W dniach 28-30 stycznia w Zjednoczonych Emiratach Arabskich odbyło się wysokiej rangi międzynarodowe wydarzenie Al Shira’a Arabian Horse Show (afiliowane przez ECAHO jako pokaz klasy A).

Konie polskiej hodowli i o polskim pochodzeniu wypadły bardzo dobrze w porównaniu ze światową czołówką. Jednym z najwyżej ocenionych koni (92,40 pkt.) została, wyhodowana w Janowie Podlaskim, klacz Estonia (Palatino – Esparta po Poganin) wł. Yousif Al-Ali (ZEA), która wygrała klasę zgarniając komplet dwudziestek za ruch. Pokonała ona m.in. córkę michałowskiej Emandorii – AJ Emanę (po AJ Mardan) hod. i wł. stadniny Ajman Stud (ZEA), która ostatecznie zajęła 4-te miejsce.

Honorowaną nagrodami pieniężnymi pierwszą piątkę tej klasy zamknęła michałowskiej hodowli Flaminga (Esparto – Forminga) wł. Talal Almaskari (ZEA). W pierwszych piątkach znalazły się poza tym – trzyletnia córka klaczy Ekatera (hod. FHP Giewont Sp. z o.o.) – J.M.H. Hajer (3 miejsce w klasie), jej półbrat – J.M.H. Lorance wygrał klasę ogierów starszych w grupie A, a czwarte miejsce w klasie klaczy starszych (sekcja A) należało do Ajwan Al Zobair – córki michałowskiej Pistorii, sprzedanej niegdyś do Al Zobair Stud. W czempionatach zaistniały dwa konie o polskim pochodzeniu zdobywając brązowe medale. Z drugiego miejsca w klasie z notą ponad 92 pkt klacz Bidayer Al Badr od Gaji Luny (hod. SK Chrcynno-Pałac) hod. i wł. Badr Al Ali oraz również z drugiego w klasie najstarszych ogierów – Equiborn K.A. (wł. Nathalie De Haes) – od michałowskiej Espadrilli.

Trzeba przyznać, że konie o polskich korzeniach swoje dobre wyniki zawdzięczały w dużej mierze wyróżniającemu się na tle pozostałej stawki ruchowi. Miejsca, chociażby w pierwszych piątkach klas, były warte udziału w tym pokazie. Za miejsca czwarte i piąte można było wygrać równowartość 11 000 PLN, za zwycięstwo w klasie równowartość prawie 33 000 PLN natomiast medale to kwoty od 55 000 PLN do prawie 110 000 PLN.

W ubiegły weekend na podpraskim torze wyścigowym Velka Chuchle, rozegrano po raz kolejny, popularny wśród polskich hodowców i właścicieli, międzynarodowy pokaz klasy B Prague Intercup z uhonorowaniem najlepszych koni hodowli i własności europejskiej w European Cup. Wydarzenie, jak zwykle, rozpoczął pokaz narodowy tego kraju, my natomiast skupimy się na wynikach pokazu międzynarodowego, które wzbudziły wśród obserwatorów niemałe emocje. Jak to zwykle w Pradze, stawiła się bardzo liczna grupa wystawców z Polski. Sytuacja taka ma miejsce już od kilku lat – polskie konie stanowią w zasadzie największą część wśród uczestników tego pokazu. Obok kilku trenerów z innych niedaleko położonych krajów, dla nich praski pokaz B jest w zasadzie ostatnią szansą kwalifikacji lub zdobycia trofeów dla koni, które do tej pory nie zajęły medalowych miejsc na innych pokazach międzynarodowych. I o ile wiele klas zostało wygranych przez reprezentanów naszego kraju, a niektóre grupy składały się prawie wyłącznie z koni własności polskiej, to w medalowych rozgrywkach już nie zawsze było tak biało-czerwono…

Finały w niedzielne popołudnie rozpoczął czempionat klaczy młodszych, który dostarczył emocji już od początku. Spośród czterech zakwalifikowanych klaczek – trzy były hodowli i własności polskiej: zwyciężczynie swoich klas – Bogini Róż PA (Kahil Al Shaqab – Black Rose po Abyad AA) hod. i wł. PPH Parys Sp. z o.o., michałowska El Mariella (Morion – El Marina po Ganges), ustawione przed sklasyfikowanymi na drugich pozycjach w klasach AJ Esrą (AJ Portofino – Eralda po Emerald J), reprezentującą Ajman Stud oraz Exfarią Zalią (RFI Farid – Excalibria po Excalibur E.A.) z Zalia Arabians. Ostatecznie o złotym medalu zdecydował… nieco ponad jeden punkt. Bogini Róż PA i AJ Esra uzyskały dokładnie tyle samo głosów sędziów na złoto i na srebro więc o kolejności na podium przesądziły ich noty łączne otrzymane w klasach – Bogini Róż PA oceniono wcześniej na 91,75 a AJ Esrę na 90,60 punkta. Brązowy medal powędrował do El Marielli ze Stadniny Koni Michałów. W tej sytuacji dość oczywistym wynikiem była dekoracja Bogini Róż PA jako zwyciężczyni również w European Cup, tym razem przed El Mariellą ze srebrem, a na podium dołączyła do nich Psyche Apsara (Ghaith Al Zobair – Psyche Victoria po Ekstern) z Chrcynna-Pałac.

W czempionacie ogierków rocznych stawiło się dwóch reprezentantów Polski kontra dwa ogierki reprezentujące Bliski Wschód. Ostateczna rozgrywka zakończyła się złotem dla przedstawiciela Kataru, Al Jassimya Farm i ogierka Maayer Al Jassimya (Marwan Al Shaqab – MD Mirka po AJ Thee Luca) triumfatora sekcji A, przed obecnym Czempionem Polski Ogierków Młodszych – Nahilem Al Khalediah (Ghaith Al Zobair – Nawal Al Khalediah po Forteynas Magic) hodowli i własności Polska AKF Sp. z o.o., który wygrał w klasie ogierów rocznych sekcja B. Brązowy medal powędrował do wyhodowanego w Polsce, a trenowanego we Włoszech ogierka El Drago RA (Morion – El Medisa po Shanghai E.A.) hod. i wł. Regina Arabians. Poza podium znalazł się D Rasel (FA EL Rasheem – Ladi Veronika po Versace) z Dubai Stud. Nie był to szczęśliwy pokaz dla rocznych ogierków z tej stadniny. Zaskakujące było dopiero trzecie miejsce w sekcji A (a więc brak kwalifikacji do czempionatów) innego wychowanka tej stadniny ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich – D Shahhara po Excalibur E.A. od srebrnej medalistki czempionatu świata – D Shihanah po FA El Rasheem. W tym przypadku nie tylko rodowód robi wrażenie, ale i sam koń wyróżniał się nie tylko w swojej sekcji ogierków rocznych. D Shahhar ma w tym roku na koncie kwalifikację i czwarte miejsce w czempionatach z notą 92 punkty w jednym z największych pokazów na naszym kontynencie – w Mentonie, uważam więc że nota 90,50 i brak udziału w czempionatach na Prague Intercup była mało zrozumiała. Tuż po czempionacie wręczono medale kategorii European Cup i tu po wyeliminowaniu katarskiego zwycięzcy złoto powędrowało odpowiednio do Nahila Al Khalediah przed El Drago RA, a dołączył do nich na trzecie miejsce michałowski Porto Rico (Złoty Medal – Parmania po Kahil Al Shaqab).

Dla odmiany w czempionatach klaczy młodszych, wśród sześciu zakwalifikowanych, Polskę reprezentowała tylko jedna klacz – El Farida (RFI Farid – Esmeta po Ekstern) hodowli i własności Nana Arabians. Klacz Alicji Najmowicz zakwalifikowała się tu z drugiego miejsca w klasie klaczy trzyletnich. Niestety zabrakło dla niej miejsca na podium, gdzie dotychczasowe wyniki zrekompensowała sobie stadnina Dubai Stud, wygrywając złoto klaczą D Jahraa (Excalibur E.A. – D Jawaher po FA El Rasheem) ocenioną na ponad 92 pkt w klasie klaczy dwuletnich A, choć głosy sędziów w tym czempionacie były mocno podzielone pomiędzy różne konie. Srebrny medal przyznano sklasyfikowanej jako druga w swojej klasie Nijmet Al Wadee (Wadee Al Shaqab – Joharat Solaz po Solaz J) wyhodowanej przez Izraelczyka Ahmada Abu Hasuna, a będąca własności Hanaya Arabians ze Szwajcarii. Brąz sędziowie przyznali klaczy ocenionej w klasie wyżej (choć niewiele) niż Nijmet Al Wadee – D Shafah (FA El Rasheem – D Shroud po Royal Colours) hod. Dubai Stud, a własności Al Jumail Stud z Kataru. O jej brązowym medalu również zadecydowała nota łączna z klasy, o 0,10 punkta wyższa niż ostatecznie czwarta w czempionatach D Fannanah (Excalibur E.A. – Elle Flamenca po Ajman Moniscione) z Dubaju. W European Cup w tej kategorii pojawiły się ponownie przedstawicielki Polski – z sukcesem zdobywając złoto – Melarosa GA (AV Cloud Dancer – Marwtyna ZT Marwteyn) hod. i wł. Artura Gibały przed francuską Arte Miss Kalliste (EKS Alihandro – Avalon Miss Kalisste) i michałowską El Esmerą (Sahm El Arab – Esmeraldia po QR Marc).

Wynik czempionatu ogierków młodszych przyniósł spore zaskoczenie niektórym z obserwatorów. Do porównania stanęli zwycięzcy klas. Z dwulatków polski Vinci (Wadee Al Shaqab – Valencia Al Shaqab po Marwan Al Shaqab) hod. i wł. Waldemara Bąka, ubiegłoroczny brązowy medalista Czempionatu Europy i Białki, w tym roku złoty medalista w Sopocie oraz czwarty w Mentonie. Tu zwycięzca klasy z notą 91,25 pkt oraz trzylatek MM Shalimar (MM Jabari – MM Santana po RFI Farid) hod. Mario Matta z Austrii, nowy nabytek polskiej stadniny Polia Arabians, trzeba przyznać dość wysoko oceniony w swojej klasie, bo prawie na 92 pkt. Drugie w tych klasach były odpowiednio – Laurel El Jyar (Jyar Meia Lua – Lilyh El Justice po WH Justice) ze stadniny La Movida Arabians w Austrii, oceniony na 90,75 oraz trzyletni ogier z drugiego miejsca w swojej klasie – AJ Mabrook (FA El Rasheem – AJ Marateb po AJ Portofino) hod. i wł. Abdullaha Alhaidari z Emiratów Arabskich. I tu ku zaskoczeniu fanów Vinciego – czterech z sześciu sędziów na zwycięzcę wskazało Laurela El Jyar, ogierka o zdecydowanie pięknym froncie jednak pewnych mankamentach budowy, co po raz któryś stawia pytanie o to czy w ostatecznej ocenie konia arabskiego większe znaczenie ma uroda głowy i szyi czy wypośrodkowanie poprawności wszystkich cech. Podczas kursów i praktyk sędziowskich najczęściej usłyszymy to drugie jednak w praktyce nie da się ukryć, że oko wielu hodowców, klientów na stanówki i potomstwo oraz jak widać – sędziów, przykuwa najpierw – o ile nie głównie, głowa z szyją. Werdykt można oczywiście tłumaczyć niewielką różnicą punktów pomiędzy ogierkami w klasie – Vinci, który zakończył rywalizację z brązowym medalem miał przewagę połowy punktu nad złotym medalistą w klasie, a o gustach podobno się nie dyskutuje… Gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta i z szansy na srebrny medal skorzystał w tej sytuacji MM Shalimar. Ponieważ wszystkie wspomniane ogierki zostały wyhodowane i stanowią własność hodowców europejskich wynik European Cup był w tej kategorii identyczny jak Prague Intercup.

Najliczniejszym czempionatem był ten dla klaczy starszych, gdzie stawiło się osiem uczestniczek z pierwszych i drugich miejsc w swoich klasach wiekowych. Jak to zwykle z klasami klaczy starszych bywa i tym razem była to bardzo mocna grupa, wysoko ocenionych klaczy. Z pierwszych miejsc zakwalifikowały się – michałowska Protekcja (Ekstern – Pentra po Poganin) z notą 92,60 co dało jej również wyróżnienie dla Najwyżej Ocenionego Konia Pokazu, jej koleżanka stajenna i półsiostra – Poganinka (po El Omari) z oceną 92,25, uhonorowaną na koniec pokazu za Najlepszy Ruch (5×20), austriacka Inga El Lawrence (Lawrence El Gazal – FT Indyanna po Illan El Jamaal) z La Movida Arabians, oceniona w klasie na 91,75 oraz z klasy najstarszych klaczy janowska Euzona (Om El Belissimo – Euzetia po Etogram) o nocie łącznej 92,45. Z drugich miejsc do czempionatów weszły: Paprotnia (Elgast – Paeksa po Ekstern) Lecha Błaszczyka z notą nieco powyżej 92 pkt, Ghazelle WPI (EKS Alihandro – Ghazala El Jamaal po Marwan Al Shaqab) hod. Paula Clarka, a własności Al Safwa Stud z Kataru, z notą niespełna 92 punkty, Madre Sierra (Shanghai E.A. – Missouri po Wachlarz) hod. Pawła Redestowicza, wł. Saida Bsoula z Izraela, z oceną 91,45 i janowskiej hodowli Primera (Eden C – Preria po Ararat) reprezentująca Hanaya Arabian Stud, oceniona na 92,15. Tu również mimo licznej reprezentacji i wysokich punktacji zabrakło polskim klaczom szczęścia, aby sięgnąć po złoto – wygrała je większością głosów Inga El Lawrence, przed Protekcją, jedyną polską klaczą z medalem w tej kategorii, gdyż podium zamkneła Ghazelle WPI. W European Cup klaczy starszych dwa pierwsze miejsca pozostały niezmienne, a brąz przyznano Euzonie.

