż 3 ogiery: michałowskie Equator (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern) i Ermitage (QR Marc – Emandoria po Gazal Al Shaqab) oraz janowski Pomian (Gazal Al Shaqab – Pilar po Fawor). Tylu ogierów w ofercie Pride of Poland jeszcze nie było, przynajmniej w ostatnich latach. Omawiana aukcja była inna niż poprzednie również dlatego, że to właśnie jeden z tych ogierów, a nie klacz, miał pełnić rolę lokomotywy aukcji. Mowa oczywiście o utytułowanym ogierze Equator, będącym dumą michałowskiej stadniny, złotym medalistą czempionatu świata ogierów starszych z 2018 roku. Jednym słowem, Equator został okrzyknięty perłą w koronie aukcji PoP 2021. W jednej ze swych wcześniejszych wypowiedzi medialnych Chalimoniuk sugerował nawet, że istnieje szansa uzyskania za ogiera Equator wyższej ceny niż rekordowa kwota uzyskana w roku ubiegłym za białecką klacz Perfinka. Jak sam przyznał w rozmowie ze mną, była to wypowiedź na wyrost. Wedle innych spekulacji krążących w środowisku, Equator miałby zostać sprzedany za cenę nie niższą niż 750 tysięcy euro, gdyż ponoć taką ustanowiono cenę rezerwową na tego ogiera. Sprzedaż ogiera Equator za wielkie pieniądze uznawana była za pewnik. Drugiemu z oferowanych przez SK Michałów ogierów, Ermitage, również dawano szansę na sprzedaż. Jest on bowiem synem Emandorii i pełnym bratem ogiera Emerald J. Niezwykle lubiany przeze mnie ogier Pomian, o wspaniałym, łagodnym usposobieniu, zdawał się mieć najmniejsze szanse na sprzedaż. Jedynych zainteresowanych Pomianem można było spodziewać się ewentualnie wśród rodzimych kupców. Krystyna Chmiel w wypowiedziach medialnych tak oceniała potencjał tego ogiera: „Pomian jeszcze może zrobić karierę pokazową, posiada świetne walory ruchowe, poza tym ma bardzo dobry charakter”. Ciekawe, iż katalog Pride of Poland 2020 opisujący wystawianą na tamtej aukcji klacz Aplia (Pomian – Anima po Ekstern), najlepszą córkę Pomiana, taką oto laurkę wystawił temu ogierowi: „an excellent pedigree and show achievements of Pomian guarantee him a place in the chief sire group of Janów Podlaski”. Jak widać, w życiu konia też nie ma żadnych gwarancji.

Stawka klaczy z oferty Pride of Poland 2021 była wyjątkowo nieoczywista. Brakowało gwiazd światowego formatu (te już wyprzedano), lecz nie brakowało perełek. Dla wielbicieli Pure Polish, niezwykłą gratką była możliwość zakupu janowskiej klaczy Amiga (Piaff – Amra po Eukaliptus), czy też klaczy Bigamia (Ekstern – Barka po Ararat), również własności SK Janów Podlaski. Konie Pure Polish z polskim papierem po stronie ojca i matki to coraz rzadszy towar. W wypowiedzi dla Radia Lublin z 8 czerwca, Krystyna Chmiel następująco oceniła ofertę klaczy: „Jest wybrany skład dla amatorów różnego typu koni arabskich, więc dla miłośników koni pokazowych może być zeszłoroczna czempionka roczniaków z Białki, dwulatka Brodnica, córka Bambiny. Poza tym jest jeszcze w tej samej stawce półsiostra Bambiny, pięknie skarogniada Bemola. Jest cały klan zwolenników tego typu ciemnych maści, więc może to być coś dla nich. Poza tym dla miłośników koni w starym polskim typie są starsze, doświadczone i typowo polskie klacze, jak Amiga i Bigamia. Obydwie są siwe i wyglądają tak typowo, jak kiedyś powinien był wyglądać polski arab. Są przede wszystkim bardzo suche. Mają duże oczy, suche rzeźbione głowy, mają głębokie ganasze, pięknie się ruszają”. Patrząc na listę klaczy aukcyjnych, niepokoi kontynuacja w tym roku trendu zapoczątkowanego na „breeding prospects”, tj. klacze Aplia (Pomian – Anima po Ekstern) oraz Amirata (EKS Alihandro – Alhasa po Ganges). W dotychczasowej, długiej historii sierpniowych aukcji w Janowie rzadko sprzedawano tak młode i rokujące klacze, których pełen potencjał pokazowo-hodowlany nie zdołał się jeszcze rozwinąć. Wystawienie na tegoroczną aukcję dwuletniej, niezwykle obiecującej Brodnicy (Pogrom – Bambina po Kahil Al Shaqab) było więc posunięciem budzącym wątpliwości. Trzeba jednak wspomnieć, iż w SK Janów Podlaski pozostają matka i siostra Brodnicy.

W swojej wypowiedzi dla mediów Jerzy Białobok tak ocenił ofertę aukcyjną: „tegoroczna oferta, z wyjątkiem ogiera Equator, nie składa się z najlepszych polskich koni, składa się z bardzo dobrych polskich koni. Z Janowa na pewno prym wiedzie córka Bambiny, a Michałów na pewno ma Emandorissę. Są to konie, które powinny poprowadzić tę aukcję”. Takie były prognozy przed aukcją w PoP 2021 w chwili, gdy licznie zgromadzona w Janowie publiczność usłyszała, punktualnie o godzinie 16.00, 15 sierpnia pytanie od prowadzącego akcję Erika Blaacka: „Are you ready to buy horses?” Odzewem było gromkie YEAH!!! Współprowadzącym aukcję był prezenter TVP Grzegorz Miśtal.

Aukcję rozpoczęła licytacja białeckiej klaczy Cefrena (Lawrence El Gazal – Cella po Ekstern), od ceny wywoławczej 5 tysięcy euro. Na aukcjach PoP białeckie konie często schodziły z ringu niesprzedane. Atutem tej klaczy było, iż reprezentuje unikatową linię żeńską Bent El Arab or.ar. (to dla koneserów) oraz że jest pokryta ogierem Equator. Pierwsza licytacja odbyła się szybko. Gdy doszło do kwoty 14 tysięcy euro, ogłoszono, iż klacz jest „on the market”. Ostatecznie, Cefrena, licytowana jako Lot 1, została sprzedana za 15 tysięcy euro. Jej sprzedaż okazała się dobrym otwarciem i od tej chwili aukcja rozpędzała się coraz bardziej. Lot 2, czyli janowska Amiga (Piaff – Amra po Eukaliptus) była pierwszą z trzech, oferowanych na aukcji, klaczy z czysto polskim rodowodem, tak zwanych Pure Polish. Dla wielu kupców w Europie taki rodowód, coraz rzadszy, jest tym, czego szukają. Mimo dojrzałego wieku, Amiga zachowuje świetną kondycję oraz piękną górę, a ponadto może jeszcze urodzić coś dobrego. W istocie, Eric Blaack miał pełną rację, zachwalając tę klacz następująco: „She’s got style, movement and everything”. Trzeba również dodać, iż Amiga należy do tych klaczy, które rozkwitają z wiekiem. Cena wywoławcza janowskiej klaczy wynosiła 10 tysięcy euro i ślamazarna początkowo licytacja zdawała się wskazywać na to, iż wśród kupców brak ludzi doceniających jej wartość. Gdy wreszcie wylicytowano kwotę 20 tysięcy euro, aukcjoner ogłosił, że Amiga jest „on the market”. Summa summarum, Amiga została sprzedana do Szwecji za kwotę 26 tysięcy euro do kupców, którzy znają wartość koni Pure Polish.

