„Deszcze niespokojne”, padające w czwartek i piątek, i w dzień, i w nocy, miały znaczący wpływ na przebieg oraz wyniki gonitw rozegranych na Służewcu. W sobotę tor był ciężki (5,2), a w niedzielę mocno elastyczny (4,8). W głównym arabskim wyścigu dwudniówki (25-26 X), Nagrodzie Porównawczej, doszło do sensacyjnego rozstrzygnięcia. Wielki faworyt, zwycięzca ubiegłorocznej edycji tej nagrody Rasmy Al Khalediah (w zakładzie pojedynczym 8,30 za stawkę 5 zł), który „w ręku” wygrywał z przewagą kilku długości nagrody Ofira (28.06) i Europy (24.08), tym razem nie zaistniał w walce o wygraną podczas ostatniej najszybszej ćwiartki (34,4). Efektowne zwycięstwo odniósł pod dżokejem Dastanem Sababetkowem, trenowany przez Andrzeja Laskowskiego Love Me de la Cere (Al Mouwaffak – Safira du Paon po Akbar) – 71,30, a w walce o drugie miejsce podopieczna tego trenera Menwall Al Shahania (99,80), dosiadana przez Kamila Grzybowskiego, pokonała Nimroda (77,30). Jako czwarty osiągnął celownik Fragnar (27,00), Rasmy był dopiero piąty!

Za „całą oborę” Laskowskiego płacono 246,80 za stawkę 3 zł, a zakładu trójki nikt nie trafił. Już po piątej gonitwie było wiadomo, że septyma (zwycięskie konie w gonitwach I-VII) nie będzie trafiona. Jej piąta kumulacja (w puli będzie prawdopodobnie 80 – 100 tysięcy zł) rozegrana zostanie w niedzielę, 2 listopada. Ostatecznie po raz czwarty nie została trafiona także kwinta (od gon. III do VII), co zapowiada wielkie emocje w totalizatorze!

Powrócił, by znów zwyciężyć

Historia zwycięzcy Nagrody Porównawczej 2025 jest bardzo ciekawa. Ten wyhodowany przez F. Poli, kasztanowaty ogier własności M.A.M. Teeka, w wieku trzech lat trafił do stajni Andrzeja Laskowskiego. Biegał bardzo dobrze (dwa zwycięstwa, jedno drugie miejsce, oraz jedna dyskwalifikacja z pierwszego miejsca po pozytywnym teście dopingowym). Po sezonie został zabrany do Francji i tam wiosną wystartował dwukrotnie. Zajmował dalsze miejsca, ale w mocnych stawkach, więc właściciel postanowił wrócić do „tej samej rzeki”, czyli stajni Laskowskiego. Love Me de la Cere przybył na Służewiec pod koniec czerwca i po miesiącu miał wystartować w biegu o Nagrodę Figaro (2400 m), jednak występ nie doszedł do skutku, gdyż z Francji nie nadeszły odpowiednie dokumenty. W rezultacie po raz pierwszy wystartował w wyścigu o Nagrodę Europy (2600 m) i zajął bardzo dobre trzecie miejsce, o szyję za holenderską Bayesą. W kolejnym występie (UAE President Cup Central European – 2000 m), rozegranym od startu w bardzo mocnym tempie: 2’12,8″ (33,6-33,4-33,1–32,7), finiszował jako szósty.

– To było za krótko dla niego, ale poza tym niewiele stracił do koni trenowanych na Służewcu. Był o 0,75 dł. za Menwaal Al Shahanią i 0,5 dł. za Elevation Al Maury. On dysponuje sporą szybkością, podobnie jak klacz, więc po cichu liczyłem, że jeśli w Porównawczej dojdzie do szybkiej końcówki, oba moje konie mogą być w rozgrywce – mówi trener Laskowski.

– Ponieważ brakowało w tym wyścigu klasycznego lidera, który by narzucił mocne tempo, założyłem, że żaden z faworyzowanych koni nie będzie rwał się do prowadzenia. I tak było. Przez chwilę po starcie prowadził Love Me de la Cere, ale zaraz zmienił go Elevation Al Maury. Tempo było zaledwie średnie i do ostatniej prostej kolejność na czele stawki się nie zmieniła. Po wyjściu na prostą mój podopieczny zaatakował jako pierwszy, szybko uzyskał dwie długości przewagi i następnie ją powiększał. Próbowały go środkiem pola ścigać Rasmy i Nimrod, a najbliżej publiczności, po najbardziej sprzyjającej tego dnia nawierzchni toru rozpędzały się Fragnar i Menwaal Al Shahania. Nasza kobyła nabrała w końcówce takiego szwungu, że gdyby było 200 m dalej, mogłaby się dobrać do skóry ogierowi. Ale i tak byłem wdzięczny losowi za tę furę szczęścia. Co prawda oba nasze konie były bardzo dobrze przygotowane do tego wyścigu, jednak zdaję sobie sprawę, że był to w dużej mierze sukces taktyczny. Wykorzystaliśmy sprzyjające warunki pogodowe, a dżokeje spisali się na medal. Wypada dodać, że odległości na mecie pomiędzy pierwszą piątką, mając na uwadze mocno elastyczny tor, nie były wcale duże – podsumowuje trener.

Przypomnijmy, że Andrzej Laskowski, który nadal bierze udział w codziennej, treningowej robocie, ma dobrą rękę nie tylko do francuskich, ale także polskich arabów. Wyhodowany przez Leszka Kowala Alladyn wygrał Derby w 2015 roku, a ten sukces powtórzył siedem lat później Han Rastaban, który zdobył także Nagrodę Europy.  Oba zostały wybrane Arabskimi Końmi Roku! Sezon 2022 był dla Laskowskiego niezwykle udany, gdyż oprócz fetowania sukcesów Hana Rastabana, został wybrany Hodowcą Roku za osiągnięcia folbluta Neverland (wygrał Nagrodę Otwarcia i Prezesa Totalizatora Sportowego).

Nagroda Porównawcza – Listed PA (kat. A)

1. Love Me de la Cere (FR) dż. D.Sabatbekov (59.0) nr 3
2. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 7
3. Nimrod (IT) dż. S.Vasyutov (62.0) 9
4. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 5
5. Rasmy Al Khalediah (FR) dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) 2
6. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 4
7. Elevation Al Maury (FR) dż. S.Abaev (59.0) 6
8. Zaram (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (57.0) 1
Wycofany: Lightning Thunder (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (62.0) 8

2400 m: 2’58,7” (33,8-37,2-36,9-36,4-34,4).
Temperatura: 13°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: wysyłany.
Odległości: 3½-1¼-kr.łeb-2-2½-1¼-daleko (25).
Stan tor: mocno elastyczny(4,8)

Adam Wyrzyk perfekcyjnie wylicytował Wielkiego Szlema

Dwa tygodnie przed Porównawczą odbyła się gonitwa o Nagrodę Wielkiego Szlema (3000 m). Rozegrały ją koncertowo dwa ogiery ze stajni Adama Wyrzyka, 4-letni Harry Blue i pięcioletni Fragnar, który przed rokiem wygrał Nagrodę Janowa, był trzeci w Derby, oraz odniósł pod córką trenera, Joanną Wyrzyk, wspaniałe zwycięstwo w biegu o Nagrodę Michałowa (2800 m) w rekordowym czasie 3’14,0″. Wyrzyk zawsze twierdził, że koń ten potrzebuje dłuższego okresu regeneracji pomiędzy kolejnymi startami. Nie zawsze jednak kalendarz gonitw na to pozwala. Być może dlatego Fragnar, startując zaledwie po dwóch tygodniach w Porównawczej, nie mógł sprostać bardziej wypoczętym rywalom. Natomiast w Wielkim Szlemie, po trzech tygodniach, miał praktycznie do bicia tylko drugiego konia ze stajni Wyrzyka, czwartego w Derby Harry’ego Blue. Czterolatek podyktował, równe solidne tempo na torze mocno elastycznym i wbiegł na prostą finiszową z przewagą kilku długości. Dopiero wtedy ruszył w pogoń dosiadany przez Stefano Murę Fragnar i na 200 m przed metą doścignął uciekiniera, osiągając w celowniku 4 długości przewagi. Jako trzeci, ze stratą 14 dł. niespodziewanie finiszował 9-letni Hamal, który wyprzedził drugiego w Derby Elnizo aż o 10 długości. Fragnar został wyhodowany przez Monikę Stelamszczyk i jest jej własnością.

Nagroda Wielkiego Szlema – (kat. B)

1. Fragnar dż. S.Mura (65.0) 1
2. Harry Blue pr.dż. M.Zholchubekov (59.0) 4
3. Hamal dż. T.Kumarbek Uulu (59.0) 2
4. Elnizo dż. S.Abaev (62.0) 5
5. Orfea dż. D.Sabatbekov (60.0) 6
6. Azzam Al Khalediah dż. A.Reznikov (60.0) 7
7. Cewasz st.u. A.Gil (56.0) 8
Wycofany: Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (62.0) 3

3000: 3’40,6″ (36,9-36,6-36,4-35,6-36,2-38,9).
Temperatura: 14°C, pochmurno.
Styl: wysyłany.
Odległości: 4-14-10-8-daleko (65)-18.
Stan toru: mocno elastyczny (4,2).

Ammas najlepszym trzylatkiem

Miano najlepszego trzylatka uzyskał trenowany przez Janusza Kozłowskiego Ammas, hodowli Abdullaha Al Attiyah, własności Restauracji „Canwa II”, M. Wiśniewskiego i S. Wiśniewskiego, który w pięciu startach odniósł cztery zwycięstwa, w tym dwa kategorii A, Białki i Sambora. O pierwszeństwo francuski Ammas rywalizował przede wszystkim z polskim Addagiem, hodowli oraz własności Andrzeja Urbanowskiego, który jest również trenerem swoich koni. Addag w sześciu startach był trzykrotnie pierwszy, dwukrotnie drugi i raz trzeci.

Przed gonitwą o Nagrodę Sambora spore szanse były przyznawane także Arimie, która wygrała łatwo Nagrodę Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich, w czasie o 4,6 sekund (2’17’5) lepszym od wyniku Ammasa (2’22,1), uzyskanego w Białki na tym samym torze (3,5). Jednak, co innego wygrać tylko w gronie klaczy, po mocnym tempie w dystansie, a co innego walczyć z mocnymi ogierami w wyścigu na końcówkę. Arima poprowadziła wolno (17,6-37,4, 40,4, 36,4) i podczas bardzo szybkiego finiszu (33,4) nie była w stanie podjąć walki z ogierami, które zażarcie walczyły do samego celownika. Ostatecznie o szyję zwyciężył Ammas, dosiadany przez Antona Turgaeva, natomiast Arima straciła do  rywali 5 długości. Arima i Addag, to konie, które najprawdopodobniej będą rywalizować w przyszłorocznym wyścigu Derby.

Nagroda Sambora – (kat. A)

1. Ammas (FR) dż. A.Turgaev (58.0) 5
2. Addag dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 1
3. Arima dż. S.Mura (56.0) 3
4. Wagi (FR) dż. S.Abaev (58.0) 4
5. Mandat k.dż. T.Kumarbek Uulu (58.0) 2

2200: 2’45,1″ (17,6-37,4-40,4-36,4-33,3).
Temperatura: 15°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: po walce.
Odległości: szyja-5-10-13.
Stan toru: elastyczny (4,0).

Wyścigi w niedzielę 2 listopada

Kolejny dzień wyścigowy, to niedziela 2 listopada. Rozegranych zostanie 9 gonitw. Pierwsza bomba pójdzie w górę o godz. 10.30, a ostatnia o 14.30. W biegu o Nagrodę Geparda (4 l. i starsze, I gr., 1800 m) faworytem będzie zapewne podopieczny Cornelii Fraisl, wałach Darckness Al Ashai. Jednak stawka rywali jest bardzo mocna: Salsabil II, Ben Mark, Ksar de l’Ardus, Al Dhahabi i Wally. Trochę słabsze wydają się Mahsoub, Kasanowa i Mgheta.

Tekst i zdjęcia: Polski Związek Hodowców Koni Arabskich

Minęły już trzy lata, odkąd Polski Związek Hodowców Koni Arabskich – pod nowym kierownictwem – wpadł na pomysł pod tytułem „stawiamy na edukację i rozwój polskich hodowców koni arabskich”. Rok później odbyło się pierwsze seminarium organizowane przez PZHKA, a w kolejnym roku następne. Niedawno skończyliśmy pisać „Rozdział 3” naszej noweli o edukacji i jesteśmy ponad wszelką wątpliwość pewni, że obraliśmy przed laty właściwy kierunek. Nasze seminaria i kursy przyciągają nie tylko polskich hodowców i miłośników koni czystej krwi arabskiej, lecz także z całego (w zasadzie) świata. Brzmi ciekawie, nieprawdaż? I w rzeczy samej tak właśnie jest!

W zeszłym roku pisaliśmy, że w ostatnich latach wiele zmieniło się w świecie polskich koni arabskich, i mieliśmy rację. Po wyborze nowego Zarządu PZHKA, ponownie zaczęliśmy się rozwijać i od tamtej pory regularnie pozyskujemy nowych członków. Jednocześnie nieustannie podbijamy nowe pola aktywności – odważnie, jak bowiem głosi pewne powiedzenie: „kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana”. Status organizacji pożytku publicznego (OPP) bardzo nam w realizacji naszej misji pomaga. Jakby nie patrzeć, pod koniec 2023 r. Związek zyskał możliwość korzystania z odpisów od podatków i bezpłatny dostęp do mediów publicznych. To z kolei sprawiło, że nasza działalność edukacyjna i charytatywna okazała się przysłowiową „bułką z masłem”. Ale żarty na bok, ponieważ traktujemy zarówno naszą działalność charytatywną, jak i misję edukacyjną niezwykle poważnie. Można śmiało powiedzieć, że to nasze powołanie.

Ćwierć miliona powodów

Słowo „milion” zawsze wzbudza niemałe zainteresowanie, czyż nie? Nasza przyjaciółka i członkini, Jolanta Gębka, podsumowała latem trzy aukcje stanówek, które do tej pory z sukcesem przeprowadziliśmy podczas All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie – pokazu wcześniej znanego jako Ogólnopolski Czempionat Koni Arabskich, który wskrzesiliśmy po pandemii. Każdorazowo nasze aukcje mają ten sam cel: pomoc dzieciom i młodzieży z domów dziecka i placówek opiekuńczych.

Podczas naszej pierwszej aukcji dla Przyjaznego Domu, zebranie 17.250€ zajęło nam zaledwie pół godziny. Po pokazie nasi członkowie, Rodzina Rzepków, właściciele stadniny koni Klikowa Arabians, zaprosili dzieci do swoich stajni, by pokazać im konie arabskie z bliska. W zeszłym roku, podczas drugiej aukcji, zebraliśmy 20.500€ dla Słonecznego Domu. W tym roku zebraliśmy 21.000€ dla Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej im. Janusza Korczaka. Każda z nich jest lokalną instytucją, która opiekuje się dziećmi, które najbardziej potrzebują naszej pomocy. Zamierzamy kontynuować nasze wysiłki na ten cel, bo wystarczy zsumować to, co zebraliśmy dla dzieci i młodzieży, jak to właśnie latem zrobiła Jola, a otrzymamy imponującą kwotę ćwierć miliona złotych! Całość tych środków jest przeznaczona bezpośrednio na pomoc najmłodszym pokoleniom, aby było im łatwiej w dorosłym życiu. Weźmy też pod uwagę fakt, że duża część tych środków jest przeznaczana na ich dobrą edukację.

Uczyć się? Lubimy bardzo!

Nasze pierwsze seminarium dla hodowców miało miejsce jesienią roku 2023, mniej więcej trzy miesiące po pierwszej tarnowskiej edycji All-Polish Arabian Horse Championship. Jednym z sędziów na tym pokazie była Bérengère Fayt z Faber Arabians, hodowczyni i sędzia z ogromną wiedzą o koniach arabskich. Chętnie dzieliła się swoim doświadczeniem i pasją z polskimi hodowcami, którzy spotkali się z nią w Stadninie Koni Arabskich Grabów nad Pilicą. To był nasz pierwszy kurs i wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, czego ludzie najbardziej pragną i potrzebują, mimo że wszyscy jesteśmy związani z tą branżą przez większość życia! Mimo to czuliśmy się jak pionierzy przemierzający prerię, mknący w nieznane, otwierając tym samym nowy rozdział w historii naszego Związku.

Kurs Sędziowski i DC połączony z Seminarium Hodowlanym, na którym wykładowcami byli Bérengère, Tomasz Tarczyński, Farhang Fazeli i Mariusz Liśkiewicz, to był wielki tryumf. Kilka osób, które brały w nim udział, sędziuje konie, inni wybrali ścieżkę członków komisji dyscyplinarnych – a my jesteśmy z nich dumni. W każdym razie, skoro udało nam się przetrzeć szlaki, czym prędzej należało „kuć żelazo, póki gorące”.

Kolejnym etapem był kurs ujeżdżenia wiosną 2024 r. O poprowadzenie tego kursu poprosiliśmy Agnieszkę Kolek-Kowieską, absolwentkę Stadniny Koni Janów Podlaski. To utalentowana sportswoman, która ma na swoim koncie niemało nagród i wyróżnień. Nasze zaproszenie chętnie przyjęła i przez weekend wtajemniczała grupę młodych amazonek w arkana ujeżdżenia. Niektóre z jej uczennic mogliśmy później zobaczyć na Sportowych Mistrzostwach Europy Koni Arabskich w Wiener Neustadt czy na Pucharze Narodów w Akwizgranie. Edukacja prowadzi do zwycięstwa.

Następnie odbył się kurs ECAHO DC, który poprzedzał All-Polish Arabian Horse Championship 2024. Wykładowcami byli Janet Court i Nils Ismer, a dla Związku było to pierwsze iście międzynarodowe wydarzenie szkoleniowe. Mieliśmy studentów nie tylko z Polski, ale także z Włoch, Danii, a nawet Kuwejtu i Australii! Tym razem jednak kurs był o wiele bardziej złożony i wymagający, ponieważ część praktyczna trwała dwa dni. Zgadza się: dwa dni w palącym słońcu, pracując jako uczniowie Janet i Nilsa, a także Farhanga, który dołączył do nich, aby pomóc im zapanować nad ogromną grupą „czeladników”. Mieliśmy jednakowoż ogromną satysfakcję, gdy Janet wypowiedziała dwa magiczne słowa z szerokim uśmiechem na twarzy: „Wszyscy zdali”.

Arena krajowa to za mało

Co logiczne, musieliśmy podnieść sobie poprzeczkę i zintensyfikować naszą działalność. News, że organizowaliśmy międzynarodowe kursy dla hodowców i profesjonalistów pracujących w branży koni czystej krwi, szybko przekroczył granice Polski, docierając do najdalszych zakątków świata. Widząc w tym ogromną szansę dla naszego Związku, ogłosiliśmy nasz pierwszy „Kurs Sędziowski i Seminarium Hodowlane” w Klikowa Arabians Stud. Mieliśmy 25 studentów z całej Polski, a także z Iranu i Szwecji. To były dwa bardzo intensywne dni, wypełnione tak dużą ilością wiedzy, że do nauki siadaliśmy wcześnie rano, a notatniki odkładaliśmy dopiero późnym wieczorem. Imponujący był również zestaw wykładowców i instruktorów: Scott Benjamin, Allan Preston, Kathleen Ohlsson, Antonia Bautista, Łukasz Goździalski i Tomasz Tarczyński.

Był to bez wątpienia „szalony eksperyment”, gdyż nie zdarza się zbyt często, by aż sześciu wykładowców wspólnie rozkładało konie czystej krwi na czynniki pierwsze. Ale formuła zażarła, a skoro zażarła, to po co ją zmieniać?! Ulepszyć, dopracowywać i powtórzyć – taką ścieżkę obraliśmy i rok później spotkaliśmy się ponownie u Rodziny Rzepków. Ponownie było sześciu wykładowców i spędziliśmy kolejny weekend, chłonąc tyle wiedzy, ile tylko się dało. Oczywiście lista ekspertów była nie mniej imponująca niż rok wcześniej: Anna Stojanowska, Scott Benjamin, Jennifer Dhombre, Allan Preston, Łukasz Goździalski i Tomasz Tarczyński. A nasi studenci – powtarzamy się niczym zdarty winyl: ponownie – byli nie tylko z Polski. Łatwo to wytłumaczyć. Polska to globalny ośrodek hodowli koni arabskich, nic więc dziwnego, że w tym roku mieliśmy studentów z Rumunii czy Szwecji, ale także z Kuwejtu i… Wenezueli!

A tegoroczny program nauczania? Podobnie jak w zeszłym roku, zaczęliśmy od spraw najbardziej elementarnych, sięgając 50 milionów lat wstecz aż do czasów Eohippusa, zamieszkującego lasy proto-konika wielkości dorodnego lisa, albo jak kto woli „pso-konia”, jak nazwał go Scott Benjamin. Omówiliśmy podstawy anatomii współczesnych koni, szczegółowo analizując kolejno wszystkie główne części ciała, niekiedy do bólu, a nasi słuchacze nie przestawali zadawać pytania. Omówiliśmy typ czystej krwi arabskiej, jak i gdzie ewoluowała ta majestatyczna rasa, najczęstsze i najpowszechniejsze wady postawy, zwyrodnienia, niektóre z najsłynniejszych arabów, które podbijały światowe areny pokazów w ciągu ostatnich kilku dekad, ale także sposób oceny i punktowania koni, na co zwracać uwagę i dlaczego, a także etykę i genetykę. Gdybyśmy powiedzieli „mieliśmy wystarczająco dużo czasu, aby odpowiedzieć na wszystkie pytania”, byłoby to wierutne kłamstwo, ponieważ nasi studenci pytań mieli aż nadto i nie wahali się zadawać je nawet podczas lunchu, kolacji czy w przerwach…

Kiedy wszyscy nasi uczniowie, w tym przyszli sędziowie (trzymamy kciuki!), opanowali już wiedzę teoretyczną, nadeszła część praktyczna. Nasi instruktorzy skrupulatnie i szczegółowo pomagali im analizować konie, które Rodzina Rzepków wyprowadziła ze swoich stajni. Każdy musiał odpowiadać na pytania wykładowców o nogi, zad, kłąb, kopyta i ruch. I choć nie były to podchwytliwe pytania, wcale nie były łatwe. Bo ktokolwiek myślał, że sędziowanie jest proste, był – bądźmy szczerzy – w srogim błędzie. Po zaaranżowanej klasie odbył się zaaranżowany czempionat, a wszystko po to, by dokładniej przemaglować studentów i sprawdzić ich wiedzę. Następnie musieli zwrócić wykładowcom swoje arkusze sędziowskie. Co więcej, egzaminy były w tym roku nie tylko pisemne, ale i ustne! Jak wspomnieliśmy na początku, do naszej misji edukacyjnej podchodzimy niezwykle poważnie. Miesiąc później możemy się pochwalić i radować, bo wszystko wskazuje na to, że w przyszłym roku na pokazach afiliowanych przy ECAHO będziemy mieli kolejnych nowych sędziów odbywających swoje probacje, a zatem… gratulacje!