Niezbyt licznie w Pradze stawiły się w tym roku ogiery starsze – było ich zaledwie 8 podzielonych na dwie kategorie wiekowe, po cztery w każdej z klas. Pierwszą z nich wygrał D Arghad (FA El Rasheem – Krystal Tiara po Ekstern) wyhodowany w Dubai Stud, własności Asayel Stud z Kuwejtu. W drugiej zwyciężył weteran pokazów Atius O (Shahim Al Nakeeb – Atia Oone po Johann El Jamaal) hod. Oone LLC z USA, wł. Jas Stud z Belgii i to jemu, choć nie jedłogłośnie, ale przyznano złoty medal ogierów starszych. Z brązowym medalem został sklasyfikowany z drugiego miejsca. wklasie za Atiusem O – Aali Farida (RFI Farid – AJ Deena) hod. Ajman Stud, wł. Premium Stud z Kuwejtu. Podium uzupełnił na drugim miejscu Magic Algazal (Gazal Al Shaqab – Ale by Magnifique po Magic Magnifique), drugi w klasie ogierów 4-6 letnich, hod. Sweden Arabian Stud, wł. Sh Arahmah Alqasse. Ponieważ żaden z wymienionych powyżej ogierów nie kwalifikował się do European Cup tu zwycięzcy byli zupełnie inni: złotym medalem odznaczono janowskiego ogiera Paris (Kahil Al Shaqab – Palmeta po Ecaho) przed pochodzącym z tej samej stadniny Erantisem (Ascot DD – Eugara po Om El Bellissimo) i Cyriuszem Psyche (Wormag Psyche – Cenzusa po Western) hodowli Marcina Witka z Polski, a własności Michaeli Zizkowej, był to jedyny koń własności Czechów, który zdobył medal w międzynarodowych rozgrywkach. Poza tym koń czeskiej hodowli i własności – KA Wraith (Invictus – Wadida Nur po Wadee Al Shaqab) zdobył nagrodę dla Najlepszego Konia Hodowli Czeskiej.

Mimo wielu emocji jakie dostarczyły Polakom czempionaty w Pradze, do kraju udało się przywieźć jeszcze dwie nagrody specjalne pokazu – Puchar Narodów Pragi oraz tytuł dla Najlepszego Hodowcy Europejskiego, przyznany Stadninie Koni Michałów. Gratulujemy!

Podsumowując pokaz Prague Intercup 2021 warto pozostaje nadal popularnym miejscem spotkań (głównie) polskich hodowców, imprezą niezmiennie elegancko i z rozmachem zorganizowaną, na którą warto się wybrać, chociażby łącząc wyjazd ze zwiedzaniem jednej z najpiękniejszych stolic Europy. Zaś co do wyników zmagań o medale, tu punkt widzenia zdaje się zależeć od punktu siedzenia, a z werdyktem sędziów się (z reguły) nie dyskutuje…

Mimo panującej pandemii wiodące w hodowli i marketingu koni arabskich kraje europejskie, jakimi od dłuższego już czasu są Belgia i Włochy, nie zwalniają tempa w organizacji pokazów. Oba pokazy dobitnie wskazały też nieubłagane trendy współczesnego rynku koni arabskich w Europie i na świecie. Na szczęście – na obydwu pokazach polskie barwy dzielnie zostały obronione przez reprezentantów hodowli lub własności naszego kraju.

Bruges – polska sobota, saudyjska niedziela

W ubiegły weekend w belgijskiej Brugii rozegrano kolejno po sobie trzy pokazy międzynarodowe różnej rangi – Breeders Show, European Show i B International Show. Przy tym ostatnim rozegrano dodatkowo klasy dla koni czystoegipskich, spośród których wyłoniono Najlepszego Czystoegpiskiego Konia Pokazu.

W pokazie europejskim, ograniczonym do koni urodzonych i zarejestrowanych w europejskich księgach stadnych, w czempionatach medale zdobyły trzy konie polskiej hodowli. W klaczach dwuletnich i czempionacie klaczy młodszych pierwsze miejsce (91,56 pkt) i złoty medal zdobyła janowskiej hodowli Brodnica (Pogrom – Bambina), zakupiona kilka tygodni temu na aukcji Pride of Poland za kwotę 250 tys. euro do Hanaya Arabian Stud w Szwajcarii. Tuż za nią w klasie, z notą o 0,06 pkt niższą, uplasowała się Laura KL (Wadee Al Shaqab – Lili PS) hod. i wł. Klikowa Arabians. Laura KL przywiozła z Brugii do Polski brązowy medal klaczy młodszych. Na podium polskie klaczki rozdzieliła IS Elasca (Ascot DD – IS Elanda) hod. Ismer Stud (Niemcy), a angielskiej własności (M. J. Smith) – zwyciężczyni klasy klaczy 3-letnich. Klacz ta ze strony matki reprezentuje prawie wyłącznie polski rodowód – jej matka jest córką wyhodowanego w Polsce ogiera Altis, a linia żeńska wywodzi się m.in. od michałowskiej klaczy Zygota.

Z kolei w czempionacie klaczy starszych triumfowała janowskiej hodowli Anawa (Abyad AA – Anarchia), w rękach brytyjskich, zdobywając pierwsze miejsce w klaczach 7-9 letnich. W czempionatach i klasie pokonała ona klacz ROE Layya (Ajman Moniscione – ZT Ludjbrosiaa) również reprezentującą Wlk. Brytanię. Brązowy medal w tej klasie wygrała Bourhani Fadissima (Fadi Al Shaqab – AB Bellissima) hod. i wł. Bourhani Arabians z Niemiec. W klaczach rocznych złoto, a także tytuł Najlepszego Konia Pokazu zdobyła Lily Marie NWA (FA El Rasheem – Magdalina NWA) hod. NWA Arabians w Danii, wł. Hanaya Arabian Stud (Szwajcaria). Srebro powędrowało do Seleny K.A. (AJ Elaf – Safiya K.A.) hod. i wł. Knocke Arabians (Belgia), a brąz klaczy rocznych wygrała jej koleżanka stajenna Elan De Joie K.A. (Titan AS – Elan De Marc K.A.) – wnuczka jednej z najlepszych polskich klaczy, michałowskiej Espadrilli. Wśród ogierków rocznych rozegrano jedynie jedną klasę, z której według zasad do czempionatów kwalifikowały się po dwa konie, a więc przyznano tylko dwa medale – złoto zdobył zwycięzca klasy Ender K.A. (E.S. Sarab – El Extasa K.A.) wnuk białeckiej Ekiny z Knocke Arabians, natomiast srebro przyznano drugiemu w tej klasie ogierkowi Sidarta AS po tym samym ojcu, od klaczy MB Vivyanna, hod. i wł. Arabian Soul Partner (Meksyk).

Podobna sytuacja miała miejsce w ogierkach młodszych, gdzie połączono klasy koni 2 i 3 letnich, z których wyłoniono czempiony – złotego medalistę ogiera Jassid K.A. (QR Marc – Joumalia Nautiac) z Knocke Arabians i srebrnego – ogiera Luther (BK Latif – Xotic Design) hod. DWG Smith własności Antonii Le’vell z Wlk. Brytanii. Czempionat Ogierów Starszych wygrał zwycięzca klasy podczas zeszłorocznego Czempionatu Europy – Bugatti (Master Design GA – Lyanka) hod. rodziny Jones, a wł. Anny Joyce z Wlk. Brytanii, przed weteranem pokazów R’adjah de Cartherey (QR Marc – Badi’ah de Cartherey) hod. i wł. Chantal Rigat z Francji i Libero K.A. (Psytadel – QR Lizette) – kolejny medal dla konia hod. i wł. Knocke Arabians.

Tego samego dnia co pokaz europejski rozegrano też tzw pokaz „hodowców”, gdzie obejrzeć można było również kategorie źrebiąt, a klasy powyżej 6 koni dzielono na dwie sekcje co pozwoliło uhonorować nagrodami większą ilość koni czy rozegrać czempionaty koni rocznych. Ponieważ nie zgłoszono koni starszych, pokaz zakończyły czempionaty klaczy młodszych, natomiast ogiery młodsze miały tylko jedną klasę dwulatków, a więc nie startowały już w czempionatach. I tak sekcję klaczek rocznych A i złoty medal, a także tytuł Best in Show tego pokazu wygrała brytyjska Luanna (Santorini – Lavinias Design) hod. i wł. L. Smith, przed klaczką KA Salma Padrona (Kanz Albidayer – Shani Padrona) hod. i wł. Nadine Koo i nagrodzoną brązowym medalem – Fiolah SH (Ali Khan – CA Felicity) hod. i wł. Mikkela Shafiego z Danii. Czempionem Ogierków Rocznych jednogłośnie wybrany został FM Kaiman (FA El Rasheem – Psity of Angels) hod. i wł. Flanders Midwest Arabian z Belgii przed ogierkiem Vidar Al Sahidi (Ali Khan – Valeta F) hod. i wł. rodziny Oomen z Holandii oraz synem Excalibura – ogierkiem Moet LA (od klaczy Monelly) hod. i wł. Waltera Franco.

W ogierach dwuletnich wystąpił tylko jeden koń w klasie – automatycznie wybrany Czempionem Ogierów Młodszych – Kalizzto-B (Fatit-B – Zox Kanada) hod. i wł. Barakah Arabians z Danii. Ostatnim rozegranym był czempionat klaczy młodszych wygrany przez trzyletnią Maliyah Belle (ES Harir – Malikah Belle) hod. i wł. Ralfa Heckenbuekera, przed dwuletnią Avą Rose (Vivegas – Audella Rose) hod. i wł. Joyce Robertson z Wlk. Brytanii i Bourhani Bellaverą (RFI Farid – Bourhani Fadissima), zwyciężczynią klasy dwulatek reprezentującą Bourhani Arabians z Niemiec.

Niedziela w belgijskim Bruges należała do najwyższego rangą międzynarodowego pokazu klasy B, gdzie obok koni z Europy można było oglądać reprezentantów stadnin bliskowschodnich.
Czempionat Klaczy Rocznych wygrała AJ Esra z Ajman Stud, po ogierze AJ Portofino od wyhodowanej w stadninie Falborek Arabians Eraldy, przed klaczką Carrara Bey (Ibn Farid – Ajaley) hod. Renee i Kevina Holtów, a wł. Hanaya Arabian Stud. Podium zamknęła Danah Pearl (Excalibur E.A. – SW Da Vidica) reprezentująca Akmal Stud z Arabii Saudyjskiej. Czempionat Ogierków Rocznych również zdominowały stadniny z Bliskiego Wschodu. Wygrał w nim Hataan AM (Validoro – Twiga JJ) z Al Mohamadia Stud, przed Ezz Alkashab (Emerald J – Malikat Al Moluk) z Al Kashab Stud i Aali Akmalem (FA El Rasheem – HHC Ali-K) z Akmal Stud. Tak więc złoto i brąz powędrowały do Arabii Saudyjskiej, a rozdzielił je Kuwejt.

W czempionatach młodzieżowych jednogłośnie wybraną czempionką została kolejna saudyjska klaczka Naifat Al Owaidah (Excalibur E.A. – LR Expected Beauty) zwyciężczyni klasy dwulatek z notą 93,13 pkt przed zwyciężczynią trzylatek z notą 92,00 pkt, wyhodowaną w Dubai Stud D Hadeyyah (FA El Rasheem – My Fair Rose), reprezentującą saudyjską stadninę Ajmal Stud i zamykającą podium Nijmet Al Wadee AMG (Wadee Al Shaqab – Joharat Al Solaz), wyhodowaną w Izraelu przez Ahmada Abu Hasuna, a własności Hanaya Arabian Stud. Stadninie Hanaya udało się też obronić złoty medal w kategorii ogierków młodszych – przyznany trzyletniemu EKS Sirajjowi (Ibn Farid – EKS Bint Helwah) wyhodowanemu w południowoafrykańskim Elkasun Farms. Pozostałe medale w ogierkach również powędrowały na Bliski Wschód – dla srebrnego medalisty Arjuwana Albidayer (AJ Marzan – Allezandra Albidayer) z Albidayer Stud (ZEA) oraz Razeena Al Nasser (QR Marc – Remal Al Nasser) z Kataru odznaczonego brązowym medalem dla Al Nasser Stud. Stadnina ta triumfowała również w czempionacie klaczy starszych, gdzie złoto zdobyła córka ogiera WH Justice – Bshaier Al Nasser (od Rihab Al Nasser będącej córką wspomnianej Remal Al Nasser, która dała brązowego medalistę ogierów młodszych). Srebrny medal klaczy starszych powędrował do klaczy Cap Bianca (Shanghai E.A. – Arabians Blanca), klacz która zdobyła blisko 93 punkty, wyhodowana została w Hiszpanii przez Ganaderia Pedro Cubillas, a jest własnością Alqasmiah Stud – kolejny medal dla Saudyjczyków w tych czempionatach. Cap Bianca w walce o srebro na podium wyprzedziła inną córkę Shanghaia E.A. wyhodowaną w Brazylii – TM Galileah (od Karolina po Da Lirium BMW) stanowiącą własność Badera Al Humaidi z Arabii Sadyjskiej.

Palmy pierwszeństwa Bliski Wschód nie oddał również w czempionatach ogierów starszych. Złoty medal powędrował po raz drugi do Al Kashab Stud z Kuwejtu, a konkretnie do ogiera Shakar Pegasus (Shaezz El Madan – Jameel Pegasus) hod. Espolio Folle, przed tegorocznym zwycięzcą klasy w Menton, Saifem Albidayer (Excalibur E.A. – Nesj El Markhisa) hod. i wł. Albidayer Stud (ZEA) oraz Harbi Al Adwanem (Asfoor Al Waab – Wadha al Adwan) reprezentującym kuwejckiego hodowcę i właściciela – Adwana AlAdwaniego.

Osobno w niedzielę rozegrano czempionaty dla koni czystoegipskich, gdzie największą triumfatorką okazła się śliczna córka ogiera Al Ayal AA – Sereen AA (od Saniyyah RCA), hod. i wł. izraelskiej Ariela Arabians. Siwa klaczka wygrała klasę klaczy rocznych czystoegipskich z notą 92,63 pkt, a także złoty medal w tej kategorii oraz została Najlepszym Czystoegipskim Koniem Pokazu.

Tymczasem we włoskim Bergamo

Międzynarodowy pokaz kategorii B w Bergamo (Purosangue Arabi a Bergamo) również zawierał miłe, polskie akcenty o których warto wspomnieć. W klaczkach rocznych po raz trzeci w tym sezonie na włoskich pokazach pojawiła się zakupiona przez nową polską stadninę Lubochnia Arabians klaczka D Narjeseyyah (FA El Rasheem – Exxaltress). Wyhodowana przez Dubai Stud, urodzona we Włoszech klaczka po raz trzeci wygrała klasę roczniaczek – tym razem z notą 91,69 pkt i zdobyła dla swych nowych, polskich właścicieli kolejny złoty medal, przyznany jednogłośnie przez wszystkich sędziów. W czempionatach i klasie pokonała ona Nemesis Regalis (Sa Faez Simbad – Nashira By Chawy Na) z włoskiego Regalis Arabians i Angy By Kanz (Kanz Albidayer – Virginia by Vergil) hod. Michele Giomondo, wł. Alberto Vitaro.

