„No i ruuuszyły!” – ten charakterystyczny okrzyk doskonale znają bywalcy torów wyścigowych. W Białce nie dotyczy on jednak koni opuszczających maszynę startową, lecz początku polskiego sezonu pokazowego koni arabskich. To właśnie tutaj, wśród lessowych wzgórz, pośród których malowniczo meandruje Wieprz, po raz kolejny spotkali się hodowcy, właściciele i miłośnicy koni arabskich. Ich cel? Przypatrzyć się najmłodszemu pokoleniu młodzieży arabskiej w Polsce.

Na początek, podsumowania słów kilka

XXXVI Wiosenny Młodzieżowy Pokaz Koni Czystej Krwi Arabskiej tradycyjnie otworzył krajowy sezon pokazowy, dając pierwszą okazję do oceny roczniaków, dwulatków i trzylatków, z którymi hodowcy wiążą nadzieje na przyszłe sukcesy. Tegoroczna edycja z pewnością zapisze się w pamięci zarówno gospodarzy z Białki, jak i przedstawicieli Michałowa, a wszystko za sprawą znakomitych wyników ich wychowanków. Powody do radości mają także hodowcy prywatni, których okrzyki radości były w tym roku bodaj najgłośniejsze.

Szczególnie cieszą sukcesy koni białeckich. Choć nie wszystkie stanęły na medalowych pozycjach, to wiele z nich zwracało uwagę jakością i urodą, pozostawiając po sobie bardzo dobre wrażenie. Prym tradycyjnie wiodły konie z Michałowa, do których sukcesów publiczność zdążyła się już przyzwyczaić. Tym bardziej cenne okazały się osiągnięcia gospodarzy, bo sukcesy odnoszone na własnym podwórku zawsze smakują wyjątkowo.

Niestety, jak to w życiu bywa, w cieniu sukcesów Michałowa i Białki znalazła się Stadnina Koni z Janowa Podlaskiego. Jej reprezentanci opuścili pokaz bez medalu i tytułu czempiońskiego, zdobywając zaledwie trzy lokaty Top Five – co ciekawe, wszystkie w klasach ogierków.

Jak niemal co roku, również i tym razem nie sposób pominąć kwestii pogody. Całe szczęście, aura okazała się wyjątkowo łaskawa zarówno dla koni, jak i dla publiczności. Choć lato zbliża się wielkimi krokami, tym razem obyło się bez męczących upałów. Sobotni poranek przywitał uczestników chłodnym wręcz powietrzem, natomiast niedziela upłynęła pod znakiem przyjemnej, prawdziwie wiosennej pogody.

Na uwagę zasługuje także wysoka frekwencja. Zarówno namiot VIP, jak i przestrzeń wokół ringu przez cały weekend tętniły życiem. Na gości czekały słodkie i słone przekąski, ciepłe posiłki oraz napoje, a organizatorzy zadbali o każdy szczegół wydarzenia. Co najważniejsze, pokaz w Białce w najmniejszym stopniu nie utracił swojego niepowtarzalnego charakteru. To właśnie ta swobodna, niemal piknikowa atmosfera sprawia, że wielu miłośników koni arabskich wraca tu każdego roku.

A pokaz? Do udziału zgłoszono 97 koni, z których ostatecznie 83 zaprezentowały się na ringu. Tę stawkę tradycyjnie na tapet wzięło międzynarodowe grono sędziowskie w składzie: Claudia Darius (Niemcy), Joanne Lowe (Wielka Brytania), Paula Böhmer (Holandia) oraz Jerzy Zbyszewski (nasz rodak w barwach USA).

Ogierki roczne, czyli Diaren wygrywa, a Hologram depcze mu po piętach

Sobotnią rywalizację zainaugurowały dwie klasy ogierków rocznych, a na pierwszą, wyczekiwaną przez publiczność „20” nie trzeba było długo czekać. Dwie maksymalne noty za ruch, bez większego zaskoczenia, powędrowały do gniadego Diarena (Morion – Dianora / Vitorio TO), którego ostateczny wynik 91,67 pkt zapewnił mu zwycięstwo w klasie. Tuż za nim uplasował się reprezentant Białki, ogierek Hologram (Elshaan – Hilajla / Medalion). Choć nie otrzymał żadnej „20”, jego ruch został oceniony trzykrotnie na 19,5 pkt, co pozwoliło mu uzyskać wysoki wynik 91 pkt. Na uwagę zasługuje fakt, że sędziowie byli w jego ocenie całkowicie jednomyślni, przyznając identyczne noty we wszystkich kategoriach. Trzecią lokatę z wynikiem 90,67 pkt wywalczył Edgeley (Erantis – Emiremia / Morion), dzięki czemu Michałów obsadził dwa miejsca na podium tej klasy.

Niedzielny czempionat przyniósł dokładnie takie samo rozstrzygnięcie. Złoto jednogłośną decyzją sędziów zdobył Diaren, srebro trafiło do Holograma, a brąz do Edgeleya. Choć zarówno w klasie, jak i w czempionacie Hologram finiszował tuż za Diarenem, różnica pomiędzy tymi młodymi ogierami nie wydaje się duża. Jeśli ich drogi ponownie skrzyżują się na pokazowym ringu, reprezentant Białki może okazać się niezwykle trudnym rywalem do pokonania.

Na tle poprzedniej stawki druga klasa ogierków rocznych prezentowała się zdecydowanie skromniej, a żadnemu z uczestników nie udało się przekroczyć granicy 90 punktów. Pierwsze i drugie miejsce wywalczyły siwe ogierki z Janowa Podlaskiego: Porfirio (Ptolemeusz – Paterna / Eden C) z notą 89,83 pkt oraz Elamir (Palatino – El Fariha / Ascot DD), który uzyskał 89,67 pkt. Oba zakończyły pokaz z tytułami Top Five. Pomimo drugiej lokaty w klasie to właśnie Elamir bardziej przykuł moją uwagę. Konie arabskie potrzebują czasu, by w pełni rozwinąć swój potencjał, dlatego z dużą ciekawością będę śledzić dalszy rozwój tego potomka Palatino.

Ogierki młodsze: walka o brąz, faworyci nie zawiedli

Klasy ogierów dwuletnich również podzielono na dwie grupy, liczące odpowiednio pięciu i sześciu uczestników. Ostatecznie na ringu w klasie A zaprezentowały się jednak tylko trzy konie, a w klasie B pięć. Podobnie jak wśród ogierków rocznych, poziom rywalizacji w obu klasach był wyraźnie zróżnicowany. Tym razem to właśnie w klasie A żaden z uczestników nie zdołał przekroczyć granicy 90 punktów, choć jej reprezentanci z powodzeniem zaznaczyli swoją obecność w czempionacie.

Zwycięstwo w klasie A odniósł siwy Pianisto KL (Lyric E.A. – Pianissa KL / Ajman Moniscione), hodowli i własności stadniny Klikowa Arabians Rodziny Rzepków, uzyskując 89,83 pkt. Uważni miłośnicy polskich rodowodów z pewnością zwrócą uwagę na imię jego matki. Pianissa KL jest bowiem wnuczką legendarnej Pianissimy, jednej z najbardziej utytułowanych klaczy w historii janowskiej hodowli. Co warte podkreślenia, Pianissa KL, córka Pianovy, również została wyhodowana przez Marka i Marcina Rzepków.

Drugie i trzecie miejsca przypadły ogierom, które uzyskały identyczną notę 89,67 pkt. O kolejności zadecydowała wyższa ocena za typ, dzięki której wyżej sklasyfikowany został El Mauro SW (E.S. Harir – El Madera / Morion), hodowli Suweco Stud i własności Jarosława i Katarzyny Szerszenowiczów. Tym samym trzecią lokatę zajął reprezentant Janowa Podlaskiego ogierek Palafreno (Nahil Al Khalediah – Portulanka / Pogrom).

Klasę B zdominowali reprezentanci Michałowa, choć trudno mówić tu o większym zaskoczeniu. Dwóch spośród nich doskonale pamiętamy już z ubiegłorocznych pokazów, gdzie zdążyli zaznaczyć swoją obecność w sposób niepozostawiający złudzeń rywalom. Na czele stawki stanął gniady Dytwin (Morion – Dama Róż / Vitorio TO). W poprzednim sezonie ogier ten sięgnął po srebro roczniaków w Białce, co powtórzył na Pokazie Narodowym, i po tytuł Czempiona Europy. Co ciekawe, zarówno przed rokiem, jak i teraz uzyskał identyczną notę końcową, czyli 91,17 pkt, w tym trzykrotnie oceniony został na 19,5 pkt za ruch.

Drugą lokatę wywalczył jego stajenny towarzysz, siwy Aaron (KA Nabras – Anielka / Ekstern), który również trzykrotnie otrzymał za ruch notę 19,5 pkt. Tym razem uzyskał 90,83 pkt, a więc nieco mniej niż przed rokiem. Nie zmienia to jednak faktu, że mówimy o ogierze, który ubiegły sezon zakończył z dwoma brązowymi medalami, zdobytymi w Białce i Tarnowie.

Pierwszą trójkę z wynikiem 90,5 pkt zamknął kolejny reprezentant Michałowa ogier Patras (Mutabahi Al Hawajer – Pustynia Kahila / Kahil Al Shaqab). Już sam jego rodowód budzi zainteresowanie, wszak jego matka należy do grona najbardziej utytułowanych klaczy ostatnich lat.

Klasa ogierów trzyletnich nie dostarczyła równie wielu emocji. Na ringu zaprezentowały się jedynie dwa konie, którym ostatecznie nie udało się zaznaczyć swojej obecności w finale.

Jak mantrę można powtarzać, że czempionaty rządzą się własnymi prawami, a wyniki uzyskane w klasach nie zawsze znajdują odzwierciedlenie w ostatecznych rozstrzygnięciach. Tym razem jednak złoty i srebrny medal wydawały się niemal przesądzone. Znacznie więcej znaków zapytania towarzyszyło walce o brązowy medal, który – moim zdaniem całkowicie zasłużenie – powędrował do zwycięzcy klasy A, którym był Pianisto KL.

W gronie Top Five znalazły się również ogiery Palafreno oraz El Mauro SW. Złoty i srebrny medal, jednogłośną decyzją sędziów, zdobyli odpowiednio Dytwin i Aaron, przysparzając Michałowowi kolejnych powodów do satysfakcji i powiększając medalowy dorobek stadniny.

Złoto zostaje w Białce – klaczki roczne

O ile po rywalizacji ogierów można było odczuwać pewien niedosyt, a apetyt na większe emocje pozostawał niezaspokojony, o tyle „dziewczęta” skutecznie wynagrodziły oczekiwania. Zwłaszcza czempionat klaczy młodszych nie należał do łatwych, bowiem do walki o młodzieżowe laury stanęło aż piętnaście kandydatek.

Klaczki roczne podzielono na trzy klasy, co oznaczało, że w niedzielnym finale w szranki stanęło ich aż dziewięć. Najwyższą notę wśród wszystkich rocznych klaczek, 91,5 pkt uzyskała zwyciężczyni klasy B, niezwykle efektowna siwa Eldara M (EKS Farajj – Eselaja M / AJ Elaf), hodowli i własności Piotra Podgórnego. Na końcowy rezultat złożyły się między innymi pełne szeregi not 19,5 pkt zarówno za typ, jak i za ruch. Również w czempionacie klaczka nie zawiodła pokładanych w niej nadziei, sięgając po brązowy medal. Sukces ten wywołał wiele emocji, a jej właściciel i hodowca opuszczał ring wyraźnie ukontentowany rezultatem swojej pracy.

Skupmy się jednak na klasie B, gdyż to właśnie tam skryła się przyszła złota medalistka. Białecka Permina (Elshaan – Permarita / Morion) jednogłośną decyzją sędziów sięgnęła po tytuł Złotej Czempionki Klaczek Młodszych. Do finału weszła z wynikiem 91,33 pkt, uzyskanym między innymi dzięki kompletowi not 19,5 pkt za typ oraz głowę i szyję. Przyjrzyjmy się ciut bliżej jej rodowodowi… Permina jest córką wywodzącego się z niemieckiej stadniny Sax Arabians ogiera Elshaan (Marshan – Elena Bint Europe / Europe Al Khidar), który tego samego weekendu mógł pochwalić się jeszcze jednym medalowym potomkiem. Mowa oczywiście o wspomnianym wcześniej Hologramie. Tym samym kolejny medal zasilił dorobek Stadniny Koni Białka.

Skoro złoto i brąz zostały już rozdysponowane, pora odnaleźć właścicielkę srebrnego medalu. W tym celu musimy na chwilę przenieść się do klasy C klaczek rocznych, ponieważ to właśnie jej zwyciężczyni zajęła drugie miejsce w czempionacie. Mowa o urodziwej, żeńskiej Panelli PA (Rhan Al Shahania – Parisana PA / Excalibur E.A.), hodowli i własności Stadniny Koni Dąbrówka Rodziny Parysów, która w klasie uzyskała 91 pkt.

Z drugiego miejsca do finału awansowała klikowska Wieża Magnifica KL (WF Gawin – Wieża Czarów / Vitorio TO), która uzyskała 90,83 pkt. Jak przystało na przedstawicielkę słynącej z doskonałego ruchu rodziny „michałowskich Wież”, córka Wieży Czarów również oczarowała sędziów swoim ruchem, za który otrzymała jedną notę maksymalną oraz dwie oceny 19,5 pkt. Pozwoliło jej to zakończyć czempionat na czwartej pozycji.

Na koniec wróćmy jeszcze do klasy A klaczek rocznych. Choć trzy najwyżej sklasyfikowane klaczki przekroczyły granicę 90 punktów, tylko jednej z nich udało się znaleźć miejsce w gronie Top Five. Była nią, a jakże, reprezentantka Białki: oceniona na 90,83 pkt klaczka Erlli (Sahm El Arab – Espiracja / Morion). Klaczka uzyskała między innymi komplet not 19,5 pkt za typ, a w finale zakończyła rywalizację na piątym miejscu.

Nie sposób tutaj pominąć janowską Paralię (Medan Al Shaqab – Pasawa / Pogrom). Ta urodziwa klaczka zajęła drugie miejsce w klasie z wynikiem 90,67 pkt, jednak w czempionacie nie zdołała przebić się do czołówki. Warto jednak odnotować, że jeden z sędziów widział w niej kandydatkę nawet do srebrnego medalu. Co więcej, jej oceny za głowę i szyję (dwie noty maksymalne oraz 19,5 pkt) okazały się najwyższymi przyznanymi w tej kategorii podczas całego pokazu. To wynik godny uwagi, a nawet jeśli nie znalazł pełnego odzwierciedlenia w końcowym werdykcie czempionatu, z całą pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Piętnaście kandydatek do chwały pośród klaczek młodszych

Bardzo licznie reprezentowane były w Białce klaczki dwuletnie. Podzielono je na trzy klasy, dwie liczące po dziewięć zgłoszeń oraz klasę C, do której zgłoszono dziesięć koni. Ostatecznie w klasie B zaprezentowało się siedem uczestniczek.

Prawdziwą klasą mistrzyń (choć może klasą śmierci) okazała się grupa A, i to nie tylko wśród klaczek dwuletnich, ale w skali całego pokazu. Aby znaleźć się w pierwszej trójce, należało uzyskać wynik przekraczający 92 pkt. Wysoko poprzeczkę zawiesiły reprezentantki Michałowa, a dwa pierwsze miejsca przypadły córkom ogiera Mutabahi Al Hawajer. Obie mogły pochwalić się kompletem not maksymalnych za ruch, wyraźnie zaznaczając swoją przewagę nad rywalkami.

Zwycięstwo odniosła siwa Epiforana (Mutabahi Al Hawajer – Espana / QR Marc), złota roczna medalistka ubiegłorocznego pokazu w Tarnowie, która uzyskała imponujące 92,83 pkt. Jak się później okazało, był to najwyższy wynik całego pokazu. Klaczka oprócz kompletu not maksymalnych za ruch otrzymała jeszcze dwie „20” za typ oraz rząd ocen 19,5 pkt za głowę i szyję. Trudno było wyobrazić sobie bardziej przekonującą kandydatkę do tytułu Best in Show, który dzień później, ku niemałej radości michałowskiej ekipy, trafił właśnie do niej. A jej linia górna? Ach, to jeden z tych detali, przy których nawet najbardziej surowy krytyk musiałby przyznać rację jej wielbicielom.

Dodajmy, że Epiforana ma już na swoim koncie brązowy medal Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim oraz brązowy medal Czempionatu Europy 2025. Jej sukces w Białce nie był więc dziełem przypadku.

Drugie miejsce z wynikiem 92,33 pkt zajęła kolejna córka „Mutabahiego”, również siwa Zanella, wywodząca się od klaczy Zigi Zara po Shanghai E.A. Ubiegłoroczna srebrna roczniaczka z Białki i Janowa również mogła pochwalić się kompletem not maksymalnych za ruch oraz dodatkowymi „20” za typ i głowę z szyją. Taki układ sił znalazł pełne odzwierciedlenie w czempionacie, gdzie złoty i srebrny medal ponownie powędrowały do Michałowa.