Nie w naszym stylu spocząć na laurach

Edukacja niezmiennie pozostaje jednym z najważniejszych celów statutowych Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich. Dostrzegamy nienasycony głód wiedzy i widzimy, że granice państwowe czy język nie mają tu znaczenia. Ponadto mamy ogromne szczęście, że jesteśmy w samym epicentrum nauki o arabach. W końcu Polska jest jedną ze światowych stolic koni czystej krwi, a polska hodowla nie przestaje się cieszyć uznaniem i estymą. Dlatego już teraz zobowiązujemy się kontynuować naszą misję, a w roku 2026 rozpoczniemy pisanie „Rozdziału 4”. Zapraszamy wszystkich – niezależnie od tego, skąd jesteście, dołączcie do nas i razem z nami zdobywajcie nową wiedzę i umiejętności. Bo nawet najlepsze podcasty czy filmiki nie zastąpią kursu na żywo, podczas którego można swobodnie konwersować z nauczycielami, innymi hodowcami i miłośnikami arabów. Sprawa jest prosta. Pytanie „Czy warto wziąć udział w takim kursie?” nie ma sensu. Właściwym pytaniem jest „Jak można sobie taki kurs odpuścić?”

Stało się tak, jak powszechnie przewidywano. Włączenie przez organizatorów z Abu Zabi, rozgrywanego od 2021 roku wyścigu Derby Europy Centralnej, do światowego, wysoko dotowanego cyklu UAE President Cup 2025, spowodowało, że po raz pierwszy na ten wyścig przyjechały francuskie araby, mające na koncie dobre wyniki na tamtejszych torach. Ich właścicieli skusiły stosunkowo wysokie nagrody, najwyższe w historii wyścigów na Służewcu! Dość powiedzieć, że pula w tej gonitwie wyniosła 616 500 zł (308 250 – 123 300 – 92 475 – 61 650 i 30 825 zł, natomiast w najwyżej jak do tej pory dotowanej Westminster Wielkiej Warszawskiej – Listed (ka. A): 520 000 (260 000 – 104 0000 – 78 000 – 52 000 – 26 000 zł)!

Jedynie niderlandzki Power Bolt postawił się „francuzom”

Faworytem fachowców, jak również publiczności, był siwy Haseef, trenowany przez D. de Watriganta, z dżokejem J.B. Eyquem w siodle. Koń ten w ostatnich trzech startach był dwukrotnie pierwszy i raz drugi (o łeb). Płacono za niego w totalizatorze zwyczajnym ponad 3:1 (15,70). Natomiast drugi z „francuzów”, Katrain de Ghazal, miał nieoczekiwanie dopiero trzecie notowania (35,50).

Z koni francuskich trenowanych w Polsce, publiczność liczyła najbardziej na trenowanego przez Cornelię Fraisl Darcknesa Al Ashai (27,90). Czwarte notowania miał dobrze znany polskiej publiczności niderlandzki Power Bolt (35,90), który w wieku trzech lat był trenowany we Wrocławiu przez Michała Borkowskiego. Wygrał dwa wyścigi, w tym Nagrodę Dragona (kat. B), oraz był drugi w gonitwach kategorii A (Białki i Sambora). W tym roku jego hodowczyni, K. R. van den Bos, przygotowywała go u siebie w stadninie. Przed miesiącem zanotował on bardzo dobry występ na Służewcu w Traf Warsaw Mile, zajmując drugie miejsce za Lindahlsem Anakinem.

Power Bolt, własności Rafała Płatka, okazał się cichym bohaterem wyścigu i niewiele brakowało, by przedzielił francuskie „smoki”. Podyktował zaraz po starcie niezwykle mocne tempo i walczył dzielnie do samego celownika, ulegając Katrain de Ghazalowi jedynie o szyję. Faworyt Haseef finiszował pewnie z przewagą 2,5 długości, w bardzo dobrym czasie 2’12,8″, tylko o 0,3 sekundy gorszym od wyśrubowanego rekordu służewieckiego toru, ustanowionego w ub. sezonie przez francuskiego Bahwana, podopiecznego C. Fraisl. Peleton finiszował o ponad 11 długości za zwycięzcą. Czwarte miejsce zajęła nieoczekiwanie Menwaal Al Shahania (137 zł), a piąte, ostatnie płatne miejsce, wywalczył Elevation Al Maury (43,90). Darckness Al Ashai nie wytrzymał mocnego tempa i był dopiero 11.

UAE President Cup Central European Arabian Derby – Grupa 3 PA (kat. A)

1. Haseef (FR) dż. F.Bughanaim (59.0) nr 14
2. Katrain de Ghazal (FR) dż. M.Forest (59.0) 3
3. Power Bolt (FR) dż. B.Marie (59.0) 2
4. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 4
5. Elevation Al Maury (FR) k.dż. T.Roman (59.0) 9
6. Love Me de la Cere (FR) dż. S.Mazur (59.0) 6
7. Wally dż. A.Turgaev (59.0) 1
8. Lord de Bozouls (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 11
9. Mahsoub (FR) k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 8
10. Al Dhahabi (FR) dż. S.Vasyutov (59.0) 5
11. Darckness Al Ashai (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 7
12. Elnizo dż. S.Abaev (59.0) 12
13. Moshakes Al Shahania (FR) dż. K.Mazur (59.0) 15
14. Fajeed Ibn Majeed (SI) dż. S.Mura (59.0) 13
Wycofany: Buhoor (FR) dż. G.Guedj-Gay (57.0) 10

2000 m:2’12,8” (33,6-33,4-33,1-32,7).
Temperatura: 14°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: pewnie.
Odległości: 2½-szyja-9-szyja-½-2½-3-4-łeb-1¾-3-daleko(22)-daleko(37).
Stan toru: lekko elastyczny (3,2).

Lindahls Anakin odrodził się w tym roku

Po słabszym ubiegłym sezonie, na miano drugiego najlepszego starszego araba po Rasmy’ym Al Kahalediah zasługuje duńskiej hodowli Lindahls Anakin, trenowany przez Claudię Pawlak i dosiadany przez Konrada Mazura. Wygrał on już trzy wyścigi, w tym Traf Warsaw Mile i Michałowa. W tej ostatniej miał do bicia właściwie tylko derbistę Largo Wincha i Konrad Mazur wykonał to zadanie z perfekcyjną dokładnością. Wiadomo było, że jedynie mocny wyścig dawał Largo Winchowi szanse na zwycięstwo. Jednak podyktował on w dystansie tylko średnie tempo. Dopiero ostatni kilometr był bardzo szybki. Largo Winch próbował odskoczyć od rywala, ale ten galopował najwyżej 2-3 długości za nim. Gdy w połowie ostatniej prostej wydawało się przez chwilę, że derbista może pierwszy dociągnąć do mety, Konrad Mazur włączył przerzutkę, choć tempo ostatniej ćwiartki wynosiło 32,8 s i po krótkiej walce, silnie wysyłany wygrał z przewagą 1,25 długości.

Nagroda Michałowa – (kat. A)

1. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 3
2. Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 5
3. Monaasib (GB) dż. K.Dogdurbek Uulu (62.0) 1
4. Eyd’a Alfash dż. B.Kalysbek Uulu (60.0) 2
5. Formuła MS dż. S.Mura (60.0) 6
6. Cabaliros (FR) k.dż. A.Kardanov (59.5) 4

2800 m: 3’20,9″ (23-37,8-37-36,5-33,8-32,8).
Temperatura: 28°C, słonecznie.
Styl: silnie wysyłany.
Odległości: 1¼-10-2½-5½-daleko (23).
Stan toru: elastyczny (3,8).

Paweł Talarek, tak jak w ubiegłym roku, fetował zwycięstwo w Oaks

Trener młodszego pokolenia, Paweł Talarek, zanotował kolejny sukces. Przypomnijmy, że jego podopieczny Celebryta był drugi w Derby 2018 za Sewerusem. W ubiegłym roku wygrała pod Konradem Mazurem Oaks Cechini, a 21 września błyskotliwe zwycięstwo w tej cenionej nie tylko przez polskich hodowców gonitwie (klacze wygrywające Oaks są za darmo zapładniane nasieniem światowych, topowych reproduktorów) odniosła pod Szczepanem Mazurem Orfea (Haddag Al Khalediah – Orozona Fata po Nivourgonnatouchthis). Na prostej finiszowej z łatwością oderwała się ona od stawki i wygrała z przewagą 6 długości nad Nanią. Poprosiłem Pawła Talarka, aby opowiedział o sobie i swoich związkach z wyścigami.

– Pochodzę z Garwolina. Ukończyłem Inżynierię Środowiska na Politechnice Warszawskiej, prowadzę prywatną firmę. Miałem już bliski związek z wyścigami jako sędzia. Przez cztery sezony (2012-2015) byłem członkiem Komisji Technicznej. Mój ojciec Robert hoduje w Garwolinie konie arabskie od 1990 roku, a dwa lata później zaczął je oddawać do treningu na Służewiec. Najlepszym okazał się trenowany przez Krzysztofa Ziemiańskiego Cesihus, który w 2006 r. był drugi w Derby. Następnym dobrym arabem naszej hodowli był Cekur (ur. 2008). Podczas trzyletniej kariery w stajni Macieja Janikowskiego wygrał trzy gonitwy (w tym Nagrodę Kabareta), cztery razy zajmował drugie miejsca i był piąty w Derby.

– Bardzo dobre wyniki osiągał również szkolony przez Macieja Janikowskiego Cerwing (ur. 2010 r.). W wieku 3 lat wygrał dwie gonitwy i rewelacyjnie rozpoczął kolejny sezon od trzech zwycięstw z rzędu. Już myśleliśmy, że spełni nasze marzenia o zwycięstwie w Derby, ale niestety ciężka kontuzja przerwała jego karierę i na tor już nie powrócił. Świetnie zapowiadała się także Cedunia (ur. 2010), trenowana przez Józefa Siwonię. Ona również wygrała trzy wyścigi z rzędu, w tym pierwszą pozagrupową Nagrodę Europejczyka. W Białki podyktowała bardzo mocne tempo i po wyjściu na prostą jakby odjęło jej nogi. Przybiegła ostatnia, 40 dł. za świetną francuską klaczą Ancelly, którą wcześniej pokonała raczej przypadkowo o łeb. Na tym zakończyła wyścigową karierę.

– Przez lata kibicowałem naszym koniom na torze, było to moje hobby, ale w końcu postanowiłem uzyskać trenerską licencję i gdy nadarzyła się okazja (zwolniły się boksy po likwidacji stajni Marka Nowakowskiego) zadebiutowałem w 2017 roku jako trener, lecz tylko trzy konie z pięciu wyszły do startu. Dwa, klacz Cepadu i ogier Centor, biegały bardzo słabo, ale półbrat Cerwinga, Celebryta (oba są od tej samej matki Celineczki, ale mają różnych ojców, pierwszy Nougatina, drugi Vona) okazał się wart zachodu. Starałem się jak mogłem, żeby niczego mu nie brakowało, cięższej roboty również. Był dopieszczany, ale się odwdzięczył. Zrobił niespodziankę, wygrywając w debiucie w stawce koni, które już biegały. Potem już nie było tak łatwo, jednak poczynał sobie bardzo dzielnie. Był trzeci (Eldona, I gr.), piąty (Baska, kat. B) i drugi (Embargo, I gr.). Jako czterolatek był trzeci w Janowa i najważniejsze – drugi w Derby! Ubiegłoroczna wygrana Cechini, hodowli mojego ojca i własności mojej mamy Anny, bardzo podniosła mnie na duchu. Postanowiliśmy, że odejdzie do naszej stadniny na matkę i została już zapłodniona nasieniem światowej klasy reproduktora Gazwana (wspomniany na początku, drugi w UAE President Cup Central European Arabian Derby Katrain de Ghazal jest właśnie synem Gazwana – przyp. J.Z). Orfeę wyhodowali państwo  Milena i Maciej Kosiccy, którzy są jej współwłaścicielami razem ze mną. Niewykluczone, że Orfea pobiegnie jeszcze raz w tym roku i na tym zakończy wyścigową karierę – zakończył swą wypowiedź Paweł Talarek.

Nagroda Gazelli, Mlechy i Sahary (Oaks) – (kat. A)

1. Orfea dż. S.Mazur (60.0) 6
2. Nania dż. S.Abaev (60.0) 5
3. Krynka dż. B.Kalysbek Uulu (60.0) 2
4. Gina de la luz ARW k.dż. E.Zamudin Uulu (60.0) 3
5. Win Win k.dż. T.Kumarbek Uulu (60.0) 7
6. Dragana dż. K.Grzybowski (60.0) 4
7. Wierzba dż. K.Mazur (60.0) 9
8. Flagerta dż. S.Mura (60.0) 8
9. Anwena dż. K.Dogdurbek Uulu (60.0) 1

2400 m: 2’47,5″ (29-33,6-34,4-35,3-35,2).
Temperatura: 31°C, upalnie.
Styl: dowolnie.
Odległości: 6-2½-¾-1-łeb-3½-daleko (28)-4.
Stan toru: elastyczny(3,5)

Harry Blue sprostał roli faworyta

Trenowany przez Adama Wyrzyka Harry Blue, hodowli A. Chrząstek-Szyc oraz własności A. Chrząstek-Szyc i Vert A. Wyrzyk, sprawił sporą niespodziankę, zajmując czwarte miejsce w Derby. W biegu o Nagrodę Kurozwęk miał dwóch mocnych rywali, Wiktusa i Hyrokkina, ale sprostał roli programowego faworyta. Podczas szybkiego ostatniego kilometra, silnie wysyłany przez Stefano Murę utrzymał pierwsze miejsce, wygrywając o 2,5 długości przed Wiktusem, który po walce pokonał Hyrokkina.

Nagroda Kurozwęk – (kat. B)

1. Harry Blue dż. S.Mura (56.0) 4
2. Wiktus dż. S.Abaev (56.0) 6
3. Hyrokkin dż. K.Mazur (59.0) 3
4. Hamal dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 1
5. Anwena dż. B.Kalysbek Uulu (56.0) 2
Wycofany: Al-Dżaster st.u. R.Mannanbek Uulu (56.0) 5

2600 m: 3’07,5″ (8,4-38,1-36,2-36,3-34,8-33,7).
Temperatura: 18°C, pochmurno.
Styl: silnie wysyłany.
Odległości: 2½-¾-3½-daleko (49).
Stan toru: elastyczny (3,8).

Rewelacyjny Addag miał tylko jednego groźnego rywala

Polskiej hodowli oraz własności Andrzeja Urbanowskiego Addag (Haddag Al Akhalediah – Akadi TR po Von) z powodzeniem rywalizuje z końmi hodowli francuskiej. Po zwycięskim debiucie, w gonitwie o Nagrodę Borka (I gr. 1800 m) pokonał Azara i Ammasa. Co prawda uległ im nieznacznie w biegu o Nagrodę Białki (kat. A, 2000 m), ale w Amuratha (kat. B 2000 m) odniósł pod Konradem Mazurem zwycięstwo, pokonując Wagiego o 1,25 długości. W najbliższą niedzielę Ammas, Addag i Wagi powalczą o miano najlepszego trzylatka w gonitwie o Nagrodę Sambora (kat. A, 2200 m). Ciekawe czy do walki z ogierami włączy się Arima, hodowli oraz własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Małgorzatę Łojek. W Białki zajęła ona bliskie czwarte miejsce za Ammasem, Azaarem i Addagiem, łeb w łeb z Agarem Al Khalidiah (0,5-szyja-szyja-łeb w łeb). Zwycięzca uzyskał wtedy czas 2’22,1 na torze elastycznym (3,5). Dwa tygodnie temu, Arima łatwo wygrała Nagrodę PZHKA (kat. B, 2000 m), również na torze 3,5, uzyskała rezultat – 2’17,5” (34,3-33-34,2-36)!!! Świetny dżokej Jerzy Ochocki powtarzał mi często, żebym „nie patrzył na czasy”. Ale gdybym na nie „patrzył”, to bym jednak musiał wytypować Arimę na pierwsze miejsce, tak jak to zrobił typujący w programie wyścigowym jego redaktor Maciej Piłat! Ale czy klacz poradzi sobie z trzema ogierami?

Nagroda Amuratha – (kat. B)

1. Addag dż. K.Mazur (58.0) 4
2. Wagi (FR) dż. S.Abaev (58.0) 1
3. Obsesja dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 2
4. Mandat k.dż. E.Zamudin Uulu (58.0) 3
5. Ceyhun dż. D.Sabatbekov (58.0) 5

2000 m: 2’20,2″ (36,3-34,6-34,5-34,8)
Temperatura 22°C, pochmurno
Styl: wysyłany.
Odległości: 1¼-20-daleko (24)-7.
Stan toru: elastyczny (3,9).

Kilka tysięcy widzów przybyłych w niedzielne popołudnie na tor służewiecki oglądało gonitwy dorocznego Dnia Arabskiego, z których najważniejszą była rozgrywana po raz 41. Nagroda Europy dla 4-letnich i starszych koni czystej krwi. Nie zabrakło wielkich emocji, a także sensacyjnych rozstrzygnięć, gdyż tylko w trzech wyścigach zwyciężali faworyci, natomiast w pozostałych sześciu doszło do niespodzianek większego lub mniejszego kalibru. Niewątpliwie rywalizację najlepszych arabów trenowanych w Polsce uatrakcyjniły występy koni wyhodowanych i trenowanych w Holandii przez K. R. van den Bos, własności Rafała Płatka. Dwa z nich, Bayesa i Power Bolt zajęły drugie miejsca w głównych gonitwach mityngu, Nagrodzie Europy (Grupa 3 PA (kat A) i Traf Warsaw Mile – Listed PA (kat. A). Sportową rywalizację urozmaicił wspaniały, bajeczny pokaz taneczny dwóch koni arabskich, których dosiadały amazonki w tradycyjnych strojach, z udziałem tancerki ubranej w bliskowschodni, kolorowy strój. Na ten międzynarodowy mityng przybyli znakomici goście – m.in. ambasadorowie krajów Bliskiego Wschodu: Arabii Saudyjskiej, Kuwejtu i Kataru.

Rasmy Al Khalediah nie dał rywalom żadnych szans!

Niepokonany w wieku trzech lat w czterech startach (w ostatnim wygrał w Pizie), ośmioletni obecnie podopieczny trenera Janusza Kozłowskiego Rasmy Al Khalediah, w kolejnych sezonach był uznawany za bardzo dobrego średniodystansowca. Wygrał m.in. Jägersro (President of the U.A.E. Cup, L) 1730 m, Al Khalediah Poland Cup, kat. A, 1600 m oraz Bro Park (Sheikh Zayed Bin Sultan Al Nahyan Cup, L) na 1750. Na dystansach powyżej 2200 m (jako trzylatek zwyciężył na tym dystansie w gonitwie o Nagrodę Baska) pobiegł tylko dwukrotnie na 2400 m. Jako czterolatek był drugi w UAE President Cup – Porównawcza (pół długości za Wielkim Dakrisem) oraz w ubiegłym sezonie nieoczekiwanie pierwszy w Porównawczej Listed PA, bijąc po fantastycznym finiszu z ostatniego miejsca o 0,5 długości Nimroda. Sezon 2025 rozpoczął Rasmy od zwycięstwa gonitwie o Nagrodę Cometa (kat. B, 2000 m). Był faworytem, ale wygrana nie przyszła łatwo. Tylko o łeb wyprzedził Fragnara. Następnie wystartował w Szwecji, gdzie był czwarty w wyścigu na 1500 m (Wasmy Al Khalediah zajął drugie miejsce). W ostatnią niedzielę czerwca odniósł błyskotliwe zwycięstwo w prestiżowej Nagrodzie Ofira (kat. A, 2400 m). Prowadzony od połowy prostej finiszowej przez T. Kumarbeka Uulu „w ręku”, z łatwością oddalił się do rywali, wygrywając o 5,5 długości. Nic dziwnego, że był mocnym faworytem gonitwy o Nagrodę Europy, choć w notowaniach totalizatora „z góry” (13,10 za stawkę 5 zł) nieznacznie ustępował Fragnarowi (12,70), który na początku sierpnia ustanowił rekord toru na 2400 m- 2’42,5″. Jedyne obawy o jego postawę mogły być związane z dystansem 2600 m, na którym wystartował po raz pierwszy, a także z tym, że nie biegał od 28 czerwca. Trener Janusz Kozłowski w rubryce „Prosto ze stajni” zapewniał jednak, że jego podopieczny jest w formie. „Oczywiście, wolałbym dla niego nieco krótszy dystans, jednak mam nadzieję, że sobie poradzi i będzie w rozgrywce” – podkreślił.

No i poradził sobie, i to jak! W dystansie równym, mocnym tempem prowadził świeżo upieczony derbista Largo Winch, którego na przeciwległej prostej wyprzedziła wspomniana wyżej holenderska Bayesa. Rasmy Al Khalediah był prowadzony na 6-8 miejscu. Po wyjściu na prostą próbowała uciec Bayesa, ale finiszujący środkiem pola Rasmy, podobnie jak w poprzednim starcie, galopował „w ręku” niczym uskrzydlony i zwyciężył bardzo łatwo z przewagą aż sześciu długości nad Bayesą, którą na ostatnich metrach mocno naciskał Love Me de la Cere. Jako czwarty zameldował się w celowniku Fragnar. Osiągnięty na torze elastycznym (3,5) czas – 3’01,8″ można uznać za niezły, choć gorszy o ponad 5 sekund od rekordu Muqatila Al Khalidiah, ustanowionego w 2010 roku – 2’56,3″.

Rasmy Al Khalediah to ostatni francuski arab z kilku lat świetności AKF Polska Sp. z o.o. Przypomnijmy, że wcześniej trzykrotnie z rzędu Nagrodę Europy wygrywały konie własności Polska AKF, trenowane przez Macieja Kacprzyka: Salam Al Khalediah (2019), Shadwan Al Khalediah (2020) i Amwaj Al Khalediah (2021).

