Nie tylko All-Polish Arabian Horse Championship w Klikowskiej Ostoi doczekał się w tym roku nowej formuły składającej się z dwóch pokazów. Tak samo stało się w Stadninie Koni Janów Podlaski, wobec czego tegoroczne Dni Konia Arabskiego trwały nie pięć, lecz sześć dni i z pewnością zapiszą się w historii… Po raz pierwszy bowiem janowska stadnina była areną wyjątkowego wydarzenia, jakim jest Emirates Arabian Horse Global Cup – Poland Championship. Pokaz odbył się we współpracy z Emirates Arabian Horse Society oraz ECAHO, a jego rangę podkreślał patronat Szejka Mansoura bin Zayeda Al Nahyana, wiceprezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Pokaz Emiracki w pigułce

Emirates Arabian Horse Global Cup to międzynarodowy cykl pokazów stworzony z myślą o promocji i wsparciu mniejszych hodowców koni czystej krwi. Regulamin przewiduje, że właściciele, u których w ciągu trzech lat poprzedzających pokaz rodziło się rocznie ponad 15 źrebiąt (w Europie, Australii, Ameryce Północnej i Południowej oraz Azji) lub ponad 20 źrebiąt (na Bliskim Wschodzie i w Afryce), nie mogą zgłaszać swoich koni do rywalizacji. Co za tym idzie, na pokaz w Janowie Podlaskim swoje konie mogli zgłaszać wyłącznie ci, którzy w ostatnich latach wyhodowali maksymalnie 15 koni, warto nadmienić, że czekała na nich pokaźna pula nagród. Właściciele każdego z pięciu najlepszych koni w klasie otrzymywali bowiem 8 tys. emirackich dirhamów, czyli blisko 8 tys. złotych. Henryk Smolarz, Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zapytany o Emiracki Puchar Świata odparł: „Bardzo cieszymy się, że Dni Konia Arabskiego zostały wzbogacone o dodatkowy dzień emiracki, który jest wyrazem uznania dla hodowli prywatnej prowadzonej w Polsce”.

Pokaz oceniał zespół międzynarodowych sędziów w składzie: Helen Henneken-Van Nes (Belgia), Jayne Bellchamber (Australia), Jerzy Zbyszewski (USA) oraz Mark Ismer (Niemcy), a do czempionatów kwalifikowały się po trzy najlepsze konie z każdej klasy. W katalogu pokazowym figurowały 62 konie, jednak na janowskim ringu pojawiły się ostatecznie 52 – 33 klacze i 19 ogierów. Nie wszyscy zdecydowali się więc wykorzystać tę szansę, by powalczyć o miejsca na podium i nagrody finansowe.

W czempionatach triumfatorzy mogli dodatkowo cieszyć się wyjątkowymi, bogato zdobionymi pucharami, pełnymi symboliki. Na szczycie każdego z nich znalazł się emblemat przedstawiający konia arabskiego i glob, stanowiący logo Emirates Arabian Horse Global Cup. Poniżej, na obręczy pucharu, umieszczono misternie zdobiony pas z motywami kwiatowymi inspirowanymi dubajskim regionem Al Bastakiya. Każdy kwiat składał się z centralnego okręgu oraz siedmiu płatków symbolizujących siedem siedmiu emiratów: Abu Zabi, Dubaj, Szardżę, Adżman, Umm al-Kajwajn, Ras al-Chajma i Fudżajrę. Puchary te podczas piątkowych czempionatów wręczał Ambasador Zjednoczonych Emiratów Arabskich w Polsce Jego Ekscelencja Mohamed Ahmed Alharbi, w towarzystwie przewodniczącego Emirackiego Stowarzyszenia Konia Arabskiego.

Zacznijmy od roczniaków

W czwartkowy poranek pokaz Emirates Arabian Horse Global Cup zainaugurowały klacze roczne, podzielone na dwie sekcje po cztery konie każda. Taki sam układ uczestników był również w klasach ogierków rocznych. Rozkład punktowy uzyskany przez klaczki w poszczególnych klasach znalazł swoje odzwierciedlenie w czempionacie. Czempionką klaczy rocznych została niemal jednogłośnie Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadars Echoo) z czeskiej stadniny Suweco Stud. Srebrny medal zdobyła Ermenia (Picasso Di Mar – Emiliona / Złoty Medal), hod. i wł. Bogdana Mikołajczuka, natomiast brązowe trofeum otrzymała wyhodowana w stadninie Polia Arabians, należącej do Adama Ochmanna, ciemnogniada Etanoya AO (AJ Yas – Etiwa of Sinus / Wadee Al Shaqab). Noty uzyskane przez te klacze w klasach kształtowały się następująco: Nadzieja SW – 41,06 pkt, Ermenia – 40,13 pkt, Etanoya AO – 39,19 pkt. W tym miejscu słowo wyjaśnienia – otóż skala ocen na pokazie emirackim kończyła się na 50, a nie jak w Białce i Tarnowie oraz podczas Pokazu Narodowego na 100.

Wśród ogierków rocznych najwyżej oceniony został tegoroczny białecki złoty medalista El Primero (Has Rasheed – Elprima / Wadee Al Shaqab), który uzyskał 40,81 pkt, „dorzucając” tym samym do swojej kolekcji srebrny medal w czempionacie. Niestety, na Pokazie Narodowym pojawił się nieco „przygaszony” ze zmęczenia, co odbiło się na przyznanych notach i uniemożliwiło mu awans do finału. Dwa dni intensywnej prezentacji dla tak młodego panicza stanowią spore wyzwanie, ale jak mówi stare powiedzenie: ostatni będą pierwszymi, a imię El Primero niezmiennie zobowiązuje.

Drugą najwyższą notę 40,56 pkt. uzyskał wychowanek Łukasza Czecha, roczny Elamir Sahir. W czempionacie to on sięgnął po najwyższy złoty laur. Jego matką jest Escobaria po ogierze Calatorio, od klaczy Ecliss po Don Luciano. Zarówno Escobaria, jak i Calatorio pochodzą z hodowli Marka Kondrasiuka i bynajmniej nie była to jedyna okazja podczas tegorocznego Janowa, aby wspomniany hodowca spod Chełma mógł cieszyć się sukcesami swoich koni. Dokładniej rzecz ujmując, była to pierwsza z trzech okazji, o czym jeszcze szczegółowo opowiem. Brązowy medal powędrował do Danii, do stadniny Barakah Arabians, dzięki ogierkowi Exit UMM (Exagon OS – Aja Estelle / Aja Angelo), którego poznaliśmy już podczas tarnowskiego pokazu. Urodzony w południowoszwedzkiej stadninie Moëll & Moëll Arabians ogierek uzyskał w swojej klasie 39,38 pkt.