Na trzecim miejscu w tej niezwykle mocnej stawce, z wynikiem 92,17 pkt, uplasowała się również michałowska Fidelia (Petrus PA – Fortecja / El Omari). Klaczka otrzymała dwie noty maksymalne za ruch oraz komplet ocen 19,5 pkt za typ. Fidelia jest córką ogiera Petrus PA, urodzonego w 2018 r. syna epokowego Eksterna i klaczy Piwonia. Ogier jest wychowankiem prywatnej Stadniny Koni Dąbrówka, a obecnie stacjonuje w Michałowie. Dwa lata temu w Janowie Podlaskim sięgnął po tytuł Narodowego Wiceczempiona Polski, a w roku 2022 po Nagrodę dla Najlepszego Potomka Eksterna.

O zaciętości rywalizacji w tej klasie najlepiej świadczy fakt, że nawet wynik 92 pkt nie gwarantował miejsca w finale. Takiego pecha miała białecka Principessa (Has Rasheed – Platinia / Equator). Ta niezwykle obiecująca klaczka, wyróżniająca się piękną głową i szyją, zakończyła rywalizację tuż za czołową trójką, a przecież nie sposób oprzeć się wrażeniu, że w nieco mniej wymagającej stawce mogłaby jeszcze sporo namieszać w czempionacie. Zobaczymy, jak potoczy się dla niej reszta tegorocznego sezonu.

Smak tego rozczarowania skutecznie osłodziła jednak gospodarzom genialna Ejna (D Kaheel – Elwimia / Ascot DD). Z wynikiem 92,17 pkt pozostawiła rywalki wyraźnie za swoimi plecami. W niedzielnym czempionacie całkowicie zasłużenie sięgnęła po brązowy medal. Co jednak niezwykle godne uwagi, jeden z sędziów widział w niej nawet Złotą Czempionkę, a kolejny wskazał ją jako kandydatkę do srebra.

Białecka dama również ubiegły sezon rozpoczęła na swoim macierzystym ringu, jednak wówczas musiała zadowolić się wynikiem 90,67 pkt i piątą lokatą w klasie. Zaledwie miesiąc później na European Show w ramach tarnowskiego All-Polish Arabian Horse Championship sięgnęła już po złoty medal. Ejna krok po kroku buduje karierę pokazową z godną podziwu regularnością.

Finałową piątkę uzupełniła na czwartym miejscu zwyciężczyni klasy C klaczek dwuletnich, Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadar’s Echoo), hodowli i własności Niny Suskevicovej z Suweco Stud. Doskonała forma klaczki znalazła odzwierciedlenie w wysokiej nocie 91,83 pkt. Na jej wynik złożyła się między innymi jedna nota maksymalna za typ, dwie oceny 19,5 pkt w tej samej kategorii oraz komplet not 19,5 pkt zarówno za głowę i szyję, jak i za ruch.

Piąte miejsce przypadło Psyche Kiarze (D Haddar – Psyche Kreuza / Ekstern), hodowli i własności Stadniny Koni Chrcynno Pałac Rodziny Poszepczyńskich. Zwyciężczyni klasy B klaczek dwuletnich uzyskała 91,5 pkt, a sędziowie szczególnie wysoko ocenili jej typ, głowę i szyję oraz ruch, przyznając w każdej z tych kategorii pełne szeregi not 19,5 pkt.

Ring podczas czempionatu klaczy młodszych wypełniło aż piętnaście klaczek, co samo w sobie pokazuje skalę wyzwania, przed jakim stanęli sędziowie. Wybór finałowej piątki spośród tak licznej stawki z pewnością nie należał do łatwych. Miejsc było niewiele, dlatego dla części uczestniczek zwyczajnie zabrakło przestrzeni w ścisłej czołówce. Nie oznacza to jednak, że zabrakło im jakości czy potencjału.

Dziewczęta spoza Top 5

Na uwagę zasłużyły również klaczki, które w swoich klasach ustąpiły jedynie zwyciężczyniom. W klasie B klaczek dwuletnich była to Achillea (Mutabahi Al Hawajer – Adriana / EKS Alihandro), wychowanka Stadniny Koni Janów Podlaski i kolejna „Mutabaszka”, która wyróżniała się przede wszystkim głową i szyją, za które otrzymała jedną notę maksymalną oraz dwie oceny 19,5 pkt. Jak się wydaje, nowi właściciele klaczy, panowie Jarosław Zjeżdżałka i Andrzej Tylenda dostrzegli w niej niemały potencjał. Niewykluczone, że w przyszłości Achillea jeszcze nieraz wynagrodzi im tę hodowlaną intuicję.

Ogromne wrażenie zrobiła również Bombola (Picasso Di Mar – Bambina / Kahil Al Shaqab), hodowli i własności Stadniny Koni Janów Podlaski, nadzwyczaj przypominająca swoją utytułowaną matkę. Trudno było także nie dostrzec Psyche Roksany (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis), reprezentującej Stadninę Koni Chrcynno Pałac. Długa, efektowna grzywa oraz uroda tej gniadej klaczki sprawiały, że przyciągała spojrzenia zarówno podczas prezentacji, jak i w ruchu.

Swoje grono sympatyków z pewnością znalazła także Ghaila AO (Morion – Ginevra / AJ Mardan), hodowli i własności Polia Arabians. Tej klaczki nie trzeba przedstawiać miłośnikom pokazów koni arabskich, wszak w 2024 r. sięgnęła po tytuł Srebrnej Czempionki Europy.

A skoro mowa o koniach, które potrafią przyciągać uwagę, trzeba wspomnieć o Caleanie (D Zeidan – Calatina / Emerald J), hodowli i własności Marka Kondrasiuka z MarkArabians. Była jedną z tych klaczek, które zdają się doskonale rozumieć zasady pokazowej gry. W ruchu prezentowała się z wysoko niesionym ogonem, pełna ekspresji i pewności siebie, jakby na każdym kroku chciała przypominać publiczności: „spójrzcie właśnie na mnie”.

Pierwszy przystanek za nami

Pod względem medalowym tegoroczny pokaz bez wątpienia należał do Michałowa. Reprezentanci tej stadniny sięgnęli po trzy złote, dwa srebrne i jeden brązowy medal, a dodatkowo zdobyli tytuł Best in Show.

Jeśli jednak pokusić się o wskazanie największego pozytywnego zaskoczenia tegorocznego pokazu, wiele osób zapewne skierowałoby wzrok ku Białce. Konie gospodarzy prezentowały się niezwykle korzystnie i dało się odczuć, że wielu obserwatorów z zainteresowaniem śledziło kolejne prezentacje białeckich wychowanków, a ich sukcesy przyjmowano z autentyczną sympatią i entuzjazmem. Złoty, srebrny i brązowy medal oraz lokata Top Five sprawiły, że gospodarze mieli wiele powodów do satysfakcji.

Klasy ogierów pozostawiały momentami pewien niedosyt, jednak klaczki w pełni go wynagrodziły. To właśnie w ich rywalizacji oglądaliśmy najciekawsze pojedynki i najwyższe noty.
Organizatorom należą się podziękowania za sprawne przeprowadzenie wydarzenia oraz stworzenie wyjątkowej atmosfery, która od lat stanowi znak rozpoznawczy Białki. Lecz sezon dopiero się rozkręca. „No i ruuuszyły!” chciałoby się powiedzieć raz jeszcze, bo przed nami kolejny przystanek i zarazem prawdziwy pokazowy maraton – trzy dni rywalizacji podczas All-Polish Arabian Horse Championship.

Z wizytą u Marka Kondrasiuka w stadninie MarkArabians

W relacji z zeszłorocznych pokazów koni arabskich w Janowie Podlaskim wspomniałam o trzech powodach do radości Marka Kondrasiuka. Najpierw złoty medal podczas Emirates Arabian Horse Global Cup zdobył roczny Elamir Sahir hodowli Łukasza Czecha, potomek klaczy Escobaria i ogiera Calatorio, wyhodowanych przez Marka Kondrasiuka. Chwilę później brązowy medal w Czempionacie Klaczy Młodszych wywalczyła efektowna Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J), należąca do stadniny Nana Arabians Alicji Najmowicz. Finałem tych emocji było przyznanie klaczy Calatei (Ekstern – Calineczka / Metropolis NA) prestiżowego Trofeum WAHO dla wybitnego przedstawiciela polskiej hodowli koni arabskich. Pomyślałam wtedy, że warto zobaczyć tę hodowlę poza pokazowym ringiem, fleszami aparatów i atmosferą czempionatów. Tak trafiłam do Stanisławówki, niewielkiej miejscowości położonej tuż przy granicy z Ukrainą, gdzie od ponad dwudziestu lat Marek Kondrasiuk prowadzi stadninę koni arabskich MarkArabians. W codziennym funkcjonowaniu stadniny wspiera go Justyna Reda.

Do MarkArabians nie trafia się przypadkiem. Nawigacja okazuje się tu mało pomocna, a momentami wręcz prowadzi na manowce. Kilka kilometrów przed celem telefon stracił zasięg, a nawigacja definitywnie odmówiła współpracy. Nie było to jednak bynajmniej zaskakujące, ponieważ gospodarze uprzedzali mnie wcześniej, że tak będzie… Abym bezpiecznie dotarła do celu, dali mi dokładne wskazówki, bez których moje zadanie mogłoby okazać się wręcz niemożliwe…

Stadnina położona jest wśród lasów, łąk i pól, z dala od miejskiego pośpiechu. Nasze spotkanie rozpoczęliśmy od wizyty w stajni i na padokach. Jak to zwykle bywa, kiedy spotykają się „koniarze”, rozmowa szybko zeszła na hodowlę, konie, jakość siana i codzienność życia w stadninie. Oparci o ogrodzenie padoków obserwowaliśmy konie, a Justyna opowiadała historie związane z niemal każdym z nich, czasem zabawne, a czasem te trudniejsze. Towarzyszy źrebiętom od pierwszych chwil życia, dlatego zna historię właściwie każdego konia.

W końcu przyszła pora na poranną kawę. Nawet wtedy konie pozostawały jednak w centrum uwagi, bowiem z okien domu widać padoki i pastwiska, a z jednego można nawet obserwować wnętrze całej stajni!

Jak zaczęła się Pana historia z końmi? Czy to rodzinna tradycja?

Absolutnie nie. Jestem chłopakiem z miasta, a konie pojawiły się w moim życiu trochę przez przypadek. Miałem kolegę, który zabierał mnie na targ koński do Skaryszewa. To były stare czasy – jakieś 20, może nawet 25 lat temu. Żeby tam dojechać, wyjeżdżaliśmy w środku nocy. Pamiętam te nocne podróże i to, co zastawaliśmy na miejscu: wszędzie pełno błota, dokoła konie i my w gumofilcach. Pięć koni sprzedaliśmy, cztery kupiliśmy i tak to się zaczęło. Konno nie jeździłem wcale. Raz znajomy osiodłał swojego konia, dosiadłem go, ale to nie dla mnie. Zdecydowanie lepiej czuję się w hodowli.

A dlaczego właściwie zdecydował się Pan na konie arabskie?

Mój rozmówca na moment się zamyśla. – Dlaczego araby…? – powtarza półgłosem, a po chwili z wyraźnym błyskiem w oku odpowiada: Bo są piękne! Ten ich ruch, ta głowa, ta szyja… To tworzy niesamowity obraz. Tylko koń arabski potrafi się w taki sposób zaprezentować. One są niezwykłe!

Pamięta Pan swojego pierwszego konia arabskiego?

Pierwszą klaczą, którą nabyłem, była gniada Martyna (Europejczyk – Mitra / Celebes) ze Stadniny Koni w Michałowie. To córka ogiera Europejczyk od klaczy Mitra po Celebes, urodzona w 1989 r.. Było to mniej więcej 20 lat temu. W 2006 r. Martyna dała mi po ogierze Wachlarz gniadą klaczkę Marusię – śmieje się Marek. – No tak, były to akurat czasy, kiedy w telewizji ponownie królowali „Czterej pancerni i pies”.

Rok później na świat przyszła siwa Mandragora, córka ogiera Gaspar. Niestety Martyna nie przeżyła porodu, więc Mandragorę musiałem wykarmić i odchować sam. Jak to jednak często bywa w takich sytuacjach, kiedy źrebię wychowuje człowiek, koń potrafi stać się nieznośny i tak właśnie było w jej przypadku. Zabrakło matki, która nauczyłaby ją zasad i wyznaczyła granice, więc młoda dama miała własne oryginalne pomysły na zabawę. Kilka lat później Mandragora trafiła do Renaty Kowaluk, której córka Magdą z niemałymi sukcesami startowała z nią w sporcie: Hunter i Classic Pleasure, Polskim Stroju Historycznym, a nawet ujeżdżeniu. To była naprawdę fajna klacz.

W 2008 r. kupiłem białecką gniadą Calateę, a później także jej matkę, siwą Calineczkę. I tak to się zaczęło. Calineczka dała mi w 2011 r. kasztanowatą klaczkę po ogierze Esparto, Clarissimę, która później trafiła do emirackiej stadniny Al Jazeera Arabian Horse Stud spod Abu Zabi. Z Calineczką wiąże się też dosyć zabawna historia. Pewien hodowca z Bliskiego Wschodu kupił jej córkę Camilię po ogierze Piaff, wyhodowaną w Stadninie Koni w Białce. Klacz musiała bardzo wiele dla niego znaczyć, bo zapragnął kupić również jej matkę. Po nitce do kłębka, z pomocą różnych osób, Calineczka została „odnaleziona” u mnie. Temu hodowcy tak bardzo zależało na jej zakupie, że ostatecznie przystałem na jego prośby. Tym bardziej że w stadninie została Cezaria, jej siwa córka po Eksternie.

Czy kupując Calateę wiedział Pan, że to będzie „strzał w dziesiątkę”?

Oczywiście! Jak tylko ją zobaczyłem, wiedziałem, że to będzie klacz doskonała. Czułem to.

Które momenty wspomina Pan jako najpiękniejsze w hodowli?

Pamiętam moment, kiedy kilkudniowy Calateon, gniady syn Calatei po Vitorio TO, pierwszy raz wyszedł na padok. Jak zarzucił ogon na grzbiet! Jak się ruszał! Już wtedy miał przepiękną szyję. Głowę mógłby mieć trochę lepszą, ale obraz tego trzydniowego ogierka, kiedy po raz pierwszy wychodzi na zewnątrz, mam do dziś przed oczami. To był też bardzo mądry koń. Kilka lat później podczas pokazu w Krakowie wypatrzyła go Shirley Watts i bardzo wpadł jej w oko. Tym samym Calateon trafił do Wattsów do Halsdon Arabians. Niestety po śmierci Charliego, a później Shirley, ta unikalna hodowla przestała istnieć.

Tu zapada cisza.

Shirley i Charlie byli wyjątkowymi ludźmi. Takich osób jest już niewiele… – dodaje po chwili z sentymentem w głosie, wyraźnie wzruszony, po czym kontynuuje, przenosząc się w zupełnie inne miejsce: – Nie ma też co ukrywać, że jednym z najpiękniejszych momentów w hodowli są narodziny źrebiąt, a szczególnie klaczek. Wtedy radość jest podwójna!

No właśnie, Panie Marku, zdradzi Pan, jaki jest przepis na klaczki?

Kto miał przyjemność poznać Marka, wie też, czego w takiej chwili można się po nim się spodziewać.

Jak to jaki?! Bardzo prosty! Justyna przez całą ciążę głaszcze klacz po brzuchu i mówi: „Daj klaczkę, no, daj klaczkę!” I działa, bo w tym roku mamy już cztery klaczki! Hodowcy pytają nas, jak to robimy, że rodzi się ich u nas tyle. A to przecież taka prosta i oczywista sprawa.

Czego uczy i co wnosi w codzienne życie hodowla koni?

Zdecydowanie uczy pokory, cierpliwości i radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Wnosi też dużo adrenaliny i urozmaicenia do życia.

Przede wszystkim obcowanie z końmi to codzienna radość – włącza się przysłuchująca się dotąd rozmowie Justyna. – A przecież o to właśnie chodzi w życiu, żeby było pełne radości. Uwielbiam poranki w stajni, kiedy konie mnie witają. Lubię patrzeć przez okno na pastwiska i obserwować ich relacje, która z którą klaczą ma coś do „wyjaśnienia”, a które się po prostu lubią. Ta codzienność jest najpiękniejsza. Pozytywne emocje wzbudzają też narodziny źrebiąt.

No, zależy, co się urodzi. – znowu śmieje się Marek. – Ale mamy dobre matki, więc rodzą się dobre konie.

Co zatem według Pana wyróżnia dobrego konia arabskiego?

Przede wszystkim musi mieć dobry ruch – to podstawa. Obowiązkowa jest też charyzma, żeby na pokazie potrafił się prawidłowo zaprezentować, podbić serca sędziów i widowni. Głowa i szyja też są nie bez znaczenia. Jeśli koń jest wybitnej urody, to wspaniale, ale umówmy się: to jest sprawa drugorzędna. Na pierwszym miejscu jest zdecydowanie ruch. Nasze konie bez wątpienia mogą się nim pochwalić, choćby Calatea czy jej młoda gniada wnuczka Caleana (D Zeidan – Calatina).

Caleana, jak zarzuci ogon na grzbiet i zacznie fuczeć – ogień! – wtrąca Justyna.

Ale pamiętajmy też, że dobry koń arabski to nie tylko koń pokazowy. Dobrym koniem czystej krwi możemy nazwać również takiego, który świetnie sprawdza się pod siodłem. Coraz więcej osób, choć wciąż za mało, docenia araby jako konie wierzchowe. Mój znajomy, Grzegorz Miklaszewski z Puszczy Augustowskiej, ma blisko 50 koni arabskich chodzących pod siodłem. Nawet moja wnuczka była u niego na rajdzie konnym i była zachwycona. Oczywiście taki koń jest wymagający jako wierzchowiec, ale jeśli ma odpowiedni trening i ruch, to świetnie sprawdza się pod siodłem.