Było to 16 zwycięstwo Rasmy’ego w dotychczasowej karierze (dziesięć na Służewcu, sześć za granicą). Zapytaliśmy Huberta Kuleszę, jakie są dalsze plany startowe zwycięzcy Nagrody Europy w tym roku. – Wstępnie planujemy, że damy teraz Rasmy’emu czas na dłuższy odpoczynek. Najprawdopodobniej spróbuje po raz drugi wygrać Nagrodę Porównawczą, a następnie zostanie zgłoszony do  wyścigu w Pizie, gdzie wygrywał już trzykrotnie – poinformował prezes Polska AKF Sp. z o.o.

Nagroda Europy – Grupa 3 PA (kat. A)

1. Rasmy Al Khalediah (FR) k.dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) nr 5
2. Bayesa (FR) k.dż. J.Mariën (60.0) 10
3. Love Me de la Cere (FR) dż. S.Mazur (60.0) 4
4. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 6
5. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 8
6. Elevation Al Maury (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 2
7. Onyks dż. A.Turgaev (62.0) 7
8. Largo Winch dż. M.Srnec (59.0) 9
9. Chocolatebliss (FR) k.dż. K.Vanderbeke (57.0) 1
10. Ksar de l’Ardus (FR) dż. S.Vasyutov (62.0) 3

2600 m: 3’01,8″ (8,3-34,9-34,1-34,6-35,0-34,9).
Temperatura: 19°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: dowolnie.
Odległości: 6-szyja-1¾-6-3½-16-3½-8-2½.
Stan toru: elastyczny (3,5).

Lindahls triumfuje w Traf Warsaw Mile

Największym w całym Dniu Arabskim faworytem, zwanym w żargonie wyścigowym „słupem”, miał być drugi as trenera Kozłowskiego Wasmy Al Khalediah. Jednak ta prognoza się nie sprawdziła, na co niewątpliwie miał wpływ stan toru (w nocy z soboty na niedzielę dość mocno popadało), a także zbyt mocne tempo zaraz po starcie. Zabójcza była już pierwsza ćwiartka (31,6). Nic dziwnego, że galopujący na czele stawki Lightning Thunder i podążający za nim w pół siodła Wasmy, ostatecznie nie liczyły się w walce o zwycięstwo. Pierwszemu odjęło nogi już przed wyjściem na prostą i ukończył wyścig jako ostatni (minął go nawet słaby Cabaliros). Natomiast dosiadany przez Szczepana Mazura Wasmy próbował uciec stawce i uzyskał nawet przewagę ok. 3 długości. Wtedy S. Mazur obejrzał się, jakby wyczuł, że siły jego konia słabną. Przy bandzie zbliżał się Lindahls Anakin, dosiadany przez brata Szczepana, Konrada Mazura. Po krótkiej walce okazało się, że wielki faworyt gaśnie w oczach. Nie był on w stanie odeprzeć także ataku finiszującego polem Power Bolta. Na ostatnich metrach Power Bolt zaczął się niebezpiecznie zbliżać do Lindahlsa Anakina, ale ten zdołał utrzymać przewagę 0,5 długości.

– Mówiłem trenerce, że trzeba mu założyć okulary. Gdyby w nich pobiegł, moim zdaniem, by wygrał – skomentował krótko wyścig właściciel Power Bolta, Rafał Płatek. I dodał:  – To był niego bieg przygotowawczy  do UAE President Cup Central European Arabian Derby!!

Jak już informowaliśmy, pula nagród w tym prestiżowym biegu koni czystej krwi arabskiej sięgnie  kwoty 150 000 euro (ponad 650 tysięcy złotych). To pierwsza tak wysoka suma nagród w historii polskich wyścigów konnych. To przełomowe wydarzenie, zaplanowane na 28 września na warszawskim Służewcu, odbędzie się w ramach globalnej serii UAE President Cup Arabian Purebred Classic Series, wzmacniając wyjątkowość dnia Wielkiej Warszawskiej. 
Zwycięstwo Lindahlsa Anakina w Traf Warsaw Mile to największy sukces w trzyletniej karierze młodej trenerki Claudii Pawlak. Dwa lata wcześniej ten wyhodowany przez Dunkę A. Lindahl i będący jej własnością wałach był najlepszym trzylatkiem na Służewcu.

Traf Warsaw Mile – Listed PA (kat. A)

1. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 2
2. Power Bolt (FR) k.dż. J.Mariën (59.0) 6
3. Wasmy Al Khalediah (FR) dż. S.Mazur (62.0) 4
4. Nimrod (IT) dż. S.Vasyutov (62.0) 5
5. Baleegh A (SA) dż. S.Abaev (62.0) 1
6. Cabaliros (FR) k.dż. A.Kardanov (60.0) 7
7. Lightning Thunder (FR) k.dż. K.Vanderbeke (62.0) 3

1600 m: 1’48,9″ (7,8-31,6-33,6-35,9).
Styl: wysyłany
Odległości: ½-5-4½-10-13-2

Ammas najlepszym trzylatkiem

Rywalizacja czołówki trzylatków arabskich jest bardzo zacięta. Najpierw zaskoczył wszystkich wyhodowany, trenowany i będący własnością Andrzeja Urbanowskiego Addag, który wygrał dwukrotnie z rzędu. W trzecim występie został jednak pokonany o szyję przez francuskiej hodowli Abullaha Al Attyiah Ammasa, własności Restauracji „Canwa II” M. Wiśniewski i S. Wiśniewski, trenowanego przez Janusza Kozłowskiego. Te dwa konie i tym razem były na czele już w dystansie. Na finiszu ponownie lepszy okazał się Ammas, a tuż przed celownikiem Addaga wyprzedził jeszcze trenowany przez Justynę Domańską we Wrocławiu francuski Azzar, własności A. B. J i Ł. Gągałów.

Mający trzy zwycięstwa na koncie Ammas (wygrał także w debiucie) będzie zapewne faworytem Nagrody Sambora (kat. A, 2200 m), ale jego przewaga jest niewielka. Wystarczy powiedzieć, że aż pięć koni zmieściło się celowniku w przedziale około jednej długości. Duży postęp zrobiła zwłaszcza Arima, hodowli oraz własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Macieja Janikowskiego, która ukończyła wyścig na czwartym miejscu łeb w łeb z Agarem Alkhalediah.

Nagroda Białki – (kat. A)

1. Ammas (FR) dż. A.Turgaev (58.0) 9
2. Azaar (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 3
3. Addag dż. S.Mura (58.0) 5
4. Arima dż. S.Abaev (56.0) 7
4. Agar Al Khalediah dż. K.Mazur (58.0) 1
6. Glossy Gwen dż. S.Vasyutov (56.0) 4
7. Dekhal FA dż. S.Mazur (60.0) 2
8. Arnado dż. K.Dogdurbek Uulu (58.0) 8
Wycofany: Fairplay RP pr.dż. M.Zholchubekov (58.0) 6

2000 m: 2’22,1″ (35,8-36,5-34,7-35,1).
Styl: w walce.
Odległości: ½-szyja-szyja-łeb w łeb-9-10-15.

Niespodzianka w wyścigu dla 4-letnich i starszych klaczy

Gonitwa dla czteroletnich i starszych klaczy o Nagrodę Sabelliny zakończyła się nieoczekiwanym zwycięstwem francuskiej Zaram, hodowli Harasa de Mandore, własności I. Yordanova-Dimitrova, trenowanej przez Emila Zaharieva. Podczas finiszu łatwo oderwała się ona pod Antonem Turgaevem od walczących o kolejne płatne miejsca HM Farajllah, Madeehy Al Shahania oraz polskich klaczy Krynki i Nanii. Dopiero szósta była uważana w totalizatorze za faworytkę francuska Mghetha.

Był to drugi występ Zaram w Polsce. W lipcu zajęła drugie za miejsce Logmanem Muscatem na torze w Sopocie. Wyprzedziła wtedy niezłe francuskie klacze, Massivę de Monlau i Menwaal Al Shahanię. Jednak w pierwszym występie na Służewcu liczona była dopiero w siódmej kolejności (60 za 5 zł).

Nagroda Sabelliny – (kat. B)

1. Zaram (FR) dż. A.Turgaev (56.0) 6
2. HM Farajallah (FR) dż. S.Mura (56.0) 7
3. Madeeha Al Shahania (FR) dż. S.Vasyutov (56.0) 8
4. Krynka dż. B.Kalysbek Uulu (56.0) 3
5. Nania dż. S.Abaev (56.0) 4
6. Orfea dż. K.Mazur (56.0) 1
7. Mghetha (FR) dż. K.Grzybowski (56.0) 9
8. Eyd’a Alfash dż. S.Mazur (60.0) 2
9. Win Win k.dż. T.Kumarbek Uulu (56.0) 10
Wycofana Szanti: dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 5
Dodatkowe informacje
2000 m: 2’21,8″ (36,2-35,7-34,9-35,0).
Styl: łatwo.
Odległości: 3½-¾-kr. łeb-szyja-1¼-½-4½-13.

Trzecia „rzędowa” wygrana Darcknessa Al Ashai

Zakupiony przez Sławomira Pegzę 4-letni wałach Darckness Al Ashai, w sześciu biegach we Francji najwyżej uplasował się na 6 miejscu. Po trzech miesiącach treningu przez Cornelię Fraisl zrobił już furorę na Służewcu. Najpierw bardzo łatwo wygrał w połowie czerwca wyścig III grupy na 1800 m, bijąc aż o 8 długości Madeehę Al Shahania. Następnie 26 lipca zwyciężył w nieźle obsadzonej gonitwie IV grupy, pokonując dowolnie o 6 dł. nieźle zapowiadającą się HM Farajallah. Nic dziwnego, że był faworytem pierwszogrupowego Memoriału Bogdana Ziemiańskiego, zwłaszcza że tym razem niósł korzystną wagę (55 kg). Solidnym tempem prowadził w dystansie trzeci w Derby Wally, który na prostej dał się wyprzedzić właśnie tylko faworytowi. Darckness Al Ashai wygrywał pod K. Dogdurbekiem Uulu pewnie o 1,5 długości. Jako trzeci finiszował Al Dhabi, a czwarty był Almared, hodowli i własności Zbigniewa Górskiego, trenowany przez syna patrona gonitwy, Krzysztofa Ziemiańskiego.

Memoriał Bogdana Ziemiańskiego

1. Darckness Al Ashai (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (55.0) 7
2. Wally dż. A.Turgaev (55.0) 1
3. Al Dhahabi (FR) dż. S.Vasyutov (56.0) 3
4. Almared dż. S.Abaev (58.0) 6
5. Hyrokkin dż. K.Mazur (58.0) 9
6. Mahsoub (FR) dż. K.Grzybowski (61.0) 5
7. Monaasib (GB) dż. S.Mura (62.0) 2
8. Wiktus T.Kumarbek Uulu (58.0) 8
9. Meydan P Kossack (FR) dż. A.Reznikov (58.0) 4

1800 m: 2’05,4″ (22,4-34,8-33,2-35,0).
Styl: pewnie.
Odległości: 1½-½-2-3½-2-1½-2½-3.

Sensacyjny dublet w biegu II grupy dla trzyletnich klaczy!!!

Ten bieg miał mocną parę faworytek, Hersi Grand i Ajalę RA. Taki porządek miał w totalizatorze notowania 3:1 (czyli 9 zł za 3). Tymczasem od startu ton walce nadawała dosiadana przez R. Mannanbeka Uulu Munifa, hodowli i własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Macieja Janikowskiego. W czubie stawki była również Felicita MS, a z tyłu biegła wspomniana para faworytek. W końcówce jako druga finiszowała towarzyszka stajenna Munify – Erama, a Felicita MS utrzymała trzecie miejsce,. Dopiero czwartą pozycję zajęła trzecia w tym biegu podopieczna trenera Janikowskiego Ajala RA. Pierwsza faworytka Hersi Grand (10,60) była dopiero siódma. Za wygraną Munify totalizator pojedynczy płacił 104,80 zł, za porządek Munifa-Erama (159,70) – 413,30 za stawkę 3 zł! Trójki oraz czwórki nikt nie trafił, a także septymy, kwinty i tripli dwójek. 

Cała „obora” trenera Janikowskiego w celowniku. Na trzecim miejscu Felicita MS. Fot. Traf Online

Memoriał Izabelli Pawelec-Zawadzkiej

1. Munifa st.u. R.Mannanbek Uulu (58.0) 8
2. Erama pr.dż. M.Zholchubekov (58.0) 5
3. Felicita MS dż. S.Mura (58.0) 9
4. Ajala RA dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 3
5. Almareda dż. S.Mazur (60.0) 11
6. Sama NH k.dż. T.Kumarbek Uulu (58.0) 2
7. Hersi Grand dż. K.Grzybowski (58.0) 4
8. Sabbia dż. K.Dogdurbek Uulu (58.0) 10
9. Sima Al Khalediah dż. S.Abaev (58.0) 6
10. Parrana dż. A.Reznikov (58.0) 7
Wycofana: Gaza Al Khalediah dż. K.Mazur (58.0) 1

2000 m: 2’24,9″ (36,9-35,7-35,9-36,4).
Styl: wysyłany.
Odległości: łeb-1¾-1½-1½-1¾-¾-7-17-daleko(52)

Drugie zwycięstwo Antyfony

W rywalizacji koni trzyletnich pod patronatem Krajowego Ośrodka Wspierania Rolnictwa (I gr. 1800 m), drugie zwycięstwo odniosła trenowana przez Petro Nakoniechnyiego janowska Antyfona, dosiadana tym razem przez Kamila Grzybowskiego. Jest ona obecnie najlepszym trzylatkiem w tej specjalnej kategorii, gdyż w pozostałych startach zajmowała drugie miejsca.
Wzrost formy potwierdził wyhodowany przez L. Staniszewskiego i będący własnością K. i L. Staniszewskich, trenowany przez D. Bondarczuka Frego Prego, który poprzednim występie wygrał, występując z pozycji outsidera.

Nagroda Gangesa

1. Antyfona dż. K.Grzybowski (57.0) 1
2. Frego Pero dż. A.Turgaev (58.0) 4
3. Picadora dż. S.Abaev (56.0) 3
4. Erlend dż. M.Kryszyłowicz (58.0) 6
5. Bellmonda k.dż. T.Kumarbek Uulu (56.0) 2
6. Favonio dż. A.Reznikov (58.0) 5
Wycofany: Waiber st.u. S.Urmatbek Uulu (58.0) 7

1800 m: 2’15,1″ (22,7-36,0-36,3-40,1).
Styl: wysyłany:
Odległości: 1½-8-2½-14-19.

Trzecia edycja All-Polish Arabian Horse Championship organizowana przez Polski Związek Hodowców Koni Arabskich przeszła do historii. W dniach 5-6 lipca 2025 r., na terenie urokliwej Klikowskiej Ostoi Polskich Koni w Tarnowie, rozegrano dwa pokazy: jeden rangi B-International, drugi European Show, a wszystko to pod patronatem Global Champions Arabians Tour przy wsparciu rzeszy sponsorów i pasjonatów, którzy poświęcili ostatnie tygodnie swojego czasu na dopięcie wszystkiego na ostatni guzik.

Zgłoszone do pokazów konie zostały poddane ocenie przez dwa odmienne składy sędziowskie. Pokaz European Show sędziowali Kathleen Ohlsson, Amira Safady i James Swaenepoel, zaś B-International – Cedes Bakker, Scott Brumfield, Bérengère Fayt, Zico Guardia, Joanne Lowe, Mohamed Oussidhoum, Caroline Reid i Jonas Salzmann.

Pogoda na czas trwania pokazów została przez organizatorów zamówiona z wielkim wyprzedzeniem, dopisała wręcz aż za bardzo, gdyż z nieba lał się żar, zwłaszcza w niedzielę i nawet unikanie słońca oraz przebywanie w cieniu nie gwarantowało braku opalenizny. Duży, przestronny i jak zwykle elegancko urządzony namiot VIP kusił zapleczem gastronomicznym, a obsługa dbała, żeby nikt się zbyt szybko nie odwodnił w te upalne dni. Niestety, jak to czasem bywa w takie upalne lata, osobiście miałam możliwość docenić obecność karetki pogotowia i ratowników medycznych na miejscu.

Publiczność spoza namiotu VIP miała do dyspozycji trybuny wzdłuż krótszej ściany ringu oraz stoiska handlowe i gastronomiczne wokół klikowskiego Hubertusa. W niedzielę, niestety, w dziwny sposób, przy większym udziale publiczności, liczba stoisk zmniejszyła się, przez co dało się słyszeć głosy niezadowolenia i trudno się z nimi nie zgodzić. Warto natomiast zaznaczyć, że nie na wszystko organizator takiej imprezy ma wpływ, a niektóre nieprzyjemne sytuacje mają miejsce mimo najlepszych i najszczerszych chęci.

W tegorocznym katalogu, łącznie mogliśmy znaleźć około 150 rubryczek z imionami uczestników pokazu, natomiast większą popularnością cieszył się pokaz International. Niektóre konie oczywiście zostały zgłoszone na obydwa z nich, a także do klas pod siodłem czy prezenterów amatorów, część została wycofana, więc w ogólnym rozrachunku obejrzeliśmy około 100 koni. Przy jednym pokazie taka liczba robi wrażenie, przy dwóch – troszkę mniejsze. Miejmy nadzieję, że mniejsza liczba koni spowodowana, ogólnie rzecz ujmując, była właśnie koniecznością wyboru jednego z pokazów, a w szerszej perspektywie niewątpliwie trudnymi czasami, z jakimi wszyscy się mierzymy. Samo utrzymanie stada koni generuje teraz większe koszty niż jeszcze kilka lat temu, a kiedy dojdzie do tego wysłanie konia lub koni w trening pokazowy, uczestnictwo w pokazach… to koszty wzrastają dość gwałtownie. Myślę, że wszyscy chcielibyśmy, aby tarnowski czempionat nie zniknął nam z kalendarza, bo w Polsce mamy na tyle szczupłą pulę tego rodzaju imprez, że chyba dla każdego miłośnika arabów dodatkowa okazja do podziwiania takich zmagań jest na wagę złota.

Cieszy natomiast spora liczba nowych nazwisk w roli właścicieli pokazywanych koni, co wiąże się ze wzrostem zainteresowania końmi arabskimi. W mojej opinii jest to zasługa właśnie organizacji pokazów poza Białką i Janowem Podlaskim oraz szeroko pojętej promocji tych koni, która przez wiele lat mocno kulała. Co więcej, samo środowisko nowe osoby mogło wręcz potencjalnie odstraszać przez swego rodzaju hermetyczność.

Myślę, że wiele osób się ze mną zgodzi, że upalna pogoda i mocno napięty grafik – wiele koni, dwa pokazy z dużą liczbą klas i dwoma czempionatami do rozegrania, klasy pod siodłem, aukcja charytatywna – zmęczyły najbardziej wytrawnych graczy. Pół żartem, a pół serio, najbardziej odczuły to konie zgłoszone na oba pokazy, które w niedzielne popołudnie w trakcie czempionatów nie miały w sobie już tej świeżości i lekkości. Być może warto pomyśleć nad układem jeden dzień-jeden pokaz, chociaż to też nie dawałoby gwarancji, że konie odpoczną, natomiast nie byłoby sytuacji, że niektóre z koni prezentowały się sędziom i publiczności trzy razy jednego dnia.

Mimo takich małych zgrzytów, których niektórzy być może nawet nie zauważyli, całe wydarzenie zapisało się w pamięci różnego rodzaju miłymi, emocjonalnymi, wzruszającymi momentami. Bo kto z nas nie będzie wspominał chwili, kiedy wszyscy wstrzymaliśmy oddech w trakcie rozgrywania klasy prezenterów amatorów, kiedy to kasztanowata Esmina wyrwała się z ręki Elizie Tarczyńskiej i pognała w siną dal? A potem, moment, w którym Eliza została uhonorowana – tak właśnie: uhonorowana – specjalną nagrodą Bravery Trophy, by mimo wszystko dobrze wspominała ten występ?

Komu nie zakręciła się łezka w oku przy okazji symbolicznego powrotu białeckiego Pesala do Polski? Myślę, że Renacie Kurzyńskiej nawet nie jedna. A takich momentów było znacznie więcej. Miłym akcentem było nagrodzenie także najlepszych koni Pure Polish czy chociażby rozegranie wyżej wspomnianej klasy amatorów. Organizacja aukcji charytatywnej na rzecz jednej z placówek opiekuńczych w Tarnowie to też moment, który pozostaje w pamięci – tak dla osób zaangażowanych w jej organizację i przebieg, przez darczyńców i licytujących, po oczywiście podopiecznych takiej placówki. Dobro wraca i myślę, że wsparcie dla takich miejsc jest naprawdę ważne w aspektach od czysto materialnych po społeczne i oby tarnowska licytacja była wzorem dla kolejnych.

Organizacja aukcji, sobotniego wieczoru hodowców czy degustacji pierogów, nalewek, a w tym roku dodatkowo wyśmienitego sera koziego w piątkowy wieczór to stały punkt programu tarnowskiego pokazu. W mojej skromnej opinii, atmosfera panująca w Tarnowie w sposób celowy i zaplanowany ma za zadanie budowanie więzi międzyludzkich, integrację i łączenie, a nie dzielenie ludzi w tym jakże wąskim środowisku. Silniej zintegrowane, życzliwe sobie i innym środowisko, przyjazna atmosfera wokół wydarzenia to recepta na sukces. Sam pomysł „zmartwychwstania” radomskiego czempionatu bez pominięcia jego twórców już sam w sobie był aktem zdrowej współpracy i chęci zrobienia czegoś wspólnie, a kolejne edycje nowego-starego pokazu, sposób organizacji i prowadzenia go w wytyczonej wcześniej formule tylko utwierdzają mnie w tym przekonaniu.

Jak można łatwo zauważyć, w tym roku, wyjątkowo, nie znajdziecie Państwo w moim tekście informacji o wynikach pokazów. Odsyłam na stronę www.arabianessence.tv, gdzie można znaleźć materiały filmowe z każdej z rozgrywanych klas i kompletne wyniki, a moje spostrzeżenia traktujcie jako subiektywne uzupełnienie tamtych relacji. Do zobaczenia niebawem!