Kolejna klacz, czyli Lot 3, El Madera (Morion – El Medonia po Shanghai E.A.), nie wymieniana wcześniej w gronie faworytek, okazała się tą klaczą, za sprawą której aukcja nabrała rozpędu, dramaturgii oraz wielkich emocji. Ta młoda, zaledwie 2-letnia klacz, o pięknej głowie i szyi, przepastnym oku i równej górze, reprezentująca wszystko, co najlepsze w michałowskiej hodowli, stała się przyczynkiem do niezwykle ekscytującej licytacji, która rozpoczęła się od kwoty 50 tysięcy euro. Otrzymaliśmy w efekcie wspaniałe widowisko, gdzie postąpienia po 5 tysięcy euro błyskawicznie windowały cenę licytowanej klaczki. W mgnieniu oka Madera osiągnęła cenę 155 tysięcy euro, za którą została kupiona przez Ninę Suskievicovą z Czech. Słyszałam w kuluarach, że nowa właścicielka była niezwykle szczęśliwa, że udało jej się kupić tę obiecująca klaczkę za tak korzystną, w jej ocenie, kwotę.

Następną propozycją aukcyjną SK Michałów była klacz Enobaria (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern). Wystawiana jako Lot 4, była zapowiadana przed aukcją jako „jedna z bardziej ekskluzywnych propozycji’. Jej głównym atutem było to, iż Enobaria to pełna siostra ogiera Equator. Licytacja rozpoczęła się od kwoty 25 tysięcy euro. Początkowo brak było chętnych do licytowania, ostatecznie jednak udało się uzyskać cenę na poziomie 34 tysięcy euro, od której to kwoty klacz była „on the market”. Pełna siostra Equatora nie wywołała więc wśród kupców szczególnego bicia serca.

Bicie mojego serca wzbudziło za to pojawienie się na ringu aukcyjnym uwielbianego przeze mnie ogiera Pomian (Gazal Al Shaqab – Pilar po Fawor), Lot 5. Pełny brat Pingi, syn żyjących legend, mający ¾ rodowodu polskiego, jest ogierem kochanym przez wszystkich, którzy go znają. Zaletą Pomiana jest nie tylko cudowny charakter, lecz również piękny ruch, idealny łuk szyi, głęboki ganasz, góra jak stół, imponujący wykrok oraz dotąd niewykorzystany potencjał pokazowy. Niezwykle zacięta i emocjonująca licytacja tego ogiera okazała się kolejną, miłą niespodzianką tej aukcji. Licytacja rozpoczęła się od kwoty 5 tysięcy euro i zaraz nabrała wielkiego rozpędu, bo klienci wręcz bili się o Pomiana. Ogier został spuszczony z linki przez Mateusza Tokarskiego, genialnego prezentera z Janowa, umiejącego nawiązać niezwykłe porozumienie z prezentowanymi końmi. Dzięki temu Pomian zachwycił zarówno kupców, jak i publiczność całym sobą, nie tylko wspaniałym ruchem. Postąpienia szły po tysiącu euro, a gdy licytacja osiągnęła poziom 19 tysięcy, Eric Blaack oznajmił, że Pomian jest „on the market”. Ostatecznie, po zaciętej i emocjonującej licytacji, ogier Pomian został sprzedany za sumę 46 tysięcy euro do Arabii Saudyjskiej. Muszę przyznać, że miałam nadzieję, że Pomian zostanie kupiony przez nabywcę z Europy; obawiam się bowiem, jak zniesie tak odmienne warunki klimatyczne. Podeszłam więc do nowych właścicieli Pomiana z pytaniem, czy koń będzie mieć dostęp do zielonych pastwisk. Niezwykle uprzejmy przedstawiciel Alwashem Stud zapewnił mnie, że w Arabii Saudyjskiej ogier będzie miał jak w raju. Wierzę mu na słowo, bo życzę temu cudownemu koniowi szczęśliwego życia.

Następujący po ogierze Pomian Lot 6, Emandorissa (Abha Qatar – Emanda po Ecaho) była jedną z zapowiadanych lokomotyw aukcji PoP 2021. Jak powiedział Blaack, “she is one of the highlights of the auction, maternal sister of Emandoria, she has quality, substance, type, she got it all”. Królowa Michałowa, ze względu na swoją matkę, reprezentuje najlepszą michałowską linię pokazową „E”, stąd cenę wywoławczą tej klaczy określono na poziomie 150 tysięcy euro. Było jasne, że kilkoro kupców, w tym menadżerka Al Thumama Stud, przybyło do Janowa, by wrócić do domu z Emandorissą. Postąpienia po 10 i 20 tysięcy euro sprawiły, iż szybko wylicytowano kwotę 300 tysięcy euro, za którą Emandorissa była już „on the market”. Jednak ten poziom nie zakończył licytacji. Hilke de Bruycker dopięła swego, kupując Emandorissę dla Al Thumama Stud za godną tej klaczy cenę 450 tysięcy euro. Na tym etapie wszyscy uczestnicy mieli już świadomość, że jesteśmy świadkami udanej aukcji, świadczącej o tym, że janowska flagowa impreza odzyskuje dawny blask.

Jak to bywa, kolejna propozycja SK Michałów, Lot 7, czyli klacz Ebira (Empire – Ebra po Alert), nie wzbudziła wśród kupców zainteresowania. Cena wywoławcza w wysokości 15 tysięcy euro nikogo nie zachęciła i klacz zeszła z ringu niesprzedana. Poprzedzająca oczekiwaną licytację ogiera Equator (Lot 8) janowska klacz Bemola (Pomian – Belissa po Poganin) oraz Lot 9, falborecka klacz Estama (EKS Alihandro – Estaka po Eskalopka), zostały sprzedane, odpowiednio, za 25 tysięcy (skarogniada Bemola, półsiostra Bambiny, trafiła do Belgii) oraz 17 tysięcy euro.