Czy jest osoba, która ukształtowała Pana „oko hodowlane”?

Mój przyjaciel Henryk Wójtowicz, który odszedł od nas w 2018 r. był hodowcą koni małopolskich, wieloletnim prezesem Lubelskiego Związku Hodowców Koni oraz Terenowego Koła Hodowców Koni w Chełmie. Wspaniały i bardzo bliski mi człowiek. To właśnie on przed laty w środku nocy wyciągał mnie na wspomniany Skaryszew.

Jak wybiera Pan ogiera do skojarzenia z klaczą? To bardziej intuicja czy kalkulacja?

Najważniejsza jest intuicja i trochę szczęścia, bo to w gruncie rzeczy trochę jak loteria. Oczywiście potrzebne są też pieniądze, bo za stanówkę świetnym reproduktorem trzeba zapłacić, i to często niemało. Ale to jest na drugim planie, bo można zapłacić dużo, a i tak nikt nam nie da choćby najmniejszej gwarancji sukcesu. My akurat często decydujemy się na mniej znane ogiery – takie, które dopiero są włączane do programów hodowlanych. Po czym okazuje się, że to był strzał w przysłowiową dziesiątkę!

Właśnie! – dodaje Justyna. – Tu trzeba mieć ten nos hodowcy i wprawne oko, żeby dostrzec w ogierze potencjał, którego inni jeszcze nie odkryli.

Przykładowo mamy bardzo dobre konie po ogierze Ghaith Al Zobair (RFI Farid – Fazea Al Zobair / Marajj) – kontynuuje Marek. – Ależ on miał głowę i szyję! Mamy też konie po jego synu, polskiej hodowli Nahilu Al Khaladiah od Nawal Al Khalediah. Urodził nam się po nim świetny ogierek, wykapany Nahil. Mamy też bardzo dobre klacze po hiszpańskim ogierze Lyric E.A.

Czy zdarza się, że konie potrafią zaskoczyć – zapowiadają się świetnie, a potem rozczarowują albo odwrotnie?

Caleana jest dla nas dużym zaskoczeniem – bez zawahania odpowiada Justyna. – Kiedy się urodziła, była prześliczną klaczką, z piękną główką i okiem. W wieku dwóch lat zrobiła się trochę takim „brzydkim kaczątkiem”, żeby teraz jako trzylatka, znowu wypięknieć. Co ciekawe, byliśmy przekonani, że jest gniada, a okazuje się, że najpewniej będzie siwa!

Będzie długo siwieć… – dodaje Marek – Jak się urodziła, oglądaliśmy ją z każdej strony, czy nie ma siwych włosów i nic nie znaleźliśmy. A teraz taka niespodzianka! Zaskoczeniem jest też dla nas klacz Pilaryka (od Pirany po Lyric E.A). Kiedy się urodziła, była brzydka. Zażartowałem wtedy: „Nasienie pomylili, czy jak?” (wybucha swoim charakterystycznym śmiechem pełnym serdeczności). A teraz okazuje się, że będzie z niej bardzo ciekawa klacz. Zobaczymy, jak poradzi sobie na pokazach, ale może nas jeszcze pozytywnie zaskoczyć. A skoro już mówimy o zaskoczeniach, liczymy też na naszą roczną klaczkę Costa Brava (Lyric E.A. – Cherry Lady / Ghaith Al Zobair). Jak to mówimy w naszym hodowlanym żargonie – to klaczka „na wygraj”.

Jak wygląda ta mniej widoczna, codzienna strona pracy hodowcy?

Tak jak wspomniałem, wyźrebienia to piękny czas, ale bywa też bardzo trudny i wymagający. To powód do radości, jeśli podczas porodu wszystko przebiega prawidłowo, ale zdarzają się też komplikacje. Wtedy hodowca często musi działać sam, improwizować, bo weterynarz nie zawsze jest w stanie dotrzeć na czas. W zeszłym roku musiałem pomóc klaczy przy porodzie. To był ogromny stres, ale na szczęście wszystko zakończyło się dobrze.

Szczególnie stresujący jest czas wyźrebień, kiedy mamy pierwiastki – dodaje Justyna. – To bardzo emocjonujący moment. Na szczęście nie zdarzyło się nam, żeby młoda klacz odrzuciła źrebię, choć czasem trzeba „powalczyć” z maluchem, żeby złapał siarę. Pod tym względem ogierki są trochę trudniejsze niż klaczki, ale na szczęście zdarza się to rzadko. Warto jednak mieć w zapasie mleko zastępcze, bo nigdy nie wiadomo, co się może wydarzyć.

Będąc hodowcą, trzeba naprawdę dużo umieć i mieć wiedzę z wielu dziedzin – kontynuuje Marek. – Mam na myśli zarówno solidne podstawy weterynarii, jak i wiedzę z zakresu żywienia koni. Na szczęście u nas kolki się nie zdarzają. Mamy dobrze dobrane pasze, dodajemy otręby i siemię lniane. Zawsze też dokładnie sprawdzam siano, czy jest dobrej jakości, czy nie jest przypadkiem nadpleśniałe. Ponadto pilnujemy, żeby nie leżało bezpośrednio na piachu. Duże znaczenie ma również profilaktyka weterynaryjna – tu wszystko musi być robione na czas, tego nie wolno zaniedbać.

Co więcej, nasze konie przebywają na zewnątrz prawie cały dzień. Wyjątkiem jest lato, kiedy bąki i meszki nie dają im spokoju. Wtedy wypuszczamy je już o trzeciej nad ranem, a około ósmej chowamy z powrotem do stajni. Wieczorem znowu mogą wyjść. W tych rejonach latem nie da się inaczej, bo owadów jest tak dużo. Hodowca, jak widać, musi mieć oczy dookoła głowy. A i tak każdego dnia uczy się przy tych koniach czegoś nowego, bo ta praca właściwie nigdy się nie kończy.

Jak zmieniła się hodowla koni arabskich od czasu, gdy Pan zaczynał swoją przygodę?

Sporo się pozmieniało przez te lata. Zmieniły się priorytety w hodowli, panuje teraz inna moda, cały rynek uległ zmianom. Inny jest też wygląd konia arabskiego, kanon jego urody. Kiedy zaczynałem, standardy były zupełnie inne. Ci, którzy dziś kształtują ten rynek, wyznaczyli nowe kierunki rozwoju hodowli, a mali hodowcy prywatni, tacy jak my, muszą się do tego dostosować. Nie sztuką jest wyhodować konia i go nie sprzedać. Hodowlę trzeba utrzymać, często też sporo do niej dokładając. Oczywiście, że chciałbym mieć takie czy inne konie, ale trzeba patrzeć na rynek. Prywatny hodowca musi brać to pod uwagę.

Bardzo dobrze, że nadal funkcjonują stadniny państwowe, które stanowią rezerwuar cennych genów i zapewniają ciągłość hodowli. Bo prywatny hodowca może istnieć, ale wcale nie musi, a wtedy cała hodowla mogłaby się urwać, jej dokonania by przepadły. Dlatego stadniny państwowe pełnią bardzo ważną rolę.

Niestety wiele prywatnych stadnin zamyka się. Kończy działalność. Nie ma się co łudzić – to jest ciężka praca. Dlatego my cieszymy się z każdego sukcesu koni polskiej hodowli. Bardzo im kibicujemy i zawsze trzymamy kciuki podczas pokazów, szczególnie międzynarodowych. Każdy taki sukces bardzo nas cieszy.

Gdyby zaczynał Pan hodowlę dziś, ale z tą wiedzą, którą ma Pan teraz, zrobiłby Pan coś inaczej?

W niektórych przypadkach na pewno inaczej byłbym dobrał klacze do hodowli. Nic poza tym.

A co w hodowli jest dla Pana najtrudniejsze? Jest w ogóle coś takiego?

Najtrudniejszą decyzją zawsze jest ta o sprzedaży konia. Przywiązujemy się do nich, a one do nas…

Czy to prawda, że w hodowli wszystko jest na sprzedaż, a granicą jest tylko cena?

W życiu! Niektórych koni nie sprzedałbym za żadne pieniądze. Mam do nich duży sentyment. Calatea nie jest i nigdy nie będzie na sprzedaż. Ona tu zostaje, tu jest jej dom. Nie wszystko jest na sprzedaż. Zdarza się, że usłyszę: „stary koń, trzeba będzie sprzedać”, a ja wtedy odpowiadam: „wykluczone, nie tędy droga”. Tak się nie robi.

Co doradziłby Pan osobom, które chciałyby rozpocząć przygodę hodowlaną z końmi arabskimi?

Początkujący hodowca powinien dużo czytać. Powinien porównywać rodowody i dużo uwagi poświęcać pokazom – nie tylko w Polsce, ale przede wszystkim na świecie. Trzeba śledzić nowinki i najnowsze globalne trendy. Podstawą jest oczywiście miłość do koni, ale sama nie wystarczy – wiedza jest absolutnie niezbędna.

Ja generalnie chętnie dzielę się swoim doświadczeniem. Chciałbym, żeby było coraz więcej hodowców, bo im większe jest nasze środowisko, tym jest nam wszystkim lepiej – mamy większą siłę. Kiedy sprzedajemy nasze konie młodym hodowcom, pozostajemy z nimi w stałym kontakcie. Doradzamy, pomagamy w podejmowaniu decyzji hodowlanych, robimy to chętnie i dalej będziemy to robić. Jeśli nasze konie trafiają do nowych domów stosunkowo blisko nas, odwiedzamy je i obserwujemy, jak się rozwijają. Dzięki temu sam też się uczę i wyciągam wnioski, ale mogę też swoją wiedzę i doświadczenie przekazywać dalej.

Przy rozpoczynaniu hodowli ważny jest też dobór matek. Klacz nie musi być młoda, ale musi mieć dobry rodowód i być dobrą matką. No i trzeba mieć dużo, dużo szczęścia.

Jaki koń byłby dla Pana spełnieniem hodowlanych marzeń?

Zapada cisza, chwila zastanowienia, na twarz wypływa lekki uśmiech.

Koń marzeń? Mam w głowie wizję konia z piękną głową i szyją, a przede wszystkim z wybitnym ruchem. Więcej zachowam dla siebie. Czekam na mojego własnego Czempiona Europy, a może i Czempiona Świata. Myślę, że każdy z nas hodowców ma takie marzenie – to naturalne. Pytanie tylko, czy taki koń się objawi?

Oczywiście, że będzie! Mocno w to wierzę – dopowiada z uśmiechem Justyna.

Powoli kończymy rozmowę. Za oknami spokojnie pasą się konie, a w domu po raz kolejny rozmowa schodzi na hodowlę, plany i kolejne źrebięta. Patrząc na konie spacerujące po pastwiskach, trudno nie pomyśleć, że być może to właśnie tam dorasta przyszły „Czempion Europy, a może i Czempion Świata”.

Dziękuję Markowi i Justynie za rozmowę, gościnność i możliwość poznania miejsca, w którym od ponad dwudziestu lat powstaje historia hodowli MarkArabians. Życzę im kolejnych sukcesów, a nade wszystko spełnienia hodowlanych marzeń.

Nie tylko All-Polish Arabian Horse Championship w Klikowskiej Ostoi doczekał się w tym roku nowej formuły składającej się z dwóch pokazów. Tak samo stało się w Stadninie Koni Janów Podlaski, wobec czego tegoroczne Dni Konia Arabskiego trwały nie pięć, lecz sześć dni i z pewnością zapiszą się w historii… Po raz pierwszy bowiem janowska stadnina była areną wyjątkowego wydarzenia, jakim jest Emirates Arabian Horse Global Cup – Poland Championship. Pokaz odbył się we współpracy z Emirates Arabian Horse Society oraz ECAHO, a jego rangę podkreślał patronat Szejka Mansoura bin Zayeda Al Nahyana, wiceprezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Pokaz Emiracki w pigułce

Emirates Arabian Horse Global Cup to międzynarodowy cykl pokazów stworzony z myślą o promocji i wsparciu mniejszych hodowców koni czystej krwi. Regulamin przewiduje, że właściciele, u których w ciągu trzech lat poprzedzających pokaz rodziło się rocznie ponad 15 źrebiąt (w Europie, Australii, Ameryce Północnej i Południowej oraz Azji) lub ponad 20 źrebiąt (na Bliskim Wschodzie i w Afryce), nie mogą zgłaszać swoich koni do rywalizacji. Co za tym idzie, na pokaz w Janowie Podlaskim swoje konie mogli zgłaszać wyłącznie ci, którzy w ostatnich latach wyhodowali maksymalnie 15 koni, warto nadmienić, że czekała na nich pokaźna pula nagród. Właściciele każdego z pięciu najlepszych koni w klasie otrzymywali bowiem 8 tys. emirackich dirhamów, czyli blisko 8 tys. złotych. Henryk Smolarz, Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zapytany o Emiracki Puchar Świata odparł: „Bardzo cieszymy się, że Dni Konia Arabskiego zostały wzbogacone o dodatkowy dzień emiracki, który jest wyrazem uznania dla hodowli prywatnej prowadzonej w Polsce”.

Pokaz oceniał zespół międzynarodowych sędziów w składzie: Helen Henneken-Van Nes (Belgia), Jayne Bellchamber (Australia), Jerzy Zbyszewski (USA) oraz Mark Ismer (Niemcy), a do czempionatów kwalifikowały się po trzy najlepsze konie z każdej klasy. W katalogu pokazowym figurowały 62 konie, jednak na janowskim ringu pojawiły się ostatecznie 52 – 33 klacze i 19 ogierów. Nie wszyscy zdecydowali się więc wykorzystać tę szansę, by powalczyć o miejsca na podium i nagrody finansowe.

W czempionatach triumfatorzy mogli dodatkowo cieszyć się wyjątkowymi, bogato zdobionymi pucharami, pełnymi symboliki. Na szczycie każdego z nich znalazł się emblemat przedstawiający konia arabskiego i glob, stanowiący logo Emirates Arabian Horse Global Cup. Poniżej, na obręczy pucharu, umieszczono misternie zdobiony pas z motywami kwiatowymi inspirowanymi dubajskim regionem Al Bastakiya. Każdy kwiat składał się z centralnego okręgu oraz siedmiu płatków symbolizujących siedem siedmiu emiratów: Abu Zabi, Dubaj, Szardżę, Adżman, Umm al-Kajwajn, Ras al-Chajma i Fudżajrę. Puchary te podczas piątkowych czempionatów wręczał Ambasador Zjednoczonych Emiratów Arabskich w Polsce Jego Ekscelencja Mohamed Ahmed Alharbi, w towarzystwie przewodniczącego Emirackiego Stowarzyszenia Konia Arabskiego.

Zacznijmy od roczniaków

W czwartkowy poranek pokaz Emirates Arabian Horse Global Cup zainaugurowały klacze roczne, podzielone na dwie sekcje po cztery konie każda. Taki sam układ uczestników był również w klasach ogierków rocznych. Rozkład punktowy uzyskany przez klaczki w poszczególnych klasach znalazł swoje odzwierciedlenie w czempionacie. Czempionką klaczy rocznych została niemal jednogłośnie Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadars Echoo) z czeskiej stadniny Suweco Stud. Srebrny medal zdobyła Ermenia (Picasso Di Mar – Emiliona / Złoty Medal), hod. i wł. Bogdana Mikołajczuka, natomiast brązowe trofeum otrzymała wyhodowana w stadninie Polia Arabians, należącej do Adama Ochmanna, ciemnogniada Etanoya AO (AJ Yas – Etiwa of Sinus / Wadee Al Shaqab). Noty uzyskane przez te klacze w klasach kształtowały się następująco: Nadzieja SW – 41,06 pkt, Ermenia – 40,13 pkt, Etanoya AO – 39,19 pkt. W tym miejscu słowo wyjaśnienia – otóż skala ocen na pokazie emirackim kończyła się na 50, a nie jak w Białce i Tarnowie oraz podczas Pokazu Narodowego na 100.

Wśród ogierków rocznych najwyżej oceniony został tegoroczny białecki złoty medalista El Primero (Has Rasheed – Elprima / Wadee Al Shaqab), który uzyskał 40,81 pkt, „dorzucając” tym samym do swojej kolekcji srebrny medal w czempionacie. Niestety, na Pokazie Narodowym pojawił się nieco „przygaszony” ze zmęczenia, co odbiło się na przyznanych notach i uniemożliwiło mu awans do finału. Dwa dni intensywnej prezentacji dla tak młodego panicza stanowią spore wyzwanie, ale jak mówi stare powiedzenie: ostatni będą pierwszymi, a imię El Primero niezmiennie zobowiązuje.

Drugą najwyższą notę 40,56 pkt. uzyskał wychowanek Łukasza Czecha, roczny Elamir Sahir. W czempionacie to on sięgnął po najwyższy złoty laur. Jego matką jest Escobaria po ogierze Calatorio, od klaczy Ecliss po Don Luciano. Zarówno Escobaria, jak i Calatorio pochodzą z hodowli Marka Kondrasiuka i bynajmniej nie była to jedyna okazja podczas tegorocznego Janowa, aby wspomniany hodowca spod Chełma mógł cieszyć się sukcesami swoich koni. Dokładniej rzecz ujmując, była to pierwsza z trzech okazji, o czym jeszcze szczegółowo opowiem. Brązowy medal powędrował do Danii, do stadniny Barakah Arabians, dzięki ogierkowi Exit UMM (Exagon OS – Aja Estelle / Aja Angelo), którego poznaliśmy już podczas tarnowskiego pokazu. Urodzony w południowoszwedzkiej stadninie Moëll & Moëll Arabians ogierek uzyskał w swojej klasie 39,38 pkt.