Tydzień przed Galą Derby koni pełnej krwi angielskiej (6 lipca) odbyły się najważniejsze gonitwy pierwszej części sezonu dla arabów, nagrody: Ofira (dla czteroletnich i starszych, kat A, 2400 m) oraz Janowa (Przychówku) dla czterolatków, kat. A, 2600 m. W pierwszej z nich błyskotliwe zwycięstwo odniósł ośmioletni Rasmy Al Khalediah, który w połowie prostej z widoczną łatwością „odjechał” pod T. Kumarbekiem Uulu rywalom, osiągając w celowniku przewagę 5,5 długości nad Lindahlsem Anakinem, który sprawił sporą niespodziankę. Trzeci, o 0,75 dł., był Elevation Al Maury, a dopiero czwarty mocno faworyzowany Fragnar (9,50 za stawkę 5 zł). O tym, że za Rasmy’ego płacono ponad dwukrotnie więcej (20,73), zadecydował najpewniej jego występ w Szwecji, gdzie 6 czerwca zajął czwarte miejsce na dystansie 1500 m (Wasmy Al Khalediah był drugi). Francuskiej hodowli zwycięzca, trenowany przez Janusza Kozłowskiego, jest własnością Polska AKF S. z o.o. Była to druga wygrana Rasmy’ego w tym sezonie. Podczas inauguracji  triumfował on w biegu o Nagrodę Cometa (kiat. B, 2000 m), ale wówczas musiał stoczyć zaciętą walkę z Fragnarem i zwyciężył o łeb!

Nagroda Ofira

1. Rasmy Al Khalediah (FR), k.dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) nr 1
2. Lindahls Anakin (DK), dż. K.Mazur (62.0) 5
3. Elevation Al Maury (FR), k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 4
4. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 3
5. Onyks st.u. O.Nowak (62.0) 6
6. Salsabil II (FR), dż. S.Abaev (62.0) 2

2400 m: 2’43,8″ (28,8-33,8-35,2-33,1-32,9).
Temperatura: 23°C, pochmurno.
Styl: bardzo łatwo.
Odległości: 5½-¾-1¾-7-15.
Stan toru: lekko elastyczny (3,1).

Mistrzowski finisz Szczepana Mazura na Elnizo

Po łatwej wygranej Elnizo (Muqatil – Elniza po Mared Al Sahra) w biegu w wyścigu II grupy, o 7 dł. nad Hyrrokinem, w bardzo dobrym czasie na 2000 m – 2’17,3″, stał się on pierwszym faworytem (10,80) prestiżowej dla polskiej hodowli Nagroda Janowa. W drugiej kolejności liczony był zwycięzca Nagrody Pamira (kat. B, 2200 m) Kasanova (17,80), w trzeciej Wiktus (33,80), w czwartej Wally (57,50), w piątej Harry Blue (58,40) i dopiero w szóstej Largo Winch (61,00), który był trzeci za Kasanovą i Fire on the Trackiem w gonitwie o Pamira (kat. B, 2200 m).

Podczas startu przewrócił się w boksie Rasi Al Kahlediah, zrzucając dżokeja Kamila Grzybowskiego, któremu na szczęście nic się nie stało. W niedzielę w ostatniej gonitwie odniósł on na folblutce Inwencji 300 zwycięstwo w karierze. Gratulujemy!

Rasi Al Khalediah sam pogalopował za peletonem, ale odległość była na tyle bezpieczna, że nie przeszkadzał w rozgrywce. W dystansie, do ostatniego zakrętu prowadził z przewagą lider Kasanovy, Fire on the Track, który dyktował mocne, równe tempo (8,3-34-34,1-34,7). Jednak podczas jeszcze szybszego ostatniego kilometra (33,8-33,6) nie wszystkie konie były w stanie skutecznie finiszować. Wysforowały się tylko Largo Winch i Elnizo. Stoczyły one pasjonującą walkę do samego celownika. Z niewielką przewagą prowadził podopieczny trenerki Kamili Urbańczyk, dosiadany przez Erbola Zamudina Uulu. Jednak Elnizo pod Szczepanem Mazurem mocno go naciskał. Dopiero dosłownie na ostatnich metrach w całej krasie objawiło się techniczne mistrzostwo jazdy najlepszego polskiego dżokeja, który podczas późnej jesieni i zimą wygrał w Katarze 40 gonitw (w większości na arabach). Tak wyliczył ostatnie foule, że w celowniku Elnizo wyprzedził Largo Wincha o łeb! Trzeci na mecie Wally stracił do walczącej pary 9 długości, a czwarta, niedoceniana Nania (109,50), 13 długości.

Był to drugi wspaniały sukces trenera Janusza Kozłowskiego podczas ostatniej czerwcowej dwudniówki. Elnizo został wyhodowany przez właściciela Stadniny w Nowej Małej Wsi k. Leoncina, hodowcy i byłego trenera Jana Głowackiego (dwukrotnie konie jego hodowli wygrały Derby: w 2002 roku Gafal i w 2013 Wares). Od kilku lat J. Głowacki zajmuje się już tylko hodowlą. Właścicielami Elnizo są syn hodowcy, Piotr , oraz S. Szczepkowski. W niedzielę, w Janowa brał udział także drugi koń hodowli J. Głowackiego, Wiktus, który zajął piąte miejsce.

Poprosiliśmy trenera Kozłowskiego o ocenę występów jego koni.

– Bardzo liczyłem na Rasmy’ego Al Khalediah, jednak styl tego zwycięstwa spodobał się chyba nie tylko mnie, ale także wszystkim miłośnikom wyścigów arabów. Przypięto mu łatkę średniodystansowca, tymczasem już po raz drugi udowodnił, że dystans 2400 m nie jest dla niego za długi. Jesienią ub. roku wygrał Nagrodę Porównawczą, a teraz Ofira, w czasie 2’43,8″, tylko o 0,4 s gorszym od wyśrubowanego rekordu toru Zenhafa. Pewnie by ten rekord, poprawił, gdyby miał godnego siebie rywala.

Spodziewałem się także zwycięstwa Elnizo, ale nie sądziłem, że Largo Winch pobiegnie tak dobrze. Solidnie mnie przestraszył swoją postawą zarówno w dystansie, jak i podczas finiszu. Mój podopieczny dzielnie walczył, jednak ostatecznie kropkę nad „i” postawił Szczepan. Proszę tylko porównać jego dosiad tuż przed celownikiem z dosiadem Erbola; jakby przylgnął do szyi konia, a rywal był odchylony. Ten moment zadecydował, że Elnizo wygrał o łeb. Myślę, że po prawie miesięcznym odpoczynku, w Derby znowu powalczy o zwycięstwo, jednak czy wygra na dystansie o 400 m dłuższym, trudno przewidzieć. Trochę więcej spodziewałem się po występie Wiktusa, jednak trzeba wziąć pod uwagę, że był to dopiero drugi jego wyścig w tym roku, a tempo było mocne już od startu. Dlatego przez większość dystansu galopował na końcu stawki i na prostą wbiegł po największym kole. Mimo to podczas bardzo szybkiej końcówki zdołał odrobić kilkanaście długości i ostatecznie zajął piąte miejsce, o 1,25 długości za czwartą Nanią. Liczę na to, że do Derby przystąpi już w wyższej formie i będzie widoczny bardziej z przodu na prostej finiszowej. Natomiast, czy pobiegnie Win Win, zdecydują właściciele. Moim zdaniem, sądząc na podstawie jej występu w Janowa (8 miejsce, 24 długości za Wiktusem), realne szanse na dobry wynik będzie miała w głównej gonitwie dla czteroletnich klaczy (Oaks), która jest rozgrywana w połowie września na dystansie 2400 m – powiedział nam trener Janusz Kozłowski.

Przypomnijmy, że Kozłowski jako dżokej wygrał Derby trzykrotnie: w 1980 r. na Mahoniu, w 1982 r.na Elemencie i w 1991 na trenowanym na Służewcu niemieckim Minosie, który jako pierwszy i ostatni zagraniczny arab wygrał polskie Derby. Od tamtej pory wyścig o błękitną wstęgę dla koni arabskich jest rozgrywany tylko w krajowej konkurencji. W ponad 20-letniej karierze trenerskiej Janusz Kozłowski triumfował po zwycięstwach w Derby Ziko (2014) i Shannon Quenn (2017).

Warto także podkreślić, że w dorobku utalentowanej trenerki Kamili Urbańczyk, prowadzącej niewielką stadninę w miejscowości Jaźwie (60 km za Warszawą), jest zwycięstwo Mogadiusza w Janowa i Derby (2016) oraz wygrana Ewesta w Janowa i drugie miejsce w Derby (2022). Ponadto Ben Bark był trzeci w Janowa i drugi w Derby (2023). Po tym, co pokazał w niedzielę, należy w Largo Winchu upatrywać mocnego faworyta na tegoroczne Derby (27 lipca).

Nagroda Janowa (Przychówku)

1. Elnizo dż. S.Mazur (59.0) 1
2. Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 7
3. Wally dż. A.Turgaev (59.0) 3
4. Nania dż. S.Vasyutov (57.0) 4
5. Wiktus dż. S.Abaev (59.0) 12
6. Kasanova dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 6
7. Harry Blue dż. S.Mura (59.0) 9
8. Win Win k.dż. T.Kumarbek Uulu (57.0) 5
9. Fire On The Track pr.dż. M.Zholchubekov (59.0) 11
10. Flagerta dż. K.Mazur (57.0) 2
Wycofane koń: Julius k.dż. K.Kamińska (59.0) 8
Uznany za pozostawionego na starcie: Rasi Al Khalediah dż. K.Grzybowski (59.0) 10

2600: 2’58,5″ (8,3-34,1-34,0-34,7-33,8-33,6).
Temperatura: 24°C, pochmurno.
Styl: w walce.
Odległości: łeb-9-4-1¼-5-14-5-1¼-daleko (24).
Stan toru: lekko elastyczny (3,1).

Addag niepokonany w stawce trzylatków

W pierwszej gonitwie I grupy dla koni trzyletnich (Nagroda Borka, 1800 m) wystartowało ośmioro zwycięzców oraz jeden, Azaar, który dwukrotnie zajmował bliskie drugie miejsca. Poprowadził Haddag, na którym tym razem zamiast Oskara Nowaka pojechała jego koleżanka Oliwia Szarłat. Podyktowała ona dość mocne, w miarę równe tempo, jednak końcowe 500 m było najszybsze (32,8). Haddag zdołał pierwszy dociągnąć do mety, ale z minimalną przewagą (o nos) nad Azzarem, za którym w odległościach: kr. łeb i 0,5 dł. wpadły na metę mocno faworyzowany Ammas i Khayaaly. Czas wyścigu, jak na trzylatki rozpoczynające karierę, był bardzo dobry – 2’03,8″.

Hodowcą, właścicielem i trenerem zwycięzcy Nagrody Borka jest Andrzej Urbanowski, który w ubiegłym roku przygotował Onyksa do sensacyjnych zwycięstw, najpierw w Derby, a potem w Michałowa.

Pierwszy wyścig pozagrupowy dla trzylatków, Nagroda Europejczyka (kat. B, 1800 m), zostanie rozegrany w dniu Derby, w niedzielę 27 lipca.
Po Gali Derby dla koni pełnej krwi angielskiej nastąpi na Służewcu trzytygodniowa przerwa. Wyścigi (także dla arabów) podczas dwóch najbliższych weekendów odbywać się będą na torze w Sopocie.

Jak wiosna przynosi świeżość i obietnicę nowego życia, tak Białka prezentuje młodzież polskiej hodowli: roczniaki, dwu- i trzylatki, które dopiero rozpoczynają swoją pokazową drogę i hodowlaną przyszłość. Stadnina w Białce przywitała gości w sobotę 7 czerwca prawdziwie letnim upałem, co w tym kapryśnym pogodowo roku było pewnym zaskoczeniem. Niedziela, czyli 8 czerwca, z kolei przyniosła ulgę, a nawet w drugiej części dnia odrobinę deszczu, który na szczęście nie zakłócił sprawnego przebiegu wydarzenia. Właśnie w Białce najmocniej czuję, jak zamyka się pewien krąg. Konie, którym lata temu kibicowałam tu jako roczniakom, dziś są już matkami i ojcami być może przyszłych czempionów. Dlatego na ten pokaz czekałam z wyjątkową ciekawością, ponieważ w katalogu znalazło się potomstwo właśnie tych koni, którym przed laty tak gorąco kibicowałam.

O stronie technicznej słów kilka

Organizatorami tegorocznego pokazu w tej wiosennej scenerii były Klub Jeździecki Białka oraz Polski Związek Hodowców Koni Arabskich. Pokaz swoim patronatem honorowym objęła Wicemarszałek Sejmu RP Dorota Niedziela, patronaty przyznały również dwie instytucje: Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa oraz Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W katalogu lista zgłoszonych koni kończyła się na numerze 96, spośród których na ringu zaprezentowało się 91 koni. Na tle innych europejskich pokazów to bardzo dobry wynik, biorąc pod uwagę, jak wiele zgłaszanych koni nie pojawia się nawet na prestiżowych imprezach. Dodatkowo rozegrano klasę prezenterów amatorów, w której oceniono pięć koni wraz z ich prezenterami.

Odpowiedzialnego zadania oceny urody najmłodszego przychówku koni arabskich podjęło się grono sędziowskie w składzie: Eric Gear (Francja), Łukasz Goździalski (Polska), Alaa Hammad (Bahrajn) oraz Cristian Moschini (Włochy). Nad prawidłowym przebiegiem pokazu czuwała komisja dyscyplinarna, w której skład weszli: Suzanne Hennekens (Holenderka mieszkająca w Wielkiej Brytanii – taka ciekawostka), Irena Cieślak i Cezary Hubert Krawczyk (obydwoje z Polski).

Funkcję stewarda na ringu pełniła debiutująca przed rokiem Joanna Krawczyk, a sprawnego przebiegu imprezy doglądała Anna Stojanowska. Całość poprowadził charyzmatyczny Mirosław Kołodziej, znany z niewyczerpanych pokładów dobrego humoru.

Na gości w namiocie czekało wyborne jedzenie, a aromatyczna kawa i pyszne ciasta umilały oczekiwanie na swoich faworytów. Na tych, którzy chcieli zaspokoić ciekawość regionalnych smaków, czekały stoiska z kulinarnymi niespodziankami w ramach odbywającej się Bitwy Regionów, konkursu kulinarnego dla kół gospodyń wiejskich promującego lokalne specjały, a organizowanego przez KOWR.

Oczywiście nie każdy jest wielkim smakoszem, więc znaleźli się i tacy, którym połączenie obu wydarzeń nie do końca przypadło do gustu. Rzeczywiście, zdarzały się momenty, gdy muzyka z pokazu była przygłuszana dźwiękami dochodzącymi z sąsiedniego wydarzenia, ale można na to przymknąć oko i popracować nad tym w przyszłym roku. Nie ma co dostrzegać drzazgi w cudzym oku, nikt nie jest doskonały – zamiast tego warto skupić się na tym, co naprawdę ważne.

Przenosimy się więc na ring, gdzie hodowcy prywatni udowodnili, że konsekwentna praca, wytrwałość i – jak się wydaje – pewnego rodzaju „szósty zmysł” hodowlany zawsze przynoszą efekty. Tegoroczny czempionat wyraźnie pokazał, że po ogiery arabskie należy zaglądać do stadnin prywatnych, natomiast po klacze do państwowych. Choć, jak się okazało, „czarnym koniem” pokazu została klaczka, która przyjechała… prosto z prywatnego pałacu.

El Primero to znaczy pierwszy. Klasa ogierków rocznych

W upalny sobotni poranek jako pierwsze szlak na ringu przetarły roczne ogierki, łącznie 12 zawodników, 5 w klasie A i 7 w klasie B. Z numerem 1 na ringu pojawił się syn ogiera Morion, michałowski gniady Dytwin od klaczy Dama Róż po Vitorio TO, któremu sędziowie przyznali 91,17 pkt. Zapewniło mu to drugie miejsce w klasie. Wyprzedził go jego stajenny kolega, siwy, bardzo uroczy ogierek Aaron (KA Nabras – Anielka / Ekstern), który uzyskał 91,53 pkt. Do czempionatu z trzeciego miejsca i notą 91 pkt wszedł prawnuk Pianissimy, siwy Pianisto KL (Lyric E.A. – Pianissa KL / Ajman Moniscione), hodowli i własności stadniny Klikowa Arabians.

Na pierwsze „dwudziestki” nie trzeba było długo czekać. Dwoma „20” za typ sędziowie obdarowali w klasie B ogierka El Primero (Has Rasheed – Elprima / Wadee Al Shaqab), hodowli i własności Bartosza Redestowicza. Hodowcy mieli nosa, nadając mu to imię, które w języku hiszpańskim oznacza „pierwszy”, bowiem El Primero zdobył łącznie 92,33 pkt i zostawił swoich rywali daleko w tyle. Była to najwyższa nota sobotnich zmagań. Imię zobowiązuje, a o El Primero usłyszymy także w niedzielnym czempionacie.

Drugie miejsce w klasie powędrowało do wyhodowanego przez Leszka Jarmuża w Stadninie Koni Kębliny syna ogiera Star Farid, gniadego El Soray LJ od klaczy El Soraya po Wadee Al Shaqab, który zdobył 91,33 pkt, w tym jedną „20” za ruch. Na trzecim miejscu uplasował się janowski Palafreno (Nahil Al Khalediah – Portulaka / Pogrom) z oceną 90,33 pkt.

W cieniu legendy. Dwulatki i trzylatki na ringu

W klasie ogierów dwuletnich w szranki stanęło osiem koni. Jako pierwszy na ringu pojawił się zeszłoroczny Srebrny Czempion Ogierów Rocznych Młodzieżowego Pokazu w Białce i Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim, a także brązowy medalista czempionatu w Pradze, michałowski Partes (Dominic M – Protekcja / Ekstern). Tym razem jednak zaprezentował się zdecydowanie poniżej swoich możliwości. Wobec buńczucznej natury i wyraźnego braku chęci do współpracy z prezenterem, występ zdecydowanie nie należał do udanych. Z wynikiem 89,5 pkt uplasował się poza czołówką. Potencjał jednak w tym ogierze drzemie niemały, kto wie, może jeszcze z sukcesami wypłynie na szerokie wody.

Do finału, z oceną 90,17 pkt, nie zakwalifikował się tym razem klikowski Poker Move KL (RFI Unique – Plivia / Kahil Al Shaqab), który ubiegły sezon zakończył trzema brązowymi medalami: z Białki, Tarnowa i Janowa Podlaskiego. Prym wiódł natomiast Palatyn PA (Morion – Prasada PA / Empire) ze Stadniny Koni Dąbrówka, któremu sędziowie przyznali dwie „20” za głowę z szyją, co złożyło się na notę 91,5 pkt i pewne zwycięstwo w klasie. Drugie i trzecie miejsca przypadły ogierom ze stadnin państwowych, a więc michałowskiemu Egnerowi (Prometeusz – Emdrona / Medalion) i janowskiemu Pierrowi (Picasso Di Mar – Pamina / Pogrom). Obaj uzyskali identyczną notę końcową, czyli 90,33 pkt. O wyższej lokacie Egnera przesądziły lepsze noty za typ. Warto podkreślić, że obydwaj panowie są wnukami legendarnej Pianissimy: Egner od strony ojca, a Pierre od strony matki.

W klasie ogierów trzyletnich żaden spośród sześciu uczestników nie przekroczył progu 91 pkt. Śnieżnobiały, niczym bohater z baśni, Palissander SW (Raoud Al Bidayer – Pilarosa / Al Adeed Al Shaqab), hodowli Suweco Stud i własności Polia Arabians, uzyskał najwyższą notę, wynoszącą 90,67 pkt. Na drugim miejscu uplasował się z oceną 90,33 pkt wyhodowany przez śp. Lecha Błaszczyka Panier (EKS Farajj – Paprotnia / Elgast), syn znakomitej, utytułowanej Paprotni, ur. w 2017 r., która również była wychowanką tego zasłużonego hodowcy. Paprotnia jako roczniaczka wywalczyła brązowe medale w Białce i na Narodowym Pokazie w Janowie, a rok później została Srebrną Czempionką Europy. Sukces ten powtórzyła również w kolejnym sezonie. Tym bardziej cieszy, że Marek Łukaszewski (GR-H Słowianin), obecny właściciel Paniera i wnuk Lecha Błaszczyka zarazem, zdecydował się pokazać go w Białce.

Na trzecim miejscu z identyczną notą, ale niższymi ocenami za typ, uplasował się Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix), hodowli i własności Krzysztofa Jagielskiego. Przypomnijmy, że w ubiegłym roku Fawoniusz zdobył tytuł Srebrnego Czempiona Ogierów Młodszych podczas All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie oraz brąz w czempionacie młodszych ogierów Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim. Wszystko wskazuje na to, że walka o srebrny i brązowy medal rozegra się właśnie pomiędzy Panierem a Fawoniuszem.

Triumfy córek Mutabahiego Al Hawajer i cień niedosytu klasy C. Klaczki roczne

Klaczki roczne zaprezentowały się w Białce wyjątkowo licznie. Na ringu pojawiło się aż 38 młodych zawodniczek, podzielonych na trzy klasy: IVA, IVB i IVC. W klasie A wyróżniała się prześliczna Psyche Alia, hodowli i własności Stadniny Koni Chrcynno-Pałac. Klaczka zgarnęła aż sześć „20”: komplet za głowę i szyję, dwie za typ oraz jedną za ruch, co przełożyło się na wynik 92,17 pkt i pewne zwycięstwo w klasie. Można powiedzieć, że był to dopiero przedsmak, bo jak się miało okazać, Psyche Alia wówczas jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa. Zwycięstwo w klasie było prologiem do tego, co miało wydarzyć się w niedzielę.

Rodowód tej klaczki mówi sam za siebie. Jej ojciec, Nahil Al Khalediah, już jako roczniak w 2021 sięgnął po tytuł Narodowego Czempiona Polski Ogierków Rocznych, a rok później powtórzył ten sukces, zdobywając złoto w Czempionacie Ogierów Młodszych w Janowie i srebro na Młodzieżowym Pokazie w Białce. To ogier o zachwycającej głowie, prezentujący nowoczesny typ konia pokazowego. Nie mniej znaczącą rolę w tej układance odgrywa matka Psyche Alii, słynna Psyche Victoria (po Ekstern), nie tylko utytułowana klacz pokazowa, ale przede wszystkim matka czempionów. To właśnie ona przynosiła swoim hodowcom powody do dumy, dając stadninie Chrcynno-Pałac czempionów, m.in. ogiera Psyche Keret (po Khidar), Narodowego Czempiona Polski z 2022 roku, oraz Srebrną Czempionkę Klaczy Młodszych z 2023 roku, Psychę Apsarę (po Ghaith Al Zobair). Wszystko wskazuje na to, że Psyche Alia już szykuje się, by pójść w ślady swoich słynnych krewnych.