Wreszcie na aukcyjną arenę wkroczył oczekiwany przez wszystkich Lot 10, michałowski ogier Equator (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern), zapowiadany jako perła w koronie aukcji PoP 2021. Jak anonsował go Grzegorz Miśtal, „muskularny wygląd ogiera Equator jest rozpoznawalny na całym świecie”; raz w życiu jest szansa na zakup takiego konia. 11-letni Equator, czempion świata ogierów starszych z 2018 roku, nie potrzebuje reklamy. Cena wywoławcza wynosiła więc aż 300 tysięcy euro. Ze względu na ogromne oczekiwania, mógł dziwić fakt, że na taką cenę rezerwową nie było reakcji kupców. Jak słyszałam w kuluarach, realnie rzecz biorąc, Equator może być atrakcyjny ze względu na swój dotychczasowy dorobek pokazowy, ale w tej mierze osiągnął już wszystko. Pozostaje mu jedynie kariera hodowlana, choć dotychczas nie zachwycił w tej roli. W efekcie, cena wywoławcza została obniżona do 200 tysięcy, co ożywiło licytację. Jednak na poziomie 400 tysięcy licytacja się zacięła. Sądzę, że nikt nie spodziewał się, iż licytacja ogiera Pomian będzie dużo bardziej emocjonująca i ciekawa niż ogiera Equator, pomijając oczywiście uzyskane ceny. Gdy licytujący wymęczyli cenę 440 tysięcy euro aukcjoner oznajmił, iż Equator „is on the market”. Finalnie, Equator został sprzedany za 450 tysięcy euro do Arabii Saudyjskiej. Jak poinformowano publiczność, trafi on do tego samego domu co Perfinka. Trzeba sobie jasno powiedzieć, iż uzyskana za Equatora cena może i była poniżej oczekiwań, czy tej pierwotnie ustalonej ceny rezerwowej. Jednak prawda jest taka, iż należało go sprzedać za dobrą cenę 450 tysięcy euro, gdyż z każdym rokiem jego wartość będzie maleć. Eksperci twierdzą, że należało sprzedać tego ogiera dwa lata temu, gdy był jeszcze opromieniony świeżo zdobytym tytułem czempiona świata. W chwili obecnej uzyskana kwota musi zostać uznana za satysfakcjonującą. Nie ulega wszak wątpliwości, iż licytacja Equatora była rozczarowująca. To jasne, że moda na tego ogiera już minęła.

Lot 11, janowska klacz Bigamia (Ekstern – Barka po Ararat), to kolejna z trzech klaczy aukcyjnych o rodowodzie Pure Polish. Równolatka klaczy Amiga prezentowała się od niej dużo gorzej, gdyż po wykarmieniu źrebaka jest w kiepskiej formie. Jednak klacz tę wyróżnia doskonały polski papier oraz fakt, iż jest to wspaniała klacz matka. Przy okazji warto zauważyć, że decyzja o pokryciu Bigamii takim ogierem jak Haash OSB budzi pewien sprzeciw. Tak wyborna janowska klacz kryta kiepskim ogierem, zupełnie do niej nie pasującym, ani do polskiego programu hodowlanego… Zabrzmi to paradoksalnie, ale szczęśliwie dla SK Janów Podlaski na tę klacz nie było chętnych, mimo obniżenia ceny wywoławczej z 20 do 15 tysięcy euro. Bigamia przyda się jeszcze w janowskiej stadninie.

W przeciwieństwie do ogiera Equator, zapowiadana jako kolejna gwiazda aukcji, młoda janowska klacz Brodnica (Pogrom – Bambina po Kahil Al Shaqab) nie zawiodła pokładanych w niej nadziei, a wręcz przeciwnie. Jako Lot 12 pięknie pokazała się już na piątkowej prezentacji koni aukcyjnych, czym z pewnością rozbudziła apetyty kupców. Ta pierwszorzędnie zbudowana 2-letnia klaczka, która w 2020 roku zdobyła aż trzy tytuły czempionki – w Białce, Janowie i Pradze – stanowiła dla kupców wspaniały prospekt pokazowy, a następnie hodowlany. Gdyby nie fakt, iż pozostawia w Janowie matkę i siostrę, aż żal byłoby się pozbywać tak zachwycającej klaczki. Perfekcyjnie zaprezentowana przez Mateusza Tokarskiego, który w pewnym momencie puścił ją, by mogła w pełni zaprezentować swój ruch, dawała pewność, że znajdzie się chętny kupiec. Jednak uzyskana kwota była zaskoczeniem in plus. Wprawdzie początkowa cena wywoławcza w wysokości 100 tysięcy euro została obniżona do 50 tysięcy, lecz licytacja ruszyła z kopyta. Na kolejne postąpienia po 10 tysięcy nie trzeba było długo czekać. Ogólnie rzec biorąc, dzięki zaaranżowanemu aplauzowi wspieranemu przez publiczność na trybunach, aukcja była wydarzeniem pełnym radości i spontanicznych emocji. Walka o Brodnicę rozgorzała na dobre. Przy kwocie 160 tysięcy euro oznajmiono, iż osiągnęła cenę rezerwową. Mimo to licytacja trwała nadal. Prezentujący Brodnicę Mateusz Tokarski już wiedział, że ta cudowna klacz opuści janowską stajnię i nie mógł powstrzymać łez. Płakał jak dziecko, co pokazuje więź janowskich prezenterów z końmi… Przy tej okazji wspomnę, że srebrny medalista czempionatu Polski ogierów młodszych, janowski Czaro (Poganin – Cedora po Kahil Al Shaqab), wprost uwielbia Andrzeja Siekluckiego, który go pokazywał w Czempionacie Narodowym. Klacz Brodnica, „arystokracja Janowa Podlaskiego”, została sprzedana po emocjonującej licytacji za fantastyczną cenę 250 tysięcy euro. Jak poinformowano publiczność, trafiła do Szwajcarii, do hodowczyni Nayli Hayek, która niewątpliwie będzie umiała wykorzystać potencjał tej cudownej janowskiej klaczy.

Lot 13, klacz Paradna (Equator – Piękna Pani po Ekstern), wystawiona przez Leszka Jarmuża, została sprzedana do Polski za 15 tysięcy euro, z kolei Lot 14, janowska Tarta (Palatino – Tartina po Perseusz), ostatnia z klaczy Pure Polish, wzbudziła niewielkie zainteresowanie (początkowo wręcz żadnego). Ostatecznie sprzedano ją za jedyne 8 tysięcy euro kupcowi z Holandii, lekarzowi weterynarii. Można więc domniemywać, iż nie będzie miała źle.

Przedostatni koń, Lot 15, ogier Ermitage (QR Marc – Emandoria po Gazal Al Shaqab), był absolutnym pewniakiem, ze względu na swoje pochodzenie. Pełny brat ogiera Emerald J, został przedstawiony przez Grzegorza Miśtala jako „przepiękny ogier, jak ze starych pokazów”. Bardzo dobre określenie, gdyż Ermitage niewątpliwie jest bardzo dekoracyjnym ogierem, choć na ringu pokazowym nie ma szans, ze względu na liczne braki w budowie. Po obniżeniu ceny wywoławczej z 25 tysięcy na 10 tysięcy, licytacja ruszyła do przodu. Nowym kupcem/pośrednikiem okazał się Marek Romański, były p.o. SK Michałów, który uczestniczył w licytacji tego ogiera. Osiągnąwszy cenę 32 tysiące euro, Ermitage był już „on the market”. Duże zainteresowanie sprawiło, iż osiągnął on cenę 72 tysięcy euro, którą wylicytował nabywca z Arabii Saudyjskiej.