Jednogłośny czempion ogierów młodszych

Wracając do Marka Kondrasiuka, kolejną – drugą z trzech – okazją do celebrowania sukcesu był brązowy medal w czempionacie klaczy młodszych, który zdobyła jego hodowli znakomita Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J). Radość z tego wyróżnienia dzielił, a raczej mnożył, wraz z obecnymi na pokazie właścicielkami klaczy, Alicją Najmowicz i Jadwigą Stryczyńską ze stadniny Nana Arabians. Wspominałam już, że szczególnie cenię tę klacz! Cararra w klasie klaczy trzyletnich uzyskała 39,75 pkt, potwierdzając swój duży potencjał.

Srebrny puchar w tej kategorii powędrował do stadniny Polia Arabians dzięki klaczy Ghaila AO, córce Moriona od Ginevra po AJ Mardan, która w klasie zdobyła 40,00 pkt. Pozwolę sobie przypomnieć, że w zeszłym roku Ghaila triumfowała na arenie międzynarodowej, zdobywając srebrny medal klaczy rocznych Czempionatu Europy. Natomiast po tytuł złotej medalistki sięgnęła zdobywczyni najwyższej noty wśród klaczy młodszych – 40,44 pkt, Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) ze Stadniny Koni Chrcynno-Pałac rodziny Poszepczyńskich. Co ciekawe, nie był to jej pierwszy występ na pokazie z tego cyklu, jako że rok temu debiutowała na nim w Pradze.

Sędziowie okazali się jednogłośni wybierając złotego medalistę w czempionacie ogierów młodszych. Zwycięzcą został charyzmatyczny, siwy Phenix Al Miro (D Zeidan – Psyche Lejla / Pogrom), pupil Mirosława Rogowskiego ze stadniny Evopegasus Stud. Uzyskał on także po najwyższą notę w klasie – 39,88 pkt. Rywalizacja o srebrny i brązowy medal toczyła się łeb w łeb, a głosy sędziów rozłożyły się idealnie po równo: dwa wskazania na srebro i dwa na brąz uzyskali zarówno Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), hod. Wojciecha Parczewskiego i wł. Bogdana Maślanki, jak i Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix) ze stajni Krzysztofa Jagielskiego. Ostateczny rozkład medali musiała więc przesądzić nota z klasy. Różnica wyniosła zaledwie 0,7 pkt, ale przechyliła szalę na korzyść Monarchio (38,88 pkt). To do niego trafił srebrny puchar, a brązowy przypadł w udziale Fawoniuszowi, który na tej pozycji w czempionacie uplasował się już po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze pokazowej.

Klacze i ogiery starsze. Anawera z najwyższą notą

Najliczniej obsadzonymi okazały się klasy klaczy 4-6-letnich, w której zaprezentowała się szóstka koni, oraz klaczy 7-letnich i starszych, z udziałem aż dziewięciu zawodniczek. I to właśnie w tych dwóch grupach sędziowie okazali się nieco bardziej hojni w przyznawanych notach.

Ponad całą stawkę wyraźnie wysunęła się janowskiej hodowli Anawera (Piaff – Altamira / Ekstern), która uzyskała najwyższą ocenę całego pokazu – 42,50 pkt. Dla swoich właścicieli, stadniny Suweco Stud Niny Suskevicovej, sięgnęła w czempionacie po złoty puchar, wskazana przez dwóch z trzech sędziów jako najlepsza. Jeden z arbitrów opowiedział się jednak za Fogatą (Muranas Jassehr – Formiss / Esparto), co przesądziło o przyznaniu michałowskiej wychowance srebrnego medalu. Fogata, prezentowana przez swojego właściciela Pawła Syliwoniuka, w klasie uzyskała wysoką notę – 40,92 pkt. Identyczny rezultat osiągnęła siwa Hulina (Fire Fighter – Hulala / Pamir), hod. Stadniny Koni Białka i wł. Anny Janas-Naze, która zamknęła podium z brązowym pucharem.

Ogiery starsze zostały połączone w jedną klasę 4-letnich i starszych, co sprawiło, że na ringu spotkały się konie o szerokim przekroju wiekowym. Najstarszym nie tylko wśród ogierów, lecz także spośród wszystkich koni na pokazie, był urodzony w 2007 r. Piernat (Gaspar – Pogoria / Ekstern), hod. Andrzeja Borkowskiego i wł. Agnieszki Dąbrowskiej. Liczący 18 lat weteran musiał zmierzyć się z o wiele młodszymi rywalami.

Ku ogromnej radości swojej właścicielki, a zarazem prezenterki i jedynej kobiety w tej roli podczas pokazu, Piernat z notą 39,92 pkt awansował do finału z drugiego miejsca w klasie, by ostatecznie sięgnąć po brązowy puchar. Ogier wyróżnia się charakterystyczną krwistą odmianą zwaną „piętnem Mahometa” – legendarnym znakiem, którym prorok miał naznaczać konie szczególne. I właśnie takim wyjątkowym wierzchowcem Piernat bez wątpienia jest dla swojej właścicielki. Co ciekawe, aż dwóch sędziów widziało w nim pretendenta do srebrnego medalu. Ten powędrował jednak do zwycięzcy klasy 5-letniego Agadeza, syna tegorocznej gwiazdy Pride of Poland, klaczy Adelita, po ogierze Magic Magnifique. Urodzony w Janowie Podlaskim, dziś w rękach swojego właściciela i zarazem prezentera Karola Makowskiego próbuje sił na pokazowych ringach. W czwartek uzyskał on najwyższą notę wśród ogierów starszych – 40,17 pkt.

Z trzeciego miejsca w klasie, ale – jak się okazało – wyjątkowo szczęśliwego, z wynikiem 39,5 pkt, do czempionatu awansował także 5-letni Evening Star (WH Justice – El Sultana K.A. / QR Marc), hod. Jarosława Zjeżdżałki i własności spółki Horses Poland. Dwóch sędziów wskazało go jako kandydata do zwycięstwa, co pozwoliło mu sięgnąć po złoty puchar.

Pokaz Narodowy – najważniejsze wydarzenie hodowlane w roku!

Piątek okazał się dniem wyjątkowo długim. Oprócz czempionatów w ramach Emirates Arabian Horse Global Cup, w drugiej części dnia tradycyjnie rozegrano klasy pod siodłem oraz klasy ogierów XLVII Narodowego Pokazu Koni Arabskich. Program był napięty, ale unosząca się w powietrzu swobodna atmosfera i pogoda jak na zamówienie sprawiły, że czas upłynął błyskawicznie. Strefa VIP wypełniona były gośćmi, ale dało się zauważyć brak wielu hodowców prywatnych, co nieco smuci, gdyż to właśnie oni, swoją pasją, wiedzą i zaangażowaniem, wnoszą cenne cegiełki do rozwoju hodowli koni arabskich. Dowodem tego są medale zdobyte przez nich podczas tegorocznego Pokazu Narodowego, a także imponujące zakupy dokonane przez polskich klientów w trakcie obu aukcji.

W tegorocznym Pokazie Narodowym do prywatnych hodowców trafiło łącznie pięć medali: trzy złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Stadnina Koni Michałów, przy wsparciu prezenterów z włoskiego centrum treningowego Elegantica Training Center, zdobyła największą liczbę laurów – osiem: cztery srebrne i cztery brązowe. W Janowie Podlaskim pozostały cztery medale: dwa złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Do Stadniny Koni w Białce powędrował jeden, ale za to najcenniejszy – złoty medal. Obydwa pokazy – zarówno Emirates Arabian Horse Global Cup, jak i Pokaz Narodowy– zostały sprawnie poprowadzone przez Mirosława Kołodzieja i Erica Blaaka, którzy pracowali na najwyższych obrotach, nie zdradzając najmniejszych oznak zmęczenia. Do niełatwego zadanie oceny koni podczas Pokazu Narodowego zaproszeni zostali sędziowie w składzie: Christine Jamar (Belgia), Maria Ferraroni (Włochy), Klaus Beste (Niemcy) oraz Ali Al Mazrouei (ZEA).

Ogiery i złote zaskoczenia

Klasy ogierów rocznych podzielono na dwie grupy, każda licząca po pięć koni, a noty oscylowały w przedziale od 89,33 do 91,33 pkt. W rozgrywce finałowej znalazło się aż dwóch synów ogiera Nahil Al Khalediah, którzy najwyraźniej postanowili podążać śladami swojego utytułowanego ojca – Złotego Czempiona Polski Ogierków Rocznych z 2021 r. i Złotego Czempiona Ogierów Młodszych rok później.

Najwyżej oceniony okazał się ogierek Gellatto (od klaczy Gratella po Morion), hodowli Jana Głowackiego. Triumfator tarnowskiego pokazu potwierdził swoją klasę także w Janowie, zdobywając złoty medal. Sędziowie przyznali mu 91,17 pkt, w tym po jednej „dwudziestce” za typ oraz za głowę z szyją, pozostałe noty za głowę z szyją wyniosły 19,5 pkt, a w kategorii „ruch” pojawiła się zaskakująca, nie do końca zrozumiała nota 18,5, obok dwóch ocen 19,5 pkt.

Brązowy medal przypadł drugiemu synowi ogiera Nahil Al Khalediah, siwemu Palafreno (od Portulaka po Pogrom). Ten janowski wychowanek w klasie uzyskał 91 pkt, poprawiając jednocześnie swój wynik z pokazu w Białce, gdzie zajął czwarte miejsce. Najwyższą notę – 91,33 pkt podczas klasyfikacji ogierów rocznych przyznano michałowskiemu Dytwinowi (Morion – Dama Róż / Vitorio TO). W niedzielnych czempionatach musiał uznać wyższość kapitalnego Gellatto, ale Dytwin powtórzył swój białecki sukces, zdobywając srebrny medal.

Następnie na janowskim ringu zaprezentowała się stawka siedmiu dwuletnich ogierów. Jako pierwszy pojawił się zeszłoroczny srebrny medalista z Białki i Janowa, michałowski Partes (Dominic M – Protekcja / Ekstern). Wreszcie wyszedł z cienia, gdzie, moim zdaniem, niesłusznie pozostawał trochę niedoceniany. Sędziowie przyznali mu 91 pkt, w tym wysokie noty za głowę i szyję: trzy razy 19,5 pkt. Wynik ten zapewnił mu trzecie miejsce zarówno w klasie, jak i w finale, a jeden z sędziów wskazał go nawet jako złotego medalistę.

Wracając więc do walki o najwyższy tytuł… Gdyby otworzyć w Janowie Podlaskim zakłady bukmacherskie, wielu obstawiających, że Czempionem Polski Ogierów Młodszych zostanie Palatyn PA, tegoroczny złoty medalista z Białki i Tarnowa, syn Moriona od Prasada PA po Empire, musiałoby przełknąć gorycz przegranej. Wszak w klasie jego nota 91,67 pkt była najwyższą, dwa dni później, choć wydawało się, że tytuł czempiona jest niemal formalnością, stało się inaczej. Ostatecznie tytuł ten przypadł zwycięzcy klasy ogierów trzyletnich, białeckiemu Etylowi (Haash OSB – Elzamira / Glorius Apal).

Palatyn PA finał zakończył ze srebrnym medalem – nagrodą, która wprawdzie cenna, pozostawiła zapewne cień niedosytu w Stadninie Koni Dąbrówka państwa Parysów. Za to Stadnina Koni Białka może świętować wspaniały sukces, którego od kilku lat tej stadninie brakowało. Zaledwie dwa miesiące wcześniej, podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, zarówno Etyl, jak i Partes uplasowali się poza czołówką – Etyl na piątym, a Partes na siódmym miejscu w klasie. Jak pisałam w relacji z tamtego wydarzenia: „(…) prawdziwa weryfikacja formy nastąpi podczas Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim”. I właśnie po raz kolejny przekonaliśmy się, że w Janowie układ sił potrafi zmienić się diametralnie.

Synowie michałowskich ogierów na czele

W klasie ogierów 4-6-letnich trzy najwyższe noty przypadły synom Moriona. Najwyższą punktację 91,67 zdobył zaprawiony w bojach El Draco RA (od El Medisa po Shanghai E.A.), hod. i wł. Czesława Gołaszewskiego ze stadniny Regina Arabians. Tuż za nim z nieco tylko niższą notą, 91,5 pkt, ale za to z trzema „20” na koncie (po jednej za typ, głowę i szyję oraz ruch) uplasował się El Maestro (od El Medonia po Shanghai E.A.). Ten wychowanek Michałowa od ubiegłorocznej aukcji Summer Sale, na której został sprzedany za niewielką kwotę, jest własnością Michała Żurawskiego. To trochę jak wygrana na loterii, gdyż już wtedy El Maestro miał na koncie złoto z Białki i brąz z Janowa. A może to po prostu dobry nos kupującego? Trzecie miejsce w klasie z notą 91,17 pkt zajął janowski Wogit (od Wiga po Om El Bellissimo).

W grupie ogierów 7-letnich i starszych po raz kolejny wyróżnili się synowie michałowskich ogierów, tym razem Złotego Medala i Eksterna. Najwyżej oceniony został syn tego pierwszego, również wychowanek Michałowa, siwy Ptolemeusz (Złoty Medal – Parmana / Al Maraam), który zdobył 92 pkt i zachwycił typem oraz głową z szyją, otrzymując po jednej „20” i dwie oceny 19,5 w obu kategoriach. Nie mniej efektownie zaprezentował się atletyczny, z pięknie osadzonym okiem i świetnie się ruszający Petrus PA, syn Eksterna i klaczy Piwonia po Kahil Al Shaqab, hod. i wł. Stadniny Koni Dąbrówka, uzyskując 91 pkt, w tym trzy razy 19,5 za ruch.

W czempionacie sędziowie ponownie nie byli zbyt zgodni, ale ostatecznie El Draco RA powtórzył sukces z 2023 r., sięgając po tytuł Narodowego Czempiona Polski. Srebrnym medalistą został udekorowany Ptolemeusz, a brązowym efektowny El Maestro. Tuż za podium uplasowali się Petrus PA i Wogit, odpowiednio na czwartym i piątym miejscu.

Czarny koń białeckiego pokazu ustawia wysoko poprzeczkę

Nie bez przyczyny wśród bywalców funkcjonuje powiedzenie: jaka pogoda podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, taka będzie na Narodowym w Janowie Podlaskim. Podobnie jak w Białce, klasy udało się rozegrać przy bezchmurnym niebie, by w niedzielnych czempionatowych rozgrywkach deszcz na kilka chwil zakłócił rytm wydarzeń, przynosząc jednak bardzo przyjemne ochłodzenie.

Sobotni poranek należał tradycyjnie do klaczek rocznych, które zaprezentowały się w trzech grupach: w dwóch po osiem zawodniczek i w jednej liczącej sześć koni. W klasie A klaczka z numerem pierwszym od razu ustawiła swoim rywalkom wysoko poprzeczkę. Na ring wkroczyła bowiem wspaniała Psyche Alia (Nahil Al Khalediah – Psyche Victoria / Ekstern), hod. i wł. Stadniny Koni Chrcynno-Pałac. To ona w Białce, jak dobrze pamiętamy, zgarnęła zaszczytny tytuł Best in Show. Psyche Alia, podobnie jak jej ojciec, prezentuje nowoczesny typ pokazowy, doceniony i tym razem przez sędziów bardzo wysokimi notami: jedną „20” i dwiema 19,5. Kolejne dwie „20” otrzymała za głowę z szyją, a trzy noty 19,5 za ruch. Łącznie dało to świetny wynik końcowy – 92,33 pkt. W grupie roczniaczek nota ta pozostała niepobita, choć podobnie jak w Białce, po piętach deptała jej zwyciężczyni klasy B, siwa urocza Zanella (Mutabahi Al Hawajer – Zigi Zara / Shanghai E.A.), hod. i wł. Stadniny Koni Michałów. Zanella „wytańczyła” sobie notę 92,17 pkt, zdobywając dwie „20” oraz 19,5 za ruch, co wśród klaczy rocznych było najwyższą oceną za ruch.

Do finału z klasy C, z notą 91,5 pkt, weszła z pierwszego miejsca kolejna córka ogiera Mutabahi Al Hawajer, również siwa Epiforana (od klaczy Espana po QR Marc), złota medalistka z Tarnowa. W czempionacie sędziowie byli zgodni jedynie w wyborze złotej czempionki, a tytuł ten zasłużenie przypadł Psyche Alii. W kwestii podziału kolejnych medali zdania były już mocno podzielone, każdy sędzia wskazał inną klacz. Ostatecznie srebro i brąz przypadły wychowankom michałowskiej stadniny: odpowiednio Zanelli i Epiforanie.