Jednogłośny czempion ogierów młodszych

Wracając do Marka Kondrasiuka, kolejną – drugą z trzech – okazją do celebrowania sukcesu był brązowy medal w czempionacie klaczy młodszych, który zdobyła jego hodowli znakomita Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J). Radość z tego wyróżnienia dzielił, a raczej mnożył, wraz z obecnymi na pokazie właścicielkami klaczy, Alicją Najmowicz i Jadwigą Stryczyńską ze stadniny Nana Arabians. Wspominałam już, że szczególnie cenię tę klacz! Cararra w klasie klaczy trzyletnich uzyskała 39,75 pkt, potwierdzając swój duży potencjał.

Srebrny puchar w tej kategorii powędrował do stadniny Polia Arabians dzięki klaczy Ghaila AO, córce Moriona od Ginevra po AJ Mardan, która w klasie zdobyła 40,00 pkt. Pozwolę sobie przypomnieć, że w zeszłym roku Ghaila triumfowała na arenie międzynarodowej, zdobywając srebrny medal klaczy rocznych Czempionatu Europy. Natomiast po tytuł złotej medalistki sięgnęła zdobywczyni najwyższej noty wśród klaczy młodszych – 40,44 pkt, Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) ze Stadniny Koni Chrcynno-Pałac rodziny Poszepczyńskich. Co ciekawe, nie był to jej pierwszy występ na pokazie z tego cyklu, jako że rok temu debiutowała na nim w Pradze.

Sędziowie okazali się jednogłośni wybierając złotego medalistę w czempionacie ogierów młodszych. Zwycięzcą został charyzmatyczny, siwy Phenix Al Miro (D Zeidan – Psyche Lejla / Pogrom), pupil Mirosława Rogowskiego ze stadniny Evopegasus Stud. Uzyskał on także po najwyższą notę w klasie – 39,88 pkt. Rywalizacja o srebrny i brązowy medal toczyła się łeb w łeb, a głosy sędziów rozłożyły się idealnie po równo: dwa wskazania na srebro i dwa na brąz uzyskali zarówno Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), hod. Wojciecha Parczewskiego i wł. Bogdana Maślanki, jak i Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix) ze stajni Krzysztofa Jagielskiego. Ostateczny rozkład medali musiała więc przesądzić nota z klasy. Różnica wyniosła zaledwie 0,7 pkt, ale przechyliła szalę na korzyść Monarchio (38,88 pkt). To do niego trafił srebrny puchar, a brązowy przypadł w udziale Fawoniuszowi, który na tej pozycji w czempionacie uplasował się już po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze pokazowej.

Klacze i ogiery starsze. Anawera z najwyższą notą

Najliczniej obsadzonymi okazały się klasy klaczy 4-6-letnich, w której zaprezentowała się szóstka koni, oraz klaczy 7-letnich i starszych, z udziałem aż dziewięciu zawodniczek. I to właśnie w tych dwóch grupach sędziowie okazali się nieco bardziej hojni w przyznawanych notach.

Ponad całą stawkę wyraźnie wysunęła się janowskiej hodowli Anawera (Piaff – Altamira / Ekstern), która uzyskała najwyższą ocenę całego pokazu – 42,50 pkt. Dla swoich właścicieli, stadniny Suweco Stud Niny Suskevicovej, sięgnęła w czempionacie po złoty puchar, wskazana przez dwóch z trzech sędziów jako najlepsza. Jeden z arbitrów opowiedział się jednak za Fogatą (Muranas Jassehr – Formiss / Esparto), co przesądziło o przyznaniu michałowskiej wychowance srebrnego medalu. Fogata, prezentowana przez swojego właściciela Pawła Syliwoniuka, w klasie uzyskała wysoką notę – 40,92 pkt. Identyczny rezultat osiągnęła siwa Hulina (Fire Fighter – Hulala / Pamir), hod. Stadniny Koni Białka i wł. Anny Janas-Naze, która zamknęła podium z brązowym pucharem.

Ogiery starsze zostały połączone w jedną klasę 4-letnich i starszych, co sprawiło, że na ringu spotkały się konie o szerokim przekroju wiekowym. Najstarszym nie tylko wśród ogierów, lecz także spośród wszystkich koni na pokazie, był urodzony w 2007 r. Piernat (Gaspar – Pogoria / Ekstern), hod. Andrzeja Borkowskiego i wł. Agnieszki Dąbrowskiej. Liczący 18 lat weteran musiał zmierzyć się z o wiele młodszymi rywalami.

Ku ogromnej radości swojej właścicielki, a zarazem prezenterki i jedynej kobiety w tej roli podczas pokazu, Piernat z notą 39,92 pkt awansował do finału z drugiego miejsca w klasie, by ostatecznie sięgnąć po brązowy puchar. Ogier wyróżnia się charakterystyczną krwistą odmianą zwaną „piętnem Mahometa” – legendarnym znakiem, którym prorok miał naznaczać konie szczególne. I właśnie takim wyjątkowym wierzchowcem Piernat bez wątpienia jest dla swojej właścicielki. Co ciekawe, aż dwóch sędziów widziało w nim pretendenta do srebrnego medalu. Ten powędrował jednak do zwycięzcy klasy 5-letniego Agadeza, syna tegorocznej gwiazdy Pride of Poland, klaczy Adelita, po ogierze Magic Magnifique. Urodzony w Janowie Podlaskim, dziś w rękach swojego właściciela i zarazem prezentera Karola Makowskiego próbuje sił na pokazowych ringach. W czwartek uzyskał on najwyższą notę wśród ogierów starszych – 40,17 pkt.

Z trzeciego miejsca w klasie, ale – jak się okazało – wyjątkowo szczęśliwego, z wynikiem 39,5 pkt, do czempionatu awansował także 5-letni Evening Star (WH Justice – El Sultana K.A. / QR Marc), hod. Jarosława Zjeżdżałki i własności spółki Horses Poland. Dwóch sędziów wskazało go jako kandydata do zwycięstwa, co pozwoliło mu sięgnąć po złoty puchar.

Pokaz Narodowy – najważniejsze wydarzenie hodowlane w roku!

Piątek okazał się dniem wyjątkowo długim. Oprócz czempionatów w ramach Emirates Arabian Horse Global Cup, w drugiej części dnia tradycyjnie rozegrano klasy pod siodłem oraz klasy ogierów XLVII Narodowego Pokazu Koni Arabskich. Program był napięty, ale unosząca się w powietrzu swobodna atmosfera i pogoda jak na zamówienie sprawiły, że czas upłynął błyskawicznie. Strefa VIP wypełniona były gośćmi, ale dało się zauważyć brak wielu hodowców prywatnych, co nieco smuci, gdyż to właśnie oni, swoją pasją, wiedzą i zaangażowaniem, wnoszą cenne cegiełki do rozwoju hodowli koni arabskich. Dowodem tego są medale zdobyte przez nich podczas tegorocznego Pokazu Narodowego, a także imponujące zakupy dokonane przez polskich klientów w trakcie obu aukcji.