Ostatni oferowany koń, Lot 16, klacz Pustynna Noc (WH Kaneko MS – Pustynna Rosa po Ekstern), „piękność z pustynnej kolekcji Michałowa”, z rzadko spotykanym rodowodem i źrebna ogierem Paris, została sprzedana za 35 tysięcy euro. Ostatecznie sprzedano 14 z 16 oferowanych koni za łączną kwotę 1 miliona 598 tysięcy euro. Jak powiedział po aukcji Tomasz Chalimoniuk: „Jestem zadowolony z tego wyniku, bo się obawiałem przed aukcją. To było wróżenie z fusów”. Dzięki aukcji Pride of Poland 2021 państwowe stadniny nie tylko zostały zasilone bardzo potrzebnymi pieniędzmi, lecz również podreperowały swój wizerunek.

Tegoroczna atmosfera wydarzenia całkowicie różniła się od tej w roku ubiegłym. Do Janowa wróciła publiczność, która licznie odwiedzała stadninę w trakcie minionego weekendu. Goście mogli spacerować wszędzie, nie będąc przez nikogo strofowani. Pojawiły się stoiska handlowe, lody, co przy pięknej pogodzie stwarzało cudowną atmosferę święta konia arabskiego. Swoją działalność w budynku aukcyjnym zainaugurowała restauracja „Bałałajka”, o nazwie zapożyczonej od słynnej klaczy, której portret zdobi wnętrze.

W niedzielę, zgodnie z tradycją, czempionat i aukcję w Janowie odwiedzili Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi Grzegorz Puda oraz kilkoro celebrytów, jak choćby Anna Popek w pięknym kapeluszu i Paweł Deląg w modnym kaszkiecie. Po ubiegłorocznej przerwie, w Janowie była widziana również Anna Stefaniuk, była wieloletnia główna hodowczyni tej stadniny. W przeciwieństwie do roku ubiegłego, minister rolnictwa nie był otoczony kordonem ochroniarzy odgradzających go od „gawiedzi”. Wręcz przeciwnie, przechadzał się swobodnie i każdy mógł z nim porozmawiać. Na marginesie wspomnę, iż poseł Jan Krzysztof Ardanowski również pojawił się na chwilę w Janowie. Grzegorz Puda okazał się człowiekiem przystępnym i oby tylko zdążył zrealizować swoje obietnice względem PSK, dotyczące dalszego finansowego wsparcia, szczególnie dla Janowa. Na porannej konferencji prasowej 16 sierpnia zadałam mu pytanie, czy resort podejmuje starania o wpisanie SK Janów Podlaski na listę światowego dziedzictwa UNESCO, co umożliwiłoby tej stadninie dostęp do różnorakich dotacji celowych oraz środków unijnych, Usłyszałam, że czynione są analizy w tym względzie, bowiem nie zawsze wpisanie na listę okazuje się korzystne dla danego obiektu. Grzegorz Puda zapewnił, że wsparcie państwa dla hodowli koni będzie utrzymane, hodowla koni arabskich zaś jest traktowana jako dobro narodowe. Marki SK Janów Podlaski, SK Michałów i Pure Polish muszą się rozwijać. Podkreślono również, iż istniejące w SK Janów Podlaski zaniedbania są efektem kumulacji niekorzystnych zjawisk z ostatnich 20-30 lat. Nie da się ich zniwelować w 5 lat. Atakująca prezesa SK Janów Podlaski Lucjana Cichosza hejterka, znana jako „Alina z fejsbuka”, otrzymała od niego propozycję, by razem przejść się po stadninie, tak by mogła przekonać się naocznie, iż zaniedbania te pochodzą jeszcze z czasów miłych sercu tej osoby. Jak można było przypuszczać, fejsbukowa „dama” odrzuciła tę propozycję. Optymistycznym akcentem konferencji była ogólna radość z sukcesu aukcji Pride of Poland 2021. Tomasz Chalimoniuk stwierdził, iż aukcja ta uzyskała historycznie najwyższy wskaźnik sprzedaży do ilości zgłoszonych koni, średnia zaś powyżej 100 tysięcy euro za konia dobitnie pokazuje, że janowska aukcja odzyskała swoje miejsce na światowej scenie. Na koniec Grzegorz Puda powiedział, iż jest pod wrażeniem organizacji imprezy, lecz zawsze może być lepiej.

Sukces aukcji niewątpliwie cieszy. Należy jednak pamiętać, że w obecnym stanie rzeczy zarówno SK Janów Podlaski, jak i SK Michałów muszą odbudowywać swoją hodowlę, przetrzebioną latami wyprzedaży najlepszych klaczy z obu stadnin. Marek Skomorowski, nowy p.o. prezesa SK Michałów, jest bezsprzecznie doskonałym specjalistą od zarządzania i ekonomiki przedsiębiorstwa z branży rolnej, co udowodnił jako prezes Zamojskich Zakładów Zbożowych. Jeśli otrzyma do współpracy doświadczonego głównego hodowcę koni, SK Michałów ma szansę na rozkwit. Umówmy się, trudno teraz o człowieka, który w jednej osobie będzie łączyć umiejętności zarządcze z umiejętnościami hodowlanymi. SK Janów Podlaski również wymaga, by Katarzyna Stepczuk otrzymała fachowe wsparcie w kwestiach hodowlanych, aby z jednej strony odbudowywać markę Pure Polish, z drugiej zaś prowadzić ukierunkowaną politykę hodowlaną determinowaną jakąś głębszą koncepcją. Przy tej okazji należy koniecznie zaznaczyć, iż w niedzielę aukcyjną profesor Krystyna Chmiel promowała swoją nową książkę pod tytułem „Polska hodowla koni arabskich czystej krwi (1979-2019) i jej sukcesy na świecie”, wydaną przez Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi. Miłośnicy koni arabskich powinni mieć ten tytuł w swojej bibliotece.

Organizator miał w tym roku trudne zadanie, gdyż ze względu na pandemię i inne zobowiązania sponsorskie, spółki skarbu państwa nie sypnęły groszem na aukcję Pride of Poland 2021. Sytuację uratowała dotacja od jednej z agencji Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Trzeba było oszczędzać. Nie chciałabym więc przesłonić krytykanctwem niewątpliwego sukcesu aukcji. Mimo niedociągnięć w promocji, kupcy dopisali i wydali na polskie konie duże pieniądze. Warto by jednak rozważyć na przyszłość zaangażowanie polskich, dwujęzycznych aukcjonerów oraz polskich ringmenów. Byłoby też wskazane, by stadniny zatrudniały po jednej osobie, której jedynym zadaniem byłaby promocja w mediach społecznościowych, na Instagramie etc. koni ze swoich stadnin, utrzymywanie stałych relacji z potencjalnymi kupcami oraz budowanie na przestrzeni całego roku zaplecza dla sukcesu kolejnych aukcji. Samo PKWK ma zbyt wiele zadań w stosunku do liczby zatrudnianych pracowników, by sprostać temu zadaniu. Niewątpliwie godna podkreślenia była atmosfera, przyjazna dla każdego, bez dzielenia ludzi na dobrze i źle widzianych. Było miło, wesoło, ciekawie, bezpretensjonalnie i gościnnie. Istne święto konia arabskiego.