Na drugim miejscu uplasowała się córka „fruwającej” michałowskiej Protekcji (po Ekstern) oraz ogiera Mutabahi Al Hawajer, klaczka Peoria, która niestety nie pozostanie w swojej macierzystej stadninie. Wkrótce zamieszka tuż obok swojego ojca, w stadninie Sama Najd w Królestwie Arabii Saudyjskiej. Peoria bardzo przypomina swoją matkę, po której odziedziczyła piękną głowę, śliczne oko oraz charakterystyczną dla Protekcji linię górną. Klaczka uzyskała 91,5 pkt, w tym wysokie noty za typ, głowę z szyją oraz ruch, w każdej z tych kategorii sędziowie przyznali jej cały rząd ocen 19,5 pkt. Protekcja piękniała z roku na rok i mam przeczucie, że w przypadku Peorii będzie podobnie.

Na trzecim miejscu, z notą 91,17 pkt, uplasowała się klaczka o wdzięcznym imieniu – Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadar’s Echoo), hodowli i własności Stadniny Suweco Niny Suskevicovej.

W klasie B, spośród 14 konkurentek, aż cztery klaczki były córkami ogiera Mutabahi Al Hawajer i to właśnie one rozdawały karty. Wszystkie znalazły się w pierwszej piątce. Pierwsze miejsce zdobyła janowska, kasztanowata Parita (od Paterna po Eden C) z notą 91,83 pkt, wzbogaconą o jedną „20” za typ i dwiema „20” za głowę z szyją. Tuż za nią była siwa michałowska Zanella (od Zigi Zara po Shanghai E.A.) z wynikiem 91,5 pkt. Z taką samą notą trzecie miejsce zajęła urodzona w Janowie Podlaskim Empora (od El Fariha po Ascot DD), która, podobnie jak Peoria, zamieszka w saudyjskiej stadninie Sama Najd. Ostatnia z córek Mutabahiego, michałowska El Bella, bardzo podobna do swojej matki klaczy El Bellisima (po Ascot DD) zajęła piąte miejsce z notą 91 pkt. Czwarte miejsce przypadło natomiast innej przedstawicielce Michałowa, siwej Wiosennej Przygodzie (KA Nabras – Wiosenna Róża / Empire), której sędziowie przyznali 91,33 pkt.

Klasa C klaczek rocznych zapowiadała się obiecująco, ale w czempionacie okazała się klasą wielkich przegranych. Na razie warto wspomnieć, że zwyciężczyni tej klasy, klaczka Ermenia (Picasso Di Mar – Emiliona / Złoty Medal), hodowli i własności Bogdana Mikołajczuka, otrzymała cały rząd „20” za ruch i łącznie 92 pkt. Nieco niżej, z notą 91,83 pkt, uplasowały się klaczki z drugiego i trzeciego miejsca. Lepsze noty za typ (jedna „20” i dwie „19,5”) zapewniły drugą lokatę janowskiej El Sorpresie (KA Nabras – Entega / Ekstern). Na trzecim miejscu pojawiła się kolejna córka ogiera Mutabahi Al Hawajer siwa, michałowska Epiforana (od Espana po QR Marc), która uzyskała trzy „20”: jedną za typ i dwie za ruch.

Siedem „dwudziestek” Elzoyi i najwyższa nota Anagrammy – dwulatki pod znakiem Janowa

Niedzielny poranek przywitał uczestników pokazu zdecydowanie łaskawszą aurą. Uporczywa duchota soboty ustąpiła miejsca rześkiemu powietrzu. Na horyzoncie co prawda wisiały deszczowe chmury, ale temperatura wyraźnie spadła. To był wyczekiwany oddech ulgi zarówno dla koni, jak i dla publiczności. W takiej atmosferze na ring wkroczyły klaczki dwuletnie. Klasa ta zgromadziła łącznie 19 zawodniczek. Ani w klasie A, ani w klasie B rywalki nie były w stanie zagrozić reprezentantkom Stadniny Koni Janów Podlaski, które niepodzielnie zdominowały rywalizację.

W klasie A wysoko poprzeczkę postawiła srebrzysto-siwa Elzoya (Prometeusz – Euzona / Om El Bellissimo), zdobywając imponujące 93,33 pkt. Na ten wynik złożyło się aż siedem „20”, komplet za ruch oraz po dwie za typ i za głowę z szyją. W liczbie uzyskanych „20” nikt nie zdołał jej pobić. Elzoya już w ubiegłym roku trzykrotnie stawała na podium z brązowymi medalami: w Białce, Tarnowie oraz podczas Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim. Czy w tym sezonie uda jej się wspiąć jeszcze wyżej? Zdecydowanie ma ku temu potencjał.

Drugie miejsce z notą 92 pkt zajęła gniada Ghaila AO (Morion – Ginevra / AJ Mardan), hodowli i własności Adama Ochmanna, czyli wielkopolskiej stadniny Polia Arabians. Klaczka otrzymała po jednej „20” za typ i za głowę z szyją. Klaczka jest zeszłoroczną Srebrną Czempionką Klaczek Rocznych Czempionatu Europy w Lier. Trzecią finalistką, z oceną 91,5 pkt (w tym jedna „20” za ruch), została prywatnej hodowli Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis), wyhodowana i będąca własnością Stadniny Koni Chrcynno-Pałac.

W klasie B poprzeczkę wyśrubowała Anagramma (Picasso Di Mar – Aminata / Abyad AA), zeszłoroczna złota medalistka pokazu w Białce, zdobywczyni tytułu Best in Show Klaczy, czempionka Pokazu Narodowego w Janowie Podlaskim oraz srebrna medalistka pokazu w Pradze. Anagramma zgarnęła komplet „20” za typ oraz za głowę z szyją, a także bardzo wysokie noty za ruch: trzy razy 19,5 pkt. Łącznie uzyskała imponujące 93,83 pkt, najwyższą notę całego pokazu!

Drugie miejsce przypadło michałowskiej Pustynnej Zorzy (Ptolemeusz – Pustynna Palma / El Omari), która uzyskała 92 pkt, w tym po jednej „20” za typ i za ruch. Na trzeciej pozycji uplasowała się janowska Perida (Picasso Di Mar – Paolila / Pogrom), oceniona na 91,67 pkt, z jedną „20” za głowę i szyję.

W klasie klaczy trzyletnich do oceny przystąpiło osiem koni, z czego jedna zeszła z ringu bez not ze względu na kulawiznę. Walka o zwycięstwo rozegrała się między dwiema michałowskimi córkami ogiera Paris: dobrze już znaną publiczności Wildonarą, córką utytułowanej Wildony po Shanghai E.A., oraz debiutującą na pokazowych arenach Ekarosą, córką legendarnej Emandorii po Gazal Al Shaqab. Obie klacze uzyskały identyczny wynik 92,17 pkt. Ekarosa otrzymała jedną „20” za ruch, natomiast Wildonara zdobyła po jednej „20” za typ i za ruch. To właśnie dodatkowa „dwudziestka” za typ przesądziła o zwycięstwie Wildonary w klasie. Ekarosa miała wyjątkowo wymagającą rywalkę, w końcu Wildonara to obecnie panująca Narodowa Czempionka Klaczy Młodszych.

Warto wspomnieć, że Wildona w 2023 r. została sprzedana na aukcji Pride of Poland za 650 tys. euro do szwajcarskiej hodowli Nayli Hayek, czyli Hanaya Arabians. Na takie sukcesy liczymy również i w tym roku!

Trzecie miejsce również trafiło do Michałowa, za sprawą klaczy Pustynia Wiktorii (Dominic M – Pustynia Kahila / Kahil Al Shaqab), która uzyskała 91,83 pkt, w tym jedną „20” za ruch. Warto podkreślić, że wszystkie trzy finalistki to córki wybitnych michałowskich klaczy.

Czempionaty i czarny koń pokazu – triumfy i ciche rozczarowania

Czempionaty rządzą się swoimi prawami, o czym przekonaliśmy się i tym razem. Do rywalizacji o tytuły wchodziły konie z pierwszych trzech miejsc poszczególnych klas. Wszystkie czempionaty rozgrywano metodą otwartą, co oznaczało, że każdy zakwalifikowany koń mógł sięgnąć po najwyższe trofeum, niezależnie od zajętego wcześniej miejsca.

W czempionacie ogierków rocznych na ringu pojawiło się sześciu kandydatów walczących o tytuł najpiękniejszego. Jak się okazuje, trafnie dobrane imię może być dla konia dobrą wróżbą, i to właśnie El Primero jednogłośnym werdyktem sędziów sięgnął po złoty medal i tytuł czempiona. Nie inaczej było w Białce w 2013 r., gdy złoto roczniaków zdobył… michałowski Złoty Medal (QR Marc – Złota Orda / Pesal).

Srebrny i brązowy medal powędrowały do Michałowa za sprawą ogierków Dytwin i Aaron. Tuż za podium uplasował się janowski Palafreno, a piątą lokatę zajął El Soray LJ, hodowli i własności Leszka Jarmuża.

W czempionacie klaczek rocznych o koronę królowej piękności walczyło aż dziewięć kandydatek. Na szczególne podkreślenie zasługuje pech klaczy z klasy C. Z ringu bez żadnego tytułu zeszła między innymi Ermenia, która w swojej klasie uzyskała wysokie 92 pkt oraz cały rząd „20” za ruch. Taki wynik z reguły otwiera drogę do tytułów, ale nie tym razem. Sędziowie niemal jednogłośnie (z wyjątkiem jednego) jako złotą medalistkę wskazali posiadaczkę sześciu „20”, czyli klaczkę Psychę Alię, wywołując tym wielką radość jej hodowców i zarazem właścicieli, całą obecną na pokazie Rodzinę Poszepczyńskich. Klacz wchodziła do czempionatu z notą 92,17 pkt, by ostatecznie okazać się „czarnym koniem” całego pokazu. Hodowla Chrcynno-Pałac od lat podąża własną, konsekwentną ścieżką, a sukcesy ich koni świadczą o tym, że są to wybory bynajmniej nieprzypadkowe.

Srebro i brąz przypadły stadninom państwowym: michałowska Zanella sięgnęła po srebro, a janowska Parita po brąz. Czwartą lokatę zajęła Peoria, a piątą El Sorpressa. To był czempionat pełen emocji, niespodzianek i… cichych rozczarowań.

Czempionat ogierów młodszych okazał się wyjątkowo wyrównany. Aż cztery z sześciu ogierów zakwalifikowały się do finału z identyczną notą 90,33 pkt. Mimo to szybko wyłonił się zdecydowany lider. Palatyn PA, syn czempiona świata, zgodnie z oczekiwaniami sięgnął po złoty medal, zdobywając tytuł jednogłośnie. Srebrny medal trafił do ogiera Panier, a brąz do Fawoniusza, co oznaczało pełne podium dla hodowli prywatnych. Dopiero na czwartym miejscu uplasował się przedstawiciel hodowli państwowej – michałowski Egner. Piątą lokatę zajął Palissander SW.

Szala zwycięstwa przechyliła się na stronę stadnin państwowych w czempionacie klaczy młodszych. Powody do świętowania miała przede wszystkim ekipa ze Stadniny Koni Janów Podlaski. Sędziowie jednogłośnie przyznali tytuł czempionki Anagrammie. Srebro również powędrowało do Janowa, zdobyła je finezyjna Elzoya. Na tym nie koniec, bo obie klacze zgarnęły również nagrody specjalne: Anagramma została uhonorowana za najlepszą głowę i nogi pokazu, a Elzoya otrzymała nagrodę za najlepszy ruch. Brązowy medal oraz czwarte i piąte miejsce trafiły do klaczy z Michałowa, odpowiednio: Ekarosy, Pustynnej Zorzy i Wildonary.

Podczas wyboru Best in Show emocje sięgnęły zenitu, bo… doszło do remisu! W takiej sytuacji zasady przewidują losowanie sędziego, który podejmie ostateczną decyzję. Tym razem odpowiedzialność przypadła Łukaszowi Goździalskiemu, który wskazał Psyche Alię jako tę najlepszą z najlepszych. Do pamiątkowego zdjęcia do laureatki i Państwa Ewy, Alicji i Krzysztofa Poszepczyńskich dołączyła liczna grupa przyjaciół, którzy razem z nimi cieszyli z tytułu ich wychowanki.

Czas na pierwsze podsumowania

Ostateczny bilans medalowy to siedem medali dla stadnin państwowych (1 złoty, 3 srebrne, 3 brązowe) i pięć dla hodowców prywatnych (3 złote, 1 srebrny, 1 brązowy). Warto zwrócić uwagę, że całe podium czempionatu ogierów młodszych zdominowali hodowcy prywatni, natomiast w rywalizacji klaczy młodszych całe podium przypadło stadninom państwowym.

Pokaz w Białce od lat stanowi doskonałą okazję, by w wiosennej, piknikowej atmosferze podejrzeć, co ciekawego urodziło się w stadninach państwowych i u hodowców prywatnych, a także które ogiery wyznaczają obecne trendy hodowlane. Nie brakuje przy tym zarówno pozytywnych zaskoczeń, jak i gorzkich rozczarowań, zwłaszcza gdy na ring wchodzą konie starsze o rok lub dwa, uczestnicy bądź laureaci poprzednich edycji, którzy zmienili się tak, że właściwie to trudno ich rozpoznać.

Doskonale wiemy, że koń arabski, niczym motyl, potrzebuje czasu, by stopniowo rozwinąć to, co w nim najpiękniejsze. Szczególnie dobrze widać to w przypadku roczniaków. Wystarczy zaledwie kilka tygodni między pokazami w Białce a Janowie Podlaskim, by „ten sam” koń zaprezentował się jako zupełnie inny. I w tym właśnie tkwi magia hodowli koni arabskich.
To jednak jeszcze nie koniec emocji w tym sezonie pokazowym. Przed nami All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie, który odbędzie się w lipcu i może stać się areną pierwszych rewanżów. Natomiast prawdziwa weryfikacja formy nastąpi podczas Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim. Nie raz już zdarzało się, że to właśnie tam układ sił nabierał nowego kształtu.

To będzie kolejna opowieść o mojej katarskiej wyprawie na pokazy koni arabskich. Nie chciałabym się jednak skupiać jedynie na przytaczaniu list koni, ich wyników i rodowodów czy składu osób oficjalnych. Zamiast tego chciałabym przybliżyć nieco atmosferę pokazu, który przez wielu – pod wieloma względami – uważany jest za jeden z najlepszych na świecie, a także opowiedzieć o cyklu GCAT, Ad-Dausze, czyli mieście, w którym wszystko się odbywa, oraz odrobinę o samym kraju, niewielkim Katarze.

Po tygodniu pobytu i obejrzeniu pierwszego pokazu w Dosze – Katara Arabian Peninsula Horse Show, pracowitej obróbce setek zdjęć i napisaniu relacji, byłam już prawie spakowana i niemal gotowa do wyjazdu do Polski. Wtem otrzymałam pytanie, czy nie zechciałabym może zostać na drugiej części festiwalu koni, czyli znacznie większym pokazie, jakim jest kolejna edycja Global Champions Arabians Tour? Oczywiście, że chciałam!!!

Tour po stadninach

Krótką przerwę między dwoma pokazami wypełniła aukcja koni arabskich, po której nastąpiły dwa dni wolne, w trakcie których trwały przygotowania do kolejnych części festiwalu. Pierwszy z dni wolnych to wyjazd na dni otwarte stadnin, do których wstęp jest zwyczajnie niemożliwy na co dzień. I tak razem z Ewą Imielską-Hebdą zaczęłyśmy zwiedzanie od najstarszej stadniny w Katarze – Al Rayyan Farm, gdzie przyjął nas jej gościnny menedżer, którym od dwóch lat jest Polak: Grzegorz Gajewicz.

Po przybyciu wszystkich gości rozpoczęła się prezentacja koni własności tej doskonale znanej stadniny. Jako pierwsze wystąpiły ogiery. Ależ to była demonstracja siły i energii! Mimo ciepłego i bardzo słonecznego dnia, mlecznosiwe ogiery roznosił testosteron, więc prezentowały się przepięknie na placu pokazowym. Następnie przyszedł czas na klacze i źrebaki. To również wzbudziło wiele emocji, choć zupełnie innych. Źrebaki, które jeszcze nie są oswojone z obecnością publiczności, czasem się buntowały, a prowadzący je prezenterzy wyglądali niemal, jakby nieśli je pod pachą – żeby wyprowadzić maluchy i dać miejsce kolejnym koniom na placu.

Po pokazie koni wszyscy goście dostali zaproszenie na poczęstunek. Na trawniku rozstawiono stoły, a przekąskom towarzyszyła wymiana uwag związanych z przeżyciami tego dnia. Poznałyśmy również kolejną Polkę pracującą w tej stadninie, sympatyczną Patrycję Pakułę, która pełni tu funkcję lekarza weterynarii. Po wizycie w Al Rayyan część gości wróciła do swoich hoteli, ponieważ kolejna stadnina, do której byliśmy zaproszeni, mieści się już daleko poza miastem – na pustyni. Niełatwo było się tam dostać, ale daliśmy radę. Al Hamama to stosunkowo nowa stadnina, mogąca jednak już teraz pochwalić się znaczącymi sukcesami, choćby na tegorocznym pokazie KIAHF. Tutaj zaskoczyła nas zbiorowa modlitwa, jaka odbyła się nie w specjalnie do tego przeznaczonym namiocie, lecz na widowni przed placem pokazowym. Część uczestników wzięła udział w modłach, pozostała część oczekiwała w tym czasie na prezentację, racząc się podawanymi smakołykami i napojami oraz palonym drewnem agarowym, który na Półwyspie Arabskim zwie się oud. Kiedy już prezentacja się rozpoczęła, naszą uwagę przykuł taki oto widok… Właściciel stadniny Szejk Abdulaziz bin Saoud Al Thani stał przy barierce, czekał na każdego z koni, a następnie go poklepywał i częstował marchewkami. To miłe, prawda?

Jako trzecią odwiedziłyśmy położoną aż 80 km od Dohy stadninę Al Waab Farm, która nieczęsto otwiera swe podwoje dla gości. Pewnie dlatego frekwencja dopisała aż tak bardzo. Atrakcje zaczęły się już w czasie wjazdu na zielone (!) tereny posiadłości, ponieważ tuż przed maską samochodu przebiegło nam stado… zebr! Kawałek dalej pasły się antylopy… Na farmie znajdują się pawilony z dzikimi zwierzętami, ale te niegroźne chodzą swobodnie po wielohektarowych, zielonych pastwiskach. To, co wydaje się nam najbardziej swojskie, czyli wspomniane pastwiska, tak naprawdę jest w katarskich warunkach ogromnym wyzwaniem. Katar to kraj pustynny, nie rośnie tam trawa, nie ma łąk ani lasów. Tylko piasek, skały i jeszcze więcej palącego stopy piasku. Paszę dla zwierząt, w tym koni, trzeba importować, wyobraźcie sobie więc, jak ogromnym, naprawdę ogromnym przedsięwzięciem jest utrzymanie zielonej farmy z ogromną liczbą zwierząt.

Prezentowane konie zachwycały, tym bardziej że właściciele Al Waab nie wystawiają koni na żadnych pokazach ani nie pokazują ich nigdzie poza swoją posiadłością. A kolekcjonują najlepsze araby o rodowodach czysto egipskich. Była to naprawdę uczta dla oczu. Po jej zakończeniu, kiedy chciałyśmy po cichu opuścić posiadłość, zatrzymali nas mili panowie i oświadczyli, że nie ma takiej możliwości… Ponieważ noce na pustyni są zimne i wszyscy byliśmy już zmarznięci, zaproszeni zostaliśmy na ciepły posiłek. I ugoszczono nas iście po królewsku! To był wolny, ale bardzo, naprawdę bardzo pracowity i pełen wrażeń dzień.

Powrót do Dohy

Następnego dnia w miejscu pokazu koni odbyła się aukcja. Ku mojemu rozczarowaniu, jej obiektami były całkowicie niefotogeniczne embriony (część z nich przeznaczona na aukcję charytatywną) oraz nasienie ogierów, żywych koni pokazać miano zaledwie kilka. Wobec takich planów, na terenie aukcji pobyłyśmy zaledwie chwilę, po czym przeniosłyśmy się na stary souq, zabytkowe targowisko, aby nacieszyć się kolorami, zapachami i atmosferą orientalnego miasta. Urzekające wąskie uliczki pełne maleńkich sklepików z przyprawami, naczyniami, ceramiką, tkaninami, jedzeniem, wyrobami rzemieślniczymi i masą niespotykanych u nas produktów, których przeznaczenia mogłyśmy się jedynie domyślać. To była wspaniała wyprawa i kolejny barwny, pełen wrażeń dzień.

W przeddzień rozpoczęcia głównego pokazu z serii GCAT okazało się, że przed nami bardzo dużo pracy – trzeba było uporządkować wykonaną wcześniej masę zdjęć, opisać wrażenia, aby nic nie umknęło, oraz przygotować się do kolejnej imprezy.