W tegorocznym Pokazie Narodowym do prywatnych hodowców trafiło łącznie pięć medali: trzy złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Stadnina Koni Michałów, przy wsparciu prezenterów z włoskiego centrum treningowego Elegantica Training Center, zdobyła największą liczbę laurów – osiem: cztery srebrne i cztery brązowe. W Janowie Podlaskim pozostały cztery medale: dwa złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Do Stadniny Koni w Białce powędrował jeden, ale za to najcenniejszy – złoty medal. Obydwa pokazy – zarówno Emirates Arabian Horse Global Cup, jak i Pokaz Narodowy– zostały sprawnie poprowadzone przez Mirosława Kołodzieja i Erica Blaaka, którzy pracowali na najwyższych obrotach, nie zdradzając najmniejszych oznak zmęczenia. Do niełatwego zadanie oceny koni podczas Pokazu Narodowego zaproszeni zostali sędziowie w składzie: Christine Jamar (Belgia), Maria Ferraroni (Włochy), Klaus Beste (Niemcy) oraz Ali Al Mazrouei (ZEA).

Ogiery i złote zaskoczenia

Klasy ogierów rocznych podzielono na dwie grupy, każda licząca po pięć koni, a noty oscylowały w przedziale od 89,33 do 91,33 pkt. W rozgrywce finałowej znalazło się aż dwóch synów ogiera Nahil Al Khalediah, którzy najwyraźniej postanowili podążać śladami swojego utytułowanego ojca – Złotego Czempiona Polski Ogierków Rocznych z 2021 r. i Złotego Czempiona Ogierów Młodszych rok później.

Najwyżej oceniony okazał się ogierek Gellatto (od klaczy Gratella po Morion), hodowli Jana Głowackiego. Triumfator tarnowskiego pokazu potwierdził swoją klasę także w Janowie, zdobywając złoty medal. Sędziowie przyznali mu 91,17 pkt, w tym po jednej „dwudziestce” za typ oraz za głowę z szyją, pozostałe noty za głowę z szyją wyniosły 19,5 pkt, a w kategorii „ruch” pojawiła się zaskakująca, nie do końca zrozumiała nota 18,5, obok dwóch ocen 19,5 pkt.

Brązowy medal przypadł drugiemu synowi ogiera Nahil Al Khalediah, siwemu Palafreno (od Portulaka po Pogrom). Ten janowski wychowanek w klasie uzyskał 91 pkt, poprawiając jednocześnie swój wynik z pokazu w Białce, gdzie zajął czwarte miejsce. Najwyższą notę – 91,33 pkt podczas klasyfikacji ogierów rocznych przyznano michałowskiemu Dytwinowi (Morion – Dama Róż / Vitorio TO). W niedzielnych czempionatach musiał uznać wyższość kapitalnego Gellatto, ale Dytwin powtórzył swój białecki sukces, zdobywając srebrny medal.

Następnie na janowskim ringu zaprezentowała się stawka siedmiu dwuletnich ogierów. Jako pierwszy pojawił się zeszłoroczny srebrny medalista z Białki i Janowa, michałowski Partes (Dominic M – Protekcja / Ekstern). Wreszcie wyszedł z cienia, gdzie, moim zdaniem, niesłusznie pozostawał trochę niedoceniany. Sędziowie przyznali mu 91 pkt, w tym wysokie noty za głowę i szyję: trzy razy 19,5 pkt. Wynik ten zapewnił mu trzecie miejsce zarówno w klasie, jak i w finale, a jeden z sędziów wskazał go nawet jako złotego medalistę.

Wracając więc do walki o najwyższy tytuł… Gdyby otworzyć w Janowie Podlaskim zakłady bukmacherskie, wielu obstawiających, że Czempionem Polski Ogierów Młodszych zostanie Palatyn PA, tegoroczny złoty medalista z Białki i Tarnowa, syn Moriona od Prasada PA po Empire, musiałoby przełknąć gorycz przegranej. Wszak w klasie jego nota 91,67 pkt była najwyższą, dwa dni później, choć wydawało się, że tytuł czempiona jest niemal formalnością, stało się inaczej. Ostatecznie tytuł ten przypadł zwycięzcy klasy ogierów trzyletnich, białeckiemu Etylowi (Haash OSB – Elzamira / Glorius Apal).

Palatyn PA finał zakończył ze srebrnym medalem – nagrodą, która wprawdzie cenna, pozostawiła zapewne cień niedosytu w Stadninie Koni Dąbrówka państwa Parysów. Za to Stadnina Koni Białka może świętować wspaniały sukces, którego od kilku lat tej stadninie brakowało. Zaledwie dwa miesiące wcześniej, podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, zarówno Etyl, jak i Partes uplasowali się poza czołówką – Etyl na piątym, a Partes na siódmym miejscu w klasie. Jak pisałam w relacji z tamtego wydarzenia: „(…) prawdziwa weryfikacja formy nastąpi podczas Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim”. I właśnie po raz kolejny przekonaliśmy się, że w Janowie układ sił potrafi zmienić się diametralnie.

Synowie michałowskich ogierów na czele

W klasie ogierów 4-6-letnich trzy najwyższe noty przypadły synom Moriona. Najwyższą punktację 91,67 zdobył zaprawiony w bojach El Draco RA (od El Medisa po Shanghai E.A.), hod. i wł. Czesława Gołaszewskiego ze stadniny Regina Arabians. Tuż za nim z nieco tylko niższą notą, 91,5 pkt, ale za to z trzema „20” na koncie (po jednej za typ, głowę i szyję oraz ruch) uplasował się El Maestro (od El Medonia po Shanghai E.A.). Ten wychowanek Michałowa od ubiegłorocznej aukcji Summer Sale, na której został sprzedany za niewielką kwotę, jest własnością Michała Żurawskiego. To trochę jak wygrana na loterii, gdyż już wtedy El Maestro miał na koncie złoto z Białki i brąz z Janowa. A może to po prostu dobry nos kupującego? Trzecie miejsce w klasie z notą 91,17 pkt zajął janowski Wogit (od Wiga po Om El Bellissimo).