Aukcja Summer Sale zawsze budzi mniejsze emocje. Na poniedziałkową licytację wystawiono łącznie 19 koni, z czego z SK Michałów 8 koni, z SK Janów Podlaski 6 koni, z SK Białka 3 konie oraz 2 konie prywatnej własności. Niekwestionowanym celebrytą w stawce Summer Sale był michałowski trzyletni Pointer (Sahm El Arab – Palanga po Ekstern). Głównym wyróżnikiem tegorocznej aukcji Summer Sale było to, że wszystkie konie się sprzedały. Na tej aukcji można było zrobić świetny interes, czyli kupić klasową klacz za niewielką cenę, choć generalnie większość wystawionych koni nie mogła pochwalić się pokazowym ruchem. By wskazać jedynie kilka z takich okazji: janowska klacz Endorfina (Alert – Eteryka po Poganin), z coraz rzadszym rodowodem Pure Polish, wnuczka klaczy Etnologia, została zakupiona do Włoch za 10 tysięcy euro; inna janowska klacz, Aldonza (Borsalino K – Alhasa po Ganges), półsiostra klaczy Al Jazeera i Amirata, została wylicytowana przez Marka Romańskiego za jedyne 5 tysięcy euro; kolejna klacz Pure Polish, tym razem michałowska, Ellena (Ekstern – El Kahira po Emigracja), znalazła nabywcę za 11 tysięcy euro; druga Pure Polish z Michałowa, klacz El Azja (Ekstern – El Dorra po QR Marc), trafiła do Włoch za cenę 27 tysięcy euro. Przemysław Sawicki zapewne bardzo cieszył się z tego, że za jedyne 4 tysiące udało mu się kupić na Summer Sale klacz El Kashira (Wadee Al Shaqab – Evictoria po Vitorio TO). Jednak licytacja michałowskiego ogiera Pointer (Sahm El Arab – Palanga po Ekstern) stanowiła duże rozczarowanie. Ten młody koń pokazowy wzbudził niewielkie zainteresowanie. Trudno powiedzieć dlaczego, choć wymieniano następujące powody: biegać nie będzie, klasy juniorskie już wyczerpał, a będąc najlepszy jako roczniak, schodził w dół, tak więc jego kariera w klasach seniorskich stoi pod znakiem zapytania. Z wielkim trudem udało się wylicytować za niego ledwie 11 tysięcy, co było poniżej ceny rezerwowej. Ogłoszono więc, że Pointer schodzi niesprzedany. Wówczas nastąpił nagły zwrot akcji. Po chwili zamieszania okazało się, że kupiec siedzący na trybunie dla publiczności zaoferował za Pointera kwotę 18 tysięcy euro. Kwota ta została przyjęta. Pointer trafił do nowego właściciela i prawdopodobnie pozostanie w Polsce.

Dużą niespodzianką Summer Sale okazała się młodziutka, 2-letnia białecka klacz Binella (Empire – Bint Ermina po Kabsztad). Licytacja rozpoczęła się od ceny wywoławczej 5 tysięcy euro. Na poziomie 12 tysięcy euro klacz była już „on the market”, lecz bardzo emocjonująca licytacja trwała dalej, by osiągnąć finalną cenę 25 tysięcy euro. Nowy dom Binelli znajduje się w Holandii. Pożądana przez kupców okazała się również michałowska klacz Cheroja (Ganges – Cheronea po QR Marc). Po zaciętej rywalizacji powędrowała do kupca z Polski również za 25 tysięcy euro. Ogier z Michałowa Woronin (Vitorio TO – Wilda po Gazal Al Shaqab) uzyskał satysfakcjonującą cenę 20 tysięcy euro i sprzedany został do Belgii. Jak widać, w tegorocznej edycji sierpniowych aukcji sprzedały się wszystkie oferowane ogiery, co na pewno trzeba odnotować jako duży sukces. Sprzedano 19/19 koni za łączną kwotę 254 tysiące euro. Wynik dobry, emocje jeszcze lepsze.

Rację mieli ci, którzy twierdzili, że rynek jest wygłodniały polskich koni. Jednak dalsza poprawa sprzedaży wymaga dużej pracy hodowlanej, promocji, a także zaprzestania wykorzystywania koni arabskich do walki politycznej. W numerze 4/2020 periodyku „Koń Polski” wyczytałam następujące słowa ministra rolnictwa Grzegorza Pudy, które potraktuję jako puentę i przestrogę na przyszłość: „…przez ostatnie lata hodowla koni została wykorzystana jako narzędzie walki politycznej. Ludziom, którzy atakują wszystkich i wszystko, bez względu na efekt działań, nie zależy na hodowli – to czysta kalkulacja polityczna. W Polsce sukces finansowy aukcji w Janowie Podlaskim to wyprzedaż dóbr narodowych, a porażka to upadek hodowli. Wydaje się, że samo środowisko zagoniło się w miejsce, z którego trudno wyjść bez rezygnacji z wzajemnego atakowania się”. A więc w tym roku był sukces finansowy aukcji, ale nie było wyprzedaży dóbr narodowych. Do upadku hodowli na pewno nie dojdzie. Tymczasem cieszmy się pięknem polskich koni arabskich i celebrujmy nasze dziedzictwo narodowe, jakim jest ich hodowla. W Janowie Podlaskim było wspaniale, bo sama stadnina jest perłą w koronie docenianą przez wszystkich miłośników koni arabskich. Cieszmy się sukcesem tegorocznej edycji Pride of Poland i bądźmy sobie życzliwi – w interesie tych właśnie koni. Oby została z nami przyjazna i miła atmosfera, której doświadczyliśmy w miniony weekend w Janowie.

Wyniki aukcji Pride of Poland 2021(ceny w EUR):

16 zaoferowanych koni, 13 klaczy, 3 ogiery:

LOT 1. Cefrena (Lawrence El Gazal – Cella po Ekstern) hod. i wł. SK Białka – 15.000 euro
LOT 2. Amiga (Piaff – Amr apo Eukaliptus) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 26.000 euro – sprzedana do Szwecji
LOT 3. El Madera (Morion – El Medonia po Shanghai E.A.) hod i wł. SK Michałów – 155.000 euro – sprzedana do Czech
LOT 4. Enobaria (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 34.000 euro
LOT 5. Pomian (Gazal Al Shaqab – Pilar po Fawor) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 46.000 euro – sprzedana do KAS
LOT 6. Emadorissa (Abha Qatar – Emanda po Ecaho) hod. i wł. SK Michałów – 450.000 euro – sprzedana do Kataru
LOT 7. Ebira (Empire – Ebra po Alert) hod. i wł. SK Michałów – niesprzedana
LOT 8. Bemola (Pomian – Bellisa po Poganin) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 25.000 euro – sprzedana do Belgii
LOT 9. Estama (EKS Alihandro – Estaka po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. Falborek Arabians – 17.000 euro
LOT 10. Equator (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 450.000 euro – sprzedany do KAS
LOT 11. Bigamia (Ekstern – Barka po Ararat) hod. i wł. SK Janów Podlaski – not sold
LOT 12. Brodnica (Pogrom – Bambina po Kahil Al Shaqab) hod. i wł SK Janów Podlaski – 250.000 euro – sprzedana do Szwajcarii
LOT 13. Paradna (Equator – Piękna Pani po Ekstern) hod. SK Michałów, wł. Leszek Jarmuż – 15.000 euro – sprzedana do Polski
LOT 14. Tatra (Palatino – Tartina po Perseusz) hod. i wł SK Janów Podlaski – 8.000 euro – sprzedana do Holandii
LOT 15. Ermitage (QR Marc – Emandoria po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – 72.000 euro – sprzedana do KAS
LOT 16. Pustynna Noc (WH Kaneko MS – Pustynna Rosa/Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 35.000 euro – sprzedana do Belgii