W ogierkach rocznych złotym medalem nagrodzono innego wychowanka Dubai Stud, własności Al Jood Stud z Kataru – D Wannas (FA El Rasheem – D Sayedah), który dwa tygodnie wcześniej triumfował na pokazie w Barcelonie. W swojej klasie i czempionacie D Wannas pokonał inbredowanego na WH Justice’a ogierka Amin by Shamira (Sa Madison – Shamira Ashiraf) hod. Davide Rullo, wł. Diletta Balotti oraz oryginalnie nazwanego ogierka Exactlynoon Acnaibac (After Sunset W – ER Aspressiva) hod. i wł. Alessandro Rota. Przedstawiciele Dubai Stud, tym razem jako hodowcy i właściciele pojawili się po raz kolejny podczas dekoracji czempiona ogierków młodszych, którym został D Fannan (Excalibur E.A. – Elle Flamenca) srebrny medalista ogierków rocznych z Menton w ubiegłym roku. Srebrny medal w tej katogorii otrzymał kolejny syn Excalibura E.A. – Halul Al Khor (od PSL First Light) hod. i wł. Al Khor Stud z Kataru. Brązowym medalem odznaczono włoskiej hodowli i własności King Arthura (Invictus – Andreia) reprezentującego stadninę Badia di Cartabia.

W klaczach młodszych wygrała wspaniale prezentująca się, inbredowana na Vervaldee, AJ Bdoor będąca córką ogiera AJ Azzam i klaczy AJ Bahia po Vervaldee. Co ciekawe jej ojciec ogier AJ Azzam przebywa w dzierżawie w SK Michałów i ma być ponoć oferowany hodowcom prywatnym w sezonie 2022. Klacz jest własnością Adnana Alsheihhi, również z Ajmanu. Druga za nią w czempionacie była Madama Moniscione (Ajman Moniscione – Medea Moniscione) hod. i wł. rodziny Buzzich. Obydwie klaczki w swoich klasach uzyskały ponad 92 punkty. Brązowy medal powędrował do wnuczki ogiera Ajman Moniscione – Aba Monfary (RFI Farid – Monna Rose Chandra) ze stadniny Andrei Barbaro.

Klasę klaczy 4-7 letnich i czempionat klaczy starszych wygrała typowa, świetnie się ruszająca Radegondra by Tresca (Shanghai E.A. – Del Mar Crispy), która uzyskała notę blisko 93 pkt w swojej klasie. Klacz wyhodowała stadnina Tresca, a właścicielem jest Amadio Sparapan. Srebrną medalistką została również oceniona wysoko w klasie klaczy najstarszych, bo na ponad 92 punkty, Juwanda OS (WH Justice – Shak Lavanda). Klacz wyhodował Gestüt Osterhof, a właścicielem jeszcze podczas pokazu był Talal Alkazemi z Kuwejtu. Warto zaznaczyć, że Juwanda OS, która na swoim koncie ma wiele wygranych pokazów wysokiej rangi, m.in. Złoty Medal Czempionatu Europy, w trakcie trwania pokazu została zakupiona przez nowopowstałą, prężnie rozwijającą się stadninę Lubochnia Arabians, z okolic Gniezna. Kolejną nagrodzoną medalem klaczą ze stajni hodowcy Ajmana Moniscione – Giancarlo Buzziego, okazała się Medea Moniscione (Psytadel – Miss Moniscione), która została brązową medalistką klaczy starszych z drugiego miejsca w klasie najstarszych klaczy.

Sam Ajman Moniscione był zaś ojcem złotego medalisty w kategorii ogierów starszych. Jego syn – Picadilly (od Shakira by Kir), weteran pokazów wyhodowany przez Amadio Sparapana, własności Marii Scalvini, po raz kolejny zgarnął złoty medal przed wyhodowanym na Słowenii przez Mariana Zupancica ogierem Jasmin Z (Nagels Z – Jamala Z) i Ganadorem AH (Shiraz de Lafon – Golden Sunset J) wyhodowanym w Izraelu przez Avraham Halak Construction, a będącym własnością Mahmuda Muhammada Diab Ali z tego samego kraju. Co ciekawe, babką brązowego medalisty jest Gomera J o czysto polskim pochodzeniu – to córka Eksterna i Georgii po Eukaliptus.

Obok klas pokazu międzynarodowego rozegrano również czempionaty koni czystoegipskich oraz kategorie Futurity (dla źrebiąt), gdzie wśród klaczek złoto w tej kategorii wygrała jednogłośnie kolejna córka Ajmana Moniscione, faktycznie wyjątkowo urodziwa Miahmartina Ashiraf (od Sophie MCA) hod. Giacomo Boscarino, wł Azez Arabians z Izraela, natomiast w ogierkach triumfował ogierek Rasheed (Invictus – Essaouira) hod. i wł. Simone Angiolettiego.

W Bergamo odbyły się też dwie konkurencje pod siodłem nazwane Old Style prezentujące ujeżdżenie w stylach klasycznym i western. Tu zanotowaliśmy miłe polskie akcenty – w pierwszej z kategorii złoty medal w obu rozegranych rundach i srebro w finałach otrzymał janowskiej hodowli ogier Apollin (Ganges – Anarchia) wł, Gianluigi Scaglia, natomiast w drugiej kategorii srebrny medal pierwszej rundy i czwarte miejsce w finałach wywalczył kary Shamaal (Al Maraam – Salamandra) wł. Deborah Pagani, a hod. Piotra Podgórnego.

O ile sobotnie rozgrywki w Brugii dały szansę europejskim hodowcom, nawet tym mniejszym, na wygrywanie nagród i zaistnienie w czempionatach, to już niedzielny, wyższej rangi pokaz w Belgii potwierdził dwie tendencje utrzymujące się od kilku, jeżeli nie od kilkunastu lat na naszym kontynencie. Pierwsza tendencja jest taka, że bliskowschodnie stadniny wykupują najlepszy materiał pokazowy i hodowlany w Europie, gdzie z łatwością pokonują lokalnych hodowców na średniej i wyższej rangi pokazach. Kolejną, dość niepokojącą tendencją którą można było zaobserować również w Bergamo a na którą od dłuższego czasu wskazują wyniki większości znaczących pokazów, nie tylko zresztą tych europejskich, jest dominacja dosłownie kilku ogierów, których potomstwo wygrywa na pokazach. To z kolei jeszcze bardziej napędza popyt na potomstwo i stanówki tych kilku wybranych ogierów. Jak wiadomo każdy rynek produkuje głównie to, co jest w danym momencie poszukiwane… Co w przypadku hodowli niebezpiecznie zawęża pulę genową i kiedyś wreszcie, postęp hodowlany.

Wieczorem 24 sierpnia świat obiegła wiadomość o odejściu Charliego Wattsa, perkusisty legendarnego, koncertującego od blisko 60 lat zespołu The Rolling Stones, na którym wychowało się kilka pokoleń miłośników rockowych hitów. W międzynarodowym środowisku hodowców koni arabskich Charlie Watts był znany jako nieodłączny towarzysz wspierający swoją żonę Shirley w hodowli, kolejnych zakupach i odbieraniu trofeów dla koni arabskich własności ich stadniny Halsdon Arabians, do której regularnie trafiały najdroższe konie wyhodowane w Polsce. Stąd też Charlie Watts był przez lata regularnym gościem w naszym kraju, jak również na prawie wszystkich najważniejszych pokazach koni arabskich, na których bywała jego żona od 1987 roku, kiedy to pojawili się razem na Czempionacie Europy w Ostendzie.

Zawodowo – muzyczna legenda, uważany za jednego z najlepszych perkusistów wszechczasów. Prywatnie – niezwykle skromny, zawsze elegancko i nienagannie ubrany, laureat nagrody Vanity Fair dla Najlepiej Ubranych Gwiazd, z poczuciem humoru, cierpliwie pozujący do setek zdjęć każdemu, kto o nie poprosił. Przeciwieństwo stereotypu rockmana, z jakim kojarzą się choćby jego towarzysze z zespołu. Jak twierdził w licznych wywiadach, show biznes zupełnie go nie interesował, nie oglądał MTV, praktycznie obce mu były używki, w latach 80. rzucił nawet palenie papierosów. Przez innego wybitnego perkusistę – Stewarta Copelanda z The Police określony jako „the quiet giant” (cichy olbrzym). Takiego Charliego Wattsa zapamiętają również setki miłośników koni arabskich na całym świecie. Oddajmy głos tym, którzy znali go najbliżej i wspominają go we wzruszających słowach:

„Drogi Charlie, w dniu gdy usłyszałem o Twojej śmierci, ból i poczucie pustki nie opuszczały mnie przez wiele godzin – rozpoczął swoje niezwykle osobiste wspomnienie Elvis Giughera, współtwórca platformy ArabianEssence, prywatnie przyjaciel Charliego i Shirley Wattsów.
– Wydaje mi się niemożliwe, że już nigdy nie spędzimy razem kolejnych szczęśliwych chwil. W ostatnich latach było ich wiele: krótki wypad do Paryża, gdzie razem z Shirley lubiliście spędzać wolny czas; kolacje z okazji świąt w Londynie, które były naszym stałym punktem programu; czy urodziny Shirley we wrześniu, gdy moja mama przygotowywała dla Ciebie jabłkowe frytki; po oglądanie razem X-factora – było dla mnie wręcz nierealnym, że w moim salonie zasiadła legenda rocka, aby razem komentować występy uczestników reality show. Ileż to zabawnych momentów razem spędziliśmy! Byłeś zawsze szczęśliwy i uśmiechnięty, niezapomniane było Twoje rozbrajające zdziwienie, gdy Shirley zaprosiła nas na koncert w Hyde Parku, a Ty, zaskoczony, spytałeś: przyjechaliście specjalnie dla mnie? Byłeś gentlemanem, wrażliwym i wyczulonym na potrzeby innych, zawsze dla wszystkich dostępnym. Dziś cały świat opłakuje wirtuoza perkusji, a ja opłakuję przyjaciela, którego zawsze będę nosił w swoim sercu”.

Rozbrajającą wręcz skromność Charliego Wattsa potwierdza również hodowca z Brazylii, Paulo Jamil Saliba: „Podczas pierwszego tournée zespołu The Rolling Stones w Ameryce Południowej Charlie Watts miał w planach odwiedzić naszą stadninę. Niestety lot zespołu z Mexico City do Sao Paulo był opóźniony, co spowodowało również opóźnienie w zaplanowanych koncertach. Charlie zadzwonił do naszego biura z informacją, że odwiedzi naszą stadninę dzień później, niż się umówiliśmy. Gdy odpowiedziałem ze śmiechem, że cała Brazylia już o tym wie, miałem wrażenie, że Charlie nie zdawał sobie sprawy, jak ważnym wydarzeniem była pierwsza wizyta jego zespołu w naszym kraju. Przegląd koni w naszej stadninie, którą ostatecznie odwiedził w towarzystwie basisty The Rolling Stones, Darryla Jonesa, przyniósł mu wiele radości”.

Wielkie znaczenie, jakie miały dla polskiej hodowli przyjazdy m.in. małżeństwa Wattsów do naszego kraju, wspomina Marek Grzybowski, organizator aukcji Polish Prestige, który pierwszy zaprosił Shirley Watts do zakupu polskich koni w 1989 roku. Rok później oboje z Charliem zjawili się w Janowie. „Z żalem przyjąłem wiadomość o śmierci Charliego Wattsa – pisze Marek Grzybowski. – Oboje z żoną Shirley należeli do najważniejszych klientów aukcji Polish Prestige w Janowie. Kiedy w 1989 roku poznałem Shirley na którymś z ważnych światowych pokazów i zaprosiłem ją na aukcję, nie wiedziałem, że przyjedzie do Polski ze swoim sławnym mężem. Państwo Wattsowie nie opuścili żadnej aukcji. Oglądali wspólnie konie, potem licytował Charlie. Bardzo dyskretnie, delikatnym gestem palca lub nieznacznym skinieniem głowy. Gra licytacyjna sprawiała mu wyraźną przyjemność. Jako aukcjoner wiedziałem, że Charlie nigdy nie odpuści, gdy już zacznie walkę o konia dla swojej żony. Dla licznie zgromadzonych na aukcji dziennikarzy i fotoreporterów udział sławnego „Rolling Stonesa” był najważniejszym wydarzeniem aukcji. Podobnie dla publiczności, mieszkańców Janowa, jak też i wycieczek, które zjeżdżały się z całej Polski. Wygrane licytacje Państwo Wattsowie kwitowali spontaniczną radością, a publiczność szczerymi oklaskami. Przeglądam stare fotografie. Na wszystkich twarzach maluje się radość. Dla Polaków była to radość i duma, że wspaniałe polskie araby cieszą się uznaniem światowej klienteli. Dla gości z zagranicy radość z udziału w Polish Arabian Summer Festival, najważniejszej imprezie dla koni arabskich na świecie. Dla nas była to sposobność, aby pokazać publiczności, a zwłaszcza polskim politykom, że państwowe stadniny są tak dobrym atutem promocyjnym, że nigdy nie powinny być prywatyzowane. Myślę, że nasi znakomici zagraniczni goście, tacy jak Charlie Watts i inni, przyczynili się, choć nieświadomie, do podjęcia przez polskich polityków decyzji o zaniechaniu prywatyzacji stadnin w Janowie, Michałowie i Białce”.

W dniu śmierci Charliego Wattsa zespół The Rolling Stones był w trakcie przygotowań do kolejnej trasy koncertowej, z której Charlie Watts musiał zrezygnować z powodów zdrowotnych, jednak – jak twierdził – intensywnie pracował nad tym, aby powrócić do grania. Niestety, zarówno legendarny zespół, jak i środowisko koni arabskich, bez sylwetki Charliego Wattsa, wirtuoza o zawsze uśmiechniętym i pogodnym spojrzeniu, nigdy już nie będą takie same. W imieniu portalu Polskiearaby.com pragniemy dołączyć do spływających z całego świata kondolencji dla jego najbliższych.

W miniony weekend we włoskiej Lombardii rozegrany został międzynarodowy pokaz klasy B. Zlokalizowany w niedalekiej odległości od światowej stolicy mody – Mediolanu, pokaz nosił nazwę Milan International Cup. Wydarzeniu klasy B według kalendarza ECAHO, towarzyszyły również zmagania koni czystoegipskich w pokazie Egyptian Event – Naseem Cup, sponsorowane przez właściciela ogiera Naseem Al Rashediah z Królestwa Bahrajnu.