Anagramma idzie po złoto

Są konie, które rodzą się, by wygrywać. Takie, które choć nie zawsze doskonałe, na ringu błyszczą. Do tej grupy bez wątpienia należy janowska, zaledwie dwuletnia Anagramma (Picasso Di Mar – Aminata / Abyad AA). W rękach Mateusza Tokarskiego zdążyła już trzykrotnie sięgnąć po złoto i raz po srebro. Obserwowanie tej pary na ringu to prawdziwa uczta dla oka: elegancja i wzajemne zaufanie przeplatają się tu z dużym kunsztem prezentera. Nic więc dziwnego, że w kuluarach dało się usłyszeć: „Anagramma idzie po złoto”. W swojej klasie z oceną 91,83 pkt uplasowała się na drugiej pozycji, notując jednak bardzo wysokie oceny za głowę z szyją: jedną „20” i dwiema 19,5, oraz za typ: trzy razy 19,5. W zeszłym roku jako roczniaczka, została czempionką pokazu w Białce i Best in Show oraz Narodową Czempionką Klaczy Rocznych. Tegoroczny sezon rozpoczęła złotym medalem w Białce, by w Janowie – a jakże! – po raz kolejny zostać Czempionką Polski.

Pierwsze miejsce w klasach dwulatek należało do świetnie ruszającej się El Mahmali (Prometeusz – El Medonia / Shanghai E.A.), która uzyskała 92 pkt. Na tę notę złożyły się wysokie noty za typ: jedna „20” i dwa razy 19,5, a także dwa komplety not 19,5 za głowę z szyją oraz ruch. Michałowska wychowanka w czempionacie wywalczyła brąz. Zarówno w klasie klaczy trzyletnich, jak i w czempionacie, uwagę również przykuwała srebrzysto-siwa (jeszcze) Ekarosa, córka Parisa i królowej Emandorii, świetnie zaprezentowana przez Pawła Kozikowskiego z JP Training Center. Michałowska klacz uzyskała znakomitą notę 92,17 pkt, w tym dwie „20” za ruch oraz wysokie oceny (trzy razy 19,5) za typ i głowę z szyją. Bez dwóch zdań zasłużyła na srebrny medal i tytuł wiceczempionki.

Zwyciężczyni klasy A klaczy dwuletnich, janowska Elzoya (Prometeusz – Euzona / Om El Bellissimo) otrzymała jedną „20” za ruch, a także komplet 19,5 za typ, co dało jej w sumie 91,67 pkt. Tegoroczna srebrna medalistka z Białki i złota z Tarnowa tym razem uplasowała się tuż za podium, na czwartym miejscu. Stawkę zamknęła na piątej pozycji Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) z Chrcynna. W klasie zajęła miejsce tuż za Elzoyą, uzyskując notę 91,67 pkt i komplet ocen 19,5 za typ, głowę z szyją oraz ruch.

Klacze starsze – najwyższy poziom rywalizacji!

Nie jest łatwo przebić się do czołowej trójki w klasach klaczy starszych. Podobnie było i tym razem, w łącznie trzech klasach noty nie spadały poniżej 90 pkt, a ze stawki 21 koni, aż osiem klaczy uzyskało noty powyżej92 pkt. To właśnie tutaj padła najwyższa nota pokazu oraz przyznano największą liczbę „dwudziestek”.

Chyba nie tylko ja, po otrzymaniu katalogu, rozpoczynam jego przeglądanie od list klas klaczy starszych, by już od piątku cieszyć się na nadchodzący spektakl, który regularnie fundują te wspaniałe, majestatyczne konie. Tegoroczna brązowa medalistka z Tarnowa, michałowska Labonita (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), uzyskała 92,33 pkt w klasie klaczy 4-6-letnich i zajęła piąte miejsce w czempionacie. Świetną formę zaprezentowała janowska Ascalona (E.S. Harir – Alsara / Kahil Al Shaqab), która wygrała tę klasę z notą 92,5 pkt, zdobywając aż pięć „dwudziestek”: po dwie za głowę z szyją oraz za ruch, a jedną za typ. Była to najwyższa liczba maksymalnych not całego pokazu.

Bardzo mocna grupa zaprezentowała się również w klasie klaczy 7-10-letnich. Cztery z ośmiu zawodniczek przekroczyły próg 92 pkt. Z trzeciego miejsca do finału, z notą 92,33 pkt i jedną „20” za ruch, weszła michałowska Wildanova (WH Justice – Wilda / Gazal Al Shaqab), która do złotego medalu z Tarnowa dorzuciła brązowy w Czempionacie Polski. Poganinka (El Omari – Pentra / Poganin) zdobyła dwie „20” za ruch oraz jedną „20” za typ, co dało w sumie 92,5 pkt, acz w czempionacie uplasowała się tuż poza podium, na czwartym miejscu. W klasie tej zaprezentowała się także Emiliona (Złoty Medal – Emily / Poganin), hod. Stadniny Koni Michałów i wł. Bogdana Mikołajczuka, która jako jedyna w całym pokazie otrzymała trzy „20” za ruch. Co oczywiste, to do niej trafiła nagroda specjalna za Najlepszy Ruch Pokazu.

Najwyższą notę zaś, aż 92,83 pkt, uzyskała zwyciężczyni tejże klasy, janowska Encarina (Ascot DD – Eneria / QR Marc). Na jej wynik złożyły się trzy „dwudziestki”: dwie za głowę i szyję oraz jedną za typ, a do tego wysokie noty za ruch: trzy razy 19,5. Na podium pozostało jedno, najwyższe miejsce, które zarezerwowane było oczywiście dla Encariny. Żadna z klaczy klasy 11-letnich i starszych nie znalazła się w finałowej czołówce. Nieco zaskakujący był brak pełnej siostry Pingi, janowskiej Piby (Gazal Al Shaqab – Pilar / Fawor) wśród elity finałowej. Piba zaprezentowała się w klasie wyśmienicie, zdobywając 92,67 pkt, w tym dwie „20” za ruch, jedną „20” za typ i jedną 19 za kłodę – co, jak wiadomo, należy do rzadkości.

Nie skłamię, jeśli stwierdzę, że podczas wyboru Best in Show publiczność podzieliła się na dwa stronnictwa. Jedni obstawiali młodą, obiecującą i urodziwą Psyche Alię – drudzy zaś doświadczoną i kradnącą serca, dostojną Encarinę. Wydaje się, że każdy wybór sędziów w tym przypadku byłby uzasadniony. Ku ogromnej radości janowskiej ekipy, to właśnie ich wychowankę obwołano najlepszą z najlepszych.

Kondrasiuka trzeci powód do radości: Calatea

Nagrodę przechodnią – Trofeum WAHO dla wybitnego przedstawiciela polskiej hodowli koni arabskich – otrzymała Calatea (Ekstern – Calineczka / Metropolis NA). Klacz została nabyta przez Marka Kondrasiuka jeszcze jako odsadka w Stadninie Koni Białka. Dziś jako dostojna 17-latka, wciąż rezyduje w stadninie Mark Arabians i pozostaje prawdziwą ozdobą stajni. Dla swojego właściciela była tym samym trzecim, wspomnianym już powodem radości. Calatea nie tylko jest najpiękniejszą w stajni, ale też oddaną i troskliwą matką.

„Dawała głównie ogierki, ale mamy również jej następczynie – Calatinę po Emerald J i Camberrę po Nahil Al Khalediah” – podkreśla jej właściciel Marek Kondrasiuk. Córka Calatei, Calatina, urodziła wspomnianą wcześniej, utytułowaną Cararrę (po D Zeidan) należącą do Nana Arabians Alicji Najmowicz. W 2023 r. wydała również na świat ciemnogniadą Caleanę (również po D Zeidan), która zaczyna już swoją przygodę z ringiem pokazowym.

„Calatea to klacz niezwykle bystra i zrównoważona. Wystarczy zawołać ją po imieniu, a przybiega prowadząc całe stado” – tak z kolei powiedziała mi Justyna Reda. Najbardziej utytułowanym potomkiem Calatei pozostaje urodzony w 2013 r. gniady Calateon (po Vitorio TO) – ogier o mocnej budowie, pięknej głowie i szyi oraz świetnym ruchu. Na jego kolekcję medali składają się się m.in. srebro z Białki (2015), brąz z Al Khalediah European Arabian Horse Festival w Nowych Wrońskach (2016), jednogłośne złoto z Radomia (2017), srebro Czempionatu Polski (2017), a także brąz z pokazu międzynarodowego w Ströhen w Niemczech (2019) i złoto Czempionatu Holandii (2023). I to właśnie w tym ostatnim kraju Calateon przebywa obecnie, w stadninie Chantal i Sebastiaana Volkerów, gdzie nie tylko odnosi kolejne sukcesy, lecz także pracuje pod siodłem.

Jego pełny brat, kasztanowaty Calatorio, również utytułowany i obdarzony świetnym ruchem, także opuścił macierzystą stadninę. W Polsce pozostał natomiast inny syn Calatei, kasztanowaty ogier Chicago (po Wortex Kalliste), srebrny medalista Pokazu Narodowego z 2022 r., którego obecnym właścicielem jest Jarosław Puchajda. Można go było podziwiać w Janowie w tegorocznych klasach pod siodłem.

Cisi bohaterowie głośnych sukcesów

Przy owacji publiczności na stojąco nagrodę dla najlepszego trenera odebrał nieco zaskoczony Mariusz Liśkiewicz, na co dzień wspierający swoją ogromną wiedzą i doświadczeniem michałowską stadninę. Nagroda dla najlepszego prezentera pokazu powędrowała do Mateusza Tokarskiego, a tytuł najlepszego hodowcy do janowskiej stadniny. Mateusz w swojej pracy wyróżnia się nie tylko zaangażowaniem, ale przede wszystkim widoczną pasją i miłością do koni arabskich. Do dziś pamiętam licytację dwuletniej wówczas Brodnicy (Pogrom – Bambina / Kahil Al Shaqab) podczas aukcji w 2021 r. i wzruszonego do łez Mateusza. Rozejrzałam się wtedy dokoła i ujrzałam zaszklone oczy zgromadzonych wokół ludzi. Mateusz nie płakał sam.

Wśród michałowskich prezenterów wyraźnie brakowało tym razem Artura Łojowskiego, który przez wiele lat był współautorem sukcesów koni ze Stadniny w Michałowie. Patrząc na konie w jego rękach, widać było nie tylko doskonałe przygotowanie, ale też prawdziwą harmonię opartą na zaufaniu i współpracy. Takie wyczucie, połączenie wiedzy technicznej z intuicją pozwala wydobyć z konia jego pełny potencjał. Nie każdy je posiada, a to właśnie wyróżnia najlepszych. Jestem pewna, że jeszcze nie raz, nie dwa go zobaczymy w tej roli.

Polski sezon pokazowy może i dobiegł końca, ale przed nami emocje na arenach międzynarodowych…

Zdjęcia: Ewa Imielska-Hebda, Sylwia Iłenda, Auriane Schwanen & Patrycja Makowska

„Wszyscy obecni zgodnie potwierdzają: tegoroczna edycja była spektakularna. Poprzeczka była ustawiona bardzo wysoko. A teraz – jeszcze wyżej” – tymi słowami Mirosław Kołodziej zakończył swoją relację z ubiegłorocznego pokazu w Tarnowie, pozostawiając w czytelnikach nutę ciekawości i niecierpliwego oczekiwania. I rzeczywiście, zgodnie z tą zapowiedzią, organizatorzy sięgnęli jeszcze wyżej.

W gościnnych progach Klikowskiej Ostoi Polskich Koni, na terenie dawnej stadniny książąt Sanguszków, w pierwszy weekend lipca, już po raz trzeci odbył się pokaz All-Polish Arabian Horse Championship. To właśnie tu, na ziemi przesyconej tradycją i pasją do koni arabskich, Tarnów po raz kolejny stał się nieformalną stolicą koni arabskich, miejscem spotkań hodowców i pasjonatów, tak z Polski, jak i z całej Europy. Trudno o lepszy symbol ciągłości, dawne książęce tradycje spotykają się tu z nowoczesną formułą i międzynarodową renomą.

Tegoroczna edycja miała wyjątkowy, eksperymentalny charakter. Po raz pierwszy zorganizowano nie jeden, lecz dwa równoległe pokazy: European oraz International B. Na oba wydarzenia zgłoszono łącznie 139 koni, z czego 54 rywalizowały w pokazie European, a 85 w pokazie International. Część z nich wzięła udział w obu pokazach, dzięki czemu poddane zostały ocenie różnych składów sędziowskich. Czy punktacje okazały się spójne? A może różniły się znacząco? O tym przekonamy się już za chwilę.

Pokaz zorganizowany został przez Polski Związek Hodowców Koni Arabskich we współpracy z kluczowymi partnerami, wśród których znaleźli się: Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, Global Champions Arabians Tour, Stadnina Koni Klikowa Arabians oraz Strusinianka. Wydarzenie objęli patronatem honorowym Jakub Kwaśny, Prezydent Miasta Tarnowa, i Łukasz Smółka, Marszałek Województwa Małopolskiego.

Choć tegoroczna edycja zyskała nową formułę, kilka kluczowych elementów pozostało niezmiennych: spotkania ze sztuką, aukcja charytatywna, konkurencje pod siodłem, chwile integracji i najważniejsi, rzecz jasna, bohaterowie tego wydarzenia: konie arabskie.

Zdecydowanie największy sukces po pokazie może obwieścić Stadnina Koni z Michałowa, której klacze szły szturmem przez czempionaty oraz rodzinna stadnina Państwa Głowackich, których roczny wychowanek zdecydowanie ma predyspozycje do tego, aby zawładnąć niejednym ringiem pokazowym.

Coś dla ciała, coś dla duszy

Piątkowy, wieczorny Festiwal Pierogów wzorem lat poprzednich w smakowity i aromatyczny sposób wprowadził gości w atmosferę pokazu. Ten kulinarny akcent, ufundowany przez Stadninę Klikowa Arabians Państwa Rzepków, stał się doskonałą okazją do rozmów i wspomnień przy tradycyjnych potrawach kuchni polskiej. Całość dopełniały wyborne nalewki ufundowane przez Stadninę Podlesie Arabians.

Po sobotnim dniu pełnym rywalizacji, pracy przy koniach w iście tropikalnej temperaturze i wspólnego kibicowania faworytom, przyszedł czas na Wieczór Hodowców. Była to nie tylko okazja do odpoczynku, lecz także do integracji środowiska i zabawy przy muzyce na żywo.

Przez cały czas trwania pokazu, w namiocie VIP na gości czekały rzemieślnicze słodkości szczerze dopracowane w smaku i formie. Ich autorem była tarnowska wspomniana już wcześniej Strusinianka, piekarnia i cukiernia z 160-letnią tradycją, której sercem są Beata i Marek Błaszkiewiczowie. Aromatyczna kawa chociaż na chwile skutecznie niwelowała zmęczenie, bo napięty program pokazu z pewnością dawał się we znaki niejednemu uczestnikowi.

Konie i artyści – spotkanie z pięknem

Od pierwszej edycji pokazu All-Polish Arabian Horse Championship sztuka towarzyszy wydarzeniu jako jego integralna część. Artyści, którzy w swoich dziełach odzwierciedlają urodę koni arabskich, ich szlachetność i elegancję, ponownie stworzyli niezwykłą oprawę estetyczną pokazu. W przestrzeni namiotu VIP można było podziwiać zarówno malarstwo, jak i prace ceramiczne – dzieła, które w unikalny sposób ukazywały majestatyczne piękno konia arabskiego. Podobnie jak w poprzednim roku, Beata i Marek Błaszkiewiczowie z Podlesie Arabians (Strusinianka) ufundowali ręcznie wykonane, unikatowe ceramiczne medale z wizerunkiem głowy konia arabskiego. Ich autorem był Tomasz Mrozowski – lekarz weterynarii i artysta w jednej osobie.

Wśród prezentowanych prac nie mogło zabraknąć akwareli Małgorzaty Świertok. To właśnie jej ilustracje, łączące orientalną symbolikę z tematyką koni arabskich, zdobiły okładkę tegorocznego katalogu, podobnie jak też w poprzednich edycjach. Oryginał tej akwareli oraz ceramiczna rzeźba autorstwa Tomasza Mrozowskiego zostały przekazane na aukcję charytatywną, wspierając tym samym szczytny cel.

Obrazy stworzone przez Magdalenę Muraszko-Kowalską oraz artystkę znaną jako Erna Polak były wręczane jako nagrody zwycięzcom klas i czempionatów. Do grona twórców należy zaliczyć również fotografów – artystów obiektywu, którzy potrafią uchwycić to, co ulotne, a często niewidoczne dla oka: emocje, wzruszenie, harmonię ruchu i światła oraz radość ludzi – prezenterów, hodowców, sędziów, dzieci, którzy licznie przybywają na pokaz do Tarnowa. Dzięki ich pracy możemy wracać do tych wyjątkowych chwil raz po raz. Wśród nich znalazły się: Ewa Imielska-Hebda, Patrycja Makowska, Karolina Misztal, Sylwia Iłenda i Auriane Schwanen. Sylwia znana również ze swoich pasteli, tym razem przygotowała dla gości specjalnych ręcznie malowane wisiorki, drobne dzieła sztuki z wizerunkami koni arabskich, malowanymi na kamieniach. To spotkanie konia i sztuki nie było przypadkowe. Wyjątkowość koni arabskich od wieków inspirowała najwspanialszych artystów i pisarzy.

Licytacja charytatywna – ćwierć miliona dobra

Piękną tradycją, którą Polski Związek Hodowców Koni Arabskich uczynił integralną częścią All-Polish Arabian Horse Championship, jest licytacja charytatywna, z której dochód przeznaczany jest na wsparcie dzieci z domów dziecka w Tarnowie. Jako że odbyła się po raz trzeci można pokusić się już o podsumowanie. A że warto mówić o dobru głośno, oto kilka liczb.