W grupie ogierów 7-letnich i starszych po raz kolejny wyróżnili się synowie michałowskich ogierów, tym razem Złotego Medala i Eksterna. Najwyżej oceniony został syn tego pierwszego, również wychowanek Michałowa, siwy Ptolemeusz (Złoty Medal – Parmana / Al Maraam), który zdobył 92 pkt i zachwycił typem oraz głową z szyją, otrzymując po jednej „20” i dwie oceny 19,5 w obu kategoriach. Nie mniej efektownie zaprezentował się atletyczny, z pięknie osadzonym okiem i świetnie się ruszający Petrus PA, syn Eksterna i klaczy Piwonia po Kahil Al Shaqab, hod. i wł. Stadniny Koni Dąbrówka, uzyskując 91 pkt, w tym trzy razy 19,5 za ruch.

W czempionacie sędziowie ponownie nie byli zbyt zgodni, ale ostatecznie El Draco RA powtórzył sukces z 2023 r., sięgając po tytuł Narodowego Czempiona Polski. Srebrnym medalistą został udekorowany Ptolemeusz, a brązowym efektowny El Maestro. Tuż za podium uplasowali się Petrus PA i Wogit, odpowiednio na czwartym i piątym miejscu.

Czarny koń białeckiego pokazu ustawia wysoko poprzeczkę

Nie bez przyczyny wśród bywalców funkcjonuje powiedzenie: jaka pogoda podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, taka będzie na Narodowym w Janowie Podlaskim. Podobnie jak w Białce, klasy udało się rozegrać przy bezchmurnym niebie, by w niedzielnych czempionatowych rozgrywkach deszcz na kilka chwil zakłócił rytm wydarzeń, przynosząc jednak bardzo przyjemne ochłodzenie.

Sobotni poranek należał tradycyjnie do klaczek rocznych, które zaprezentowały się w trzech grupach: w dwóch po osiem zawodniczek i w jednej liczącej sześć koni. W klasie A klaczka z numerem pierwszym od razu ustawiła swoim rywalkom wysoko poprzeczkę. Na ring wkroczyła bowiem wspaniała Psyche Alia (Nahil Al Khalediah – Psyche Victoria / Ekstern), hod. i wł. Stadniny Koni Chrcynno-Pałac. To ona w Białce, jak dobrze pamiętamy, zgarnęła zaszczytny tytuł Best in Show. Psyche Alia, podobnie jak jej ojciec, prezentuje nowoczesny typ pokazowy, doceniony i tym razem przez sędziów bardzo wysokimi notami: jedną „20” i dwiema 19,5. Kolejne dwie „20” otrzymała za głowę z szyją, a trzy noty 19,5 za ruch. Łącznie dało to świetny wynik końcowy – 92,33 pkt. W grupie roczniaczek nota ta pozostała niepobita, choć podobnie jak w Białce, po piętach deptała jej zwyciężczyni klasy B, siwa urocza Zanella (Mutabahi Al Hawajer – Zigi Zara / Shanghai E.A.), hod. i wł. Stadniny Koni Michałów. Zanella „wytańczyła” sobie notę 92,17 pkt, zdobywając dwie „20” oraz 19,5 za ruch, co wśród klaczy rocznych było najwyższą oceną za ruch.

Do finału z klasy C, z notą 91,5 pkt, weszła z pierwszego miejsca kolejna córka ogiera Mutabahi Al Hawajer, również siwa Epiforana (od klaczy Espana po QR Marc), złota medalistka z Tarnowa. W czempionacie sędziowie byli zgodni jedynie w wyborze złotej czempionki, a tytuł ten zasłużenie przypadł Psyche Alii. W kwestii podziału kolejnych medali zdania były już mocno podzielone, każdy sędzia wskazał inną klacz. Ostatecznie srebro i brąz przypadły wychowankom michałowskiej stadniny: odpowiednio Zanelli i Epiforanie.

Anagramma idzie po złoto

Są konie, które rodzą się, by wygrywać. Takie, które choć nie zawsze doskonałe, na ringu błyszczą. Do tej grupy bez wątpienia należy janowska, zaledwie dwuletnia Anagramma (Picasso Di Mar – Aminata / Abyad AA). W rękach Mateusza Tokarskiego zdążyła już trzykrotnie sięgnąć po złoto i raz po srebro. Obserwowanie tej pary na ringu to prawdziwa uczta dla oka: elegancja i wzajemne zaufanie przeplatają się tu z dużym kunsztem prezentera. Nic więc dziwnego, że w kuluarach dało się usłyszeć: „Anagramma idzie po złoto”. W swojej klasie z oceną 91,83 pkt uplasowała się na drugiej pozycji, notując jednak bardzo wysokie oceny za głowę z szyją: jedną „20” i dwiema 19,5, oraz za typ: trzy razy 19,5. W zeszłym roku jako roczniaczka, została czempionką pokazu w Białce i Best in Show oraz Narodową Czempionką Klaczy Rocznych. Tegoroczny sezon rozpoczęła złotym medalem w Białce, by w Janowie – a jakże! – po raz kolejny zostać Czempionką Polski.

Pierwsze miejsce w klasach dwulatek należało do świetnie ruszającej się El Mahmali (Prometeusz – El Medonia / Shanghai E.A.), która uzyskała 92 pkt. Na tę notę złożyły się wysokie noty za typ: jedna „20” i dwa razy 19,5, a także dwa komplety not 19,5 za głowę z szyją oraz ruch. Michałowska wychowanka w czempionacie wywalczyła brąz. Zarówno w klasie klaczy trzyletnich, jak i w czempionacie, uwagę również przykuwała srebrzysto-siwa (jeszcze) Ekarosa, córka Parisa i królowej Emandorii, świetnie zaprezentowana przez Pawła Kozikowskiego z JP Training Center. Michałowska klacz uzyskała znakomitą notę 92,17 pkt, w tym dwie „20” za ruch oraz wysokie oceny (trzy razy 19,5) za typ i głowę z szyją. Bez dwóch zdań zasłużyła na srebrny medal i tytuł wiceczempionki.

Zwyciężczyni klasy A klaczy dwuletnich, janowska Elzoya (Prometeusz – Euzona / Om El Bellissimo) otrzymała jedną „20” za ruch, a także komplet 19,5 za typ, co dało jej w sumie 91,67 pkt. Tegoroczna srebrna medalistka z Białki i złota z Tarnowa tym razem uplasowała się tuż za podium, na czwartym miejscu. Stawkę zamknęła na piątej pozycji Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) z Chrcynna. W klasie zajęła miejsce tuż za Elzoyą, uzyskując notę 91,67 pkt i komplet ocen 19,5 za typ, głowę z szyją oraz ruch.

Klacze starsze – najwyższy poziom rywalizacji!

Nie jest łatwo przebić się do czołowej trójki w klasach klaczy starszych. Podobnie było i tym razem, w łącznie trzech klasach noty nie spadały poniżej 90 pkt, a ze stawki 21 koni, aż osiem klaczy uzyskało noty powyżej92 pkt. To właśnie tutaj padła najwyższa nota pokazu oraz przyznano największą liczbę „dwudziestek”.