Dla fanów nowinek z polskiej sceny hodowli koni arabskich niewątpliwą ciekawostką jest, że na pokazie pod Mediolanem swój debiut zanotowała nowo powstała w Polsce stadnina koni arabskich – Lubochnia Arabians. Jej właściciciele – hodowcy i wielcy pasjonaci z Wielkopolski, a dokładniej z okolic Gniezna, stworzyli wyjątkowe miejsce dla swoich podopiecznych. Zakupiona przez nich we Włoszech, wyhodowana przez Dubai Stud roczna D Narjeseyyah po FA El Rasheem od Exxaltress po Excalibur E.A. była ważnym, polskim akcentem tego pokazu, choć nie jedynym.

Był to drugi występ tej klaczki na pokazach w tym roku i zarazem druga wygrana w klasie oraz drugi złoty medal w kategorii klaczek rocznych. Natomiast pokaz w Mediolanie był pierwszym w barwach Lubochnii Arabians. Klaczka rywalizację zaczęła pod koniec kwietnia, gdy jeszcze własności swego hodowcy wygrała pokaz Spring International Arabian Horse Show we Włoszech. Tym razem zaś wygrała klasę z punktacją 92,88 pkt jako najwyżej oceniony roczny koń (wśród klaczek i ogierków), a dzień później zdobyła jednogłośnie Złoty Medal Klaczek Rocznych.

Srebrny medal w tej kategorii zdobyła SG Waraya – siwa córka ogiera Dominic M hodowli i własności Scuderia Groane, natomiast brązowy medal należał do Magic Sweet Caroline po Magic Aban hodowli i własności Fontanella Magic Arabians. W klaczkach juniorach (dwu i trzyletnie) złoty medal powędrował do stadniny Al Jassimya Farm z Kataru – dla trzyletniej córki michałowskiego Equatora – Ilham Aljassimya, przed kolejną córką ogiera FA El Rasheem wyhodowaną w Dubai Stud – D Swairah (srebrny medal) oraz holenderskiej hodowli, a szwajcarskiej własności klaczą Boas Primavera po EKS Alihandro, która zdobyła brązowy medal.

Czempionat Klaczy Starszych przyniósł triumf weterance pokazowej – DA Little Princess po Lawrence El Gazal, hodowli Diamond Arabians z Austrii, a własności włoskiej Societa Agricola PPA. Srebrny medal zdobyła wyhodowana w USA i silnie inbredowana na og. Marwan Al Shaqab (dziadek z obu stron rodowodu) – Ghazelle WPI, reprezentujacą katarską stadninę Al Sawfa. Brązowy medal w tej kategorii przypadł córce ogiera Cavalli – Kaliah, hodowli i własności Oscara Angioletti.

W rywalizacji ogierków na czołowych miejscach w roczniakach znaleźli się potomkowie: Złotego Medalisty Ogierów Młodszych Czempionatu Świata sprzed kilku lat – ogiera D Seraj – Farouk Palazzotto, który został wyhodowany i stanowi własność Paolo Capecciego przed synem trójkoronowanego ogiera Excalibur E.A. – Lorenzo AT z Al Thumama Stud oraz karym (jak jego nazwa zresztą wskazuje) – Blackali po Aretusa Ali, hodowli Giuseppe Palumbo i własności Salvatore Linaresa.

W czempionacie ogierków młodszych triumfował jeszcze jeden potomek żyjącej legendy, ogiera FA El Rasheema – Ajab, hodowli i własności Saleha Almatrafi z Królestwa Arabii Saudyjskiej, przed Alechandro MK po EKS Alihandro, hodowli i własności Ahmada Awad’iego z Izraela. Z brązowym medalem rywalizację tą ukończył syn Moriona – SS Tyari, hodowli Stigler Stud i własności Valentiny Piccioli. Czempionat Ogierów Starszych wygrał syn EKS Alihandro, a wnuk wspomnianego wcześniej FA El Rasheema – Hatem Atbah reprezentujący saudyjskiego właściciela Athah Stud, przed inbredowanym na WH Justice’a (ponownie dziadek z obu stron) – Engulo EEA po Shanghai E.A. hodowli Enzo Ltd, a własności Fontanella Magic Arabians. Na miejscu trzecim na podium w tej kategorii znalazł się jego półbrat po tym samym ojcu, francuskiej hodowli Kadidj de Lafayette, własności Arianny Porta z Włoch.

Poza katogoriami ECAHO rozegrano jeszcze klasę źrebiąt w której wystartowały dwie klaczki – zwyciężczyni Krizia Chandra po D Kaheel i Rosmira Fedele po Vivaldi Regalis. Osobne czempionaty rozegrano dla koni czystoegipskich i chociaż nie wszystkie medalowe miejsca zostały obsadzone to zdecydowanie można Włochom pozazdrościć dużej ilości organizowanych pokazów w tym roku, obsadzonych dość licznie jak na istniejącą sytuacje pandemiczną. W wielu innych krajach, w tym również w Polsce, kolejne imprezy dla koni arabskich przestają istnieć. A są one ważnym elementem nie tylko oceny i porównania dorobku hodowlanego, ale i międzynarodowej promocji koni, związanej z konieczną w hodowli – sprzedażą. Tym bardziej cieszy sukces nowej stadniny z Polski – Lubochnia Arabians, o której z pewnością już niebawem usłyszymy więcej.

Stadnina Polska AKF ogłosiła niedawno dzierżawę ogiera Zeus E.A., pełnego brata Excalibura E.A., jednego z najbardziej poszukiwanych reproduktorów świata, trójkoronowanego zwycięzcy pokazów tytularnych: Pucharu Narodów, Czempionatu Europy i Świata.

Sam Zeus E.A. został już użyty przez kilku polskich hodowców, którzy zdecydowali się na zakup i sprowadzenie nasienia w ostatnich latach. Mimo iż stawka pokrytych klaczy nie była duża, to właśnie w Polsce urodziła się jedna z jego najpiękniejszych córek – siwa Diodora hodowli Petroniusza Frejlicha – Top Five pokazu w Białce, brązowa medalistka z Radomia, czwarta na Czempionacie Europy i Polski. Przegląd wyników potomstwa Zeusa E.A. na świecie pokazuje natomiast, że najbardziej utytułowane potomstwo pochodzi właśnie od klaczy o polskich rodowodach.

Zeus E.A. jest atrakcyjną ofertą dla hodowców, którzy chcą skorzystać z szansy użycia ogiera o nowoczesnym, poszukiwanym rodowodzie, jednocześnie nie chcąc inwestować bardzo dużych kwot w stanówkę jego pełnym bratem. Jest to również szansa dla tych, którym zależy na kryciu klaczy nasieniem świeżym dostępnym w Polsce. Rodowód Zeusa E.A. i Excalibura E.A. ma niezwykle ciekawą genezę i reprezentuje nowoczesną metodę hodowlaną tzw. „pure in-strain” (hodowla w czystości linii), która pokrótce oznacza inbredowanie koni, co kilka pokoleń, na wybitnych przodków, zwłaszcza jeżeli chodzi o linie żeńskie. Już pierwsi podróżnicy i importerzy koni arabskich z pustyni – tacy jak Niemiec Carl Raswan zauważyli, że Beduini, którzy nie używali rodowodów pisanych, identyfikują i rozróżniają swoje konie po liniach żeńskich. Jak wiadomo to właśnie klacze, a nie ogiery były najcenniejsze w beduińskim stadzie. Zaskakująco – słuszność tych metod potwierdzają współczesne badania genetyczne nad mitochondrialnym DNA, które pokazują, że niektóre cechy koni przekazywane są tylko i wyłącznie przez klacze i to przez wiele pokoleń. Natomiast inbred na tę samą linię przyczynia się do utrwalania niektórych cech przez tę linię niesionych. Tutaj wróćmy więc do rodowodu Zeusa E.A., który jest zinbredowany na klacz Elizja, pojawiającą się w rodowodzie tego ogiera w drugim pokoleniu po stronie matki i w czwartym po stronie ojca. Sama Elizja – narodowa Czempionka Belgii, kwintesencja europejskiego typu klaczy saklawi, będąca połączeniem krwi egipskiej, hiszpańskiej, polskiej i Crabbet, była również rezultatem inbredu – zarówno jej matka jak i ojciec pochodzili po tym samym ogierze (Ibn Estasha – synu klaczy Estasha, pełnej siostry legendarnego El Shaklana). Kolejną klaczą, której linia występuje dwukrotnie w rodowodzie Zeusa E.A. jest Warandes Hindia – klacz po egipskim ogierze Hindi, a reprezentująca linię żeńską importowanej z Nowego Dworu klaczy Biruta, która była również dalekim inbredem – jej ojciec oraz matka pochodzili oboje z linii żeńskiej klaczy Sahara or. ar. importowanej z pustyni przez hrabiego Juliusza Dzieduszyckiego.

Wracając do współczesności – bardziej popularny z braci – Excalibur E.A. zakupiony w wieku 3 lat przez księżniczkę Laetitię D’Arenberg z Urugwaju szturmem zdobył europejskie pokazy w swoim pierwszym sezonie. Co prawda rozpoczął karierę na Lazurowym Wybrzeżu, w Mentonie, z „zaledwie” trzecim miejscem w klasie. Natomiast potem nie oddał już palmy pierwszeństwa wygrywając pokazy w Strohen (Niemcy), West Coast Cup (Belgia) i podczas Pucharu Narodów w Aachen (Niemcy), gdzie osiągnął najwyższą notę w historii pokazów ECAHO (95,33!). Do zdobycia zostały mu wtedy „tylko” Czempionat Europy i Świata, które oczywiście wygrał, jako bity faworyt. Excalibur E.A. jako roczny ogierek miał już na koncie tytuł Czempiona USA, później do swoich osiągnięć dodał jeszcze zwycięstwa w Dubaju i Abu Dhabi będąc w rękach nowego właściciela Al Saqran Stud (Kuwejt). Jak podkreśla w swoich wspomnieniach księżniczka Leatitia z Urugwaju – Excalibur E.A. nie został przez nią kupiony, aby wygrywać pokazy, celem była poprawa typu, głowy i szyi oraz budowy w stadninie księżniczki – Las Rosas w Urugwaju. Koncepcja, aby wydzierżawić ogiera do Europy i wysłać go do treningu pokazowego przyszła później. Jak widać Excalibur E.A., pełny starszy brat Zeusa E.A., spełnił wszelkie pokładane w nim oczekiwania hodowców. Wśród swojego potomstwa ma wielu międzynarodowych czempionów i czempionki, w tym wiceczempiona świata – ogiera Alexxanderr. W Polsce również znakomicie sprawdził się jako reproduktor dając m.in. Złotego Medalistę Ogierów Młodszych Pokazie Narodowego w Janowie Podlaskim – ogiera El Valentino hodowli Wojciecha Parczewskiego, klacz Excalibrię hodowli Zalia Arabians – złotą medalistkę pokazów w Kauber-Platte i Krakowie, Top Five czempionatu klasy „A” Al Khalediah European Arabian Horse Festival, czy ogierka Dexcalibur – czwartego w klasie na Pokazie Narodowym i używanego obecnie w macierzystej stadninie Petronius Arabians. Wartą obserwacji jest też niezwykle urodziwa roczna klaczka Ghezlan Al Owanah, pochodząca ze stanówki w Polsce, a urodzona już w Kuwejcie od polskiej hodowli klaczy Gallia. Klaczka, która zdecydowanie wzbudziła największe poruszenie w ubiegłym sezonie na Bliskim Wschodzie, to gniada roczna MDS Hind, przez wielu uznawana za najpiękniejszą roczna klaczkę na świecie, zakupiona ostatnio przez Ajman Stud (ZEA).

Sprowadzony do Polski w tym roku Zeus E.A., popularny wśród hodowców ze względu na rodowód, ale też dobre cechy przekazywane potomstwu – często siwą maść, piękną głowę oraz dobry ruch. Córką Zeusa E.A. jest chociażby wspomniana na początku, urodziwa Diodora czy Esperanza MS – srebrna medalistka na narodowym czempionacie Hiszpanii. Inna córka Zeusa E.A. z polskiego połączenia to Rose KAS, która zajęła drugą pozycje na silnie obsadzonym narodowym pokazie w Katarze, a trzecią na pokazie tytularnym – Katara International Arabian Horse Festival, w tym samym kraju. Z kolei syn Zeusa E.A. – ogierek Wulkan E.A. był drugi w Narodowym Pokazie Francji w Vichy. Jest on również polskiego pochodzenia od strony matki (babka to michałowska Wilda). Jak widać – Zeus E.A. najlepiej sprawdził się do tej pory właśnie na klaczach o polskim pochodzeniu. To spostrzeżenie potwierdza też hodowca ogiera – Albert Sorroca, który tak podsumowyje zalety swojego wychowanka – „Zawsze, gdy słyszę imię Zeus E.A., wracają miłe wspomnienia. Dobrze pamiętam moment, w którym się urodził. Od razu widziałem, że oto mam przed sobą niezwykłe źrebię. Wraz z wiekiem stawał się jeszcze bardziej harmonijny i szlachetny. Połączenie krwi ogierów Shanghai E.A. i Marwan Al Shaqab dało doskonały efekt w postaci Zeusa. Jego matka, klacz Essence of Marwan E.A. jest córką klaczy Elizja, która z kolei jest matką Czempiona Świata ogiera Khidar. Niesamowity rodowód Zeusa będzie wspaniałym dodatkiem do każdego programu hodowlanego, wnosząc wysoką jakość i szlachetność. Mam nadzieję, że Zeus podążając śladami swojego ojca, ogiera Shanghai E.A. i pełnego brata ogiera Excalibur E.A., stanie się jednym z najbardziej wpływowych reproduktorów na świecie. Jeśli chodzi o eksterier, to posiada on najlepsze cechy swojej rodziny: szlachetność i odrobinę egzotyki jak ojciec oraz siłę i dzielność jak jego brat. Hodowcy wiedzą, że program hodowlany Equus Arabians oparty jest na polskich klaczach. Z tego powodu jestem pewien, że połączenia z polskimi klaczami przyniosą świetne rezultaty”.