W 2023 r. udało się zebrać 17.250€, co odpowiadało kwocie 76,5 tysiąca złotych. Rok później wynik był jeszcze lepszy, zebrano 21.000€, czyli 90,6 tys. zł. Tegoroczna edycja przyniosła 18.400€, a więc ok. 80 tys. złotych. Łącznie daje to imponującą sumę ćwierć miliona złotych! W tym roku wsparcie finansowe trafi do Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej im. Janusza Korczaka w Tarnowie.

Na aukcję charytatywną przekazano dziewięć stanówek. Najwyższą kwotę 4.500 euro osiągnęła stanówka ogiera Exagon OS (Cyclone OS – Strastya OS / EKS Alihandro), którą wylicytowała Monika Siecińska-Jaworowska ze Stadniny Koni Andrjanka. Dużym zainteresowaniem cieszyły się również stanówki ogierami Amaar (RFI Farid – Adiya / WH Justice), Medan Al Shaqab (Farhoud Al Shaqab – Abha Myra / Marwan Al Shaqab) oraz E.S. Harir (AJ Dinar – TF Magnums Magic / Magnum Psyche). Potomstwa tych ogierów oczekiwać będą Państwo Rzepkowie z Klikowa Arabians, Katarzyna Ostrowska ze Stadniny St. Roch Arabians oraz Mariusz Nagórka.

Artystycznym akcentem licytacji, podobnie jak rok temu, był oryginał akwareli autorstwa Małgorzaty Świertok. Praca osiągnęła kwotę 2.000€ i będzie zdobić ściany stadniny Podlesie Arabians.

Taką samą cenę uzyskała stanówka ogierem Amaar (RFI Farid – Adiya / WH Justice), a zaoferował ją Marek Rzepka z Klikowa Arabians. Dwa dzieła Tomasza Mrozowskiego – rzeźba głowy konia arabskiego i ceramiczny medal uzyskały łączną kwotę 1.700€. Ich nowymi właścicielami zostali Mateusz Jaworski oraz Hekmat Al Shareif ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Niecodziennym licytacyjnym akcentem była drewniana laska ze srebrną głową konia i bursztynami, którą za 200€ nabył Bogdan Maślanka.

Jeździeckie duety i pierwsze kroki przyszłych prezenterów

Kolejnym stałym elementem programu All-Polish Arabian Horse Championship są klasy pod siodłem. Choć w tym roku par, które zdecydowały się na udział w tych konkurencjach, nie było wiele, tym większy szacunek należy się uczestnikom za odwagę i zaangażowanie.

W sobotę rozegrano klasę w Polskim Stroju Historycznym (4 pary), a w niedzielę klasę w Tradycyjnych Strojach Arabskich (5 par). Obie konkurencje sędziowała Weronika Sosnowska. W obydwu przypadkach o pierwsze i drugie miejsca rywalizowały te same pary: Karolina Ziobro na Purytaninie (Kabsztad – Pustynna Malwa / Ekstern), wyhodowanym w Stadninie Koni Michałów, a należącym do Marcina Ziobro, oraz Hanna Dziża na Cygarro z Gór (Portel – Cirila z Gór / Pentagram), hodowli i własności Wacława Sajdaka.

W sobotnich zmaganiach lepsza okazała się Karolina Ziobro, zdobywając pierwsze miejsce, natomiast Hanna Dziża zajęła drugą lokatę. W niedzielę role się odwróciły, to Hanna Dziża stanęła na najwyższym stopniu podium. Trzecie miejsce w sobotę przypadło Agnieszce Helbik-Kuśmierz, która zaprezentowała wierzchowca El-Salem (Piaff – El-Zachra / Machmuth Nur), hodowli i własności Arkadiusza Nierodkiewicza. W niedzielę natomiast trzecie miejsce wywalczył Adam Dębiński dosiadający swojego kasztanowatego ogiera Paristan (Psytadel – Parusa / Poganin), wyhodowanego przez Józefa Pietrzaka.

W niedzielę odbyła się także klasa prezenterów amatorów, dająca szansę sprawdzenia się być może przyszłym profesjonalistom. W konkurencji wzięło udział sześć par. Zwyciężył Karol Makowski, który zaprezentował należącą do niego siwą klacz Psyche Adelajda (Psyche Ull – Psyche Diana / FA El Shawan), wyhodowaną w Stadninie Koni Chrcynno-Pałac. Drugie miejsce zajęła Róża Skorupowska wraz z janowską klaczą Pobelloia (Erantis – Pasawa / Pogrom), należącą do Bogdana Maślanki. Na trzecim miejscu uplasowała się Dominika Zaucha, prezentująca siwego wałacha Wonder KL (Aja Angelo – Wieża Nimf / Kahil Al Shaqab) hodowli Stadniny Koni Klikowa Arabians. Warto wspomnieć, że Wonder KL w ubiegłym roku na tarnowskim pokazie zdobył tytuł złotego czempiona wałachów, otrzymując komplet „20” za ruch.

Czas na show – i to podwójne!

Dwa pokazy w dwa dni to nie lada wyzwanie. Program był wyjątkowo napięty, a tempo momentami zawrotne. Mimo logistycznej gimnastyki wszystko udało się dopiąć na ostatni guzik, choć nie dało się nie odczuć walki z czasem.

Rywalizacja w ramach European Show rozpoczęła się w sobotę rano i trwała aż do przerwy obiadowej. Tuż po niej wystartowały klasy International Show, a ze względu na ograniczenia czasowe dwie ostatnie klasy przeniesiono na niedzielny poranek. W samo południe w niedzielę ruszyły czempionaty – najpierw European, a następnie International.

Dzięki podpisanej w ubiegłym roku przez PZHKA umowie partnerskiej z Global Champions Arabians Tour, również i w tym roku zwycięzcy klas otrzymywali vouchery na udział w GCAT, tym razem odbywający się w Pradze. Voucher obejmuje bezpłatne zgłoszenie koni na pokaz oraz bezpłatny boks.

Tegoroczne składy sędziowskie również były międzynarodowe. Oceny w European Show przyznawali: Kathleen Ohlsson (Szwecja), Amira Safady (Holandia) i James Swaenepoel (Belgia). W pokazie międzynarodowym konie oceniali: Cedes Bakker (Holandia), Scott Brumfield (USA), Bérengère Fayt (Francja), Zico Guardia (Brazylia), Joanne Lowe (Wielka Brytania), Mohamed Oussidhoum (Maroko), Caroline Reid (Wielka Brytania) oraz Jonas Salzmann (Kuwejt).

EUROPEAN SHOW

Ogierki roczne na start

Nieliczna (5 koni) klasa ogierków rocznych jako pierwsza przetarła szlaki tarnowskiego ringu. Najwyższą ocenę 91 punktów uzyskał Exit UMM (Exagon OS – Aja Estelle / Aja Angelo), ogierek urodzony na południu Szwecji w stadninie Moëll & Moëll Arabians, a obecnie rezydujący w duńskiej Barakah Arabians. Jego właścicielka, Mia Hvid-Wraae, podczas licytacji charytatywnej nabyła również stanówkę ogierem Morion.

Drugie i trzecie miejsce przypadły kolejno: Pustynnemu Księciu (Wadee Al Shaqab – Paradna / Equator), hodowli i własności Anny Janas-Naze, który uzyskał 90,67 pkt, oraz klikowskiemu Pianisto KL (Lyric EA – Pianissa KL / Ajman Moniscione), hodowli i własności Klikowa Arabian, z wynikiem 89,67 pkt. W czempionacie Exit UMM potwierdził swoją klasę, zdobywając złoty medal. Natomiast Pustynny Książę i Pianisto KL zamienili się miejscami na finałowym podium.

Janowska Cornelia otwiera podium

Klaczki roczne z kolei rywalizowały w dwóch klasach i łącznie było aż 11 zawodniczek. W klasie A prym wiodła wyróżniająca się dużym okiem i dobrym ruchem gniada Pieszczota (Belmari – Pericola / Kahil Al Shaqab), wyhodowana w Stadninie Koni Białka. Zdobyła 91,42 pkt, wyraźnie dystansując rywalki. Tym samym poprawiła swój wynik sprzed miesiąca z białeckiego Wiosennego Pokazu (89,33 pkt), prezentując się w Tarnowie zdecydowanie lepiej. Forma nie opuszczała jej również w czempionacie, więc postanowiła sięgnąć po tytuł wiceczempionki i srebrny medal.

W klasie B aż trzy z sześciu klaczek były córkami michałowskiego ogiera Ptolemeusz. Najlepszą z nich i całej klasy była siwa, urocza Cornelia (Ptolemeusz – Cedora / Kahil Al Shaqab), wyhodowana w Janowie Podlaskim, która uzyskała notę 92,13 pkt. W czempionacie jednogłośną decyzją sędziów została uhonorowana tytułem złotej czempionki. Tuż za nią w klasie z oceną 90,75 pkt uplasowała się gniada z trzema skarpetkami El Elsza of Sinus (Ptolemeusz – El Elwa of Sinus / Wadee Al Shaqab), klaczka hodowli i własności szwedzkiej stadniny Sinus Arab. El Elsza dołączyła do wspomnianych dam, zdobywając brązowy medal.

Sześć „20” i jednogłośne złoto

Po najmłodszych uczestnikach pokazu przyszedł czas na nieco starszy przychówek. Przyszłe srebrna i brązowa medalistki czempionatu klaczy młodszych kryły się w klasie A klaczy 2–3-letnich. Mowa o Parabelli, córce ogiera Prometeusz i klaczy Pregoła po Vitorio TO, wyhodowanej w Stadninie Koni Janów Podlaski, a należącej do Klikowa Arabians, oraz Peridzie.

Gniada Parabella wyróżniała się bardzo poprawną kłodą oprószoną sowicie jabłuszkami oraz zamaszystym ruchem, za który otrzymała aż trzy noty 19,5. Łączny wynik 91,83 pkt zapewnił jej zwycięstwo w klasie. W czempionacie jednak to nie ona sięgnęła po srebro. Medal ten powędrował do janowskiej Peridy (Picasso Di Mar – Paolila / Pogrom), która w tej samej klasie uplasowała się na drugim miejscu z wynikiem 91,67 pkt. Złota medalistka natomiast wyłoniła się z klasy B i to z prawdziwym rozmachem. Rewelacyjna białecka Ejna (D Kaheel – Elwimia / Ascot DD) oczarowała sędziów, zdobywając aż sześć „20”: po trzy za typ i za ruch, co dało imponujący wynik 92,22 pkt. W wyborze czempionki jury było po raz kolejny jednomyślne.

Złoty medal czempionatu ogierów młodszych trafił do Marka Rzepki z Klikowa Arabians. Autorem tego sukcesu był ogier Poker Move KL (RFI Unique – Plivia / Kahil Al Shaqab), który zwyciężył w klasie ogierów 2-letnich z wynikiem 90,92 pkt. Ze srebrnym medalem Tarnów opuścił białecki Etyl (Haash OSB – Elzamira / Glorius Apal), który w pięknym stylu wygrał klasę ogierów 3-letnich. Zachwycił zwłaszcza ruchem, za który otrzymał komplet „20”, co dało łącznie 91,91 pkt. Brązowy medal przypadł śnieżnobiałemu ogierkowi Palissander SW (Raoud Al Bidayer – Pilarosa / Al Adeed Al Shaqab), wyhodowanemu przez Suweco Stud, a reprezentującemu barwy stajni Adama Ochmanna z Polia Arabians. W klasie zajął drugie miejsce z oceną 90,67 pkt. Warto wspomnieć również o Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), wyhodowanym przez Wojciecha Parczewskiego i należącym do Bogdana Maślanki. Do finału awansował z trzeciego miejsca w klasie z notą 88,92 pkt, ale w czempionacie zyskał uznanie dwóch sędziów, którzy właśnie jego wskazali jako kandydata do brązowego medalu.

Estymacja FA z najwyższą notą całego weekendu

W klasie klaczy starszych zaprezentowało się łącznie 15 kandydatek walczących o najwyższe tytuły. Niepokonana zarówno w klasie A, jak i w czempionacie okazała się siwa, świetnie ruszająca się Estymacja FA (Empower – Estema / Emerald J), wyhodowana przez Krzysztofa Goździalskiego z Falborek Arabians, a należąca do JP Training Center Joanny Wojteckiej i Pawła Kozikowskiego. Estymacja FA zachwyciła sędziów, otrzymując komplet „20” za ruch, jedną „20” za typ oraz wysokie noty za głowę z szyją (2 x 19,5 oraz 19,75), co dało jej imponującą łączną notę 93,25 pkt – najwyższą spośród wszystkich koni ocenianych zarówno w sobotę, jak i w niedzielę. Z Tarnowa wyjechała jako złota medalistka czempionatu.

Drugie miejsce w klasie i tytuł wiceczempionki wywalczyła Efora KL (QR Marc – Erigone/Ekstern), klaczka wyhodowana i należąca do Klikowa Arabians. Za swój występ otrzymała 91,83 pkt. Brązowy medal przypadł siwej Fogacie (Muranas Jassehr – Formis / Esparto), wyhodowanej w Michałowie, a należącej do Pawła Syliwoniuka. Fogata uplasowała się na trzecim miejscu w czempionacie i na drugim w klasie B, uzyskując ocenę 91,5 pkt. Sędziowie przyznali jej medal jednogłośnie.

Ogiery starsze – triumf Amesa JR

Wśród ogierów starszych szczególnie wyróżniał się doświadczony na czerwonym dywanie pokazów Ames JR (Psytadel – Altara / Gazal Al Shaqab), wyhodowany i należący do Janusza Ryżkowskiego. Ogier ten może poszczycić się tytułem Narodowego Czempiona Ogierów Młodszych z 2019 r., co tylko potwierdza jego klasę. W Tarnowie Ames JR zdeklasował konkurencję, zdobywając 92,67 pkt, w tym maksymalne noty za ruch oraz i co ciekawe, wysokie noty za nogi – 3 x 16 pkt. Jak wiemy z reguły sędziowie nie są chętni do wystawiania takich ocen w tej kategorii.

Drugie miejsce z notą 91,42 pkt zajął Encarino (Shiraz de Lafon – Eneria / QR Marc), wyhodowany w Stadninie Koni Janów Podlaski, a będący własnością Agaty Pryciak. Na trzeciej pozycji uplasował się Ashton, gniady syn Pogroma i klaczy Atanda po Eden C, wyhodowany w Stadninie Koni Andryjanki Edwarda Siecińskiego, który uzyskał 90,25 pkt. W czempionacie układ sił pozostał bez zmian: złoto dla Amesa JR, srebro dla Encarino, a brązowy medal trafił do Ashtona.

INTERNATIONAL SHOW

Bezkonkurencyjne roczniaczki z Michałowa

Roczne klaczki rywalizujące w klasach A i B pokazu International zaprezentowały bardzo wyrównany poziom, jednak w każdej z klas wyraźnie wyróżniała się jedna przedstawicielka Stadniny Koni Michałów. W klasie A bezkonkurencyjna okazała się siwa Zazzera, córka ogiera KA Nabras i słynnej Zigi Zany po QR Marc. Zazzera uzyskując 91,40 pkt zostawiła rywalki w tyle – pozostałe klaczki oceniono w przedziale od 89,00 do 89,60 pkt.

Z kolei w klasie B prawdziwy popis dała Epiforana (Mutabahi Al Hawajer – Espana / QR Marc), która oczarowała ruchem, zdobywając aż cztery „20” w tej kategorii i łącznie 92,10 pkt. Jej konkurentki otrzymały noty mieszczące się między 90,20 a 91,20 pkt.

W czempionacie sędziowie byli jednomyślni – złoty medal przypadł Epiforanie, a srebrny Zazzerze. Brązowy laur trafił do urodziwej Wiosennej Przygody (KA Nabras – Wiosenna Róża/Empire), również z michałowskich stajni. Tym samym całe podium należało do Michałowa! Z czego dwie medalistki to córki ogiera KA Nabras.

Gellatto – pierwszy krok do wielkich zwycięstw

W klasie ogierków rocznych bezapelacyjnie wyróżniał się gniady Gellatto – wyhodowany przez Jana Głowackiego syn utytułowanego ogiera Nahil Al Khalediah i klaczy Gratella po Morion. Bardzo urodziwy, z piękną głową i szyją, przyciągał uwagę nie tylko publiczności, ale i sędziów, którzy przyznali mu wysoką notę 91,90 pkt, w tym aż cztery „20”: po jednej za typ i ruch oraz dwie za głowę z szyją. W czempionacie jednogłośnie sięgnął po złoty medal i tytuł czempiona. Jak się okazało, to nie była jego jedyna dekoracja tego dnia.

Z drugiego miejsca w klasie A, z notą 90,40 pkt, do finału awansował michałowski Aaron (KA Nabras – Anielka / Ekstern), tegoroczny brązowy medalista z Białki. W Tarnowie powtórzył ten sukces, ponownie stając na trzecim stopniu podium.

Z klasy B do finału wszedł El Soray LJ (Star Farid – El Soraya/Wadee Al Shaqab), hodowli i własności Leszka Jarmuża. W Białce znalazł się w Top Five, a tym razem zdobył już srebro, udowadniając, że jego forma rośnie.