Wyniki aukcji Summer Sale 2021:

Zaoferowanych 19 koni, 16 klaczy, 3 ogiery

LOT S/1 Appiana (Zundance Jamil – Antaja po Lawrence El Gazal) hod. i wł. SK Białka – 6.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/2 Endorfina (Alert – Eteryka po Poganin) hod. i wł SK Janów Podlaski – 10.000 euro – sprzedana do Włoch
LOT S/3 Emiliona (Złoty Medal – Emily po Poganin) hod. i wł. SK Michałów – 14.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/4 Aldonza (Borsalino K – Alhasa po Ganges) hod. i wł SK Janów Podlaski – 5.000 euro
LOT S/5 Ellena (Ekstern – El Kahira po Piber) hod. i wł. SK Michałów – 11.000 euro – sprzedana do Włoch
LOT S/6 El Kashira (Wadee Al Shaqab – Evictoria po Vitorio TO) hod. i wł. Leszek Jarmuż – 4.000 euro
LOT S/7 El Azja (Ekstern – El Dorra po QR Marc) hod. i wł. SK Michałów – 27.000 euro
LOT S/8 Alsara (Kahil Al Shaqab – Alegra po Ganges) hod. i wł SK Janów Podlaski – 11.000 euro – sprzedana do KAS
LOT S/9 Primadoria (Emerald J – Pia po Ganges) hod. i wł SK Janów Podlaski – 8.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/10 Dyplomacja (Empire – Dżakarta po Piruet) hod. i wł. SK Michałów – 14.000 euro – sprzedana do Niemiec
LOT S/11 Partita PA (Morion – Poezja po Enzo) hod. i wł. PPH Parys – 4.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/12 Pointer (Sahm EL Arab – Palanga po Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 18.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/13 Binella (Empire – Bint Ermina po Kabsztad) hod. i wł. SK Białka – 25.000 euro – sprzedana do Holandii
LOT S/14 Cheroja (Ganges – Cheronea po QR Marc) hod. i wł. SK Michałów – 25.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/15 Pentarion (Medalion – Pernata po LVA Maximus) hod. i wł. SK Białka – 5.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/16 Emesta (Emerald J – Emocja po Monogramm) hod. i wł. SK Michałów – 22.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/17 Elicia (Borsalino K – El Fada po Ekstern) hod. i wł SK Janów Podlaski – 9.000 euro – sprzedana do KAS
LOT S/18 Woronin (Vitorio TO – Wilda po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – 20.000 euro – sprzedana do Belgii
LOT S/19 Pasionata (Poganin – Passionaria po Gazal Al Shaqab) hod. i wł SK Janów Podlaski – 16.000 euro – sprzedana do Polski

W tym roku apetyt na Białkę był wyjątkowo zaostrzony. Hodowcom zależało na tym, by po rocznej przerwie znów zaprezentować swoje młode konie przed publicznością szerszą niż tylko sędziowie i oficjele; publiczność zaś była spragniona bezpośredniego oglądu arabskiej młodzieży. Wszak transmisje on-line to jedynie substytut prawdziwego przeżycia. Odmrożenie pandemicznych restrykcji sprawiło, że wreszcie można było ruszyć do czarownego miejsca, jakim jest białecka stadnina, by tam spotkać wszystkich tych, którzy rokrocznie przybywają na Młodzieżowy Czempionat Koni Arabskich Czystej Krwi. Marek Romański, p.o. prezesa SK Michałów powiedział mi, że podczas tegorocznej Białki najbardziej cieszyła go właśnie obecność publiczności.

Bywalcy Białki wiedzą, dlaczego Młodzieżowy Czempionat Koni Arabskich jest imprezą tak wyjątkową w polskim kalendarzu pokazowym. Arabiarze garną się do Białki nie tylko dlatego, że czerwcowa impreza stanowi inaugurację sezonu pokazowego. Są tam obecni nie tylko z tego powodu, że dokonuje się tu pierwsza weryfikacja poczynionych wyborów hodowlanych. Niepowtarzalny walor białeckiej imprezy wyraża się w pojęciu genius loci, które sprawia, że Białka jest miejscem jedynym w swoim rodzaju, wręcz magicznym. Owego genius loci, czyli nieuchwytnego ducha miejsca otulającego Białkę, nie da się sztucznie wykreować, gdyż ducha tego tworzy wieloletnia tradycja. Brak percepcji takich subtelności zapewne leżał u podstaw niefortunnych propozycji sprzed pandemii, by Młodzieżowy Czempionat Koni Arabskich przenieść na Krakowskie Błonia. Miejmy nadzieję, iż podobne koncepcje odeszły bezpowrotnie do lamusa. Białka jest tym dla Młodzieżowego Pokazu, czym Janów Podlaski dla Pokazu Narodowego. Rok 2018 jasno pokazał, że dyskutowanie z tradycją przynosi opłakane skutki. Cieszmy się więc Białką w Białce.

Sympatycy Białki to grono międzynarodowe. Znany i ceniony w świecie sędzia pokazowy Koenraad Detailleur sam siebie zalicza do tego grona. Jak stwierdził w jednym z wywiadów dla Tutto Arabi, Młodzieżowy Czempionat Koni Arabskich w Białce należy do tych pokazów, które sędziuje najchętniej. W tym roku dołączył po raz kolejny do składu sędziowskiego. Koenraad, który jest również znanym hodowcą z Belgii, lubi Białkę, bo jako sędzia może tu zobaczyć i odkryć bardzo obiecujące, młode konie arabskie, których nigdy wcześniej nie oglądał. Jest to więc jeden z tych niewielu pokazów, gdzie nic nie jest z góry wiadome czy przesądzone. Niektóre z prezentowanych w Białce roczniaków w późniejszym czasie sięgają po wysokie międzynarodowe tytuły. Już na wstępie trzeba podkreślić, iż SK Białka i jej załoga to profesjonaliści. Nie może więc dziwić, że organizacja imprezy była bez zarzutu, oprawa muzyczna oparta na uniwersalnych evergreenach podnosiła nastrój, a bezpretensjonalna atmosfera bez emablowania oficjeli sprzyjała skupieniu na arabskiej młodzieży.