Dlatego też bardzo ciekawy pomysł wysunęła stadnina Polska AKF sprowadzając do Polski Zeusa E.A., aby dać mu szansę na sprawdzenie się na większej liczbie klaczy. Jak mówi manager stadniny – Szymon Głowacki: „Zawsze interesował mnie ogier Shanghai E.A. i jego potomstwo. Program hodowlany prowadzony w stadninie Equus Arabians jest według mnie bardzo ciekawy. Dlatego uznaliśmy za interesujące wydzierżawienie pełnego brata drugiego po Shanghaiu E.A., najwybitniejszego obecnie wychowanka Equus Arabians – Excalibura E.A. Zeusa obserwowaliśmy od dawna, a od jakiegoś czasu czyniliśmy starania, aby ściągnąć tego ogiera do Polski, gdzie ma już bardzo udane potomstwo – m.in. świetną klacz Diodorę, hodowli pana Frejlicha. Uważam, że ogier ten bardzo pasuje do polskich klaczy – jest praktycznie obcy rodowodowo, może wnieść sporo świeżej krwi do naszej hodowli. Planujemy pokryć Zeusem duży wachlarz klaczy, o bardzo różnych rodowodach. Jeżeli chodzi o ofetę dla pozostałych hodowców w Polsce – zachęcam do użycia Zeusa E.A. ze względu na ciekawy rodowód i dobre potomstwo, które już urodziło się w naszym kraju”.

Wspomnianymi kryteriami doboru Zeusa E.A. dla swoich klaczy kierowali się dwaj hodowcy, który uzyskali do tej pory najlepsze potomstwo po tym ogierze w Polsce – Petroniusz Frejlich, hodowca wspomnianej wyżej Diodory oraz Dawid Borowiec ze stadniny koni Koronowo Arabian Stud.
– „Użyłem kiedyś w swojej hodowli ojca Zeusa – ogiera Shanghai E.A. i byłem bardzo zadowolony z rezultatu – wspomina Petroniusz Frejlich – urodziła mi się po nim klacz, która jest w tej chwili bardzo dobrą matką kolejnych źrebiąt. Dlatego też zdecydowałem się skorzystać z bardzo dobrej oferty zakupu większej ilości stanówek Zeusa E.A. Z pierwszego rocznika pochodzi wybitna Diodora. Z pewnością będę używał tego ogiera również w kolejnych sezonach, skoro jest dostępny w Polsce.”

– „Zeus to pełen brat słynnego Excalibura, jednak, moim zdaniem, zbyt mało jak do tej pory wykorzystany w hodowli, również polskiej – uważa z kolei Dawid Borowiec, który zakupił dużą liczbę stanówek ogiera Zeus E.A. – Wierzę, że Zeus może dać równie dobre potomstwo, co jego słynny brat, jeżeli użyty zostanie na większej ilości wartościowych klaczy. Sam wyhodowałem po nim kilka bardzo dobrych córek – m.in. Rose KAS sprzedaną jako roczna klaczkę do Kataru. Wystąpiła ona na trzech pokazach w tym kraju i zawsze plasowała się w pierwszej piątce, raz wygrała klasę, a raz była druga w klasie, na pokazie tytularnym, na który przyleciały roczne klaczki z wielu krajów świata, Rose KAS była trzecia. Z pewnością będę używał Zeusa, między innymi na bardzo dobrych klaczach o michałowskich rodowodach” – podsumował Dawid Borowiec.

Jak informuje stadnina Polska AKF – cena stanówki nadal będzie atrakcyjna, a ogłoszona zostanie na początku sezonu hodowlanego. Zeus E.A. nie jest nosicielem CA i SCID.

W rozegranym w ubiegły weekend niemieckim Ströhen tradycyjnie już licznie stawiły się konie polskiej hodowli. Od kilku lat organizatorzy rozgrywają tam obok międzynarodowego pokazu B również niższej rangi międzynarodowy pokaz C, ograniczony do koni urodzonych w Europie, co ma eliminować konkurencję bliskowschodnich stadnin, które licznie przysyłają swoje konie w trening i na pokazy na naszym kontynencie.

W wyższej rangi, silniej obsadzonym międzynarodowo (wśród zwycięzców m.in. Dubai Stud czy Ajman Stud) konkursie odnajdujemy w czempionatach dwa polskie akcenty. Srebro wśród klaczy młodszych zdobyła Nouf Al Faisaly po Cyclone OS od polskiej hodowli Eleanor MJ po Empire, którą (podobnie jak jej matkę) wyhodował Mateusz Leniewicz-Jaworski. Obecnie klaczka jest własnością Al Faisaly Stud z Arabii Saudyjskiej. Natomiast w klasach klaczy starszych z pierwszego miejsca w klasie zakwalifikowała się do finału i zdobyła srebrny medal Paprotnia (Elgast – Paeksa po Ekstern) Lecha Błaszczyka.

W klasach pokazu B oglądaliśmy też dobre występy reprezentantów Zalia Arabians – Exfaria Zalia (RFI Farid – Excalibria po Excalibur E.A.) zajęła trzecie miejsce w klasie klaczy rocznych, zdobywając tyle samo punktów co druga w klasie AJ Esra (AJ Portofino – Eralda po Emerald J), ale mniej za typ. Podobnie trzecie miejsce, ale w klasie klaczy dwuletnich zajęła Evetta (RFI Farid – Evolett po Ajman Moniscione). Klasę tę wygrała Esola (Wadee Al Shaqab – Effie po Shanghai E.A.), hodowli Pawła Redestowicza, własności Gabrieli Thiry. W piątce tej klasy znalazła się jeszcze Etiwa of Sinus po Wadee Al Shaqab, klaczka co prawda hodowli szwedzkiej, ale od janowskiej klaczy Etira po Eden C, reprezentująca na pokazie polską stadninę Polia Arabians. Z kolei Esterna (Ekstern – Escuela po Pesal), własności tej samej stadniny i również wyhodowana przez Szwedów z Sinus Arabian Stud, zajęła drugie miejsce w klasie najstarszych klaczy.

W pokazie C-klasowym na medalowej pozycji udało się uplasować jedynie Pireno ze StanRed Arabians – zwycięzcy (jedynej rozegranej) klasy ogierów starszych, automatycznie wybranym też czempionem, przed swoim konkurentem z klasy Karasamovem SGE o czysto rosyjskim rodowodzie. W pierwszych piątkach klas mogliśmy oglądać jeszcze innych reprezentantów StanRed Arabians – Perłową Damę (Orlando – Planica po QR Marc), na trzecim miejscu w rywalizacji klaczek rocznych, a w klasie dwulatek jej koleżankę stajenną, klacz El Prima (Wadee Al Shaqab – Elethia KA po QR Marc), która wygrała przed dwiema konkurentkami polskiej hodowli i własności (Regina Arabians) – Amarandą RA (Morion – Alina PS po WH Justice), uplasowaną na czwartym miejscu i Arcticą RA (SA Faez Simbad – Hallure H po Jullyen El Jamaal), na piątej pozycji. W klasie klaczy starszych pokazu C wystąpiła, zajmując trzecie miejsce, janowskiej hodowli Wołogda (Ekstern – Wanilia po Alegro), reprezentująca stadninę Suweco Stud z Czech.

Wśród koni o polskim pochodzeniu w pokazie klasy B w pierwszych piątkach uplasowały się dodatkowo: Shakara od białeckiej hodowli Euskary po Ararat (czwarte miejsce wśród klaczy 7-9 letnich, hodowli Agmal Arabians, własność NJ Arabians), natomiast w pokazie klasy C sukces odniosła Elwa of Sinus ze Szwecji – od michałowskiej El Dorelli po Eden C, zajmując drugie miejsce w swej klasie i zdobywając brąz w kategorii klaczy młodszych.

Podsumowując frekwencję obu pokazów, cieszy oczywiście fakt, że polskie konie jeżdżą za granicę, porównując się z podobnej jakości końmi z innych krajów i zaznaczają swoją obecność na medalowych miejscach, stając przy tym w szranki w największymi stadninami świata, mającymi konie w treningu w Europie. Natomiast smuci trochę niezbyt duża liczba koni w klasach podczas obu pokazów (mimo zgłoszeń sporo koni nie dojechało). O ile można to zrozumieć w przypadku tak silnych pokazów jak Mentona czy Paryż, gdzie „w obawie” przed trójkoronowanymi zwycięzcami nie oglądamy innych uczestników w danych klasach, o tyle w pokazach klasy B, a już zwłaszcza tych przeznaczonych dla koni hodowli europejskiej, chciałoby się widzieć klasy liczniejsze niż cztery-pięć koni, nie tylko w kategoriach roczniaków. Tego życzymy wszystkim organizatorom pokazów w tym sezonie!

W przedostatni weekend września czeska Praga po raz pierwszy ugościła pokaz rangi tytularnej – Czempionat Europy. Pokaz został w ostatnim momencie dokooptowany do dotychczasowego Prague Intercup i Czeskiego Narodowego Pokazu Koni Czystej Krwi Arabskiej w sytuacji, gdy dotychczasowi organizatorzy Czempionatu Europy (naprzemiennie Włochy i – przypadająca w tym roku – Belgia) postanowili zrezygnować z organizacji ze względu na obowiązujące obostrzenia związane z pandemią. Ponieważ pokaz wyższej rangi wymaga odpowiednich warunków technicznych i oprawy, należało również uwzględnić odpowiednie w obecnych czasach obostrzenia sanitarne, w związku z tym wszystkie wspomniane pokazy odbyły się w nowej, bardziej sprzyjającej koniom i wystawcom lokalizacji, przy torze wyścigowym Velka Chuchle, na obrzeżach Pragi. 

Pomysł jak najbardziej godny docenienia w sytuacji, gdy ogromna większość europejskich pokazów w tym też tytularnych jak np. popularny Puchar Narodów w Akwizgranie nie odbyły się w tym roku w ogóle.

Szkoda więc, że mimo zachęty i starań organizatorów, aby zgromadzić jak najwięcej uczestników propozycja przeniesienia Czempionatu Europy z centralnie zlokalizowanej Belgii czy prestżowej Werony, nie spotkała się ze zbyt dużym entuzjazmem międzynarodowego środowiska. Owszem, liczba koni, które dojechały do Pragi nie była mała – ostatecznie, łącznie z klasą wałachów, w Czempionacie Europy wystąpiło 86 koni (na 100 zgłoszonych). Wśród nich 41 polskiej hodowli i własności, 9 polskiej hodowli, ale już sprzedanych, a 1 w dzierżawie.

Należy jednak podkreślić, że miażdząca liczba uczestników tego tytularnego pokazu, żeby nie powiedzieć – większość, to reprezentanci Polski z pojedynczymi wyjątkami reprezentującymi inne państwa w swoich klasach. Sporo było grup, w których wystąpiły jedynie konie z naszego kraju. W tej sytuacji nie mogły być zaskoczeniem wyniki, według których wiele (czy większość) polskich koni zajeło miejsca w czołowych piątkach, jak również fakt, że przeważającą większość medali – dwanaście na dwadzieścia jeden przyznawanych – oraz nagrody specjalne, powędrowały do koni polskiej hodowli. Okazja się nadarzyła, dobrze, że polscy hodowcy ją wykorzystali. Pytanie jednak: czy nasze konie są faktycznie aż tak bezkonkurencyjne na pokazie, na którym konkurencji praktycznie nie miały? Przyjrzyjmy się więc, jak prezentowały się wyniki ostatecznych rozgrywek. 

W kategorii klaczek rocznych polską faworytką do medalu, po wygranej w klasie, była obecna Czempionka Polski – Mamma Mia po ES Harir od importowanej z Włoch VA Magnifiki, hodowli i własności Tomasza Tarczyńskiego. Mimo, że do całego wyrazu brakuje jej jeszcze noszenia ogona w kłusie, to jest to niewątpliwie wysokiej klasy, o bardzo egzotycznym spojrzeniu, klaczka. Można ją z powodzeniem porównywać z europejską czołówką. W czempionacie uległa jedynie Luzii N po Calypso OS, od klaczy Fer Lisaline, wyhodowanej w Belgii przez hiszpańskiego hodowcę Javiera Echarri, własności Hanaya Arabians ze Szwajcarii, której właścicielka – Nayla Hayek, słynie z kolekcjonowania najbardziej obiecujących pokazowo koni. Brązowy medal powędrował rówież do Polski – przyznano go janowskiej Brodnicy po ogierze Pogrom, od Bambiny, która w klasie pokonała wspomnianą Luzię N o 0,15 punktu. Konkurencja w tym czempionacie była mocna i wyrównana, a różnice niewielkie. 

Wsród ogierków rocznych, polskim niekwestionowanym faworytem na zagraniczne pokazy tej jesieni, jest jednogłośnie wybrany Czempion Polski, Best in Show i Czempion Białki z tego roku, wybitny Ferrum po Morion, od klaczy Ferrmaria, hodowli i własności SK Michałów. Chyba nie będzie przesadą stwierdzenie, że jest to pierwszy od wielu lat ogierek państwowej hodowli, który ma realne szanse zaistnieć w światowej czołówce, o ile będzie umiejętnie marketingowo prowadzony i utrzymany w solidnej, pokazowej dyspozycji. Również w Pradze Ferrum zdystansował rywali, wygrywając klasę z notą ponad 92 pkt, a to wysoka ocena, zwłaszcza że uzyskana poza rodzimymi ringami, gdzie często hojniej rozdaje się wysokie noty. W walce o medale Ferrum pokonał og. Muranas Nader po Emerald J, od Muranas Nabila, hodowli Murana Stud z Niemiec, a własności Christine Jamar z Belgii oraz polskiego Vinci po Wadee Al Shaqab, od córki Marwana Al Shaqab – Valencia Al Shaqab, hodowli i własności Waldemara Bąka. Ten ostatni powtórzył swój wynik z pokazu w Białce w tym roku. W czempionatach młodzieżowych aż cztery medale powędrowały do rąk polskich hodowców. W kategorii klaczek triumfowała wychowanica Stadniny Koni Klikowa – Efora KL po QR Marc, od klaczy Erigone, zwyciężczyni klasy klaczy 2 letnich, przed srebrną medalistką czempionatu, doskonale znaną z polskich ringów – Paprotnią po Elgast, od Paeksa, hodowli i własności Lecha Błaszczyka. Paprotnia zdobyła tym samym drugi w karierze, srebrny medal Czempionatu Europy, powtarzając wynik z zeszłego roku z Werony. Podium uzupełniła Dana J po Excalibur EA, od Dalia J, hodowli i własności Jadem Arabians z Belgii.