Chyba nie tylko ja, po otrzymaniu katalogu, rozpoczynam jego przeglądanie od list klas klaczy starszych, by już od piątku cieszyć się na nadchodzący spektakl, który regularnie fundują te wspaniałe, majestatyczne konie. Tegoroczna brązowa medalistka z Tarnowa, michałowska Labonita (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), uzyskała 92,33 pkt w klasie klaczy 4-6-letnich i zajęła piąte miejsce w czempionacie. Świetną formę zaprezentowała janowska Ascalona (E.S. Harir – Alsara / Kahil Al Shaqab), która wygrała tę klasę z notą 92,5 pkt, zdobywając aż pięć „dwudziestek”: po dwie za głowę z szyją oraz za ruch, a jedną za typ. Była to najwyższa liczba maksymalnych not całego pokazu.

Bardzo mocna grupa zaprezentowała się również w klasie klaczy 7-10-letnich. Cztery z ośmiu zawodniczek przekroczyły próg 92 pkt. Z trzeciego miejsca do finału, z notą 92,33 pkt i jedną „20” za ruch, weszła michałowska Wildanova (WH Justice – Wilda / Gazal Al Shaqab), która do złotego medalu z Tarnowa dorzuciła brązowy w Czempionacie Polski. Poganinka (El Omari – Pentra / Poganin) zdobyła dwie „20” za ruch oraz jedną „20” za typ, co dało w sumie 92,5 pkt, acz w czempionacie uplasowała się tuż poza podium, na czwartym miejscu. W klasie tej zaprezentowała się także Emiliona (Złoty Medal – Emily / Poganin), hod. Stadniny Koni Michałów i wł. Bogdana Mikołajczuka, która jako jedyna w całym pokazie otrzymała trzy „20” za ruch. Co oczywiste, to do niej trafiła nagroda specjalna za Najlepszy Ruch Pokazu.

Najwyższą notę zaś, aż 92,83 pkt, uzyskała zwyciężczyni tejże klasy, janowska Encarina (Ascot DD – Eneria / QR Marc). Na jej wynik złożyły się trzy „dwudziestki”: dwie za głowę i szyję oraz jedną za typ, a do tego wysokie noty za ruch: trzy razy 19,5. Na podium pozostało jedno, najwyższe miejsce, które zarezerwowane było oczywiście dla Encariny. Żadna z klaczy klasy 11-letnich i starszych nie znalazła się w finałowej czołówce. Nieco zaskakujący był brak pełnej siostry Pingi, janowskiej Piby (Gazal Al Shaqab – Pilar / Fawor) wśród elity finałowej. Piba zaprezentowała się w klasie wyśmienicie, zdobywając 92,67 pkt, w tym dwie „20” za ruch, jedną „20” za typ i jedną 19 za kłodę – co, jak wiadomo, należy do rzadkości.

Nie skłamię, jeśli stwierdzę, że podczas wyboru Best in Show publiczność podzieliła się na dwa stronnictwa. Jedni obstawiali młodą, obiecującą i urodziwą Psyche Alię – drudzy zaś doświadczoną i kradnącą serca, dostojną Encarinę. Wydaje się, że każdy wybór sędziów w tym przypadku byłby uzasadniony. Ku ogromnej radości janowskiej ekipy, to właśnie ich wychowankę obwołano najlepszą z najlepszych.

Kondrasiuka trzeci powód do radości: Calatea

Nagrodę przechodnią – Trofeum WAHO dla wybitnego przedstawiciela polskiej hodowli koni arabskich – otrzymała Calatea (Ekstern – Calineczka / Metropolis NA). Klacz została nabyta przez Marka Kondrasiuka jeszcze jako odsadka w Stadninie Koni Białka. Dziś jako dostojna 17-latka, wciąż rezyduje w stadninie Mark Arabians i pozostaje prawdziwą ozdobą stajni. Dla swojego właściciela była tym samym trzecim, wspomnianym już powodem radości. Calatea nie tylko jest najpiękniejszą w stajni, ale też oddaną i troskliwą matką.

„Dawała głównie ogierki, ale mamy również jej następczynie – Calatinę po Emerald J i Camberrę po Nahil Al Khalediah” – podkreśla jej właściciel Marek Kondrasiuk. Córka Calatei, Calatina, urodziła wspomnianą wcześniej, utytułowaną Cararrę (po D Zeidan) należącą do Nana Arabians Alicji Najmowicz. W 2023 r. wydała również na świat ciemnogniadą Caleanę (również po D Zeidan), która zaczyna już swoją przygodę z ringiem pokazowym.

„Calatea to klacz niezwykle bystra i zrównoważona. Wystarczy zawołać ją po imieniu, a przybiega prowadząc całe stado” – tak z kolei powiedziała mi Justyna Reda. Najbardziej utytułowanym potomkiem Calatei pozostaje urodzony w 2013 r. gniady Calateon (po Vitorio TO) – ogier o mocnej budowie, pięknej głowie i szyi oraz świetnym ruchu. Na jego kolekcję medali składają się się m.in. srebro z Białki (2015), brąz z Al Khalediah European Arabian Horse Festival w Nowych Wrońskach (2016), jednogłośne złoto z Radomia (2017), srebro Czempionatu Polski (2017), a także brąz z pokazu międzynarodowego w Ströhen w Niemczech (2019) i złoto Czempionatu Holandii (2023). I to właśnie w tym ostatnim kraju Calateon przebywa obecnie, w stadninie Chantal i Sebastiaana Volkerów, gdzie nie tylko odnosi kolejne sukcesy, lecz także pracuje pod siodłem.

Jego pełny brat, kasztanowaty Calatorio, również utytułowany i obdarzony świetnym ruchem, także opuścił macierzystą stadninę. W Polsce pozostał natomiast inny syn Calatei, kasztanowaty ogier Chicago (po Wortex Kalliste), srebrny medalista Pokazu Narodowego z 2022 r., którego obecnym właścicielem jest Jarosław Puchajda. Można go było podziwiać w Janowie w tegorocznych klasach pod siodłem.

Cisi bohaterowie głośnych sukcesów

Przy owacji publiczności na stojąco nagrodę dla najlepszego trenera odebrał nieco zaskoczony Mariusz Liśkiewicz, na co dzień wspierający swoją ogromną wiedzą i doświadczeniem michałowską stadninę. Nagroda dla najlepszego prezentera pokazu powędrowała do Mateusza Tokarskiego, a tytuł najlepszego hodowcy do janowskiej stadniny. Mateusz w swojej pracy wyróżnia się nie tylko zaangażowaniem, ale przede wszystkim widoczną pasją i miłością do koni arabskich. Do dziś pamiętam licytację dwuletniej wówczas Brodnicy (Pogrom – Bambina / Kahil Al Shaqab) podczas aukcji w 2021 r. i wzruszonego do łez Mateusza. Rozejrzałam się wtedy dokoła i ujrzałam zaszklone oczy zgromadzonych wokół ludzi. Mateusz nie płakał sam.