Jak już wspomniałam, moim przewodnikiem po Katarze i po samych pokazach była Ewa Imielska-Hebda, znana wszystkim polska fotografka koni arabskich. Jako osoba, która nie po raz pierwszy uczestniczyła w pokazach w krajach Orientu, zaznajomiona z obyczajami panującymi na tego typu wydarzeniach, była dla mnie nieustającym źródłem wiedzy i mam wielką nadzieję, że nie zadręczyłam jej dziesiątkami pytań i próśb o podpowiedzi. Ewa uprzedzała mnie, że GCAT będzie „bardziej”, na dodatek pod każdym względem. Że będzie większy, głośniejszy, bardziej barwny, że będzie więcej koronowanych głów, książąt i rodzin królewskich, więcej wspaniałych koni, więcej blichtru i głów z aparatami przed nosem, nieprzerwany dźwięk migawek strzelających zdjęcia z aparatów fotograficznych…

Faktycznie tak było!!! Pojawiło się więcej stolików, więcej osób oznaczonych jako „Media”, więcej publiczności, no i więcej koni. Pokaz rozpoczął uroczysty występ reprezentacyjnej orkiestry katarskiej policji. Kolejny raz wywołało to gęsią skórkę na moim ciele. Orkiestra, nie przerywając gry, przedstawiła dość skomplikowany marszowy układ choreograficzny – tym większe wrażenie zrobił na publiczności ich występ. Tym razem nie było to ostatnie w czasie wydarzenia spotkanie z orkiestrą. Pokazywała się i odgrywała fanfary przed każdym ogłoszeniem zwycięzcy klasy. W pokazie uczestniczyły nie tylko konie Straight Egyptian, ale wszystkie najlepsze konie arabskie z całego świata. Polskim akcentem była obecność czterech koni naszej hodowli: Monserat, Echo Anastazji, Eragona Zalii oraz Equatora. Niestety, ze względu na dużą liczbę koni zgłoszonych do pokazu, polskie araby nie zakwalifikowały się do czempionatów. Regulamin mówił bowiem, że jeśli zgłoszono więcej niż 180 koni, jedynie trzy pierwsze z każdej klasy wchodzą do czempionatu, a nasze konie bez wyjątku znalazły się co prawda w czołówce, ale poza pierwszymi trójkami swoich kategorii.

Ostatni dzień pokazu to finały, czyli czempionaty i medalowe emocje. Począwszy od najmłodszych, subtelnych klaczek, a skończywszy na prężących się ogierach starszych, oglądać mogliśmy najpiękniejsze, najbardziej pożądane konie na świecie. Polowanie na nie z obiektywem było naprawdę trudnym zadaniem. Dotyczyło to zarówno fotografów oficjalnych – przebywających na ringu w czasie pokazu – choć ich jedynie w czasie dekoracji koni, jak i pozostałej części fotografujących osób. Później, w kuluarach, przy kolacji, trochę sobie o tym porozmawialiśmy, narzekając wspólnie na masę osób z komórkami, które tłoczyły się i podchodziły bardzo blisko do koni, uniemożliwiając wykonywanie zdjęć aparatami. Nie było to jednak na tyle uciążliwe, aby zetrzeć uśmiechy z twarzy przedstawicieli wszelkiej maści mediów, tym bardziej że nadszedł czas na odświętne zakończenie GCAT Doha, czyli…

Pokaz świateł

Pokaz był niezwykły, niebo rozbłysło setkami światełek zapalonych na dronach, fajerwerkami oraz dźwiękami bębnów wspomnianej orkiestry narodowej. Na placu pokazowym, w czasie krótkiej przerwy, w niemal całkowitej ciemności, błyskawicznie zbudowano scenę. Wystąpiła na niej orkiestra oraz odbył się pokaz tańca, który określić chyba można jako nowoczesnych derwiszów. To połączenie dźwięków, świateł, kolorów, tańca, naprawdę zapierało dech w piersiach i powodowało niespotykany wystrzał endorfin. Stałam i patrzyłam jak urzeczona, oglądając coś tak niesamowitego po raz pierwszy w życiu.

Pokaz zakończyło pojawienie się na niebie logotypu pokazu GCAT… Piekielnie zmęczona, ale niewypowiedzianie szczęśliwa, wracałam do hotelu. Do Polski. Do domu. Pokazy w Dosze na pewno jeszcze na długo będą dodawały mi energii do życia, bo nawet teraz, pisząc ten tekst, czuję, że sama się do siebie uśmiecham.

I tak oto dwa pokazy już za nami. Teraz czekamy na Oman!

W styczniu 2025 roku spotkała mnie ogromna przyjemność, jaką była możliwość uczestnictwa w Katara Arabian Peninsula Horse Show w Dosze. Wyjazd ten zawdzięczam uprzejmości redakcji Polskich Arabów i organizatorów katarskiego pokazu. Jego oprawa i panująca tam atmosfera, niesamowite konie i sokoły – niewątpliwie niezapomniana impreza.

Od samego początku wydarzenie było niezwykłe – zanim się na dobre rozpoczęło. Na lotnisku w Dosze czekał na nas kierowca. Co mnie zaskoczyło, na trzymanej przed sobą kartce miał bezbłędnie zapisane moje imię i nazwisko, a wierzcie mi, że nawet w Polsce nie zdarza się to często. To dość długi i skomplikowany (zwłaszcza dla osoby nieznającej języka polskiego) ciąg znaków.

Ruszyłyśmy z towarzyszkami w stronę witających nas mężczyzn. Ci odebrali nasz bagaż i zaprowadzili do samochodów, które zawiozły naszą grupę do hotelu. Już w drodze wrażenie zrobiła na nas schludność miasta – pedancko czyste ulice, a mury nie były pomazane graffiti. Różnorodna, ale zachowana w symbiozie architektura, która swoją formą pięknie łączy arabską tradycję z kosmpolityczną nowoczesnością.

Chodźmy do koni

Następnego dnia rano przy śniadaniu czuć było pełne radości oczekiwanie na to co na nas czeka. Kto jeszcze się pojawi? Jak w tym roku zorganizowany będzie pokaz? Czy spotkamy starych znajomych? Serdeczne powitania, uśmiechy, uściski, obowiązkowa wspólna kawa (pierwsza z wielu na tym pełnym atrakcji wyjeździe)… Czekamy na rozpoczęcie imprezy.

Na teren pokazu zawiozły nas eleganckie samochody, a na miejscu czekali kolejni dobrzy znajomi. Co mnie odrobinę zaskoczyło, to serdeczność, z jaką starzy wyjadacze witali mnie, stosunkowo nową w środowisku. Od razu poczułam się, jakbym od zawsze należała do tej grupy wybrańców pojawiających się z lustrzankami na pokazach koni, ani przez chwilę nie czując się obco w nowym miejscu.

Po powitaniach w kuluarach przyszedł czas na oficjalne otwarcie. Zanim na ringu pojawiły się konie, równym krokiem wmaszerowała na niego orkiestra wojskowa. Panowie grali z takim wczuciem i tak pięknie, że obecnym ciarki chodziły po plecach z przejęcia. Mnie z cała pewnością. Po odegraniu dwóch utworów z repertuaru oraz hymnu Kataru „Hymn pokoju”, nadszedł najwyższy czas na bohaterów wydarzenia, czyli konie czystej krwi.

Dzień pierwszy to roczniaki – młodzież, która jeszcze nie ma wielkiego obycia na pokazach, czasem więc prezenterzy mieli z nimi drobne kłopoty. W takich chwilach widoczne było, kto jest z koniem zżyty, a kogo koń się boi… Często miło było popatrzeć, jak panowie – bo tu jak wszędzie zresztą prezentowanie koni to domena mężczyzn – ze spokojem czekają, aż „maluchy” się uspokoją i wrócą do dalszej pracy. Najlepiej było to widać, gdy cichła muzyka. Momentów takich było w ciągu dnia kilka. Nagłośnienie wyłączano na czas modlitwy, nie przerywając jednak samego pokazu. Cisza była niemal absolutna, ponieważ w Katarze – inaczej niż w Polsce – nikt nie biegał wokół ringu i nie płoszył koni. W takich chwilach słychać było wyłącznie konie – ich kroki, tętent kopyt, oddechy oraz to, w jaki sposób komunikowali się z nimi prezenterzy.

Nagle jeden z koni się spłoszył, staranował sznurowe ogrodzenie i czmychnął na plażę i dalej na drewniany pomościk. Tam się zatrzymał, po czym z ufnością wrócił do trenera. Parę nagrodzono wtedy oklaskami, a chwilę później aplauzem, ponieważ to oni wygrali tę klasę.

Nie pokaz, lecz festiwal

Katara to więcej niż konie na placu pokazowym. Wokół imponującego obiektu, który zbudowany został specjalnie na potrzeby imprezy, rozstawione były pawilony i stoiska, na których podziwiać można było prace artystów i tradycyjnych rzemieślników, czy zakupić „końskie” kosmetyki (końmi inspirowane). Najbardziej interesujące były dla mnie pokazy tworzenia obrazów na żywo. Będąc osobą, która sama chętnie chwyta za ołówki i pędzle, podziwiałam artystów, którzy potrafią pracować w takim natężeniu emocji, hałasu i świateł… Dominowało malarstwo, jednak każdy z obecnych prezentował inną technikę, styl, inne podłoże, materiały twórcze. Można nawet było kupić obrazy namalowane na siodłach.

Drugi dzień wydarzenia to dwu- i trzylatki. Dnia tego pojawiło się znacznie więcej gości, a doping z trybun stał się intensywniejszy. Atmosfera pokazu robiła się coraz gorętsza, mimo bardzo silnego i zimnego wiatru, który towarzyszył nam do końca dnia. Kelnerzy nieustannie roznosili zimne i ciepłe (ależ rozgrzewające!) napoje i przekąski, dbając, aby uczestnikom niczego nie brakowało. I proszę mi uwierzyć – nie brakowało nam niczego. Organizacja tego – ogromnego przecież – wydarzenia stała na najwyższym poziomie.

Ten dzień uświadomił nam, jak wielkim sentymentem mieszkańcy krajów arabskich darzą konie siwe. Inne maści można chyba było policzyć na palcach obydwu dłoni. W tej sytuacji łatwo było zostać prorokiem: „Kto wygra? Siwy!” No, ale nawet nasze stare przysłowie mówi: „Kto nie miał siwego, ten nie miał dobrego”…

Następny dzień upłynął nam pod znakiem koni starszych i ponownie nie przyniósł zaskoczenia w kwestii maści wygrywających koni. Największe wrażenie jak zawsze zrobiły na mnie pełne energii i arabskiej ekspresji klasy ogierów starszych. Na tych chłopaków zawsze można liczyć, że zrobią coś, co ciekawie będzie prezentowało się na zdjęciach, a później – po przełożeniu na papier – na rysunkach. Nie myliłam się!

Atrakcji bez liku

Dzień czwarty to czempionaty. Zanim jednak doszło do wyłonienia zwycięzców pokazu, trybuny zapełniły się koronowanymi głowami. Pojawiło się również zdecydowanie więcej gości spoza Kataru.

Dodatkową atrakcją tego dnia była możliwość obejrzenia finału zawodów sokolniczych, który odbywał się w jednym z pawilonów Miasteczka Kultury Katara. Zaskoczeniem była tu dla mnie (dla pozostałych gości, oglądających po raz pierwszy taką konkurencję, pewnie też) dynamika wydarzenia. Choć to chyba nie jest najlepsze określenie dla przebiegu tego pokazu. Szczególnie w porównaniu z tempem i ekspresją pokazów koni arabskich, do których przecież przywykliśmy.

Wszystko odbywało się powoli i dostojnie, bez głośnej muzyki. Każdy z zakapturzonych ptaków najpierw prezentowany był Emirowi Kataru, a następnie niespiesznie przenoszony był przed oblicze komisji sędziowskiej, a następnie wracał na swoje miejsce. Do ostatecznych wyników zawodów nie doczekaliśmy, ponieważ musieliśmy wracać na arenę z końmi. A powrót również okazał się bardzo miłym doświadczeniem. Przejażdżka elektrycznym meleksem nocą przez pięknie oświetloną Katarę była naprawdę magiczna.

Posłowie

Czempionaty wieńczące pokaz to crème de la crème. Dużo siwych koni, dużo osób ustawiających się do zdjęć przy nagrodzonych zwierzętach, masa kłębiących się przed nimi fotografów i filmowców. Prawdziwe show! O wynikach pokazu poczytać można w relacjach Arabian Essence, nie będę więc nimi przedłużać (i tak już chyba zbyt długiej) relacji. Nie to zresztą było moim zadaniem.

Chciałam oddać jak najwięcej z atmosfery i wyjątkowości pokazu z perspektywy gościa siedzącego na trybunach. To był naprawdę wyjątkowy dla mnie czas i mam nadzieję, że udało mi się pokazać choć odrobinę barwności i inności arabskiego świata koni czystej krwi. Sama z pewnością często będę wracać do katarskich wspomnień, zarówno w myślach, jak i na papierze – sięgając po ołówek i rysując bohaterów, których widziałam na własne oczy.

Pięć godzin lotu z Warszawy pozwala przenieść się w świat Orientu, który w Dosze zachwyca nie tylko zjawiskową architekturą, lecz nade wszystko panującą tam aurą spokoju i powszechnej życzliwości. W takiej oto atmosferze, od 29 stycznia do 1 lutego 2025 r. odbył się tam pokaz Arabian Peninsula Horse Show, stanowiący integralną część piątej edycji Katara International Arabian Horse Festival. Festiwal KIAHF trwający aż 8 lutego tworzą trzy imprezy: pokaz Arabian Peninsula Horse Show, aukcja Katara Arabian Horse Auction oraz najbardziej prestiżowy pokaz Global Champions Arabians Tour.

Festiwal Katara International Arabian Horse Festival organizuje fundacja Cultural Village Foundation Katara, przy współudziale Racing and Equestrian Club oraz Qatar Equestrian Federation. Patronat nad wydarzeniem objął sam emir Kataru, szejk Tamim bin Hamad Al Thani. Jak zaznaczył w swoim przesłaniu dyrektor generalny Cultural Village Foundation Katara, profesor Khalid bin Ibrahim Al Sulaiti, festiwal jest hołdem dla tych hodowców, którzy poświęcili wysiłek całego życia, by zachować czystość krwi arabskich linii hodowlanych koni Straight Egyptian. Festiwal jest również wyrazem poczucia odpowiedzialności za realizację misji zachowania, pielęgnowania i propagowania tego dziedzictwa kulturowego, które ucieleśnia koń arabski jako symbol siły, elegancji i lojalności.

Arabian Peninsula Horse Show należy do pokazów „specific origin” dla koni Straight Egyptian. Do pokazu zgłoszono 139 koni z sześciu państw: Kataru, Kuwejtu, Bahrajnu, Arabii Saudyjskiej, Emiratów Arabskich oraz Egiptu. Konie rywalizowały w 12 klasach o niebagatelne nagrody. Dość powiedzieć, że właściciel zwycięskiego konia w klasach koni starszych otrzymuje nagrodę w wysokości 250.000,00 QR (katarskich riali). Jest więc o co walczyć, choć najważniejszy jest prestiż posiadania zwycięskiego konia.

Sam pokaz odbywa się w bajecznej scenerii, jaką tworzy kompleks pokazowy wzniesiony wielomilionowym kosztem na terenie plaży Katara jedynie na czas festiwalu. Lecz organizatorzy nie szczędzą sił i środków, by zapewnić olśniewające warunki dla prezentacji koni. Wszystkie obiekty utrzymane są w wyrafinowanej estetyce nawiązującej do kultury beduińskiej, gdzie dominują spokojne odcienie beżu, brązu i bieli, kreując efekt dyskretnego luksusu. Owa sceneria, połączona z mieniącymi się na horyzoncie sylwetkami ultranowoczesnych drapaczy chmur, niejako symbolizuje filozofię całej imprezy, a więc łączność wielowiekowej tradycji kulturowej Kataru z wyzwaniami nowoczesnego świata. Całość stanowi godną oprawę dla podziwiania urody startujących w pokazie koni Straight Egyptian. W tym roku oceniała je stawka 14 sędziów, wśród których brak było polskich nazwisk, zaś pokaz rozłożono na 4 dni. Warto też odnotować, iż każdego roku organizatorzy wyznaczają inny kolor „dress code” dla uczestników wydarzenia. W tym roku obowiązywał kolor czarny.

Dzień 1, środa 29 stycznia – pierwszy dzień pokazu Arabian Penninsula Horse Festival powitał gości słoneczną, acz nieco wietrzną pogodą, przy komfortowej temperaturze około 20 stopni. Pięknym i oryginalnym elementem ceremonii otwarcia stał się występ batalionu muzycznego katarskich sił powietrznych (Qatar Air Forces Music Batallion). Po zwyczajowych przemówieniach wstępnych rozpoczęła się rywalizacja rocznych klaczek, a następnie ogierków.

W tym miejscu krótka dygresja. Otóż analizując pokaz, należy mieć stale na względzie, iż oglądamy konie Straight Egyptian, a nie Pure Polish. Kryteria oceny i uwarunkowania hodowlane są więc nieco inne. Ze względu na wąską pulę genową koni klasyfikowanych jako Straight Egyptian, są one bardzo zbliżone pod względem budowy i pokroju. Charakterystyczna dla nich jest delikatna, finezyjna budowa i wąska klatka piersiowa. Delikatna konstrukcja czyni je podatnymi na wszelkie kontuzje, zaś dość liczne w trakcie pokazu dyskwalifikacje koni wynikały najczęściej z kulawizny. Ponadto klacze Straight Egyptian trudno się zaźrebiają, stąd każdy nowy przychówek jest bardzo cenny. Startujące na wstępie klaczki roczne zaprezentowały wszystko to, co koń Straight Egyptian ma najlepszego, a więc małą główkę ze wklęsłym profilem osadzoną na długiej, łabędziej szyi oraz duże, ciemne oczy nabierające szczególnego wyrazu na tle siwej maści w odcieniu mlecznej bieli, tak charakterystycznej dla tych koni.

Ze startujących w klasach 1A i 1B roczniaczek, tylko jedna w klasie 1A była gniadej maści wśród reszty siwych. Lecz w zaciętej rywalizacji swoją klasę z notą 91,70 wygrała właśnie ona, przepiękna gniada klaczka QUMRIYAH (Naseem Al Rashediah x Kamar Ega) własności katarskiej Al Hamama Stud. Ciekawostką jest fakt, iż trzecie miejsce w tej samej klasie zajęła siwa klaczka o dużym potencjale, GJ MAJESTICA (Majd Al Qusar x Hadiye Al Shahania) należąca do katarskiej Al Nasser Stud hodowli Glenna Jacobsa. Tego samego, który wielokrotnie fotografował polskie konie. Jednak nie wszyscy wiedzą, iż on sam jest hodowcą koni arabskich odnoszącym na tym polu duże sukcesy. Niestety, najsłabszą stroną rocznych klaczek pozostaje ruch. Jednak patrząc na noty sędziów, należy uznać, iż szczególnie klaczki występujące w klasie 1A dobrze rokują na przyszłość, gdyż ponad połowa z nich uzyskała noty łączne powyżej 90 punktów. Spośród 11 roczniaczek, klasę 1 B wygrała urokliwa ANHAJEEAH AL SHAQAB (Naseem Al Rashediah x Mashhoorah Al Shaqab) ze stadniny Al Shaqab.

W klasach 4A i 4B startowało 18 ogierków rocznych, gdzie pośród samych siwych również znalazł się gniady rodzynek. W klasie 4A furorę wśród publiczności zrobił siwy ogierek SAIF AL WADI (Naseem Al Rashediah x Nefertiti Al Wadi) saudyjskiej Al Wadi Stud. Ów charyzmatyczny ogierek w trakcie swojego występu zerwał się z linki prezentera, podążając dostojnym krokiem z ringu pokazowego wprost na sąsiadujące molo prowadzące do zacumowanych u wybrzeża łodzi. Po chwili Saif Al Wadi zawrócił, a następnie, krocząc równie dostojnie i bez pośpiechu, znów pojawił się u boku swego prezentera. Wobec ogierka nie podejmowano żadnych interwencji, oczekując spokojnie i z szacunkiem, aż ogierek zakończy swój spacer. Owa manifestacja charakteru ogierka Saif Al Wadi spotkała się z dużym aplauzem publiczności. Również sędziowie nie pozostali obojętni na urodę i wdzięk saudyjskiego ogierka. Saif Al Wadi uzyskał łączną notę 91,43, dzięki której wygrał swoją klasę. W kolejnej klasie roczniaków 4B bezapelacyjnym zwycięzcą okazał się siwy D SADN (D Labbad x D Asfoorah) własności Dubai Arabian Horse Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Uzyskał bowiem najwyższą notę dnia 92,57 punktów. Jednak mnie najbardziej urzekł swoim ruchem i charyzmą katarski ogierek IBN AL NAIF (Ansata Nile Echo x Al Jood Al Naif) własności Al Naif Stud.

Dzień 2, czwartek 30 stycznia – w drugim dniu pokazu do rywalizacji przystąpiły klaczki młodsze i ogierki młodsze, a więc konie w wieku 2 i 3 lat. Zgodnie z regulaminem pokazu, grupę wiekową określa data urodzenia przy założeniu, że rok rozpoczyna się 1 października, a kończy 30 września dla klas junior, zgodnie z sezonem hodowlanym obowiązującym na Bliskim Wschodzie. W przypadku klas koni starszych (od 4 lat wzwyż) przyjmuje się, że rok rozpoczyna się 1 stycznia i kończy 31 grudnia.

Silny i chłodny wiatr szalejący podczas drugiego dnia pokazu nie zakłócił rywalizacji młodzieży. Pierwsze na ringu pojawiły się klaczki przypisane do klasy 2A. Na 15 klaczek zgłoszonych, 2 były nieobecne, a 2 zdyskwalifikowano. Ze stawki pozostałych 11 zdecydowanie wybijała się siwa GHAYA EL ALYA (Quemar Al Zaman Al Waab x Ghezlan Al Waab) katarskiej stadniny Al Hamama Stud. W bardzo zróżnicowanej stawce, co pokazał duży rozrzut not, Ghaya El Alya zaprezentowała niezwykle kształtną małą główkę, o nie przerysowanym profilu, oraz harmonijną budowę. Zasłużenie wygrała swoją klasę z notą 91,50. Kolejna rozgrywana klasa 2B przewyższyła poziomem poprzednią. Wysoka nota 92,07 i zwycięstwo w klasie przypadło w udziale przecudownej klaczce BAGHA EL FARIDA (Baarez Al Farida x Sheroukh Al Farida) własności egipskiej Al Farida Stud. Moją ulubienicą w tej klasie była pięknie ruszająca się i urokliwa klaczka MAYAN AL NASSER (Shagran Al Nasser x Reema Al Nasser) katarskiej Al Jaham Stud.