Wśród młodych ogierów najwyższe trofeum powędrowało do Włoch. Czempionem Ogierów Młodszych został ubiegłoroczny Czempion Narodowy tego kraju – Renoir Di Mar po RFI Farid, od Isabeau Di Mar, hodowli i własności Marco Franchiniego. Pozostałe dwa medale podzielili między sobą reprezentanci Polski – michałowski Ptolemeusz po Złotym Medalu, od Parmany oraz tegoroczny wiceczempion z Białki oraz zdobywca wielu medali w ostatnich dwóch sezonach, m.in dwukrotny Narodowy Czempion Polski – Star Farid po RFI Farid, od klaczy EKS Star of Africa, hodowli i własności Wojciecha Parczewskiego, który w klasie był drugi za Renoirem Di Mar, a w finale musiał się tym razem zadowolić brązowym medalem.

Czempionaty seniorów również zdominowane zostały przez reprezentację polskiej hodowli. I tak w klaczach mocno promowaną faworytką była janowskiej hodowli, trzeba przyznać, że zjawiskowa –  Alsa po Kahil Al Shaqab, od klaczy Alameda, która to, już w rękach Hanaya Arabians (Szwajcaria) i z Frankiem Spoenle na drugim końcu linki, zdobyła bardzo wysoką notę w swojej klasie (93.6), najwyższą również wśród wszystkich klas żeńskich, przed michałowską Wiceczempionką Polski 2020 – Emandorissą (92,95pkt). Tak też podzieliły one między siebie dwa pierwsze stopnie podium w czempionacie klaczy starszych, a uzupełniła je Marrakech J po Emerald J, od klaczy JA Ultima, zwyciężczyni młodszej klasy wiekowej, wygrywając trzeci medal tegorocznego Czempionatu Europy dla Jadem Arabians z Belgii.

Również w dość skromnie obsadzonych klasach ogierów starszych większość stanowiły te z Polski lub w naszym kraju wyhodowane. Najwyższą notę w tej kategorii, jak również wśród wszystkich klas męskich, zdobył dobrze prezentujący się janowski Barok (92,25) po Om El Belissimo, od przepięknej Baidy, przed sprzedanym na tegorocznej aukcji z Janowa do Libanu Pitawalem po Kahil Al Shaqab, od Pepity. I to właśnie jemu przypadł w udziale złoty medal. Srebro wywalczył michałowskiej hodowli Kabsztad po Poganinie, od Kwestury, będący obecnie w dzierżawie do Flaxman Arabians z Belgii, który w klasie najstarszych ogierów pokonał polskiej hodowli (SK Michałów) Lissara, weterana pokazów, będącego od wielu lat własnością Mii Hvid z Danii. Brązowy medal ogierów starszych przyznany został przedstawicielowi Holandii – Ali Khanowi po Cavalli, od przepięknej klaczy Althea Moniscione, sprzedanej przed laty do Iranu, hodowli Claudii Brugman, a własności Pauli Bohmer z Holandii. Ali Khan w klasie ogierów 4-6 letnich pokonany został przez michałowskiej hodowli Woja po Empire, od Warangi, sprzedanego do Flaxman Arabians, jednak dla tego ogiera tym razem zabrakło miejsca na podium (zajął w czempionatach czwarte miejsce).

Prezentacji w klasach i czempionatach towarzyszyły rozgrywki w konkurencji wałachów, gdzie palma pierwszeństwa powędrowała do brytyjskiego LME Raphaela po Emerald J, przed belgijskim Djahilem De Croissart po Luigi i duńskim Mineo po WH Justice. Tym razem zabrakło wychowanków polskiej hodowli, które z reguły już będąc w rękach zagranicznych hodowców, z powodzeniem startują w europejskich pokazach właśnie w tej konkurencji. W przerwach między rozgrywkami odbyły się m.in. pokazy użytkowości koni arabskich pod siodłem, a powiew „wielkiego świata” na tegoroczny Czempionat Europy zamaszystym kłusem wniósł Czempion Świata, ojciec i dziadek czempionów – ogier Kahil Al Shaqab, prezentowany zgromadzonej publiczności poza konkurencją pokazową przez Giacomo Capacciego.

W nagrodach specjalnych polskiej hodowli konie również odniosły niekwestionowany sukces, zdobywając prawie wszystkie wyróżnienia, w tym: dla Najlepszego Hodowcy (SK Michałów), Najwyżej Ocenionego Ogiera (Barok, Janów Podlaski), Najwyżej Ocenionej Klaczy (Alsa, hod. Janów Podlaski, wł. Hanaya Arabians, Szwajcaria), za Najlepszy Ruch Pokazu w kat. Klaczy (Etira, hod. Janów Podlaski, wł. Sinus Arabians, Szwecja). Jedynie nagroda za Najlepszy Ruch Pokazu w kat. Ogierów, powędrowała w „obce ręce” (LME Raphael, Wlk. Brytania).

Oczywiście można potraktować organizację Czempionatu Europy w Pradze jako łut szczęścia i bardzo sprzyjającą Polakom lokalizację, którą ci skwapliwie wykorzystali, stawiając się z prawie całą krajową czołówką. Z pewnością są wśród tych koni te o bardzo wysokiej, międzynarodowej jakości. Natomiast fakt, że w tegorocznym Czempionacie Europy zabrakło europejskiej czołówki, która zjawiała się do tej pory w Belgii czy Włoszech, każe się zastanowić, czy wyniki osiągnięte przez polskie konie wśród – tak naprawdę – swojej własnej krajowej konkurencji, odzwierciedlają prawdziwą jakość przedstawionych koni w skali międzynarodowej. Z pewnością zweryfikuje to już niebawem Czempionat Świata w Paryżu, z którego organizacji do tej pory nie zrezygnowała francuska sędzina Christianne Chazel. Polscy hodowcy i właściciele, którzy odważą się zaprezentować swoje konie w Paryżu będą mieli prawdopodobnie szansę lepszego porównania swoich koni do tych najlepszych z innych krajów. Pozostaje nam liczyć na równie spektakularne sukcesy, których wszystkim życzymy.

Janów 2007: polska hodowla nadal wyznacza kierunek

W tym roku goście z kraju i z zagranicy obejrzeli w Janowie stawkę aż 160 najlepszych polskich koni zgłoszonych do czempionatu Polski, po czym w niedzielne popołudnie zostawili podczas aukcji rekordową sumę – ponad 2,5 mln euro, kupując 42 spośród 51 koni wystawionych na sprzedaż.

Podczas XXXIX aukcji koni arabskich w Janowie Podlaskim kupcy z 10 krajów wydali ponad 2,5 miliona euro (2 541 900) na 33 z 35 koni z listy głównej i 9 z 16 podczas cichej sprzedaży. Najwyżej wylicytowanym koniem została niezbyt faworyzowana wcześniej, 4- letnia gniada Pieta (Gazal Al Shaqab – Pilar) z Janowa Podlaskiego – źrebna Gangesem, pełna siostra Młodzieżowej Czempionki Polski 2005 – Pingi i półsiostra tegorocznej Młodzieżowej Wiceczempionki – Pinty. Żona perkusisty The Rolling Stones – Shirley Watts, zapłaciła za nią sumę 300 tys. euro. Osiągnięcie tej kwoty spowodowało przekroczenie progu pierwszego miliona euro sprzedaży podczas aukcji. Większość koni sprzedanych w tym roku pojedzie do Belgii (7), choć nieoficjalnie wiadomo, że część z nich trafi na Bliski Wschód. 6 koni zakupiono do Dubaju – między innymi jedną z faworytek, Errarę po Monogramm, sprzedaną za 165 000 euro. Również 6 koni, choć już nie za tak astronomiczne sumy, jak w zeszłym roku, nabyli hodowcy z Australii. Tylko dwa konie wystawione na sprzedaż na liście głównej nie znalazły nabywców, w tym pierwszy w historii polskiej aukcji wspaniały koń skokowy – klacz Niniwa, dwukrotna Czempionka Europy w skokach, która nie osiągnęła ceny rezerwowej. Jej hodowcy na pewno będą jednak zadowoleni z takiej matki stadnej w St. Roch Arabians. 

Polscy hodowcy nie byli tak efektywni w kupowaniu koni, jak w ubiegłych latach, choć kilkakrotnie włączali się do licytacji. Hodowcy z SK Sowiniec licytowali klacz Altonę (sprzedana w końcu za 180 000), inni licytowali m.in. Wiaźmę i Lavernę. W końcu tylko jedna klacz pozostanie w Polsce: piękna córka Eldona, wyhodowana w Białce Firosetta, będąca do tej pory własnością księdza Stanisława Sławińskiego z Czeple Arabians. Trzykrotnie kryta Eksternem, dała m.in. ogierka Faronn, drugiego w klasie podczas tegorocznego czempionatu w Białce, jak również pokazywaną w Polsce i za granicą Figurantkę. W tym roku Firosetta jako jedyna oferowana była do sprzedaży ze źrebakiem – przyjemnym ogierkiem Fascyt po Ekstern, będąc znów źrebną Eksternem. Firosettę za 53 000 euro kupili hodowcy mający stadninę niedaleko Janowa Podlaskiego. 

Spotkania hodowców w Janowie Podlaskim owocują również sprzedażą koni poza lub po aukcji. Kraj opuszczą m.in. nie wylicytowany na Silent Sale Pereldon oraz jego kolega stajenny Alpar, a także jeden z faworytów tegorocznego czempionatu Polski ogierów – Milord Al Shaqab z Minnesota Arabians (który dołączy do swojego kolegi – sprzedanego rok temu na Wyspy Kanaryjskie Migranta). Trwają negocjacje związane ze sprzedażą ogiera Etnodrons Psyche.

Ceny na polskie konie arabskie pozostają nadal bardzo wysokie, ale hodowcy z całego świata nadal są gotowi przyjeżdżać do małego polskiego miasteczka na granicy z Białorusią i płacić astronomiczne sumy za polskie klacze. I chociaż Polska jest tak daleka geograficznie od korzeni konia arabskiego na Bliskim Wschodzie, trzeba przyznać, że nasz kraj ma wyjątkowe szczęście do hodowli tej pustynnej rasy koni, oferując przy okazji przybyszom z kraju i zagranicy równie egzotyczne i ciekawe chwile w otoczeniu nadbużańskich łąk i schowanych przed światem wiosek Podlasia.

Wyniki
(ceny w EUR)

Pride of Poland 2007
(33 klacze, 2 ogiery)

Pieta 300 tys. WB
Zulejka 205 tys. Belgia
Altona 180 tys. Belgia
Errara 165 tys. Dubaj (ZEA)
Faustyna 150 tys. Belgia
Laverna 140 tys. Dubaj (ZEA)
Siklawa 100 tys. Katar
Pralina 85 tys. Dubaj (ZEA)
Złota Wieża 85 tys. Belgia
Elenita 80 tys. Katar
Wiaźma 80 tys. Belgia
Worskla 80 tys. Katar
Polenta 75 tys. Belgia
Prudencja 70 tys. ZEA
Eolida 60 tys. Dubaj (ZEA)
Epifania 60 tys. Wyspy Kanaryjskie (Hiszpania)
Firosetta 53 tys. Polska
Ekonomika 50 tys. Dubaj (ZEA)
Eusala 50 tys. Katar
Belladona 45 tys. Francja
Bajonna 44 tys. Australia
Greta 40 tys. Belgia
Melonia 46 tys. Australia
Bogini 30 tys. Francja
Wanilia 27 tys. Australia
Celta 25 tys. USA
Emisana 23 tys. RPA
Pianella 22 tys. Australia
Eumenida 18 tys. Francja
Fula 14 tys. RPA
Salina 12 tys. USA

Eukariont 42 tys. Australia
Major 15 tys. Australia

Silent Sale 2007
(13 zaoferowanych klaczy, 3 ogiery)

Enkora 25 tys. Wyspy Kanaryjskie (Hiszpania)
Formosa 20 tys. Wyspy Kanaryjskie (Hiszpania)
Elżbietka 9,9 tys. Australia
Złota Brama 7,3 tys. RPA
Doris Day 5 tys. Polska
Esina 5 tys. RPA
Estelia 5 tys. Szwajcaria
Fidżi 5 tys. Irlandia
Pembina 5 tys. RPA
Esperada sprzedana po aukcji na niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Francji
Wina sprzedana po aukcji na niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do WB

Epicentrum 8,7 tys. Wyspy Kanaryjskie (Hiszpania)
Pereldon sprzedany po aukcji na niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Francji

Całość artykułu „Janów 2007: polska hodowla nadal wyznacza kierunek” można znaleźć tutaj

Do Polski dotarł dziś utytułowany ogier AS Sinans Pacha – Wiceczempion Świata, Narodowy Czempion Izraela, Wiceczempion Belgii i zdobywca tytułu Most Classic Head (Belgia). Również trofea zdobyte na najważniejszych światowych pokazach przez jego przodków, rodzeństwo i potomstwo robią wrażenie. AS Sinans Pacha to efekt uważanego za wyjątkowo dobrze rokujące połączenia krwi czystoegipskiej i polskiej oraz rosyjskiej. Strona egipska rodowodu reprezentowana jest przez jego ojca, ogiera Ansata Sinan, Wiceczempiona Świata i Egyptian Event Europe oraz Czempiona Europy. Matka to zasłużona w hodowli klacz Saskia RJ – Czempionka Świata, Europy i Belgii, łącząca krew ojca, rosyjskiego Plakata (m.in. Czempiona Świata, Europy i Pucharu Narodów) i matki z polskiej linii żeńskiej Sahara or.ar. Saskia, poza AS Sinans Pachą, zasłynęła w hodowli m.in. jako matka ogiera AS Natsir Apal (m.in. Czempion Pucharu Narodów i Wiceczempion Europy, ojciec klaczy SA Micha Apal – Czempionki Świata i Pucharu Narodów, czy FS Cayenne – czempionki z Wels, Vilhelmsborga i Frankfurtu).

Zarówno FS Cayenne, jak i AS Natsir Apal należą obecnie do Ajman Stud w Dubaju. Właściciel tej stadniny, koronowany książę Ajmanu, szejk Ammar Bin Humaid Al Nuaimi wydaje się być kolekcjonerem rodziny ogiera AS Sinans Pacha. Należy bowiem do niego także potomek ogiera, Czempion Świata, Pucharu Narodów i pokazów w Las Vegas, Dubaju czy Katarze – Escape Ibn Navarrone-D (od Navarrone-P). Poza Escape Ibn Navarrone, AS Sinans Pacha może się pochwalić innym utytułowanym potomstwem, jak A Sharif Pacha (Czempion Izraela i zwycięzca klasy Czempionatu Świata), Czempionka Francji, klacz Valmira Al Raix, Czempionka Belgii Billy Jean i trzech czempionów narodowych Norwegii. Podczas ostatniego Czempionatu Świata w Paryżu A Sharif Pacha oraz SMA Magic One (po Psytadel od klaczy po AS Sinans Pacha) dostały się do Top Ten. W Polsce linia męska ogiera AS Sinans Pacha sprawdziła się w SK Chrcynno-Pałac – jedyna polska córka ogiera Eternity Ibn Navarrone-D (po Ansata Sinan) Echo Aurora została w ubiegłym roku Wiceczempionką Polski klaczek.