Wśród michałowskich prezenterów wyraźnie brakowało tym razem Artura Łojowskiego, który przez wiele lat był współautorem sukcesów koni ze Stadniny w Michałowie. Patrząc na konie w jego rękach, widać było nie tylko doskonałe przygotowanie, ale też prawdziwą harmonię opartą na zaufaniu i współpracy. Takie wyczucie, połączenie wiedzy technicznej z intuicją pozwala wydobyć z konia jego pełny potencjał. Nie każdy je posiada, a to właśnie wyróżnia najlepszych. Jestem pewna, że jeszcze nie raz, nie dwa go zobaczymy w tej roli.

Polski sezon pokazowy może i dobiegł końca, ale przed nami emocje na arenach międzynarodowych…

Zdjęcia: Ewa Imielska-Hebda, Sylwia Iłenda, Auriane Schwanen & Patrycja Makowska

„Wszyscy obecni zgodnie potwierdzają: tegoroczna edycja była spektakularna. Poprzeczka była ustawiona bardzo wysoko. A teraz – jeszcze wyżej” – tymi słowami Mirosław Kołodziej zakończył swoją relację z ubiegłorocznego pokazu w Tarnowie, pozostawiając w czytelnikach nutę ciekawości i niecierpliwego oczekiwania. I rzeczywiście, zgodnie z tą zapowiedzią, organizatorzy sięgnęli jeszcze wyżej.

W gościnnych progach Klikowskiej Ostoi Polskich Koni, na terenie dawnej stadniny książąt Sanguszków, w pierwszy weekend lipca, już po raz trzeci odbył się pokaz All-Polish Arabian Horse Championship. To właśnie tu, na ziemi przesyconej tradycją i pasją do koni arabskich, Tarnów po raz kolejny stał się nieformalną stolicą koni arabskich, miejscem spotkań hodowców i pasjonatów, tak z Polski, jak i z całej Europy. Trudno o lepszy symbol ciągłości, dawne książęce tradycje spotykają się tu z nowoczesną formułą i międzynarodową renomą.

Tegoroczna edycja miała wyjątkowy, eksperymentalny charakter. Po raz pierwszy zorganizowano nie jeden, lecz dwa równoległe pokazy: European oraz International B. Na oba wydarzenia zgłoszono łącznie 139 koni, z czego 54 rywalizowały w pokazie European, a 85 w pokazie International. Część z nich wzięła udział w obu pokazach, dzięki czemu poddane zostały ocenie różnych składów sędziowskich. Czy punktacje okazały się spójne? A może różniły się znacząco? O tym przekonamy się już za chwilę.

Pokaz zorganizowany został przez Polski Związek Hodowców Koni Arabskich we współpracy z kluczowymi partnerami, wśród których znaleźli się: Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, Global Champions Arabians Tour, Stadnina Koni Klikowa Arabians oraz Strusinianka. Wydarzenie objęli patronatem honorowym Jakub Kwaśny, Prezydent Miasta Tarnowa, i Łukasz Smółka, Marszałek Województwa Małopolskiego.

Choć tegoroczna edycja zyskała nową formułę, kilka kluczowych elementów pozostało niezmiennych: spotkania ze sztuką, aukcja charytatywna, konkurencje pod siodłem, chwile integracji i najważniejsi, rzecz jasna, bohaterowie tego wydarzenia: konie arabskie.

Zdecydowanie największy sukces po pokazie może obwieścić Stadnina Koni z Michałowa, której klacze szły szturmem przez czempionaty oraz rodzinna stadnina Państwa Głowackich, których roczny wychowanek zdecydowanie ma predyspozycje do tego, aby zawładnąć niejednym ringiem pokazowym.

Coś dla ciała, coś dla duszy

Piątkowy, wieczorny Festiwal Pierogów wzorem lat poprzednich w smakowity i aromatyczny sposób wprowadził gości w atmosferę pokazu. Ten kulinarny akcent, ufundowany przez Stadninę Klikowa Arabians Państwa Rzepków, stał się doskonałą okazją do rozmów i wspomnień przy tradycyjnych potrawach kuchni polskiej. Całość dopełniały wyborne nalewki ufundowane przez Stadninę Podlesie Arabians.

Po sobotnim dniu pełnym rywalizacji, pracy przy koniach w iście tropikalnej temperaturze i wspólnego kibicowania faworytom, przyszedł czas na Wieczór Hodowców. Była to nie tylko okazja do odpoczynku, lecz także do integracji środowiska i zabawy przy muzyce na żywo.

Przez cały czas trwania pokazu, w namiocie VIP na gości czekały rzemieślnicze słodkości szczerze dopracowane w smaku i formie. Ich autorem była tarnowska wspomniana już wcześniej Strusinianka, piekarnia i cukiernia z 160-letnią tradycją, której sercem są Beata i Marek Błaszkiewiczowie. Aromatyczna kawa chociaż na chwile skutecznie niwelowała zmęczenie, bo napięty program pokazu z pewnością dawał się we znaki niejednemu uczestnikowi.

Konie i artyści – spotkanie z pięknem

Od pierwszej edycji pokazu All-Polish Arabian Horse Championship sztuka towarzyszy wydarzeniu jako jego integralna część. Artyści, którzy w swoich dziełach odzwierciedlają urodę koni arabskich, ich szlachetność i elegancję, ponownie stworzyli niezwykłą oprawę estetyczną pokazu. W przestrzeni namiotu VIP można było podziwiać zarówno malarstwo, jak i prace ceramiczne – dzieła, które w unikalny sposób ukazywały majestatyczne piękno konia arabskiego. Podobnie jak w poprzednim roku, Beata i Marek Błaszkiewiczowie z Podlesie Arabians (Strusinianka) ufundowali ręcznie wykonane, unikatowe ceramiczne medale z wizerunkiem głowy konia arabskiego. Ich autorem był Tomasz Mrozowski – lekarz weterynarii i artysta w jednej osobie.

Wśród prezentowanych prac nie mogło zabraknąć akwareli Małgorzaty Świertok. To właśnie jej ilustracje, łączące orientalną symbolikę z tematyką koni arabskich, zdobiły okładkę tegorocznego katalogu, podobnie jak też w poprzednich edycjach. Oryginał tej akwareli oraz ceramiczna rzeźba autorstwa Tomasza Mrozowskiego zostały przekazane na aukcję charytatywną, wspierając tym samym szczytny cel.