Występujące w dalszej kolejności ogierki młodsze zaznaczyły na ringu swoją osobowość i charyzmę, będąc jednocześnie bardzo żeńskie. Odnoszę również wrażenie, iż konie te mają potencjał, by zaprezentować dużo lepszy ruch, lecz na przeszkodzie często stoi brak zgrania i współpracy pomiędzy koniem a prezenterem. To zjawisko było bardzo zauważalne. W klasie 5A na zgłoszonych 11 koni wystąpiło 9. Tę stawkę urozmaiciły jeden ogierek maści kasztanowatej oraz jeden gniady pośród wszechobecnych siwych. Jednak zaledwie 3 ogierki uzyskały notę łączną 90 punktów i powyżej. Klasę 5A z notą 90,93 wygrał ogierek SH SAHER (Motair Al Baida x PSE Razeelah) stadniny Alshaya Stud z Kuwejtu. Ostatnią tego dnia klasę 5B rozegrano już po zapadnięciu zmroku, przy czarownej iluminacji obiektu niczym z Baśni Tysiąca i Jednej Nocy. Z 11 zgłoszonych do klasy 5B wystartowało tylko 9 ogierków, gdyż 1 był nieobecny, a 1 zdyskwalifikowany. Generalnie konie w tej klasie prezentowały bardzo dobry, dynamiczny ruch. Niewątpliwie większość z nich doskonale rokuje na przyszłość. Niebywały aplauz wywołał w trakcie swojego występu ogierek MALEEH AL NASSER (Nasser Al Rayyan x Sarab Al Nasser) katarskiej Al Nasser Stud. Publiczność i sędziowie mieli zbieżne oceny, gdyż ogierek ten zwyciężył w klasie 2B z bardzo wysoką notą 92,07 deklasując rywali. Mnie zaś zauroczył trzeci w stawce śliczny i wdzięczny ogierek HAITHAM AL SHAHEEN (Fares Al Rayyan x Ghamer Al Shaqab) katarskiej Al Shaheen Stud.

Dzień 3, piątek 31 stycznia – w trzecim dniu pokazu temperatura w Dosze poszła znacznie w górę, co zdało się zwiastować coraz gorętszą rywalizację. Do zmagań w klasie 3A klaczy starszych przystąpił rząd trzynastu mlecznobiałych i ciemnookich piękności, spośród 15 zgłoszonych. Podczas wspólnej prezentacji wszystkich rywalek, jedna z klaczy zerwała się prezenterowi, by odbyć samodzielny spacer. Jednak prezenter szybko opanował sytuację, spokojnym gestem sprowadzając swą podopieczną na miejsce. Poziom rywalizacji wśród klaczy starszych był bardzo wysoki, co znalazło odzwierciedlenie w notach sędziów, plasując się powyżej 90 punktów dla większości współzawodniczących osobniczek. Klasy klaczy starszych objawiły znaną prawdę, że konie arabskie dojrzewają późno. Wraz z wiekiem klacze rozkwitają, prezentując pełnię urody klaczy arabskiej. Wyrównany i wysoki poziom rywalizacji w tej klasie sprawiał, że wygrać mogła jedynie wybitna piękność. Tak też się stało.

Po zwycięstwo w klasie 3A z notą 92,29 sięgnęła zjawiskowa SHEIHANA AL NASSER (Naseem Al Rashediah x Al Jazi Al Nasser) katarskiej Al Nasser Stud. Po piętach deptała jej inna rewelacyjna osobniczka, klacz D A’NNAFEYYAH (Asfoor Al Waab x D Folah) własności dubajskiej Dubai Arabian Horse Stud, uzyskując notę łączną 92 punktów. Lekkim cieniem na rywalizacji w klasie 3B klaczy starszych położyła się informacja, iż jeden z prezenterów otrzymał od DC żółtą kartkę. Z 14 zgłoszonych, do rywalizacji w tej klasie stanęło 11 klaczy, z czego dwie zdyskwalifikowano. Bezapelacyjne zwycięstwo w klasie odniosła z notą 92,64 wspaniała NADRAH AL NASSER (Shagran Al Nasser x Jamila Nasser) z katarskiej stadniny Al Nasser Stud. Publiczność aplauzem okazywała jej swój podziw już w trakcie prezentacji, gdzie klacz pokazała wielką klasę i wspaniały ruch. Drugie miejsce w tej klasie odniosła z notą 91,79 inna warta uwagi klacz, LUJINA (Al Ayaal x Mashalla Aleha) x Mashalla Aleha), z kuwejckiej Ashayel Arabian Horse Stud. Co ciekawe, jak podaje katalog, hodowcą tej klaczy jest Ali Ali Mahmoud z Polski.

Piątkowe zmagania zwieńczyły klasy 6A i 6B ogierów starszych, które toczyły się już po zapadnięciu zmroku. Do każdej z klas zgłoszono po 10 ogierów. Również i tutaj jeden z nich wdzięcznie uciekł spod kurateli prezentera, za co otrzymał duże brawa od publiczności. Rywalizacja ogierów starszych okazała się równie zacięta. Znów potwierdziło się, że wraz z wiekiem konie Straight Egyptian nabierają urody. W klasie 6A do rywalizacji przystąpiło 9 ogierów, gdyż jeden został zdyskwalifikowany. Wśród doskonałej i wyrównanej stawki koni bezsprzecznie od pierwszej chwili na ringu wyróżniał się swoim ruchem, osobowością i niezwykle proporcjonalną głową ogier D MEMZER (Asfoor Al. Waab x Extreme Wonder) dubajskiej Dubai Arabian Stud. Zasłużenie wygrał swoją klasę notą 92 punktów. Jednak prawdziwy klejnot krył się w ostatniej klasie pokazu, czyli klasie 6B ogierów starszych. Urodzony w 2018 roku ogier GJ FAHEEM (Naseem Al Rashediah x Hadiya Al Shahania) od pierwszej sekundy na ringu zdawał się mówić: „Veni, vidi, vici”. Właścicielem i hodowcą tego zjawiskowego ogiera jest wspomniany już wcześniej Glenn Jacobs. Ogiera GJ Faheem trudno opisać. Trzeba go zobaczyć na własne oczy, by w pełni docenić jego urodę i wdzięk. GJ Faheem zdobył najwyższe podium w ubiegłorocznej edycji imprezy. W tym roku wygrał klasę z najwyższą notą pokazu 92,79 punktów, plasując się w roli faworyta do tytułu złotego czempiona ogierów starszych.

Zakończenie rywalizacji w klasach po trzech dniach zmagań skłania do kilku refleksji ogólnych. Niewątpliwie Arabian Peninsula Horse Show pokazał, jak wysoki jest poziom hodowli Straight Egyptian na Półwyspie Arabskim i jaki ta hodowla nosi w sobie potencjał na skalę globalną. Sceptycznie nastawieni do tych koni zmieniliby zdanie, widząc osobniki startujące w pokazie. Sędziowie oceniali konie surowo, gdyż żaden koń nie uzyskał noty 93 punktów. Rywalizacja pokazała supremację katarskich stadnin w hodowli koni Straight Egyptian, zaś jako na czołowego obecnie reproduktora tej hodowli należy wskazać ogiera Naseem Al Rashediah.

Dzień 4, sobota 1 lutego – w ostatnim dniu pokazu cudowne słońce i lazur nieba stanowiły doskonałe tło dla końcowego akordu Arabian Peninsula Horse Show, a więc dla rozgrywanych tego dnia czempionatów. Wedle obowiązującego regulaminu pokazu, do czempionatu wchodzi 5 najlepszych koni z każdej klasy, o ile do współzawodnictwa zgłoszono mniej niż 180 koni. Jeśli liczba zgłoszonych koni przekroczyłaby tę liczbę, wówczas do czempionatu kwalifikowałyby się tylko 3 najlepsze konie z każdej klasy. W tym roku o palmę pierwszeństwa rywalizowało po 5 koni dla poszczególnych klas, a więc w każdej kategorii po 10 koni. Tego dnia publiczność była bardziej ożywiona niż zwykle, oczekując w napięciu na koronację zwycięzców. Jednak niespodzianek nie było. Zwyciężyli najlepsi.

Złotą medalistką klaczy rocznych została wspaniała, gniada QUMRIYAH (Naseem Al Rashediah x Kama Ega), srebro wywalczyła wyhodowana przez Glenna Jacobsa GJ MAJESTICA (Majd Al Qusar x Hadiya Al Shahania), zaś brąz powędrował do urokliwej ANHAJEEAH AL SHAQAB (Naseem Al Rashediah x Masshoorah Al Shaqab). Jak widać, całe podium klaczek rocznych powędrowało do stadnin z Kataru: Al Hamama Stud, Al Nasser Stud oraz Al Shaqab Stud. Ojcem złotej i brązowej medalistki jest Naseem Al Rashediah.

W czempionatach ogierków rocznych złotem okrył się zjawiskowy D SADN (D Labbad x D Asforaah), srebro wywalczył psotny SAIF AL WADI (Naseem Al Rashediah x Nefertiti Al Wadi), zaś brązowy medal otrzymał IBN AL NAIF (Ansata Nile Echo x Al Jood Al Naif). Podium podzieliły między sobą stadniny ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (Dubai Arabian Stud), Arabii Saudyjskiej (Al Wadi Stud) oraz Kataru (Al Naif Stud). Ojcem srebrnego medalisty jest Naseem Al Rashediah.

Złotą czempionką klaczy młodszych została niezwykle urodziwa BAGHA EL FARIDA (Baarez Al Farida x Sherouk Al Farida), srebro powędrowało do ślicznej GHAYA EL ALYA (Qamar Al Zaman Al Waab x Ghezlan Al Waab), zaś brąz trafił do klaczki LATEEN AL DANAT (Naseem Al Rashediah x Mona Aldanat). W tym przypadku podium podzieliły między sobą stadniny z Egiptu (El Farida Stud), Kataru (Al Hamama Stud) i Kuwejtu (Al Danat Farm). Córka ogiera Naseem Al Rashediah wywalczyła brąz.

Czempionem ogierków młodszych został ulubieniec publiczności MALEEH AL NASSER (Nasser Al Rayyan x Sarab Al Nasser), po srebro sięgnął MEJRIN AL SALAM (Motair Al Baida x Layan Al Salam), zaś brązowy medal przypadł w udziale ogierkowi AKM LUSAIL (Shaheen AA x Aishaa). Złoto i brąz były sukcesem dwóch stadnin z Kataru, Al Nasser Stud i AKM Arabians, środkowe podium to sukces hodowli Al Salam Stud z Królestwa Arabii Saudyjskiej.

Pośród fleszy fotografów oraz licznie zgromadzonej publiczności z całego świata sędziowie zdecydowali na koniec o wynikach dla dwóch najbardziej ekscytujących klas, a więc klaczy i ogierów starszych. Jednak wyniki były z góry przesądzone, gdyż nikt i nic nie mogło zagrozić faworytom.

Na najwyższym stopniu podium czempionatu klaczy starszych stanęła niezwykle urodziwa NADRAH AL NASSER (Shagran Al Nasser x Jamila Al Nasser). Zgodnie z oczekiwaniami, srebro wywalczyła zachwycająca D A’NNAFEYYAH (Asfoor Al Waab x D Folah), zaś brąz trafił do czarownej klaczy LUJINA (Al Ayal AA x Mashalla Aleha). Z trofeum dla swoich koni cieszyły się Al Nasser Stud z Kataru, Dubai Arabian Horse Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz Asayel Arabian Horse Stud z Kuwejtu.

Wisienką na torcie były czempionaty ogierów starszych. Nikt nie miał najmniejszych wątpliwości, który ogier zajmie najwyższe miejsce na podium. Uzyskując najwyższą notę pokazu i wzbudzając powszechny zachwyt, na złoto zasłużył sobie tylko jeden: ogier GJ FAHEEM (Naseem Al Rashediah x Hadiya Al Shahania), własności i hodowli Glenna Jacobsa. Gratulacje. Za nim na podium stanął ogier BASHEER AL WAAB (Sinan Al Rayyan x Amaal Al Waab) wyhodowany przez samego szejka Abudullaha bin Khaleda Al Thaniego, zaś brąz wywalczył charyzmatyczny D MEMZER (Asfoor Al Waab x Xtreme Wonder). Swój prymat zaznaczyły El Alya Stud z Kataru oraz Dubai Arabian Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, nie wspominając o właścicielu i hodowcy złotego czempiona. Za to wielkie osiągnięcie Glenn Jacobs zainkasował nagrodę w wysokości QR 250 000,00, co w pełni mu się należało. I znów, ojcem złotego czempiona ogierów starszych jest Naseem Al Rashediah.

Obcowanie przez cztery dni z pięknem koni arabskich z Półwyspu Arabskiego było niezwykłym przeżyciem estetycznym, gdyż nikt nie może odmówić tym koniom niezwykłej wprost urody i słodyczy. Należy również podkreślić, iż hodowcy zaprezentowanych koni wkładają w prowadzoną hodowlę olbrzymią pracę i pieniądze dla uzyskania pożądanego efektu, honorując tym samym dziedzictwo kulturowe, jakie od pokoleń wiąże te zwierzęta z mieszkańcami Półwyspu Arabskiego. Dla nich konie to pasja i długofalowa strategia działania. Organizatorzy Katara International Arabian Horse Festival stawiają sobie za cel stworzenie globalnej platformy, oferującej wszystkim zainteresowanym ekspercką wiedzę w zakresie hodowli koni arabskich czystej krwi Straight Egyptian. Chodzi również o utworzenie płaszczyzny umożliwiającej hodowcom wymianę doświadczeń, by w ten sposób przyczynić się do dalszego rozwoju hodowli tych koni. Propagowanie ich piękna oraz związanej z nimi tradycji hodowlanej ma również na celu podniesienie rangi i statusu tych koni na świecie. Niewątpliwa jest przodująca rola Kataru w tym dziele.

W tym miejscu należy wyrazić wielkie uznanie organizatorom, którzy uczynili wszystko, by jak najlepiej zadbać o zaproszonych gości. Komitet organizacyjny KIAHF wykazał się godnym podziwu poziomem profesjonalizmu. Wszystkie aspekty organizacyjne były zapięte na ostatni guzik, co zapewniło sprawny przebieg imprezy oraz pełen komfort i wygodę gości podziwiających piękno, siłę i elegancję koni arabskich czystej krwi z Półwyspu Arabskiego. Niezwykle ujmująca jest również wyjątkowa uprzejmość i chęć pomocy okazywana gościom nie tylko przez organizatorów, ale przez wszystkich napotkanych po drodze mieszkańców Kataru. Opuszczając gościnne katarskie progi pozostajemy z przesłaniem, iż hodowla koni Straight Egyptian nierozerwalnie łączy się z tradycją i poczuciem tożsamości tego kraju, co wyraża motto: „Breeding for heritage”.

Ubiegłoroczny Czempionat Świata Koni Arabskich w stolicy Kataru, Dosze, dla wielu oznaczał koniec pewnej epoki: oto po czterech dekadach organizacji najważniejszego pokazu na świecie w światowej stolicy luksusu, dobrego gustu i mody, Championnat du Monde został przeniesiony na Półwysep Arabski. Niesłuszne i niczym niepoparte obawy, że koronacja sezonu pokazowego już nigdy nie wróci nad Sekwanę, okazały się mocno przesadzone, a tegoroczna stawka koni jakością i różnorodnością biła na głowę konie sprzed roku. Co do czempionów jedno jest pewne: w Paryżu rzadko zdarzają się niespodzianki.

W grudniu Czempionat Świata Koni Arabskich powrócił nie tylko do stolicy Francji, lecz również do Centrum Wystawienniczego Porte de Versailles w 15. dzielnicy Paryża, która sąsiaduje z 7. To właśnie na jej obszarze znajdują się Wieża Eiffla, Muzeum Rodina, Hôtel National des Invalides z grobowcem Napoleona czy wreszcie Muzeum Sztuki Kultur Pozaeuropejskich Musée du quai Branly. Obok z kolei w granicach 14. dzielnicy mieści się Montparnasse, jeden z najbardziej znanych paryskich quartierów, siedlisko niezliczonych knajpek, do których ściągają zarówno turyści, jak i lokalsi. I tak mieszkańcy Paryża i odwiedzający to miasto turyści dostali na Mikołajki prezent w postaci wieńczącego rok zmagań pokazu koni czystej krwi, na który z łatwością i szybko (jak na Paryż) można dojechać metrem. Toteż tłumy odwiedzające Salon du Cheval i sam Czempionat bynajmniej nie dziwiły. Zdziwiło raczej zaskoczenie organizatorów Targów, że zainteresowanie wydarzeniem czystej krwi było tak ogromne. Mimo mżawki kolejka do wejścia nie malała, a łącznik pomiędzy halami dedykowanymi koniom i jeździectwu regularnie się blokował. Ale to sprawy techniczne, skupmy się na arabach.

Żeński piątek

Szybki rzut oka na sześć przewidzianych klas klaczy i pośród łącznie 64 imion wiele doskonale znanych głów, w tym aż 15 koni polskiej hodowli lub własności, czyli blisko jedna czwarta. Na gościach z Polski musiało to zrobić niemałe wrażenie, zwłaszcza że wiele z nich to weteranki scen pokazowych i “absolwentki” Pucharu Narodów, Czempionatu Europy, Pokazu Narodowego czy też Global Champions Arabians Tour i praskiego Intercup. Nie zobaczyliśmy tylko dwóch: Anagrammy i Wencedory, a pozostałe dobrze sobie radziły pomimo srogiej konkurencji.

W Czempionacie Klaczy Rocznych zobaczyliśmy więc El Lyricę KL (Lyric E.A. – Erskina / Kahil Al Shaqab) z Klikowa Arabians i Sanę OS (Exagon OS – Panamera OS / Psytadel), hod. Gestüt Osterhof i wł. Lubochnia Arabians. Do Czempionatu Klaczy Młodszych weszły Bianca of Sinus (Fadi Al Shaqab – Ballena / Kahil Al Shaqab), hod. Sinus Arab Stud i wł. Polia Arabians, Wildonara (Paris – Shanghai E.A. / Wildona) ze Stadniny Koni Michałów, Ebonita (Haash OSB – Etruzja / Pogrom) ze Stadniny Janów Podlaski i Bella Rose (Star Farid – Bogini Marajj / Marajj), hod. Pawła Redestowicza i wł. Jahazi Family z Iranu. Ponadto po zakończeniu swojej klasy Bianca of Sinus, która miała jedną z najwyższych not czempionatu (równe 93 punkty) otrzymała Nagrodę za Najlepszą Głowę.

Czempionat Klaczy Starszych natomiast zaszczyciły swoją obecnością michałowska Emarella (Sahm El Arab – Emandorella / Eden C), wł. Aljassimya Farm, Echo Anastazja (Psyche Keret – Echo Aurora / Eternity Ibn Navarone D), Pila (Abyad AA – Piba / Gazal Al Shaqab) z Janowa Podlaskiego, Poganinka (El Omari – Pentra / Poganin) z Michałowa i Pustynna Noc (WH Kaneko – Pustynna Rosa / Ekstern), eks-michałowska obecnie własności Budhen’s Stud w Belgii. Co ciekawe, Anastazja wyhodowana w Stadninie Koni Chrcynno-Pałac tym razem wystąpiła w saudyjskich barwach nowego właściciela Ahmeda Hamada Althumairiego. Choć żadna z tej dziesiątki nie sięgnęła po medal, a szkoda, to każda z nich może poszczycić się tytułem Top 10 Czempionatu Świata.

Gwiazdy światowej sceny czystej krwi

Od samego rozpoczęcia piątkowego widowiska było na czym zawiesić oko. Dla wielu, zwłaszcza pośród licznej publiczności (trybuny były tak pełne, że organizatorzy wpuszczali małymi grupami, upewniwszy się, że dla każdego znajdzie się miejsce), była to pierwsza okazja na żywo zobaczyć gwiazdy, które śledzili przez cały rok. Do takich właśnie końskich celebrytek należy m.in. Durrat Albidayer (Jyar Meia Lua – A Vision MI / Allegiance MI). W tym roku pojawiła się na trzech pokazach, zawsze idealnie przygotowana przez ekpię Privilege SFQ, i za każdym razem pokaz opuszczała ze złotem w Czempionacie Klaczy Rocznych. A mówimy o czerwcowym GCAT w Cannes, Pucharze Narodów w Aachen i Czempionacie Świata. Tutaj wychowanka Albidayer Stud zdobyła też komplet dwudziestek za głowę z szyją, co zresztą nie może dziwić.

Kolejną gwiazdą i pierwszą zdobywczynią kompletu dwudziestek za typ była Aisha Al Sheikh (Jyar Meia Lua – Algamra / AJ Portofino) z Al Sheikh Stud, również pokazywana przez Curtiego. Co więcej, kolejnych siedem dwudziestek otrzymała za głowę i szyję, a warto podkreślić, że w jej klasie ocena 20 pojawiała się nader często. Dwa dni później kolejność z klasy trójki najlepszych powtórzyła się w Czempionacie Klaczy Młodszych, ale o tym za chwilę.

Również wśród dorosłych klaczy nie zabrakło niezwykłych osobistości, zwłaszcza w ostatniej piątkowej klasie 3B, w której oprócz Poganinki zobaczyliśmy także Bint Hazy Al Khalediah (El Palacio VO – Hazy Al Khalediah / F Shamaal), hod. Al Khalediah Stables i wł. Al Jumail Stud. Zjawiskową klacz zobaczyliśmy po niemal trzyletniej przerwie, w życiowej formie, choć widocznie odzwyczajoną od atmosfery pokazów. Lekko rozczarowująca mogła być natomiast dla niektórych AJ Kayya (AJ Kafu – Aja Caprice / EKS Alihandro) z Ajman Stud. Zapierająca dech w piersiach królowa GCAT sprawiała wrażenie znużonej, choć pilnej uczennicy. Jej występu nie można było źle ocenić, ale było niestety widać po niej zmęczenie nieustannymi podróżami i treningami. Rzut oka w jej kalendarz i zobaczymy, że niecałe 3 tygodnie wcześniej była w upalnym Rijadzie, by po triumfie w rankingu GCAT trafić do chłodnego i wilgotnego Paryża. Zasłużyła więc na urlop. Wspomniana Poganinka miała natomiast najlepszy ruch, nie tylko w klasie, lecz spośród wszystkich klaczy – czapki z głów na widok ruchu tak bliskiego doskonałości, niczym wyjętego z definicji ideału konia arabskiego.

Męska sobota

Polskich koni nie zabrakło też w klasach męskich rozegranych w całości w sobotę. Na 48 zgłoszonych ogierów polskich było sześć, czyli równo jedna ósma stawki, a zobaczyliśmy piątkę, jako że michałowski Partes został wycofany. Zresztą klasa 4A, w której miał wystąpić była chyba pechowa, bo przed sędziami i publicznością zaprezentowała się mniej jak połowa koni wymienionych w katalogu. W dalszych klasach było lepiej i polscy fani koni arabskich na miejscu i przed ekranami mogli kibicować janowskiemu Comorosowi (HL El Ganador – Cedora / Kahil Al Shaqab), Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), hod. Wojciecha Parczewskiego i wł. Bogdana Maślanki, Pheniksowi Al Miro (D Zeidan – Psyche Lejla / Pogrom) z Evopegasus Stud, Pinito (EKS Alihandro – Piniata / Eden C), wł. Flaxman Arabians, i Paris (Kahil Al Shaqab – Palmeta / Ecaho), wł. Polia Arabians. Dwaj ostatni to wychowankowie Janowa Podlaskiego.