Duże oczekiwania wiąże z użyciem ogiera w Europie jego dzierżawca Gregor Pintar (Arabians Pintar, Słowenia). To jego upór sprawił, że obecny właściciel – Nordlys Araber z Norwegii, dał się przekonać do dzierżawy ogiera. Norwegia, nie będąc członkiem Unii Europejskiej, stawia wysokie wymagania celne i prawne przy wywozie koni na dłuższy okres. „Pacha jest nie tylko utytułowany, ale ma też na koncie niezwykle utytułowane potomstwo. Uwielbiam jego rodowód, więc gdy tylko się dowiedziałem o możliwości jego dzierżawy, decyzja została podjęta bardzo szybko – mówi Gregor Pintar. – Mimo że ogier jest m.in. Wiceczempionem Świata, nie był w ostatnich latach szeroko reklamowany. Rozmawiając o mojej decyzji z hodowcami podczas ostatniego Czempionatu Świata, nieraz spotykałem się z zaskoczeniem, że Pacha jest dostępny w Europie. Wielu hodowców było przekonanych, że jest on dawno gdzieś na Bliskim Wschodzie”.

Z kolei właścicielka ogiera, Nette Elise Badal z Nordlys Araber, u której AS Sinans Pacha spędził większość swojego życia, podkreśla cechy, jakie zwykł on przekazywać potomstwu. Wymienia przede wszystkim suchość tkanki i delikatność głów (charakterystyczne dla egipskiej krwi Ansata Sinan). Potomstwo AS Sinans Pacha jest z reguły wysokonożne i obdarzone doskonałym ruchem swojego ojca. Po nim dziedziczy też dobry charakter – Pacha startował nie tylko w pokazach w ręku, chodzi również pod siodłem, a na co dzień opiekują się nim nawet kilkunastoletnie dzieci właścicieli. Wieczorem poprzedzającym wyjazd ogiera na dwa lata Nette Badal przyznała, że bardzo ciężko jej się rozstać z koniem na tak długo.

Połączenie AS Sinans Pacha z krwią ogiera Psytadel dało Czempiona Międzynarodowego Pokazu w Zottegem 2011, drugiego w klasie w Pucharze Narodów – ogierka SMA Magic One. To spowodowało zainteresowanie AS Sinans Pachą w Belgii. Belgijscy hodowcy będą mieli prawdopodobnie okazję zobaczyć ogiera na żywo jeszcze w tym roku. Pytany o najbliższe plany podczas dwuletniej dzierżawy AS Sinans Pacha, Gregor Pintar wyjaśnia: „Przede wszystkim chcemy nim pokryć dużą grupę naszych klaczy, ale pragniemy też dać szansę hodowcom z całej Europy”. Dlatego pierwszym, prestiżowym etapem podróży ogiera będzie przystanek w Polsce (SK Mała Wieś). Później ogier będzie krył klacze swojego słoweńskiego dzierżawcy, który będzie udostępniał nasienie świeże ogiera hodowcom w całej Europie. Nasienie mrożone już teraz dostępne jest w dwóch centrach rozrodu – w Niemczech i Belgii. W drugiej połowie roku ogier odwiedzi jedno ze znanych belgijskich centrów treningowych i prawdopodobnie zobaczymy go na kilku pokazach międzynarodowych. „Myślę że to wystarczy w sezonie 2012. Każdy ogier, a zwłaszcza tak wspaniały jak Pacha, zasługuje na odpoczynek na przestronnych pastwiskach, w otoczeniu swoich klaczy” – podsumowuje Gregor Pintar.

W Polsce hodowla koni arabskich to nie tylko męska rzecz. Hodowczynie zasłużyły się w tej dziedzinie wcale nie mniej niż hodowcy, choć kobietom zwykle bywa trudniej. Jak połączyć codzienne, liczne obowiązki z zarządzaniem stadniną z kilkunastoma lub kilkudziesięcioma końmi, opieką nad źrebiętami, planowaniem kojarzeń? Czy to w ogóle jest możliwe? Polskie hodowczynie sobie z tym radzą, choć każda inaczej. Bo też każda z nich jest inna – mają różne doświadczenia, wykształcenie, pochodzą z różnych części kraju. Ale wszystkie dzielą tę samą pasję. Przedstawiamy urodziwe i utalentowane młode polskie hodowczynie koni arabskich.

Araby z pałacu

ALICJA POSZEPCZYŃSKA to założycielka, wraz z rodzicami, Ewą i Krzysztofem, podwarszawskiej stadniny Chrcynno-Pałac. Jej sukcesy sprawiły, że dziś to jedna z najbardziej rozpoznawalnych za granicą polskich hodowli prywatnych. Urokliwa posiadłość rozciąga się wokół XIX-wiecznego pałacu projektu Henryka Marconiego, tego samego, który zaprojektował słynne stajnie w Janowie Podlaskim. Alicja całe swoje życie poświęca koniom – a jest do tego świetnie przygotowana, ma bowiem wykształcenie zootechniczne.

– Koni od dawna nie traktuję jako hobby – mówi. – To zawód, któremu poświęcam 365 dni w roku. Nie ma mowy o urlopach czy wakacjach. Konie tego nie zrozumieją, dla nich każdy dzień jest taki sam – nie mogę im wytłumaczyć, że są święta! Zdarzało mi się odwołać w ostatniej chwili wyjście do teatru czy spotkanie towarzyskie z powodu np. kolki. Czasem wystarczy, że wyjadę na kilka godzin, żeby któryś wymyślił coś dziwnego: połamał płot, zderzył się z drzwiami, wyskoczył z maneżu, czy wyrwał się z lonżą podczas treningu. Pańskie oko konia tuczy…

Ale nie tylko obecność się liczy, ważna jest też intuicja, dzięki której, zdaniem Alicji, kobiety dobrze sprawdzają się w roli hodowców: – Jeśli szeroka wiedza na temat koni, ich budowy, rodowodów jest podparta wyczuciem, umiejętnością przewidywania efektów kojarzeń, czy wręcz kobiecą intuicją – wyniki hodowlane powinny być dobre – deklaruje. – Bardzo często spotykam się ze stwierdzeniem, iż w hodowli najważniejsze, oprócz pieniędzy, jest szczęście. Zabawne, że tę tezę wygłaszają zwykle mężczyźni. Nie do końca się z nią zgadzam – owszem, szczęście jest potrzebne, ale nie można niepowodzeń tłumaczyć jego brakiem! Przede wszystkim trzeba dobrze dobrać ogiera do klaczy, starając się przewidzieć efekt skojarzenia, a następnie troskliwie odchować źrebaka, zapewniając mu nie tylko odpowiednie żywienie i opiekę zootechniczno-weterynaryjną, ale też właściwy ruch i trening, dbając przy tym o jego zdrowie psychiczne. Wszystkie te czynniki mają wpływ na ewentualne sukcesy, bądź ich brak – szczęście jest tylko jednym z nich.

Dzięki takiemu podejściu stadnina koni Chrcynno-Pałac osiąga międzynarodowe sukcesy. Jak przyznaje Alicja, jej największym sukcesem jest wyhodowanie rok po roku: Psyche Victorii (czempionka pokazów klasy A, brązowa medalistka Polski, dwukrotnie Top Ten Czempionatu Świata), Chaos Persefony (czempionka klasy A), Psyche Kreuzy (Best in Show w Białce, srebrna medalistka Polski, Top Five Czempionatu Europy, dwukrotnie Top Ten Czempionatu Świata), a następnie w 2010 Echo Aurory (brązowa medalistka warszawskiego pokazu Arabia-Polska, srebrna medalistka Polski). W tym roku, w listopadzie, podczas Czempionatu Europy w Weronie, Chaos Persefona i Psyche Kreuza wygrały swoje klasy, a potem obie zdobyły tytuły Top Five! W ten sposób stadnina Chrcynno-Pałac uczyniła kolejny krok w historii polskiej hodowli prywatnej. A są jeszcze takie konie, jak Pallas-Atena, Galahad, Ganga, Gaja Selene, Echo Apollo, Echo Adonis, Psyche Ares, Psyche Kybele – wszystkie to albo zdobywcy tytułów, albo zwycięzcy klas. Czego jeszcze może więc sobie życzyć utalentowana i odbierająca regularnie nagrody hodowczyni, profesjonalistka z wykształcenia i praktyki? Jak wielu innych hodowców, marzy o zdobyciu najbardziej prestiżowych tytułów na świecie. – Dlatego najważniejsze jest dla mnie utrzymanie jak najwyższego poziomu hodowli – podsumowuje. – To szalenie trudne, ale staram się to realizować.

Od fotografii do monogrammek

Jedną z najmłodszych prywatnych hodowli koni arabskich w Polsce jest położona niedaleko Łodzi Zalia Arabians. Jej założycielka, KATARZYNA DOLIŃSKA to pasjonatka – najpierw jeździectwa, później fotografii, a w końcu hodowli koni arabskich. I to jakich! Choć stadnina istnieje dopiero od kilku lat, może się pochwalić wyselekcjonowanym stadem klaczy z najlepszych i zróżnicowanych linii. Do niedawna Zalia Arabians posiadała największą prywatną kolekcję córek ogiera Monogramm w Polsce. – Nasze konie szybko znajdują nowych właścicieli w różnych krajach, jak Czechy, Słowacja, Francja, Iran czy Norwegia – wylicza Katarzyna, mówiąc o swoich największych dotychczasowych osiągnięciach – a jeden z naszych koni Primero Marc (QR Marc – Poruta/Monogramm) jako pierwszy ogier z Polski pojechał w dzierżawę do Brazylii. Będziemy mogli zobaczyć go w przyszłym roku na pokazach, a później będzie pełnił obowiązki ogiera czołowego w Haras Engenho.

Patrząc na dynamiczny rozwój tej młodej i niewielkiej, bo liczącej zaledwie kilkanaście matek stadniny, trudno uwierzyć, że wszystko zaczęło się od fotografii. – Przede wszystkim satysfakcją jest dla mnie samo przebywanie z tymi wspaniałymi istotami – opowiada Katarzyna. – Lubię patrzeć, jak się ruszają, dumne, z łabędzimi szyjami. Wyglądają, jakby ich kopyta nie dotykały ziemi. To cieszy moje oczy. Bakcyla fotografii zaszczepiła mi moja koleżanka Lilka Dembska, która fotografuje konie od lat. Początkowo były to nieudane zdjęcia, ale z roku na rok szło mi coraz lepiej. Hodowcy koni arabskich zaczęli zapraszać mnie na sesje do swoich stadnin. Staram się uchwycić urodę konia, wydobyć esencję jego piękna. Dlatego też często robię nowe zdjęcia moim własnym koniom – kiedy tylko czas i pogoda na to pozwalają, biorę aparat.

Pasja fotograficzna niewątpliwie pomaga w promocji własnych koni. Ale hodowla miała również duży wpływ na prywatne życie Katarzyny – to dzięki koniom poznała swego niedawno poślubionego męża Roberta, a dziś nie tylko razem prowadzą hodowlę, ale mają też wspólne marzenia: – Połączyła nas wspólna pasja i miłość do koni arabskich – opowiada Kasia. – Robert zajmuje się przede wszystkim treningiem naszych koni i prezentacją ich na pokazach. A marzenia? Chciałabym mieć większą farmę, aby móc rozwijać hodowlę. Na pewno marzeniem każdego hodowcy są dobrej jakości konie i sięganie po najwyższe laury na najważniejszych pokazach, czy też na wyścigach. Myślę, że do tego potrzebna jest wytrwałość i pokora, a sukces przyjdzie sam.

Z karymi jej do twarzy

Wśród malowniczych, sosnowych lasów centralnej Polski ukryta jest kolejna stadnina. To hodowla nastawiona na kare konie arabskie. Pomysłodawczynią i realizatorką tego oryginalnego projektu jest ALICJA MARTA NAPIÓRA – z wykształcenia i zawodu farmaceutka, kontynuująca rodzinną tradycję w tej profesji, prywatnie zaś mama kilkuletniego Konrada oraz założycielka stadniny Silvatica Black Arabians. Tu niemal wszystkie konie, oprócz urody i dzielności użytkowej, cechuje efektowna maść. Między innymi dlatego Silvatica Black Arabians jest jedną z najczęściej odwiedzanych stadnin w Polsce, co często skutkuje zakupem koni czy nawiązaniem nowych przyjaźni.

– Radość i zadowolenie z hodowli mam wtedy, kiedy odwiedzającym nas ludziom podobają się moje konie – podkreśla Marta – i gdy po decyzji o zakupie jednego konia wracają po następne, ceniąc sobie ich piękny wygląd, fantastyczny ruch, cudowną, karą maść i bardzo dobry charakter. Skłamałabym oczywiście, gdybym nie powiedziała także o satysfakcji płynącej z pokazywania naszych podopiecznych. To bardzo motywuje do dalszego wysiłku, a także uświadamia, że obrany program hodowlany jest słuszny.

Co jest największym sukcesem Marty? Jak mówi – wyróżnienia zdobyte na pokazach przez jej kare konie, gdyż, jak wiadomo, maść ta czasami sprawia sędziom kłopot w ocenie. Nie jest też łatwo pogodzić udane połączenia z ograniczeniem do jednej maści. Mimo to ogier Rascal (BS Black Fable – Ravenwood Nejma) zdobył tytuł Młodzieżowego Wiceczempiona międzynarodowego pokazu St Petersburg Open. Do listy swoich osobistych sukcesów Alicja zalicza również odkrycie i zakup klaczy po Marwan Al Shaqab – Marjjany, która w 2009 odniosła kilka znaczących sukcesów. Została czempionką i Best in Show w Exloo w Holandii, srebrną medalistką pokazu w Vilhelmsborgu w Danii, a sezon pokazowy zakończyła 2. miejscem w klasie w Aachen podczas Pucharu Narodów, z taką samą notą, jak zwyciężczyni klasy.