Obrazy stworzone przez Magdalenę Muraszko-Kowalską oraz artystkę znaną jako Erna Polak były wręczane jako nagrody zwycięzcom klas i czempionatów. Do grona twórców należy zaliczyć również fotografów – artystów obiektywu, którzy potrafią uchwycić to, co ulotne, a często niewidoczne dla oka: emocje, wzruszenie, harmonię ruchu i światła oraz radość ludzi – prezenterów, hodowców, sędziów, dzieci, którzy licznie przybywają na pokaz do Tarnowa. Dzięki ich pracy możemy wracać do tych wyjątkowych chwil raz po raz. Wśród nich znalazły się: Ewa Imielska-Hebda, Patrycja Makowska, Karolina Misztal, Sylwia Iłenda i Auriane Schwanen. Sylwia znana również ze swoich pasteli, tym razem przygotowała dla gości specjalnych ręcznie malowane wisiorki, drobne dzieła sztuki z wizerunkami koni arabskich, malowanymi na kamieniach. To spotkanie konia i sztuki nie było przypadkowe. Wyjątkowość koni arabskich od wieków inspirowała najwspanialszych artystów i pisarzy.

Licytacja charytatywna – ćwierć miliona dobra

Piękną tradycją, którą Polski Związek Hodowców Koni Arabskich uczynił integralną częścią All-Polish Arabian Horse Championship, jest licytacja charytatywna, z której dochód przeznaczany jest na wsparcie dzieci z domów dziecka w Tarnowie. Jako że odbyła się po raz trzeci można pokusić się już o podsumowanie. A że warto mówić o dobru głośno, oto kilka liczb.

W 2023 r. udało się zebrać 17.250€, co odpowiadało kwocie 76,5 tysiąca złotych. Rok później wynik był jeszcze lepszy, zebrano 21.000€, czyli 90,6 tys. zł. Tegoroczna edycja przyniosła 18.400€, a więc ok. 80 tys. złotych. Łącznie daje to imponującą sumę ćwierć miliona złotych! W tym roku wsparcie finansowe trafi do Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej im. Janusza Korczaka w Tarnowie.

Na aukcję charytatywną przekazano dziewięć stanówek. Najwyższą kwotę 4.500 euro osiągnęła stanówka ogiera Exagon OS (Cyclone OS – Strastya OS / EKS Alihandro), którą wylicytowała Monika Siecińska-Jaworowska ze Stadniny Koni Andrjanka. Dużym zainteresowaniem cieszyły się również stanówki ogierami Amaar (RFI Farid – Adiya / WH Justice), Medan Al Shaqab (Farhoud Al Shaqab – Abha Myra / Marwan Al Shaqab) oraz E.S. Harir (AJ Dinar – TF Magnums Magic / Magnum Psyche). Potomstwa tych ogierów oczekiwać będą Państwo Rzepkowie z Klikowa Arabians, Katarzyna Ostrowska ze Stadniny St. Roch Arabians oraz Mariusz Nagórka.

Artystycznym akcentem licytacji, podobnie jak rok temu, był oryginał akwareli autorstwa Małgorzaty Świertok. Praca osiągnęła kwotę 2.000€ i będzie zdobić ściany stadniny Podlesie Arabians.

Taką samą cenę uzyskała stanówka ogierem Amaar (RFI Farid – Adiya / WH Justice), a zaoferował ją Marek Rzepka z Klikowa Arabians. Dwa dzieła Tomasza Mrozowskiego – rzeźba głowy konia arabskiego i ceramiczny medal uzyskały łączną kwotę 1.700€. Ich nowymi właścicielami zostali Mateusz Jaworski oraz Hekmat Al Shareif ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Niecodziennym licytacyjnym akcentem była drewniana laska ze srebrną głową konia i bursztynami, którą za 200€ nabył Bogdan Maślanka.

Jeździeckie duety i pierwsze kroki przyszłych prezenterów

Kolejnym stałym elementem programu All-Polish Arabian Horse Championship są klasy pod siodłem. Choć w tym roku par, które zdecydowały się na udział w tych konkurencjach, nie było wiele, tym większy szacunek należy się uczestnikom za odwagę i zaangażowanie.

W sobotę rozegrano klasę w Polskim Stroju Historycznym (4 pary), a w niedzielę klasę w Tradycyjnych Strojach Arabskich (5 par). Obie konkurencje sędziowała Weronika Sosnowska. W obydwu przypadkach o pierwsze i drugie miejsca rywalizowały te same pary: Karolina Ziobro na Purytaninie (Kabsztad – Pustynna Malwa / Ekstern), wyhodowanym w Stadninie Koni Michałów, a należącym do Marcina Ziobro, oraz Hanna Dziża na Cygarro z Gór (Portel – Cirila z Gór / Pentagram), hodowli i własności Wacława Sajdaka.

W sobotnich zmaganiach lepsza okazała się Karolina Ziobro, zdobywając pierwsze miejsce, natomiast Hanna Dziża zajęła drugą lokatę. W niedzielę role się odwróciły, to Hanna Dziża stanęła na najwyższym stopniu podium. Trzecie miejsce w sobotę przypadło Agnieszce Helbik-Kuśmierz, która zaprezentowała wierzchowca El-Salem (Piaff – El-Zachra / Machmuth Nur), hodowli i własności Arkadiusza Nierodkiewicza. W niedzielę natomiast trzecie miejsce wywalczył Adam Dębiński dosiadający swojego kasztanowatego ogiera Paristan (Psytadel – Parusa / Poganin), wyhodowanego przez Józefa Pietrzaka.

W niedzielę odbyła się także klasa prezenterów amatorów, dająca szansę sprawdzenia się być może przyszłym profesjonalistom. W konkurencji wzięło udział sześć par. Zwyciężył Karol Makowski, który zaprezentował należącą do niego siwą klacz Psyche Adelajda (Psyche Ull – Psyche Diana / FA El Shawan), wyhodowaną w Stadninie Koni Chrcynno-Pałac. Drugie miejsce zajęła Róża Skorupowska wraz z janowską klaczą Pobelloia (Erantis – Pasawa / Pogrom), należącą do Bogdana Maślanki. Na trzecim miejscu uplasowała się Dominika Zaucha, prezentująca siwego wałacha Wonder KL (Aja Angelo – Wieża Nimf / Kahil Al Shaqab) hodowli Stadniny Koni Klikowa Arabians. Warto wspomnieć, że Wonder KL w ubiegłym roku na tarnowskim pokazie zdobył tytuł złotego czempiona wałachów, otrzymując komplet „20” za ruch.

Czas na show – i to podwójne!

Dwa pokazy w dwa dni to nie lada wyzwanie. Program był wyjątkowo napięty, a tempo momentami zawrotne. Mimo logistycznej gimnastyki wszystko udało się dopiąć na ostatni guzik, choć nie dało się nie odczuć walki z czasem.