A ja mam przeczucie, że Gellatto i Aaron oraz złoty medalista z Białki – El Primero, jeszcze nie raz będą się przepychać o miejsce w finałowym składzie. Ich rywalizacja zapowiada się naprawdę ciekawie i… coś mi mówi, że to dopiero początek.

Janowska Elzoya nie zawodzi i walczy o złoto

W klasie A klaczy dwuletnich zdecydowaną faworytką była urocza Elzoya, córka znakomitej Euzony po Om El Belissimo i syna Pianissimy, ogiera Prometeusz. Tegoroczna srebrna medalistka z Białki i tym razem nie zawiodła oczekiwań mocno kibicującej jej ekipy z Janowa, zdobywając 92,20 pkt. Sędziowie przyznali jej bardzo wysokie noty: cały rząd 19,5 pkt za typ, głowę z szyją oraz za ruch. Klasa B była znacznie bardziej wyrównana. Noty uczestniczek wahały się od 90,70 do 91 pkt, a dwie klacze uzyskały identyczny wynik – 90,90 pkt. Niestety żadna z nich nie zdołała przebić się do finałowego podium.

W klasie klaczy trzyletnich na starcie stanęły cztery zawodniczki – dwie siwe i dwie gniade. Dwa najwyższe miejsca zajęły przedstawicielki tej drugiej maści. Najlepsza okazała się Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J), wyhodowana przez Marka Kondrasiuka, a należąca do Alicji Najmowicz. Pozwolę sobie na osobistą uwagę: Cararra to klacz o bardzo dobrej głowie i szyi, poprawna w budowie, z dużym potencjałem, trzymam więc za nią kciuki, by wypłynęła na szersze wody. W Tarnowie zdobyła 91,80 pkt, w tym komplet 19,5 za typ oraz za głowę i szyję, a także cztery razy 19,5 i raz 19 za ruch. Drugie miejsce w tej klasie przypadło michałowskiej Pustyni Wiktorii (Dominic M – Pustynia Kahila / Kahil Al Shaqab), która uzyskała 91,20 pkt. W czempionacie końcowy układ na podium doskonale odzwierciedlił punktację z klas. Złoto powędrowało do Elzoi, srebro do Cararry, a brąz do Pustyni Wiktorii.

Powtórka z Białki – to samo podium, te same emocje

Wśród ogierków młodszych obyło się bez niespodzianek – układ sił był dokładnie taki sam, jak zaledwie miesiąc wcześniej w Białce! Klasę ogierów dwuletnich wygrał z wynikiem 90,5 pkt Palatyn PA (Morion – Prasada PA / Empire), wyhodowany i będący własnością Stadniny Koni Dąbrówka państwa Parysów. Palatyn PA nie ogląda się za siebie, do złotego medalu zdobytego w Białce dorzucił kolejne złoto, tym razem w Tarnowie.

Zwycięzcą klasy ogierów trzyletnich został siwy Panier (EKS Farajj – Paprotnia / Elgast), wyhodowany przez Lecha Błaszczyka i należący do jego wnuka Marka Łukaszewskiego. Uzyskał on wprawdzie wyższą ocenę niż Palatyn bo 91,5 pkt, ale w czempionacie przypadł mu tytuł wiceczempiona. Trzecie miejsce w klasie i brązowy medal w finale zdobył Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix), hodowli i własności Krzysztofa Jagielskiego, oceniony na 90,10 pkt.

Michałowskie klacze i kolejny triumf

Stawka klaczy starszych była wyjątkowo mocna. Na ringu pojawiło się 13 zawodniczek, z czego 12 zostało ocenionych (jedna została wycofana z powodu kulawizny). Aż pięć z nich uzyskało noty równe lub wyższe niż 92 pkt, a pozostałe przekroczyły próg 90 pkt.

W klasie klaczy 4–6-letnich najlepsza okazała się gniada Labonita (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), wychowanka SK Michałów. Ta urodziwa klacz o wyrazistym oku i głębokim ganaszu zdobyła 92,30 pkt i zasłużenie weszła do finału z pierwszego miejsca. Nic zaskakującego, to przecież Narodowa Czempionka Klaczy Rocznych z 2022 r. W Tarnowie dołożyła do swojej kolekcji brązowy medal i „zaklepała” tym samym całe podium dla Michałowa, który po dominacji w roczniaczkach znów zgarnął wszystkie medale.

Złoto wywalczyła mlecznosiwa, piękniejąca z każdym rokiem Wildanova (WH Justice – Wilda / Gazal Al Shaqab). Klacz zawładnęła ringiem otrzymując za ruch komplet „20” oraz jedną „20” za typ, co dało jej w sumie 93 pkt i, o ile się nie mylę, jej najwyższą notę w karierze.

Minimalnie niższą ocenę otrzymała mająca swoje spore grono fanów Poganinka (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), której sędziowie przyznali 92,9 pkt. Poganinka przyzwyczaiła nas do tego, że frunie przez ring i tym razem było tak samo: komplet „20” za ruch oraz dwie „20” za typ. W finale dołączyła do swoich stajennych koleżanek z tytułem wiceczempionki.

I na koniec – Ogiery Starsze

Zdecydowanie egzotyczną urodą wśród ogierów starszych wyróżniał się gniady, charyzmatyczny, w fantastycznej kondycji ogier Nisser Babel (Sinharib Babel – Aj Nasheeda / Aj Portofino), hodowli i własności Hekmata Al Shareifa z Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Ogier otrzymał od sędziów 92,10 pkt i z pierwszego miejsca awansował do finału.

Na drugim miejscu z oceną 90,5 pkt był Elon KL (QR Marc – Erigone / Ekstern) ze Stadniny Koni Klikowa Arabians. Ten układ sił potwierdził się również w czempionacie: złoto otrzymał Nisser Babel, a srebro Elon KL. Brązowym medalistą został zwycięzca klasy ogierów 7–letnich i starszych, znany już szerszej publiczności Petrus PA (Ekstern – Piwonia / Kahil Al Shaqab) ze Stadniny Koni Dąbrówka Państwa Parysów, któremu sędziowie przyznali 91,80 pkt. Co ciekawe, w tej stawce koni byli również medaliści z czempionatu European rozegranego w godzinach porannych, a więc: Ames JR, Encarino i Ashton. Jednak inny układ sił, inny skład sędziowski nie pozwolił na powtórzenie sukcesu.

Najlepsi z najlepszych – Nagrody Specjalne

Ku wielkiej i zasłużonej radości swoich hodowców i właścicieli tytuł najlepszego ogiera pokazu otrzymał zasłużenie Gellatto. Oprócz Pucharu Marszałka Województwa Małopolskiego powędrowała do niego także nagroda za najlepszą głowę pokazu. Michałowska Wildanova, będąca w znakomitej formie, została uhonorowana tytułem najlepszej klaczy pokazu i trafił do niej Puchar Prezydenta Tarnowa.

Nagrodę Gangesa dla najlepszego konia pokazu z karierą wyścigową otrzymał klikowski Elon KL. Tytuł najlepszej klaczy Pure Polish przypadł siwej Panterze, córce Eksterna i klaczy Pampa po Gazal Al Shaqab, hodowli Stadniny Koni Michałów, a należącej do Bogdana Maślanki. Pantera podczas zmagań w klasie European zdobyła wysoką ocenę 91,75 pkt, w tym komplet „20” za ruch, a w klasie pokazu międzynarodowego – 90,50 pkt. Tytuł najlepszego ogiera Pure Polish otrzymał wyróżniający się oryginalną maścią Piernat (Gaspar – Pogoria / Ekstern), hodowli Andrzeja i własności Agnieszki Dąbrowskiej.

Wzruszającym momentem było wręczenie Annie Stefaniuk nagrody specjalnej PZHKA – Arabskiego Prometusza. To wyjątkowe wyróżnienie przyznawane jest osobom zasłużonym dla hodowli koni arabskich w Polsce. Anna Stefaniuk spędziła prawie 40 lat w janowskiej Stadninie, pełniąc funkcję głównego specjalisty ds. hodowli. Laureatka tej prestiżowej nagrody jest także międzynarodowym sędzią klasy A.

Prezenterów również nie pomięto podczas wręczania nagród specjalnych. Nagroda dla Najlepszego Prezentera Pokazu trafiła do Enrico Mearelliego z włoskiego centrum treningowego Elegantica, który razem ze swoim bratem Nicolą od niedawna pokazuje konie z Michałowa.

Organizatorzy pokazu nie przestają zaskakiwać i z roku na rok sięgają po coraz śmielsze, często eksperymentalne rozwiązania. Już teraz zapowiedzieli, że za dwanaście miesięcy znów czeka nas potężna dawka emocji na tarnowskim ringu.

Jedynym, czego mogłoby życzyć sobie coraz liczniejsze grono uczestników i widzów, jest jeszcze szersza stawka koni w poszczególnych klasach. Choć… przy tylu towarzyszących atrakcjach i dwóch pokazach odbywających się równolegle, można zacząć się zastanawiać, czy dwa dni to nie za mało. Może warto rozważyć trzydniową formułę, rozpoczynającą się już w piątek? Takie rozszerzenie mogłoby nadać wydarzeniu charakter prawdziwego Festiwalu Koni Arabskich stanowiącego znakomite preludium do zbliżającego się wielkimi krokami Święta Koni Arabskich w Janowie Podlaskim.

Jak wiosna przynosi świeżość i obietnicę nowego życia, tak Białka prezentuje młodzież polskiej hodowli: roczniaki, dwu- i trzylatki, które dopiero rozpoczynają swoją pokazową drogę i hodowlaną przyszłość. Stadnina w Białce przywitała gości w sobotę 7 czerwca prawdziwie letnim upałem, co w tym kapryśnym pogodowo roku było pewnym zaskoczeniem. Niedziela, czyli 8 czerwca, z kolei przyniosła ulgę, a nawet w drugiej części dnia odrobinę deszczu, który na szczęście nie zakłócił sprawnego przebiegu wydarzenia. Właśnie w Białce najmocniej czuję, jak zamyka się pewien krąg. Konie, którym lata temu kibicowałam tu jako roczniakom, dziś są już matkami i ojcami być może przyszłych czempionów. Dlatego na ten pokaz czekałam z wyjątkową ciekawością, ponieważ w katalogu znalazło się potomstwo właśnie tych koni, którym przed laty tak gorąco kibicowałam.

O stronie technicznej słów kilka

Organizatorami tegorocznego pokazu w tej wiosennej scenerii były Klub Jeździecki Białka oraz Polski Związek Hodowców Koni Arabskich. Pokaz swoim patronatem honorowym objęła Wicemarszałek Sejmu RP Dorota Niedziela, patronaty przyznały również dwie instytucje: Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa oraz Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W katalogu lista zgłoszonych koni kończyła się na numerze 96, spośród których na ringu zaprezentowało się 91 koni. Na tle innych europejskich pokazów to bardzo dobry wynik, biorąc pod uwagę, jak wiele zgłaszanych koni nie pojawia się nawet na prestiżowych imprezach. Dodatkowo rozegrano klasę prezenterów amatorów, w której oceniono pięć koni wraz z ich prezenterami.

Odpowiedzialnego zadania oceny urody najmłodszego przychówku koni arabskich podjęło się grono sędziowskie w składzie: Eric Gear (Francja), Łukasz Goździalski (Polska), Alaa Hammad (Bahrajn) oraz Cristian Moschini (Włochy). Nad prawidłowym przebiegiem pokazu czuwała komisja dyscyplinarna, w której skład weszli: Suzanne Hennekens (Holenderka mieszkająca w Wielkiej Brytanii – taka ciekawostka), Irena Cieślak i Cezary Hubert Krawczyk (obydwoje z Polski).

Funkcję stewarda na ringu pełniła debiutująca przed rokiem Joanna Krawczyk, a sprawnego przebiegu imprezy doglądała Anna Stojanowska. Całość poprowadził charyzmatyczny Mirosław Kołodziej, znany z niewyczerpanych pokładów dobrego humoru.

Na gości w namiocie czekało wyborne jedzenie, a aromatyczna kawa i pyszne ciasta umilały oczekiwanie na swoich faworytów. Na tych, którzy chcieli zaspokoić ciekawość regionalnych smaków, czekały stoiska z kulinarnymi niespodziankami w ramach odbywającej się Bitwy Regionów, konkursu kulinarnego dla kół gospodyń wiejskich promującego lokalne specjały, a organizowanego przez KOWR.

Oczywiście nie każdy jest wielkim smakoszem, więc znaleźli się i tacy, którym połączenie obu wydarzeń nie do końca przypadło do gustu. Rzeczywiście, zdarzały się momenty, gdy muzyka z pokazu była przygłuszana dźwiękami dochodzącymi z sąsiedniego wydarzenia, ale można na to przymknąć oko i popracować nad tym w przyszłym roku. Nie ma co dostrzegać drzazgi w cudzym oku, nikt nie jest doskonały – zamiast tego warto skupić się na tym, co naprawdę ważne.

Przenosimy się więc na ring, gdzie hodowcy prywatni udowodnili, że konsekwentna praca, wytrwałość i – jak się wydaje – pewnego rodzaju „szósty zmysł” hodowlany zawsze przynoszą efekty. Tegoroczny czempionat wyraźnie pokazał, że po ogiery arabskie należy zaglądać do stadnin prywatnych, natomiast po klacze do państwowych. Choć, jak się okazało, „czarnym koniem” pokazu została klaczka, która przyjechała… prosto z prywatnego pałacu.

El Primero to znaczy pierwszy. Klasa ogierków rocznych

W upalny sobotni poranek jako pierwsze szlak na ringu przetarły roczne ogierki, łącznie 12 zawodników, 5 w klasie A i 7 w klasie B. Z numerem 1 na ringu pojawił się syn ogiera Morion, michałowski gniady Dytwin od klaczy Dama Róż po Vitorio TO, któremu sędziowie przyznali 91,17 pkt. Zapewniło mu to drugie miejsce w klasie. Wyprzedził go jego stajenny kolega, siwy, bardzo uroczy ogierek Aaron (KA Nabras – Anielka / Ekstern), który uzyskał 91,53 pkt. Do czempionatu z trzeciego miejsca i notą 91 pkt wszedł prawnuk Pianissimy, siwy Pianisto KL (Lyric E.A. – Pianissa KL / Ajman Moniscione), hodowli i własności stadniny Klikowa Arabians.

Na pierwsze „dwudziestki” nie trzeba było długo czekać. Dwoma „20” za typ sędziowie obdarowali w klasie B ogierka El Primero (Has Rasheed – Elprima / Wadee Al Shaqab), hodowli i własności Bartosza Redestowicza. Hodowcy mieli nosa, nadając mu to imię, które w języku hiszpańskim oznacza „pierwszy”, bowiem El Primero zdobył łącznie 92,33 pkt i zostawił swoich rywali daleko w tyle. Była to najwyższa nota sobotnich zmagań. Imię zobowiązuje, a o El Primero usłyszymy także w niedzielnym czempionacie.

Drugie miejsce w klasie powędrowało do wyhodowanego przez Leszka Jarmuża w Stadninie Koni Kębliny syna ogiera Star Farid, gniadego El Soray LJ od klaczy El Soraya po Wadee Al Shaqab, który zdobył 91,33 pkt, w tym jedną „20” za ruch. Na trzecim miejscu uplasował się janowski Palafreno (Nahil Al Khalediah – Portulaka / Pogrom) z oceną 90,33 pkt.

W cieniu legendy. Dwulatki i trzylatki na ringu

W klasie ogierów dwuletnich w szranki stanęło osiem koni. Jako pierwszy na ringu pojawił się zeszłoroczny Srebrny Czempion Ogierów Rocznych Młodzieżowego Pokazu w Białce i Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim, a także brązowy medalista czempionatu w Pradze, michałowski Partes (Dominic M – Protekcja / Ekstern). Tym razem jednak zaprezentował się zdecydowanie poniżej swoich możliwości. Wobec buńczucznej natury i wyraźnego braku chęci do współpracy z prezenterem, występ zdecydowanie nie należał do udanych. Z wynikiem 89,5 pkt uplasował się poza czołówką. Potencjał jednak w tym ogierze drzemie niemały, kto wie, może jeszcze z sukcesami wypłynie na szerokie wody.

Do finału, z oceną 90,17 pkt, nie zakwalifikował się tym razem klikowski Poker Move KL (RFI Unique – Plivia / Kahil Al Shaqab), który ubiegły sezon zakończył trzema brązowymi medalami: z Białki, Tarnowa i Janowa Podlaskiego. Prym wiódł natomiast Palatyn PA (Morion – Prasada PA / Empire) ze Stadniny Koni Dąbrówka, któremu sędziowie przyznali dwie „20” za głowę z szyją, co złożyło się na notę 91,5 pkt i pewne zwycięstwo w klasie. Drugie i trzecie miejsca przypadły ogierom ze stadnin państwowych, a więc michałowskiemu Egnerowi (Prometeusz – Emdrona / Medalion) i janowskiemu Pierrowi (Picasso Di Mar – Pamina / Pogrom). Obaj uzyskali identyczną notę końcową, czyli 90,33 pkt. O wyższej lokacie Egnera przesądziły lepsze noty za typ. Warto podkreślić, że obydwaj panowie są wnukami legendarnej Pianissimy: Egner od strony ojca, a Pierre od strony matki.