Złoszonych w tym roku na pokaz zostało 106 koni, z czego stawiło się 100. Inaugurujące białecki czempionat klasy ogierków pokazały bardzo niepokojące zjawisko, jakim jest brak obecności w hodowli zarówno państwowej, jak i prywatnej tak zwanych polskich ogierów. Jednym słowem, ród męski Saklavi I całkowicie zdominował hodowlę koni arabskich w Polsce. Zapytałam cenionego hodowcę Wojciecha Parczewskiego, dlaczego hodowcy prywatni nie używają polskich ogierów, czyli ogierów z rodów męskich objętych polskim programem hodowlanym. Odpowiedź Wojciecha Parczewskiego była prosta. Ogiery te są niedostępne, ich po prostu nie ma. Hodowcy korzystają więc z tego, co jest, a więc z Saklavi I. W tym roku wielu hodowców zaprezentowało przychówek po ogierach Ghaith Al Zobair, Wadee Al Shaqab oraz po urodzonym w Polsce ogierze Morion. Innych, wielce egzotycznych rodowodów również nie brakowało, by przytoczyć jedynie następujący: Habibi B (Psyche Keret – 227 HafizaB/Teyshir B). Jak się jednak okazało, użycie Moriona dało najlepsze efekty. Zwycięzca klasy ogierów rocznych, michałowski El Maestro (Morion – El Medonia/Shanghai E.A.) sięgnął po tytuł Złotego Medalisty Czempionatu Ogierków Rocznych. SK Janów Podlaski nie zdołał konkurować w tej klasie (ani w żadnej innej) z SK Michałów. Piękny, siwy ogierek Agadez (Magic Magnifique – Adelita/Kahil Al Shaqab) zajął dopiero IV miejsce w Czempionacie Ogierków Rocznych. Miejmy nadzieję, że następnym razem Adelita zostanie pokryta polskim ogierem zamiast kolejnym reproduktorem celebrytą z rodu Saklavi I. Zadziwia użycie w janowskiej hodowli ogiera Shiraz de Lafon, lecz roczny Encarino (Shiraz de Lafon – Eneria/QR Marc) zapewne skłania do zaprzestania dalszych eksperymentów polegających na kryciu janowskich klaczy ogierami od sasa do lasa. Srebrnym Medalistą wśród rocznych ogierków został również michałowski Porto Rico (Złoty Medal – Parmania/Kahil Al Shaqab), brązowy medal przypadł uroczemu Gloriusowi M (RFI Farid – Ginga/Galba), hodowli Piotra Podgórnego.

Klasa ogierów dwuletnich była słabo obsadzona, podobnie jak klasa ogierów trzyletnich. Dwuletni, utytułowany Ferrum (Morion – Ferrmaria/El Omari) nie miał godnego konkurenta w swojej klasie, zdobywając w sposób bezapelacyjny i jednomyślny tytuł Czempiona Ogierów Młodszych dla SK Michałów. Dwuletni ogierek Marka Kondrasiuka Chicago (Wortex Kalliste – Calatea/Ekstern) okazał się najlepszym z ogierów młodszych hodowli prywatnej, stając się zdobywcą Brązowego Medalu Czempionatu Ogierów Młodszych. W klasie dwulatków warto wspomnieć janowskiego Czaro (Poganin – Cedora/Kahil Al Shaqab). Czaro wyróżnia jego polski rodowód po stronie ojca. Dzielnie walczył, osiągając w klasie notę 90,17 oraz V lokatę w Czempionacie Ogierów Młodszych. Żal, że wśród dwulatków mamy taką sytuację: jest Ferrum (Dzieło Sztuki), a potem długo, długo nic. Generalnie, to dla hodowli zły prognostyk.

Klasa ogierów trzyletnich ponownie wykazała supremację michałowskich koni w Białce. Pointer (Sahm El Arab – Palanga/Ekstern) zwyciężył klasę i sięgnął po tytuł Srebrnego Medalisty Czempionatu Ogierów Młodszych. Jak wiadomo, Pointer został umieszczony na liście aukcyjnej Pride of Poland 2021. W jednej klasie konkurował z nim janowski Pinito (EKS Alihandro – Piniata/Eden C). W 2018 roku Pinito stał się objawieniem wśród urodzonych w Janowie ogierków. Niestety szybko okazało się, że mały Pinito jest bardzo chorowity. Cieszy niezmiernie, że udało mu się nareszcie wrócić do pełni zdrowia. Drugi w klasie Pinito zajął dopiero czwartą lokatę (tytuł Top Five) w czempionacie ogierów młodszych, tuż przed swoim kolegą stajennym, ogierem Czaro. Niestety w tym miejscu kończą się „sukcesy” SK Janów Podlaski w białeckiej imprezie. Wieńcząc temat trzylatków warto wspomnieć o kolejnym rodzynku po ogierze spoza rodu Saklavi I, czyli ogierze Palert (Alert – Pericola/Kahil Al Shaqab) z Małopolskiej Hodowli Roślin Sp. z o.o.

Jak to w hodowli, klaczki są w cenie i to one budzą największe zainteresowanie. Klaczek rocznych i dwuletnich było najwięcej, większość hodowców chce w ten sposób sprawdzić swój potencjalny materiał hodowlany. Było w czym wybierać, gdyż klasa klaczy rocznych została licznie obsadzona. Z zainteresowaniem oczekiwałam na prezentację janowskiej roczniaczki Basilea (Pogrom – Bambina/Kahil Al Shaqab), pełnej siostry Brodnicy, która została wycofana z czempionatu. Basilea potwierdza, że połączenie Pogrom–Bambina jest bardzo fortunne. Niestety, Basilea, podobnie jak inne konie z Janowa, nie wykazywała animuszu i chęci do rywalizacji, sprawiając wrażenie zmęczonej. W efekcie nie wyszła poza drugie miejsce w klasie. Wyróżniająca się roczniaczka Bogini Róż (Kahil Al Shaqab – Black Rose/Abyad AA), hodowli Stadniny Koni Dąbrówka, wprawdzie zdobyła I miejsce w klasie oraz tytuł Srebrnej Medalistki Czempionatu Klaczek Rocznych, lecz nic nie zdołało przełamać supremacji SK Michałów. Córka Moriona, El Mariella (Morion – El Marina/Ganges), zgarnęła pierwsze miejsce w klasie i tytuł Złotej Medalistki Czempionatu Klaczy Rocznych. Pozostałe miejsca w Top Five tego czempionatu również powędrowały do Michałowa. Rywalizację w klasie klaczy dwuletnich oraz klaczy trzyletnich odzwierciedla wynik czempionatu klaczy młodszych. Wszystkie miejsca zajęły klacze z SK Michałów, na czele z jedyną w Białce klaczą budzącą niekłamany zachwyt, a więc klaczą El Medida (Morion – El Medara/Shanghai E.A.). El Medida zasłużenie i jednogłośnie zdobyła również tytuł Najlepszego Konia Pokazu. Tym samym, Morion stał się najlepszym reproduktorem Białka 2021.