Jak udaje się Marcie połączyć obowiązki matki małego chłopca, zaangażowanej w rodzinny biznes właścicielki apteki i hodowczyni? Kluczem do sukcesu jest według niej przede wszystkim zgrany zespół współpracowników: – Uważam, że jeżeli współpracujemy z ludźmi, którzy podzielają naszą pasję i kochają konie arabskie, którzy pomagają nam i wspierają nasze decyzje, jesteśmy w stanie pogodzić wszystko. Często życie jest przewrotne, ale trzymając się planu, tak w hodowli, jak i w życiu prywatnym, możemy osiągnąć sukces. Myślę, że każdy hodowca marzy o wyhodowaniu czempiona świata i to jest również moim pragnieniem… A marzenia są po to, by je spełniać!

Chirurg w stajni

Zdaniem kolejnej utalentowanej, polskiej hodowczyni, kluczem do spełnienia marzeń hodowcy – czy to mężczyzna czy kobieta – jest udana współpraca z ludźmi. KATARZYNA OSTROWSKA, mieszkająca w północnej Polsce, jest jedną z najbardziej zapracowanych hodowczyń w naszym kraju. Z wykształcenia i zawodu chirurg, z zamiłowania – uznana artystka oraz właścicielka pięknej, mieszczącej się w XIX-wiecznych stajniach stadniny St Roch Arabians, która specjalizuje się w hodowli sportowych koni arabskich. Zapytana, czy płeć hodowcy ma znaczenie w sukcesie hodowlanym, odpowiada: – W stadninach państwowych od wielu lat decyzje hodowlane są wynikiem współpracy mężczyzn i kobiet. W Michałowie dyrektorem jest Pan Jerzy Białobok, a specjalistą do spraw hodowli Pani Urszula Białobok. W Janowie Podlaskim dyrektorem jest Pan Marek Trela, a specjalistą do spraw hodowli Pani Anna Stefaniuk. W nieistniejącej już dziś stadninie w Kurozwękach dyrektorem był Pan Władysław Guziuk, a specjalistą do spraw hodowli Pani Teresa Dobrowolska. Może więc trochę przewrotnie powiem, że kobiety i mężczyźni doskonale uzupełniają się w hodowli. Jeśli spojrzymy wstecz, historia hodowli jest wypełniona wielkimi nazwiskami zarówno mężczyzn, jak i kobiet: by wspomnieć wielkiego wizjonera dyrektora Ignacego Jaworowskiego, który nie wahał się użyć epokowego Monogramma; legendarnego dyrektora Andrzeja Krzyształowicza, który był hodowcą Pilarki, Etrurii i wielu innych koni, które zdobywały dla Polski najwyższe wyróżnienia; Pana Romana Pankiewicza, który wyhodował Baska – „konia, który zmienił Amerykę” oraz ustanowił nowy standard rasy arabskiej w USA. Należy także wspomnieć Lady Wentworth, która

nie wahała się użyć i promować Skowronka, by uczynić z niego jednego z najważniejszych reproduktorów w dziejach tej rasy, Panią Annę Bąkowską, która wyhodowała wspaniałą Bałałajkę, bez której nie byłoby Królowej Janowa Podlaskiego Bandoli oraz wspomnianego Baska; Teresę Raciborską, która była hodowcą Amuratha Sahiba; Marietę Salas, Lenitę Perroy, Patricię Lindsay, Sheilę Varian i Shirley Watts. Wydaje się, że tu nie płeć ma znaczenie, ale wizja, umiejętność obserwacji, wyczucie hodowlane, odrobina szczęścia, marzenia i wiara w swoje założenia.

Wszystkie hodowczynie zgodnie przyznały, że oprócz szczęścia, wiedzy czy intuicji w hodowli koni, jak w każdym innym zajęciu, ważna jest miłość do tego, co się robi. Katarzyna Ostrowska

podkreśla także, że realizacja każdych planów, również hodowlanych, wymaga dyscypliny i umiejętności oddzielenia od siebie poszczególnych dziedzin swojego życia: – Myślę, że wszystkim nam brakuje czasu. Realizacja planów i zamierzeń wymaga dyscypliny i konsekwencji. Mam taką prostą zasadę – nigdy nie przenoszę stajni do szpitala, szpitala do stajni, a stajni do pracowni. W danym momencie poświęcam się tylko jednemu zajęciu i staram się je wykonywać najlepiej jak potrafię. Dzielenie życia między dom, stadninę, szpital i pracownię nie jest łatwe, wymaga determinacji i pewnego wysiłku.

Czy więc wysiłek nakierowany na kilka tak różnych dziedzin pozostawia miejsce na satysfakcję? Dla Katarzyny Ostrowskiej satysfakcją jest rzadka w Polsce orientacja jej hodowli – na sukcesy sportowe. – W hodowli nie ma prostych rozwiązań – wyjaśnia. – To sprawia, że wyszukiwanie ciekawych połączeń, ryzykowne, niepopularne posunięcia hodowlane są takie fascynujące.

Końmi, które uczyniły jej stadninę St Roch Arabians rozpoznawalną na skalę nie tylko krajową, ale i międzynarodową są Niniwa, Zarina, Corina-Corina i Chagall. Najbardziej znana i utytułowana Niniwa (Etogram – Niwa po Eukaliptus) to dwukrotna Czempionka Europy w skokach przez przeszkody koni arabskich, która otworzyła drogę dla sportu „arabskiego” w Polsce. Jej klasę docenili hodowcy i trenerzy w kraju i za granicą. Dyrektor Marek Trela wymienił ją wśród trzech wyjątkowych koni obok Pianissimy i Sambora, a trener Roy Rich określił jako jednego z najlepiej skaczących koni arabskich na świecie. Zarina (Ostragon – Zgadula po Fawor) doskonale przeszła próby dzielności na torze, w pierwszym roku wygrała wszystkie gonitwy, w których brała udział, by w kolejnym uczestniczyć w tych najważniejszych imiennych. Corina-Corina (Dębowiec – Cuma po Eukaliptus) i jej syn Chagall (po Poganin) udowadniają, że program hodowlany Katarzyny uwzględnia nie tylko dzielność, ale i piękno konia arabskiego. Corina-Corina jako roczniaczka była czwarta w klasie na Narodowym Pokazie w 2001r., co było%alttext%w tamtym czasie najlepszym wynikiem osiągniętym przez konia hodowli prywatnej w historii pokazów narodowych, a Chagall w 2010 r. na Narodowym Czempionacie w Janowie Podlaskim zdobył 2. miejsce w klasie ogierków 3-letnich. Plany na najbliższą przyszłość? Takie zarządzanie stadniną, by każdy koń – choć jest ich blisko 40 – traktowany był indywidualnie, z należytą uwagą, która pozwala na odkrywanie i rozwijanie jego talentów. Sukces już osiągnięty to prowadzenie przez 14 lat hodowli zgodnie z własnymi przekonaniami, nie bacząc na mody i bez ulegania presji szybkiego sukcesu.

Artykuł w wersji angielskiej do pobrania jako PDF»

W miniony weekend premierę miał nowy i wzbudzający spore emocje ze względu na prestiżowe nagrody pokaz Ladoire Intercontinental Cup w nadmorskim kurorcie Normandii – Deauville. Miejsce pokazu – zarówno samo miasto, znane z kasyna, ekskluzywnej przystani jachtowej i jednego z najsłynniejszych w Europie torów wyścigów konnych, jak i teren pokazu – nowo oddany ośrodek jeździecki – sprawiają wrażenie, że pokaz koni arabskich nie mógł znaleźć lepszej lokalizacji i nie na darmo ochrzczono go „Menton północy”.

Impreza rozgrywana przez trzy dni obejmowała dwa pokazy – międzynarodowy klasy C afiliowany przez ECAHO oraz pokaz nieafiliowany – Champions Trophy, za to z imponującymi nagrodami rzeczowymi: wycieczkami na Mauritius dla 2 osób, kilku-litrowymi butelkami luksusowego szampana i nagrodą główną dla najlepszego konia pokazu – szwajcarskim zegarkiem firmy Ladoire, wersja limitowana o nazwie „Purebred”, wartości 125 000 euro, stworzona specjalnie na potrzeby tego pokazu.

Prawdopodobnie to właśnie nagrody rzeczowe i pieniężne (dla pierwszych piątek klas oraz zwrot kosztów udziału dla większości uczestników pokazu ECAHO C oraz czek na 5000 euro dla najlepszego prezentera) zgromadziły sporą stawkę blisko 90 koni, zarówno w klasach w ręku, jak i pod siodłem, z czołówką europejskich trenerów. Polskę reprezentowała tylko jedna ekipa – Geralda Kurtza, którego z sektora VIP dopingowali właściciele zgłoszonych koni: pp. Błaszkiewiczowie (właściciele El Piatzolli) i pp. Parczewscy (właściciele Elmarana), wraz z

nowym właścicielem Egemy (Esparto – Egira/Emigrant) – Hassanem Idrisem. Dodatkowo, już bez obecności swoich właścicieli, na pokazie pojawiły się Echo Ofira (Gaspar – Egzyna/Eldon) i Egzyna (Eldon – Elganda/Monogramm) Janusza Ryżkowskiego oraz białeckie Peron (Esparto – Perolia/Gazal Al Shaqab) i Perfirka (Gazal Al Shaqab – Perforacja/Ernal) a także sprzedany na ostatniej aukcji og. Celsjusz (Ekstern – Carina/Pesal) wł. Mohameda Omara Elssady Zaghloul z Egiptu i kl. Ermina (Galba – Echidna/Ararat) sprzedana na ubiegłorocznej aukcji do Athbah Stud.

Wśród dość zróżnicowanej (zależnie od klasy), ale jednak wysokiej jakości konkurencji polskie konie zaprezentowały się dobrze, otrzymując od sędziów (Claudia Darius/Niemcy, Verena Egli/Szwajcaria, Urszula Łęczycka/Polska, Manfred Hein/Niemcy, Ahmed Abdel Razek/Egipt, Yves Richardier/Francja) wysokie noty, zwłaszcza za budowę i ruch, za to z reguły niższe za typ i głowę z szyją. Najlepiej poradziły sobie El Piatzolla (WH Justice – Enya/Ekstern) i Celsjusz, wchodząc do czempionatów pokazu klasy C jako zwycięzcy klas. Drugie miejsca w klasie zajęły Elmaran (Al Maraam – Ekstera/Ekstern) i Egzyna, jednak żaden z polskich koni nie był faworytem w rozgrywkach o złote medale. Wygrały konie z reguły noszące już tytuły innych pokazów tego sezonu, hodowli zarówno europejskiej, jak i zza oceanu. Jednak i konie polskiej hodowli mogą pochwalić się medalami: Celsjusz – srebrnym, Elmaran zaś brązowym.

Ostatniego dnia pokazu, po czempionatach, rozegrano konkurencję Champions Trophy, w której główną nagrodą dla najlepszego konia był m.in. szwajcarski zegarek Ladoire prezentowany przez cały pokaz w specjalnej kapsule. Konkurencja ta otwarta była dla koni-zdobywców tytułów czempiona lub wiceczempiona pokazu międzynarodowego lub dla czempionów narodowych. Pokaz rozegrano w czterech kategoriach – klaczy i ogierów młodszych oraz klaczy i ogierów starszych, w każdej z limitem tylko 8 zgłoszeń. Metoda oceny koni – punktowa w każdej z grup, wzbudziła wiele emocji i dyskusji zarówno wśród sędziów, jak i trenerów, którzy postulowali, aby tak utytułowanych koni nie oceniać metodą punktową, lecz porównawczą, stosując ranking koni w każdej z klas. Ostatecznie jednak organizatorzy zdecydowali o niezmienianiu metody w ostatniej chwili. Faktycznie, wielu uczestników Champions Trophy były to konie biorące udział we wcześniejszym pokazie klasy C, ale nie obyło się też bez wielkich gwiazd, które przyjechały tylko „po zegarek”. Jedną z nich był dwukrotny Czempion Świata Eternity Ibn Navarrone (Ansata Sinan – Navarrone P/El Khadir P), który wystąpił w ostatniej kategorii – ogierów starszych, wygrywając łatwo z niemal kompletem maksymalnych ocen za typ i ruch i jedną za głowę z szyją. Wydawało się, że żaden z koni nie

dorówna mu w walce o najważniejszy tytuł – Supreme Champion, w której czempion wybierany był spośród czterech koni – zwycięzców ocenianych kategorii. Tymczasem „czarnym koniem” pokazu okazała się siwa w hreczce reprezentantka Athbah Stud – sprowadzona jakiś czas temu z Brazylii Disputa FA (Lethyf El Jamaal – Utah FA/RSD Dark Victory). Klacz dostała równe, wysokie noty za swój praktycznie nienaganny pokrój, dobry ruch i klasyczny, szlachetny typ, zostając najlepszą klaczą starszą i pokonała jednogłośnie wszystkie konie pretendujące do tytułu Supreme Champion! Reprezentujący stadninę Athbah Ward Bemong, odbierający kolejno trofea: wielką butelkę szampana, bon na wycieczkę na Mauritius oraz wreszcie – drogocenny zegarek, nie krył zaskoczenia: „Przyjechałem tutaj, nie spodziewając się żadnych tytułów – powiedział po pokazie. – Obydwie nasze klacze mają za sobą ciężki czas u trenerów zza oceanu i długo pracowaliśmy nad tym, aby psychicznie były gotowe do uczestniczenia w pokazach w Europie. Dla Disputy jest to pierwszy tak udany sezon (wcześniej zdobyła tytuły na pokazach w Deurne i Stroehen). Uwielbiam tę klacz i wierzyłem, że pokaże, na co ją stać. Podobnie było z Rohara Cashmere (po Sir Fames HBV, od Pskyla/Padrons Psyche – została Czempionką Pokazu klasy C). Na tej imprezie obie klacze pokazały maksimum swoich możliwości”. Spośród koni polskiej hodowli w Champions Trophy najwyżej uplasował się Celsjusz, zajmując 3. miejsce w kategorii ogierów starszych.

Według wielu sędziów, trenerów i wystawców, pokaz w Deauville, ze względu na atrakcyjną lokalizację i jeszcze bardziej atrakcyjną formułę, ma duże szanse wpisać się na stałe w kalendarz europejskich pokazów, pod warunkiem, że uda się organizatorom utrzymać tak wysoki poziom sponsorów i nagród, co (jak wiadomo) jest najtrudniejszym punktem organizacji jakiejkolwiek imprezy masowej, a zarazem – jak pokazała pierwsza edycja czempionatu – największym magnesem przyciągającym uczestników, nawet z krajów tak odległych, jak Polska. Dyrektor pokazu Regis Huet nie traci jednak nadziei, że Ladoire Intercontinental Cup odbędzie się również za rok, choć rozpatrywana jest zmiana terminu na wiosenny.

WYNIKI