W klasie ogierów trzyletnich żaden spośród sześciu uczestników nie przekroczył progu 91 pkt. Śnieżnobiały, niczym bohater z baśni, Palissander SW (Raoud Al Bidayer – Pilarosa / Al Adeed Al Shaqab), hodowli Suweco Stud i własności Polia Arabians, uzyskał najwyższą notę, wynoszącą 90,67 pkt. Na drugim miejscu uplasował się z oceną 90,33 pkt wyhodowany przez śp. Lecha Błaszczyka Panier (EKS Farajj – Paprotnia / Elgast), syn znakomitej, utytułowanej Paprotni, ur. w 2017 r., która również była wychowanką tego zasłużonego hodowcy. Paprotnia jako roczniaczka wywalczyła brązowe medale w Białce i na Narodowym Pokazie w Janowie, a rok później została Srebrną Czempionką Europy. Sukces ten powtórzyła również w kolejnym sezonie. Tym bardziej cieszy, że Marek Łukaszewski (GR-H Słowianin), obecny właściciel Paniera i wnuk Lecha Błaszczyka zarazem, zdecydował się pokazać go w Białce.

Na trzecim miejscu z identyczną notą, ale niższymi ocenami za typ, uplasował się Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix), hodowli i własności Krzysztofa Jagielskiego. Przypomnijmy, że w ubiegłym roku Fawoniusz zdobył tytuł Srebrnego Czempiona Ogierów Młodszych podczas All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie oraz brąz w czempionacie młodszych ogierów Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim. Wszystko wskazuje na to, że walka o srebrny i brązowy medal rozegra się właśnie pomiędzy Panierem a Fawoniuszem.

Triumfy córek Mutabahiego Al Hawajer i cień niedosytu klasy C. Klaczki roczne

Klaczki roczne zaprezentowały się w Białce wyjątkowo licznie. Na ringu pojawiło się aż 38 młodych zawodniczek, podzielonych na trzy klasy: IVA, IVB i IVC. W klasie A wyróżniała się prześliczna Psyche Alia, hodowli i własności Stadniny Koni Chrcynno-Pałac. Klaczka zgarnęła aż sześć „20”: komplet za głowę i szyję, dwie za typ oraz jedną za ruch, co przełożyło się na wynik 92,17 pkt i pewne zwycięstwo w klasie. Można powiedzieć, że był to dopiero przedsmak, bo jak się miało okazać, Psyche Alia wówczas jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa. Zwycięstwo w klasie było prologiem do tego, co miało wydarzyć się w niedzielę.

Rodowód tej klaczki mówi sam za siebie. Jej ojciec, Nahil Al Khalediah, już jako roczniak w 2021 sięgnął po tytuł Narodowego Czempiona Polski Ogierków Rocznych, a rok później powtórzył ten sukces, zdobywając złoto w Czempionacie Ogierów Młodszych w Janowie i srebro na Młodzieżowym Pokazie w Białce. To ogier o zachwycającej głowie, prezentujący nowoczesny typ konia pokazowego. Nie mniej znaczącą rolę w tej układance odgrywa matka Psyche Alii, słynna Psyche Victoria (po Ekstern), nie tylko utytułowana klacz pokazowa, ale przede wszystkim matka czempionów. To właśnie ona przynosiła swoim hodowcom powody do dumy, dając stadninie Chrcynno-Pałac czempionów, m.in. ogiera Psyche Keret (po Khidar), Narodowego Czempiona Polski z 2022 roku, oraz Srebrną Czempionkę Klaczy Młodszych z 2023 roku, Psychę Apsarę (po Ghaith Al Zobair). Wszystko wskazuje na to, że Psyche Alia już szykuje się, by pójść w ślady swoich słynnych krewnych.

Na drugim miejscu uplasowała się córka „fruwającej” michałowskiej Protekcji (po Ekstern) oraz ogiera Mutabahi Al Hawajer, klaczka Peoria, która niestety nie pozostanie w swojej macierzystej stadninie. Wkrótce zamieszka tuż obok swojego ojca, w stadninie Sama Najd w Królestwie Arabii Saudyjskiej. Peoria bardzo przypomina swoją matkę, po której odziedziczyła piękną głowę, śliczne oko oraz charakterystyczną dla Protekcji linię górną. Klaczka uzyskała 91,5 pkt, w tym wysokie noty za typ, głowę z szyją oraz ruch, w każdej z tych kategorii sędziowie przyznali jej cały rząd ocen 19,5 pkt. Protekcja piękniała z roku na rok i mam przeczucie, że w przypadku Peorii będzie podobnie.

Na trzecim miejscu, z notą 91,17 pkt, uplasowała się klaczka o wdzięcznym imieniu – Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadar’s Echoo), hodowli i własności Stadniny Suweco Niny Suskevicovej.

W klasie B, spośród 14 konkurentek, aż cztery klaczki były córkami ogiera Mutabahi Al Hawajer i to właśnie one rozdawały karty. Wszystkie znalazły się w pierwszej piątce. Pierwsze miejsce zdobyła janowska, kasztanowata Parita (od Paterna po Eden C) z notą 91,83 pkt, wzbogaconą o jedną „20” za typ i dwiema „20” za głowę z szyją. Tuż za nią była siwa michałowska Zanella (od Zigi Zara po Shanghai E.A.) z wynikiem 91,5 pkt. Z taką samą notą trzecie miejsce zajęła urodzona w Janowie Podlaskim Empora (od El Fariha po Ascot DD), która, podobnie jak Peoria, zamieszka w saudyjskiej stadninie Sama Najd. Ostatnia z córek Mutabahiego, michałowska El Bella, bardzo podobna do swojej matki klaczy El Bellisima (po Ascot DD) zajęła piąte miejsce z notą 91 pkt. Czwarte miejsce przypadło natomiast innej przedstawicielce Michałowa, siwej Wiosennej Przygodzie (KA Nabras – Wiosenna Róża / Empire), której sędziowie przyznali 91,33 pkt.

Klasa C klaczek rocznych zapowiadała się obiecująco, ale w czempionacie okazała się klasą wielkich przegranych. Na razie warto wspomnieć, że zwyciężczyni tej klasy, klaczka Ermenia (Picasso Di Mar – Emiliona / Złoty Medal), hodowli i własności Bogdana Mikołajczuka, otrzymała cały rząd „20” za ruch i łącznie 92 pkt. Nieco niżej, z notą 91,83 pkt, uplasowały się klaczki z drugiego i trzeciego miejsca. Lepsze noty za typ (jedna „20” i dwie „19,5”) zapewniły drugą lokatę janowskiej El Sorpresie (KA Nabras – Entega / Ekstern). Na trzecim miejscu pojawiła się kolejna córka ogiera Mutabahi Al Hawajer siwa, michałowska Epiforana (od Espana po QR Marc), która uzyskała trzy „20”: jedną za typ i dwie za ruch.

Siedem „dwudziestek” Elzoyi i najwyższa nota Anagrammy – dwulatki pod znakiem Janowa

Niedzielny poranek przywitał uczestników pokazu zdecydowanie łaskawszą aurą. Uporczywa duchota soboty ustąpiła miejsca rześkiemu powietrzu. Na horyzoncie co prawda wisiały deszczowe chmury, ale temperatura wyraźnie spadła. To był wyczekiwany oddech ulgi zarówno dla koni, jak i dla publiczności. W takiej atmosferze na ring wkroczyły klaczki dwuletnie. Klasa ta zgromadziła łącznie 19 zawodniczek. Ani w klasie A, ani w klasie B rywalki nie były w stanie zagrozić reprezentantkom Stadniny Koni Janów Podlaski, które niepodzielnie zdominowały rywalizację.

W klasie A wysoko poprzeczkę postawiła srebrzysto-siwa Elzoya (Prometeusz – Euzona / Om El Bellissimo), zdobywając imponujące 93,33 pkt. Na ten wynik złożyło się aż siedem „20”, komplet za ruch oraz po dwie za typ i za głowę z szyją. W liczbie uzyskanych „20” nikt nie zdołał jej pobić. Elzoya już w ubiegłym roku trzykrotnie stawała na podium z brązowymi medalami: w Białce, Tarnowie oraz podczas Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim. Czy w tym sezonie uda jej się wspiąć jeszcze wyżej? Zdecydowanie ma ku temu potencjał.

Drugie miejsce z notą 92 pkt zajęła gniada Ghaila AO (Morion – Ginevra / AJ Mardan), hodowli i własności Adama Ochmanna, czyli wielkopolskiej stadniny Polia Arabians. Klaczka otrzymała po jednej „20” za typ i za głowę z szyją. Klaczka jest zeszłoroczną Srebrną Czempionką Klaczek Rocznych Czempionatu Europy w Lier. Trzecią finalistką, z oceną 91,5 pkt (w tym jedna „20” za ruch), została prywatnej hodowli Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis), wyhodowana i będąca własnością Stadniny Koni Chrcynno-Pałac.

W klasie B poprzeczkę wyśrubowała Anagramma (Picasso Di Mar – Aminata / Abyad AA), zeszłoroczna złota medalistka pokazu w Białce, zdobywczyni tytułu Best in Show Klaczy, czempionka Pokazu Narodowego w Janowie Podlaskim oraz srebrna medalistka pokazu w Pradze. Anagramma zgarnęła komplet „20” za typ oraz za głowę z szyją, a także bardzo wysokie noty za ruch: trzy razy 19,5 pkt. Łącznie uzyskała imponujące 93,83 pkt, najwyższą notę całego pokazu!

Drugie miejsce przypadło michałowskiej Pustynnej Zorzy (Ptolemeusz – Pustynna Palma / El Omari), która uzyskała 92 pkt, w tym po jednej „20” za typ i za ruch. Na trzeciej pozycji uplasowała się janowska Perida (Picasso Di Mar – Paolila / Pogrom), oceniona na 91,67 pkt, z jedną „20” za głowę i szyję.

W klasie klaczy trzyletnich do oceny przystąpiło osiem koni, z czego jedna zeszła z ringu bez not ze względu na kulawiznę. Walka o zwycięstwo rozegrała się między dwiema michałowskimi córkami ogiera Paris: dobrze już znaną publiczności Wildonarą, córką utytułowanej Wildony po Shanghai E.A., oraz debiutującą na pokazowych arenach Ekarosą, córką legendarnej Emandorii po Gazal Al Shaqab. Obie klacze uzyskały identyczny wynik 92,17 pkt. Ekarosa otrzymała jedną „20” za ruch, natomiast Wildonara zdobyła po jednej „20” za typ i za ruch. To właśnie dodatkowa „dwudziestka” za typ przesądziła o zwycięstwie Wildonary w klasie. Ekarosa miała wyjątkowo wymagającą rywalkę, w końcu Wildonara to obecnie panująca Narodowa Czempionka Klaczy Młodszych.

Warto wspomnieć, że Wildona w 2023 r. została sprzedana na aukcji Pride of Poland za 650 tys. euro do szwajcarskiej hodowli Nayli Hayek, czyli Hanaya Arabians. Na takie sukcesy liczymy również i w tym roku!

Trzecie miejsce również trafiło do Michałowa, za sprawą klaczy Pustynia Wiktorii (Dominic M – Pustynia Kahila / Kahil Al Shaqab), która uzyskała 91,83 pkt, w tym jedną „20” za ruch. Warto podkreślić, że wszystkie trzy finalistki to córki wybitnych michałowskich klaczy.

Czempionaty i czarny koń pokazu – triumfy i ciche rozczarowania

Czempionaty rządzą się swoimi prawami, o czym przekonaliśmy się i tym razem. Do rywalizacji o tytuły wchodziły konie z pierwszych trzech miejsc poszczególnych klas. Wszystkie czempionaty rozgrywano metodą otwartą, co oznaczało, że każdy zakwalifikowany koń mógł sięgnąć po najwyższe trofeum, niezależnie od zajętego wcześniej miejsca.

W czempionacie ogierków rocznych na ringu pojawiło się sześciu kandydatów walczących o tytuł najpiękniejszego. Jak się okazuje, trafnie dobrane imię może być dla konia dobrą wróżbą, i to właśnie El Primero jednogłośnym werdyktem sędziów sięgnął po złoty medal i tytuł czempiona. Nie inaczej było w Białce w 2013 r., gdy złoto roczniaków zdobył… michałowski Złoty Medal (QR Marc – Złota Orda / Pesal).

Srebrny i brązowy medal powędrowały do Michałowa za sprawą ogierków Dytwin i Aaron. Tuż za podium uplasował się janowski Palafreno, a piątą lokatę zajął El Soray LJ, hodowli i własności Leszka Jarmuża.

W czempionacie klaczek rocznych o koronę królowej piękności walczyło aż dziewięć kandydatek. Na szczególne podkreślenie zasługuje pech klaczy z klasy C. Z ringu bez żadnego tytułu zeszła między innymi Ermenia, która w swojej klasie uzyskała wysokie 92 pkt oraz cały rząd „20” za ruch. Taki wynik z reguły otwiera drogę do tytułów, ale nie tym razem. Sędziowie niemal jednogłośnie (z wyjątkiem jednego) jako złotą medalistkę wskazali posiadaczkę sześciu „20”, czyli klaczkę Psychę Alię, wywołując tym wielką radość jej hodowców i zarazem właścicieli, całą obecną na pokazie Rodzinę Poszepczyńskich. Klacz wchodziła do czempionatu z notą 92,17 pkt, by ostatecznie okazać się „czarnym koniem” całego pokazu. Hodowla Chrcynno-Pałac od lat podąża własną, konsekwentną ścieżką, a sukcesy ich koni świadczą o tym, że są to wybory bynajmniej nieprzypadkowe.

Srebro i brąz przypadły stadninom państwowym: michałowska Zanella sięgnęła po srebro, a janowska Parita po brąz. Czwartą lokatę zajęła Peoria, a piątą El Sorpressa. To był czempionat pełen emocji, niespodzianek i… cichych rozczarowań.

Czempionat ogierów młodszych okazał się wyjątkowo wyrównany. Aż cztery z sześciu ogierów zakwalifikowały się do finału z identyczną notą 90,33 pkt. Mimo to szybko wyłonił się zdecydowany lider. Palatyn PA, syn czempiona świata, zgodnie z oczekiwaniami sięgnął po złoty medal, zdobywając tytuł jednogłośnie. Srebrny medal trafił do ogiera Panier, a brąz do Fawoniusza, co oznaczało pełne podium dla hodowli prywatnych. Dopiero na czwartym miejscu uplasował się przedstawiciel hodowli państwowej – michałowski Egner. Piątą lokatę zajął Palissander SW.

Szala zwycięstwa przechyliła się na stronę stadnin państwowych w czempionacie klaczy młodszych. Powody do świętowania miała przede wszystkim ekipa ze Stadniny Koni Janów Podlaski. Sędziowie jednogłośnie przyznali tytuł czempionki Anagrammie. Srebro również powędrowało do Janowa, zdobyła je finezyjna Elzoya. Na tym nie koniec, bo obie klacze zgarnęły również nagrody specjalne: Anagramma została uhonorowana za najlepszą głowę i nogi pokazu, a Elzoya otrzymała nagrodę za najlepszy ruch. Brązowy medal oraz czwarte i piąte miejsce trafiły do klaczy z Michałowa, odpowiednio: Ekarosy, Pustynnej Zorzy i Wildonary.

Podczas wyboru Best in Show emocje sięgnęły zenitu, bo… doszło do remisu! W takiej sytuacji zasady przewidują losowanie sędziego, który podejmie ostateczną decyzję. Tym razem odpowiedzialność przypadła Łukaszowi Goździalskiemu, który wskazał Psyche Alię jako tę najlepszą z najlepszych. Do pamiątkowego zdjęcia do laureatki i Państwa Ewy, Alicji i Krzysztofa Poszepczyńskich dołączyła liczna grupa przyjaciół, którzy razem z nimi cieszyli z tytułu ich wychowanki.

Czas na pierwsze podsumowania

Ostateczny bilans medalowy to siedem medali dla stadnin państwowych (1 złoty, 3 srebrne, 3 brązowe) i pięć dla hodowców prywatnych (3 złote, 1 srebrny, 1 brązowy). Warto zwrócić uwagę, że całe podium czempionatu ogierów młodszych zdominowali hodowcy prywatni, natomiast w rywalizacji klaczy młodszych całe podium przypadło stadninom państwowym.

Pokaz w Białce od lat stanowi doskonałą okazję, by w wiosennej, piknikowej atmosferze podejrzeć, co ciekawego urodziło się w stadninach państwowych i u hodowców prywatnych, a także które ogiery wyznaczają obecne trendy hodowlane. Nie brakuje przy tym zarówno pozytywnych zaskoczeń, jak i gorzkich rozczarowań, zwłaszcza gdy na ring wchodzą konie starsze o rok lub dwa, uczestnicy bądź laureaci poprzednich edycji, którzy zmienili się tak, że właściwie to trudno ich rozpoznać.

Doskonale wiemy, że koń arabski, niczym motyl, potrzebuje czasu, by stopniowo rozwinąć to, co w nim najpiękniejsze. Szczególnie dobrze widać to w przypadku roczniaków. Wystarczy zaledwie kilka tygodni między pokazami w Białce a Janowie Podlaskim, by „ten sam” koń zaprezentował się jako zupełnie inny. I w tym właśnie tkwi magia hodowli koni arabskich.
To jednak jeszcze nie koniec emocji w tym sezonie pokazowym. Przed nami All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie, który odbędzie się w lipcu i może stać się areną pierwszych rewanżów. Natomiast prawdziwa weryfikacja formy nastąpi podczas Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim. Nie raz już zdarzało się, że to właśnie tam układ sił nabierał nowego kształtu.