Reasumując, w trakcie minionego weekendu zobaczyliśmy w Białce wiele dobrych koni, lecz fajerwerków nie było. Używanie w hodowli tych samych, modnych na świecie reproduktorów z rodu Saklavi I daje bardzo wyrównaną, lecz bardzo podobną do siebie stawkę koni. W efekcie, rywalizacja jest mało ekscytująca, a chwilami nawet nudna. Słaby rezultat hodowli prywatnej pokazuje, iż modny reproduktor nie jest prostym gwarantem sukcesu. Długofalowa myśl hodowlana to podstawa. Dla państwowej hodowli koni arabskich wnioski z białeckiej imprezy są druzgocące, a upadek SK Janów Podlaski z triumfu w 2019 do historycznej klęski w 2021 roku niezbicie pokazuje skutki ręcznego sterowania państwowymi stadninami koni arabskich. Siłą SK Michałów była słabość SK Janów Podlaski. Roszady personalne nie zastąpią strategii, której po prostu brak. Obecni włodarze państwowej hodowli koni nie mają żadnej wizji, żadnego planu dla tego obszaru działalności państwa. Sprawy toczą się siłą bezwładu, na zasadzie obwieszczania kolejnych złudnych „sukcesów”, kolejnych aukcji i pokazów, hołdując filozofii, że jakoś to będzie. Jednym słowem, udajemy, że wszystko w porządku. W rzeczywistości, państwowa hodowla koni arabskich znajduje się nad przepaścią. Brak programu hodowlanego, gdyż nawet pani profesor Krystyna Chmiel nie jest w stanie przebić się z takim programem do decydentów. Zamiast Polskiego Programu Hodowlanego mamy dzierżawy klaczy z PSK dla zarodków oraz zupełny brak jakiejkolwiek przemyślanej polityki hodowlanej. Decydenci muszą wreszcie jasno określić, czy chcemy sprowadzić państwowe stadniny koni do podmiotu mającego za cel jedynie samofinansowanie, eliminując misję i podporządkowując hodowlę tylko kryterium zysku. A może jednak otwarcie postawić na Polski Program Hodowlany i misję, idąc programowo w kierunku hodowania w PSK unikatowych koni Pure Polish? Krzysztof Poszepczyński zapowiadał utworzenie specjalnej nagrody dla najlepszego konia Pure Polish spośród koni rywalizujących w Narodowym Czempionacie Koni Arabskich w Janowie 2021. Jednak w środowisku istnieją rozbieżności w kwestii zdefiniowania, co to znaczy Pure Polish, czyli głównie, ile Saklavi I może być w koniu Pure Polish. Najbliższy zjazd PZHKA ma podobno dyskutować tę kwestię. Zobaczymy, z jakim skutkiem.

Fakty są następujące. Państwowe stadniny koni muszą pełnić funkcję banku genów, realizując postęp hodowlany. By to czynić, nie mogą dłużej funkcjonować w formule spółek prawa handlowego. Hodowla koni arabskich to dziedzina na styku hodowli i dziedzictwa kulturowego. Należałoby więc stworzyć mechanizm umożliwiający finansowanie PSK po części ze środków Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a po części z budżetu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Postulaty te nie są nowe, lecz decydenci nie dają im posłuchu. Narodowy Instytut Konia Arabskiego brzmi dumnie, lecz w końcu trzeba stworzyć nową i konkretną formułę finansowania i funkcjonowania stadnin koni arabskich. Tymczasem jesteśmy skazani na poruszanie się w obszarze nieprzemyślanych, nieskonkretyzowanych i niezrozumiałych propozycji typu „połączenie stadnin”. Trudno też mówić o gromadzeniu banku genów, skoro tak naprawdę nie wiadomo, jaki program hodowlany ma być realizowany. Idąc dalej tą drogą, skazujemy się na regres hodowlany oraz wyprzedaż najlepszych osobników dla wyniku finansowego na koniec roku. Aż do zera.

Nie został również stworzony żaden planowy program stałej, całorocznej promocji koni arabskich z państwowych stadnin poprzez specjalny zespół powołany do takiej promocji. Idea stara jak świat. Koń arabski jest towarem, który wymaga reklamy, by przekonać kupców o wyjątkowości oferowanego produktu. Marek Grzybowski coś o tym wie, a był on współtwórcą sukcesów aukcji w Janowie. Miast działać na rzecz stworzenia programu promocji polskiego konia arabskiego z prawdziwego zdarzenia, dopuszcza się do powtarzającego się schematu opluwania w światowych mediach państwowych koni arabskich w okresie poprzedzającym aukcję Pride of Poland. Ostatnia kampania w mediach w wykonaniu tych samych osób co zawsze, stanowiła de facto opluwanie polskich stadnin pod płaszczykiem walki o Encarinę. Miast odtwarzać unikatowy produkt, jakim jest koń Pure Polish, sprowadzamy polskiego konia arabskiego do dostępnej wszędzie drobnicy. Brak promocji, czarny PR oraz skandalicznie niskie ceny rezerwowe są receptą na przekształcenie aukcji Pride of Poland z wydarzenia elitarnego na tani bazar koni. Czy o to chodzi?

Trzeba również pamiętać o pewnych przyziemnych aspektach, bez których nie ma szans na powodzenie w państwowej hodowli koni. Chodzi o planowe kształcenie kadr dla PSK, od masztalerzy, podkuwaczy i prezenterów, poprzez zootechników, weterynarzy, aż do specjalistów od zarządzania stadninami. Szumnie zapowiadane przez Ardanowskiego w 2019 roku stypendia dla najlepszych absolwentów kierunków weterynaria i zootechnika chcących podjąć pracę w PSK okazały się pustosłowiem. A fakty są takie, że w stadninach brakuje masztalerzy oraz innego personelu niezbędnego dla codziennej opieki nad końmi. Jeśli nie będzie komu poić, zadawać paszy, wyprowadzać na pastwisko, czyścić kopyt itp., itd., wszystkie górnolotne plany wezmą w łeb. Problem w tym obszarze jest doprawdy poważny i trzeba się z nim zmierzyć. Na koniec trzeba powiedzieć, że polityka przestawiania prezesów jak pionki na szachownicy, od jednego p.o. prezesa do drugiego, wedle kryterium „dziel i rządź”, doprowadziła do głębokiego kryzysu SK Janów Podlaski. Czy doczekamy się w końcu normalnego konkursu na prezesów SK Michałów oraz SK Janów Podlaski?

Czarowne miejsce, jakim jest SK Białka, zasługuje na wszystko, co najlepsze. Stadnina ta długo pełniła rolę kopciuszka, stojąc w cieniu pokazowych „gigantów”, jakimi do niedawna były SK Michałów oraz SK Janów Podlaski. Na Białkę nie było żadnego pomysłu. Wygląda jednak na to, że taki pomysł już jest. Szef białeckiej stadniny, Jarosław Skrzypek ujawnił mi zręby tego pomysłu. Stadnina w Białce utrzyma linę pokazową, ale równolegle zamierza rozwijać też linię sportową, głównie w kierunku wyścigów konnych, ale także rajdów długodystansowych. Ponadto SK Białka planuje rozwinąć swój dział nauki jazdy konnej i rekreacji konnej na białeckich arabach. Dzięki tym informacjom powiał wiaterek optymizmu. Trzeba jednak pamiętać, iż realizacja tych ze wszech miar sensownych planów wymaga czasu i pieniędzy. Jednak wspaniała atmosfera w Białce i piękno szlachetnych koni arabskich polskiej hodowli każą mieć nadzieję, że nie wszystko stracone.