Comoros, Pinito i Paris zakwalifikowali się do czempionatów i jak ich koleżanki Paryż opuścili jako Top 10 światowej hodowli. Dla niektórych sam występ w Paryżu ze swoim podopiecznym był spełnieniem marzeń i przygodą życia. W tym duchu o występie Monarchio mówił Bogdan Maślanka, który w połowie prezentacji przyprawił zebranych o migotanie przedsionków, a następnie pokazał, jakie znaczenie ma relacja z koniem oparta na szacunku i zaufaniu.

Celebryci z pierwszych stron

Sobota rozpoczęła się z wysokiego C, bo pierwszy tego dnia w Porte de Versailles pokazał się AB Bandar (D Seraj – Priscilla OS / Poseidon OS) z Abhaa Arabians. Otrzymał dwudziestki za typ, ruch oraz głowę i szyję, zapowiadając tym samym moc wrażeń do ostatniej klasy ogierów starszych. W drugiej klasie roczniaków byliśmy świadkami starcia młodzieżowych tytanów, bo ponownie po kilkumiesięcznej przerwie naprzeciwko siebie stanęli siwy Afreen Al Shaqab (D Mezyan – Siwar Al Shaqab / SMA Magic One) z Al Shaqab Stud i gniady Aesar Alwajba (AJ Radman – LR Altagracia / Excalibur E.A.) w barwach Al Wajba Stud. Ponownie zmierzyć się przyszło im następnego dnia, także z trzecim w ich klasie ciemnosiwym ogierkiem Azzaam Al Amal (EL Galal Baahir ZA – Arabesca Scarlet Moon ZA / Sidi Scorpio ZA) hod. Al Amal Arabians i wł. Szejka Mohammeda Bin Saouda Alqassimiego.

Jednym z bardziej wyczekiwanych ogierów był też Baz Aljassimya (Exxalt – MD Mirka / AJ Thee Luca), hod. Aljassimya Farm i wł. Akmal Stud, który pojawił się w tej samej klasie co Fajer AA (Shanghai E.A. – Fadwa AA / Fadi Al Shaqab) z Ariela Arabians. Już na początku klasy stało się jasne, że wygraną weźmie któryś z nich. Obydwaj dali się poznać w ostatnich latach jako showmani, którzy potrafią skraść show. Co więcej ich starcie było czymś od dłuższego czasu oczekiwanym w środowisku, jako że ci dwj weterani m.in. GCAT dotychczas mijali się na pokazach. Właściciele Baza mieli też dodatkowe ambicje – powtórzyć jego złoto na Czempionacie Świata, które przed dwoma laty zdobył jako roczniak. Co jeszcze mają wspólnego? Otóż obaj są złotymi medalistami Pucharu Narodów, więc tym bardziej było to spotkanie na szczycie. Ostatecznie podzielili się dwudziestoma trzema dwudziestkami, a 0,64 punktu lepszy okazał się obrońca tytułu.

Równie emocjonujące miały się okazać zmagania seniorów, którzy są nimi tylko w nazwie, ponieważ ich kategoria wiekowa zaczyna się od 4 lat wzwyż. Ogiera EKS Farajj (Ibn Farid – EKS Bint Helwah / Laheeb), hod. Elkasun Arabians Willy’ego Browna i wł. Haras Royal De Bouznika, rzadko ostatnio można zobaczyć na pokazach. W ubiegłym roku na Czempionacie Świata w Dosze był srebrnym medalistą ogierów starszych, więc oczekiwania i ambicje były ogromne. Zwłaszcza że później nie widzieliśmy go nigdzie przez 11 długich miesięcy aż do chwili, gdy zdobył złoto na pokazie El Jadida w Maroku, gdzie obecnie przebywa. Powiedzieć, że był tam bezkonkurencyjny, to jak nie powiedzieć nic. W swojej klasie oczywiście był pierwszy, otrzymując najwyższe noty od sędziów za typ, głowę z szyją i ruch, w pełni zasłużenie. To była czysta przyjemność patrzeć, jak pełen wigoru, w doskonałym humorze, wypoczęty i zrelaksowany zaprezentował się przed publicznością. Niezmęczony uciążliwymi podróżami międzykontynentalnymi sprawiał wrażenie, jakby w istocie dobrze się bawił.

W drugiej klasie ogierów starszych oprócz polskiego Parisa pojawili się HL El Ganador (HP Shakir TE – Lonco Baby Maria / HP Emir), hod. Familia Dutch Matthei i wł. Hanaya Arabian Stud, i D Seraj (FA El Rasheem – Ladi Veronika / Versace) z Dubai Arabian Horse Stud. Zgłoszony był również adżmański AJ Kafu (Shanghai E.A. – AJ Kahayla / QR Marc), ale od czasu holenderskiego odcinka GCAT najwyraźniej odpoczywa i przygotowuje się do następnego sezonu. Pierwszego z nich widzieliśmy kilka miesięcy temu w Aachen, gdzie sięgnął po złoto, ale D Seraja nie widzieliśmy od pierwszych dni lutego… Tym bardziej ekscytujący był jego występ, a przygotowany był wzorowo i to on był pierwszy w klasie z najwyższą punktacją ze wszystkich ogierów w tym roku – 93,71 pkt.

La crème de la crème à Paris

Niedziela poświęcona była w całości czempionatom, a przed każdym z nich kameralna orkiestra Francuskiej Gwardii Republikańskiej odgrywała fanfary. Najdłuższy występ oddzielał klacze od ogierów, a oprócz rozbudowanej orkiestry dragonów dla zgromadzonych zaśpiewał chór męski, podkręcając doniosłość chwili. Zwłaszcza że w czempionatach mieliśmy przyjemność zobaczyć po raz kolejny wszystkie gwiazdy czystej krwi, którymi zachwycaliśmy się w klasach. A jak wspomniałem na początku, w Paryżu nie lubią niespodzianek. Za wyjątkiem jednego tylko Czempionatu Klaczy Rocznych, w każdym zwyciężali zdobywcy najwyższej punktacji w swoich kategoriach.

Jako pierwszy rozegrano Czempionat Klaczy Rocznych, który Durrat Albidayer wygrała niemal jednogłośnie (tylko jeden z sędziów się wyłamał). Na srebro i brąz wskazania były różne, ale była to na dobrą sprawę walka pomiędzy najlepiej punktowaną roczniaczką D Rowa (D Seraj – D Danat / SG Labib) z Dubai Arabian Horse Stud, do której trafił srebrny krążek, a Royal Futurista (AJ Radman – HK Sweet Musique / HDF Luciano), hod. Cindy McGown i Marka Davida i wł. Al Wajba Stud, która zdobyła brąz. Multimedalistka GCAT Sultana Al Thamer (Dominic M – Weaam Al Jassim / Emerald J) tym razem musiała uznać wyższość koleżanek.

Czempionat Klaczy Młodszych był powtórką z rozrywki z piątkowej klasy 2B. Wszystkimi trzema medalami podzieliły się trzylatki z tej klasy: Aisha Al Sheikh (prawie jednogłośnie złota), D Najlah i D Raseel. Co ciekawe, w pewnym sensie dubajskie klacze są “bliźniaczkami”, ponieważ obydwie mają identyczny rodowód: D Seraj – Elle Flamenca / Ajman Moniscione, a urodziły się w odstępie zaledwie dziewięciu dni od siebie. Brązowa medalistka D Raseel jest, póki co mniej znana niż jej utytułowana siostra, ale pięknie się rozwija i zapewne nie raz jeszcze o niej usłyszymy.

W Czempionacie Klaczy Starszych walka o złoto rozegrała się między AJ Kayyą a Bint Hazy Al Khalediah i ostatecznie zdobyła je pierwsza z klaczy. Teraz może ona w końcu odpocząć po wycieńczającym sezonie, podczas którego zdobyła łącznie osiem medali najszlachetniejszego koloru. To także, co wypada podkreślić, dwukrotna brązowa medalistka Czempionatu Świata jako roczniaczka i klacz młodsza w latach 2021-2022. Brąz z kolei przypadł w udziale doskonale znanej w Europie klaczy Basandra Settimocielo (Ajman Moniscione – MA Scarlet / Hadidi), hod. Marii Annaratone Ferraroni i wł. Ajman Stud. Uwagę sędziów zwróciła także Emarella, o czym wspominałem wcześniej, która otrzymała nawet nominację do złotego medalu.

Po trzech żeńskich czempionatach przyszedł czas na ogiery. Jak w przypadku klaczy młodszych i wśród ogierków rocznych walka o medale okazała się toczyć w ramach jednej tylko klasy 4B. Kolejność była identyczna jak w klasie: Afreen Al Shaqab – jednogłośnie złoto, Aesar Alwajba i Azzaam Al Amal. Więc nie było zaskoczenia, choć część publiczności na pewno trzymała kciuki za ogierka AB Bandar, który w swojej klasie miał tyle samo punktów co Azzaam. Ale cóż, łaska pańska na pstrym koniu jeździ, a trzy wskazania na srebro i dwa na brąz to było za mało, by Paryż opuścić z tytułem wiceczempiona.

Zbliżając się do ostatniego z czempionatów, dało się odczuć rosnące napięcie. Nie ulegało wątpliwości, że w Czempionacie Ogierów Młodszych ponownie staną przeciwko sobie Baz Aljassimya i Fajer AA. Nie wiedzieliśmy natomiast, który z nich otrzyma który medal, choć można było przypuszczać, że będący w formie bliskiej ideału Baz wyjdzie na prowadzenie. Wyszedł jednogłośnie, jak trzy kwadranse wcześniej Afreen. Fajer skończył z medalem brązowym, a srebro ku zaskoczeniu publiczności trafiło do mało znanego, ale bardzo ciekawego Nesj El Jameel (EKS Farajj – Nesj El Yuliah / Ajman Moniscione), hod. Nesj Arabians i wł. Al Jumail Stud, który swoją klasę wygrał o 0,07 pkt. z drugim STA High Voltaj (Taj Raheem – Rose CME / Lark MCA), hod. Marion i Andreasa Maschke i wł. Al Wajba Stud.

Zgodnie z powiedzeniem, które Polacy dzielą z Niemcami: najlepsze na koniec… Jak w każdym z wcześniejszych czempionatów i w Czempionacie Ogierów Starszych spotkała się bardzo ciekawa stawka koni, wśród nich wymienieni wcześniej celebryci, z których każdy miał szansę na triumf i wieczną chwałę. Dla Dubai Arabian Horse Stud był to ostatni moment, by zdobyć złoto – medale pozostałych dwóch kolorów zdobyli już wcześniej. D Seraj zdaniem większości sędziów był najlepszy i faktycznie to do niego trafiło złoto. Nie tak pewne były losy dwóch dalszych miejsc medalowych, bo zarówno EKS Farajj, jak i HL El Ganador klasy opuścili z identyczną punktacją: 93,29, z tym że Farajj miał więcej za typ, a Ganador za ruch. Kosmiczne ekwilibrium w praktyce. Ostatecznie typ minimalnie wygrał z ruchem…

Co po Paryżu?

Jedno jest pewne. Uwaga świata koni arabskich przeniesie się w mocniejszym stopniu na Bliski Wschód. Arabia Saudyjska, Oman, Kuwejt, Bahrajn, Katar czy Zjednoczone Emiraty Arabskie będą teraz cieszyć się ogromnym zainteresowaniem. Dzięki nowoczesnym technologiom możemy zawsze na bieżąco być z tym, co dzieje się w każdej części świata, choćby trzeba zarwać noc. Powodów do ekscytacji bez wątpienia nie zabraknie. W naszej części świata życie odrobinę zwolni, bo wkraczamy w zimowe miesiące i przed nami za kilka tygodni równie ekscytujący sezon wyźrebień… A w przyszłym roku spotkamy się na Czempionacie Świata po raz drugi w Dosze, w niewidzianej dotąd formule.

Global Champions Arabians Tour świat pokazów koni arabskich wzięło szturmem. Zainteresowanie GCAT było od samego początku przeogromne, od chwili ogłoszenia cyklu na początku grudnia zeszłego roku, ale wówczas mało kto zdawał sobie sprawę, co nas właściwie czeka. Tymczasem rok później doczekaliśmy się zarówno sequelu w rozszerzonej formule, jak i spin-offu po drugiej stronie Atlantyku. Czego chcieć więcej?

Wydarzenia w ramach tegorocznego Global Champions Arabians Tour od samego początku wzbudzały emocje i to nie tylko na Bliskim Wschodzie i Europie, ale dookoła globu. W Polsce nie było inaczej i pojawiały się nawet u co poniektórych marzenia o pokazie pod banderą GCAT w Polsce. To póki co nadal pozostaje w sferze marzeń. Ale nie szkodzi, bo organizatorzy na początku grudnia podali do publicznej wiadomości dwa newsy, które mocno wstrząsnęły światem koni czystej krwi. Lecz zostańmy na chwilę w…

2024

Pierwsze wydarzenie z GCAT w nazwie odbyło się już w dwa miesiące po ogłoszeniu cyklu, a był to Katara International Arabian Horse Festival – prestiżowe wydarzenie o uznanej na świecie renomie. Przez pięć dni w stolicy Kataru, Dosze, goście festiwalu mieli przyjemność podziwiać jedne z najbardziej niezwykłych koni arabskich na świecie, co nie uległo zmianie do samego finału. Nie zabrakło też koni wyhodowanych w Polsce, takich jak michałowskiej hodowli Emarella (Sahm El Arab – Emandorella / Eden C), wł. Aljassimya Farm, i Wildona (Shanghai E.A. – Wilda / Gazal Al Shaqab), wł. Hanaya Arabian Stud. Pierwsza z nich zdobyła nawet brązowy medal w Czempionacie Klaczy Starszych.

Nie minęły trzy tygodnie, a odbyło się drugie wydarzenie w cyklu – tym razem w Abu Zabi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a na przełomie marca i kwietnia gościliśmy w egzotycznym Maskacie, zjawiskowej stolicy Sułtanatu Omanu. Dwa następne pokazy odbyły się mniej więcej w połowie czerwca i połowie lipca, kolejno w europejskiej stolicy kina na Lazurowym Wybrzeżu, Cannes, i w kolebce Longines Global Champions Tour, międzynarodowego konkursu skoków konno, czyli holenderskim Valkenswaardzie. Na początek września przypadł ostatni odcinek europejski, na największym torze wyścigów rydwanów starożytnego świata w wiecznym mieście nad Tybrem, w Rzymie. A niedawny finał w Rijadzie przypieczętował miejsce GCAT w światowym kalendarzu wydarzeń z końmi arabskimi w roli głównej. Gdyby podsumować te wydarzenia w dwu słowy, trzeba by powiedzieć: błyskotliwy rozmach.

Organizatorzy wszystkich siedmiu zeszłorocznych pokazów poprzeczkę zawiesili sobie bardzo wysoko. Pytania w stylu, czym zaskoczą nas w Cannes, Rzymie czy Rijadzie, zadawał sobie chyba każdy, kto śledził uważnie cały cykl albo wziął udział w choćby jednym z wydarzeń. Bowiem GCAT, co organizatorzy podkreślali na każdym kroku, to nie tylko konie! Oczywiście to one grają pierwsze skrzypce, ale oprócz nich mamy całą rozbudowaną orkiestrę symfoniczną w postaci rękodzieła, teatru, muzyki czy kuchni – od artystycznego arabskiego garncarstwa po neobarokową włoską operę. Przyjrzyjmy się zatem, co już teraz wiemy o tym, co nas czeka w…

2025

Jako pierwszy poznaliśmy rozkład jazdy drugiej edycji Global Champions Arabians Tour, która ponownie odbędzie się na Bliskim Wschodzie i w Europie, a pierwsze wydarzenie już za pół miesiąca, bo w pierwszych dniach stycznia. Tym razem w Zjednoczonych Emiratach Arabskich spotkamy się w Adżmanie, a nie Abu Zabi jak przed rokiem. Być może organizatorzy mają w planach pokazy także w innych emiratach w przyszłych latach, choćby sąsiednim Szardża?

Stamtąd udamy się do Dohy, a następnie do Maskatu i ponownie zawitamy do Rijadu. Za każdym razem między pokazami będzie ok. miesiąc przerwy, a każdy z nich odbędzie się na początku miesiąca lub w pierwszej jego połowie. Po czterech odcinkach arabskich przemieścimy się jak rok temu na drugą stronę Morza Śródziemnego i kolejno będziemy kibicować naszym faworytom w Cannes (połowa czerwca), Valkenswaardzie (druga połowa lipca), Londynie (połowa sierpnia) i Pradze (początek września).

Po tych ośmiu wydarzeniach cykl powróci do Kataru, gdzie w dniach 3-6 grudnia 2025 r. odbędzie się po raz drugi Czempionat Świata Koni Arabskich, połączony z finałem GCAT. Specjalnie na tę okazję współorganizatorzy powołali do życia formułę GCAT Supreme. Pokaz finałowy będzie zarezerwowany dla zwycięzców wcześniejszych pokazów europejsko-bliskowschodniego cyklu i nowo utworzonego…

GCAT Americas

Jeśli komuś mało wydarzeń Global Champions Arabians Tour, bez wątpienia podskoczył z radości przed tygodniem. Tuż po Czempionacie Świata organizatorzy GCAT podczas streamowanej na Instagramie konferencji prasowej w New World Center w Miami Beach oficjalnie ogłosili pięć południowo- i północnoamerykańskich pokazów GCAT, z własnymi atlantyckimi rankingami, ale tymi samymi wartościami, w tym oczywiście potężnym naciskiem na kulturę i tradycję.

– Utworzenie cyklu Americas to odważny krok milowy w historii GCAT. To dowód na niemalejące na świecie zainteresowanie końmi arabskimi i ich wyjątkowym pięknem. Jesteśmy zachwyceni tym, że możemy przenieść naszą celebrację doskonałości do Ameryki, tworząc tym samym trwałe połączenia pomiędzy naszymi kontynentami – tak o GCAT Americas podczas konferencji prasowej mówił Faleh Al Nasr, Przewodniczący Global Champions Arabians Tour.

Inauguracja GCAT Americas nastąpi w drugiej połowie lutego, pomiędzy pokazami w Dosze i Maskacie, w Scottsdale w stanie Arizona. Miłośnikom koni arabskich jest to miejsce doskonale znane, także tym z Polski. To tutaj po tytuł Czempionki Klaczy Starszych sięgały najpierw w 2016 r. Perfirka i jej córka Perfinka w 2024 r., obydwie hodowli Stadniny Koni w Białce. Z kolei w 2013 r. tytuł Czempiona Ogierów Starszych zdobył tu bezkonkurencyjny Pogrom wyhodowany w nadbużańskim Janowie Podlaskim.

Następnie amerykańskie Arabians Tour przeniesie się na Florydę do Miami Beach. Data tego pokazu jest póki co nieznana. Prawdopodobnie odbędzie się pomiędzy wydarzeniami w Rijadzie i Cannes (lub St. Tropez, organizator jeszcze nie podjął ostatecznej decyzji w którym z tych nadmorskich miast na Lazurowym Wybrzeżu odbędzie się pokaz), co sugerowałoby końcówkę kwietnia, ale musimy w tym przypadku zaczekać na potwierdzenie ze strony GCAT.

Stamtąd przyjdzie nam przekroczyć Morze Karaibskie i środkowym elementem GCAT Americas będzie pokaz w brazylijskim São Paulo. Fani Formuły 1 mogą kojarzyć to miasto jako miejsce, gdzie urodził się Felipe Massa, ale to przede wszystkim brazylijska stolica kultury, a Orquestra Sinfônica do Estado de São Paulo przyciąga południowoamerykańskich fanów muzyki klasycznej w nie mniejszym stopniu niż Musikverein i Filharmonicy Wiedeńscy. Ten odcinek GCAT jest zaplanowany na pierwszą połowę lipca, na tydzień przed Valkenswaard.

Z kolei tydzień po londyńskim pokazie przeniesiemy się do kanadyjskiego stanu Manitoba, pozostając tym samym w sferze Wspólnoty Narodów. Kanadyjski odcinek GCAT odbędzie się w mało znanym po naszej stronie Atlantyku mieście, choć o ciekawej historii. Miasto Brandon leży bowiem na prerii nad rzeką Assiniboine, która odegrała dużą rolę w kanadyjskim handlu futrem, który europejscy kolonizatorzy przejęli od rdzennej ludności Ameryki. Swego czasu handel futrem finansował nawet chrystianizację obecnej Kanady, a zarabiali na nim m.in. jezuici.

Finał GCAT Americas odbędzie się w światowej stolicy hazardu, Las Vegas. Ale to miasto jest także od dawna związane z końmi czystej krwi, a konie polskiej hodowli odnosiły tu sukcesy wielokrotnie. Bodaj największym z nich jest Puchar Hodowców zdobyty w 2009 r. przez Stadninę Koni Michałów za sprawą dwóch wybitnych klaczy: Emandoria i Embra. To one zdobyły wtedy Czempionat i Wiceczempionat Klaczy Starszych. W każdym razie z amerykańskim finałem GCAT będzie mały problem… Otóż zaplanowany jest na ten sam weekend co przyszłoroczny Puchar Narodów w Aachen.

Cindy McGown, CEO GCAT Americas, podczas konferencji prasowej zwróciła szczególną uwagę na znaczenie przeniesienia formuły GCAT do Ameryk: – Konie arabskie mają w Ameryce głęboko zakorzenione dziedzictwo, a organizacja pokazów GCAT tylko wzmocni podziw i szacunek, na jaki te niezwykłe stworzenia zasługują. To także wyjątkowa okazja, aby zjednoczyć środowiska (w obydwu Amerykach – przyp. autor) za pomocą naszej wspólnej pasji, jaką darzymy te niezwykłe konie i ich niesamowite historie.

Wracając zaś do katarskiego GCAT Supreme, do którego musimy czekać prawie rok, zwycięzcy amerykańskich wydarzeń także są zaproszeni do stolicy Kataru. Biorąc pod uwagę bogactwo tamtejszych hodowli i egzotyczne z naszej europocentrycznej perspektywy rodowody, przyszły rok zapowiada się bardzo ciekawie.