Rywalizacja w ramach European Show rozpoczęła się w sobotę rano i trwała aż do przerwy obiadowej. Tuż po niej wystartowały klasy International Show, a ze względu na ograniczenia czasowe dwie ostatnie klasy przeniesiono na niedzielny poranek. W samo południe w niedzielę ruszyły czempionaty – najpierw European, a następnie International.

Dzięki podpisanej w ubiegłym roku przez PZHKA umowie partnerskiej z Global Champions Arabians Tour, również i w tym roku zwycięzcy klas otrzymywali vouchery na udział w GCAT, tym razem odbywający się w Pradze. Voucher obejmuje bezpłatne zgłoszenie koni na pokaz oraz bezpłatny boks.

Tegoroczne składy sędziowskie również były międzynarodowe. Oceny w European Show przyznawali: Kathleen Ohlsson (Szwecja), Amira Safady (Holandia) i James Swaenepoel (Belgia). W pokazie międzynarodowym konie oceniali: Cedes Bakker (Holandia), Scott Brumfield (USA), Bérengère Fayt (Francja), Zico Guardia (Brazylia), Joanne Lowe (Wielka Brytania), Mohamed Oussidhoum (Maroko), Caroline Reid (Wielka Brytania) oraz Jonas Salzmann (Kuwejt).

EUROPEAN SHOW

Ogierki roczne na start

Nieliczna (5 koni) klasa ogierków rocznych jako pierwsza przetarła szlaki tarnowskiego ringu. Najwyższą ocenę 91 punktów uzyskał Exit UMM (Exagon OS – Aja Estelle / Aja Angelo), ogierek urodzony na południu Szwecji w stadninie Moëll & Moëll Arabians, a obecnie rezydujący w duńskiej Barakah Arabians. Jego właścicielka, Mia Hvid-Wraae, podczas licytacji charytatywnej nabyła również stanówkę ogierem Morion.

Drugie i trzecie miejsce przypadły kolejno: Pustynnemu Księciu (Wadee Al Shaqab – Paradna / Equator), hodowli i własności Anny Janas-Naze, który uzyskał 90,67 pkt, oraz klikowskiemu Pianisto KL (Lyric EA – Pianissa KL / Ajman Moniscione), hodowli i własności Klikowa Arabian, z wynikiem 89,67 pkt. W czempionacie Exit UMM potwierdził swoją klasę, zdobywając złoty medal. Natomiast Pustynny Książę i Pianisto KL zamienili się miejscami na finałowym podium.

Janowska Cornelia otwiera podium

Klaczki roczne z kolei rywalizowały w dwóch klasach i łącznie było aż 11 zawodniczek. W klasie A prym wiodła wyróżniająca się dużym okiem i dobrym ruchem gniada Pieszczota (Belmari – Pericola / Kahil Al Shaqab), wyhodowana w Stadninie Koni Białka. Zdobyła 91,42 pkt, wyraźnie dystansując rywalki. Tym samym poprawiła swój wynik sprzed miesiąca z białeckiego Wiosennego Pokazu (89,33 pkt), prezentując się w Tarnowie zdecydowanie lepiej. Forma nie opuszczała jej również w czempionacie, więc postanowiła sięgnąć po tytuł wiceczempionki i srebrny medal.

W klasie B aż trzy z sześciu klaczek były córkami michałowskiego ogiera Ptolemeusz. Najlepszą z nich i całej klasy była siwa, urocza Cornelia (Ptolemeusz – Cedora / Kahil Al Shaqab), wyhodowana w Janowie Podlaskim, która uzyskała notę 92,13 pkt. W czempionacie jednogłośną decyzją sędziów została uhonorowana tytułem złotej czempionki. Tuż za nią w klasie z oceną 90,75 pkt uplasowała się gniada z trzema skarpetkami El Elsza of Sinus (Ptolemeusz – El Elwa of Sinus / Wadee Al Shaqab), klaczka hodowli i własności szwedzkiej stadniny Sinus Arab. El Elsza dołączyła do wspomnianych dam, zdobywając brązowy medal.

Sześć „20” i jednogłośne złoto

Po najmłodszych uczestnikach pokazu przyszedł czas na nieco starszy przychówek. Przyszłe srebrna i brązowa medalistki czempionatu klaczy młodszych kryły się w klasie A klaczy 2–3-letnich. Mowa o Parabelli, córce ogiera Prometeusz i klaczy Pregoła po Vitorio TO, wyhodowanej w Stadninie Koni Janów Podlaski, a należącej do Klikowa Arabians, oraz Peridzie.

Gniada Parabella wyróżniała się bardzo poprawną kłodą oprószoną sowicie jabłuszkami oraz zamaszystym ruchem, za który otrzymała aż trzy noty 19,5. Łączny wynik 91,83 pkt zapewnił jej zwycięstwo w klasie. W czempionacie jednak to nie ona sięgnęła po srebro. Medal ten powędrował do janowskiej Peridy (Picasso Di Mar – Paolila / Pogrom), która w tej samej klasie uplasowała się na drugim miejscu z wynikiem 91,67 pkt. Złota medalistka natomiast wyłoniła się z klasy B i to z prawdziwym rozmachem. Rewelacyjna białecka Ejna (D Kaheel – Elwimia / Ascot DD) oczarowała sędziów, zdobywając aż sześć „20”: po trzy za typ i za ruch, co dało imponujący wynik 92,22 pkt. W wyborze czempionki jury było po raz kolejny jednomyślne.

Złoty medal czempionatu ogierów młodszych trafił do Marka Rzepki z Klikowa Arabians. Autorem tego sukcesu był ogier Poker Move KL (RFI Unique – Plivia / Kahil Al Shaqab), który zwyciężył w klasie ogierów 2-letnich z wynikiem 90,92 pkt. Ze srebrnym medalem Tarnów opuścił białecki Etyl (Haash OSB – Elzamira / Glorius Apal), który w pięknym stylu wygrał klasę ogierów 3-letnich. Zachwycił zwłaszcza ruchem, za który otrzymał komplet „20”, co dało łącznie 91,91 pkt. Brązowy medal przypadł śnieżnobiałemu ogierkowi Palissander SW (Raoud Al Bidayer – Pilarosa / Al Adeed Al Shaqab), wyhodowanemu przez Suweco Stud, a reprezentującemu barwy stajni Adama Ochmanna z Polia Arabians. W klasie zajął drugie miejsce z oceną 90,67 pkt. Warto wspomnieć również o Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), wyhodowanym przez Wojciecha Parczewskiego i należącym do Bogdana Maślanki. Do finału awansował z trzeciego miejsca w klasie z notą 88,92 pkt, ale w czempionacie zyskał uznanie dwóch sędziów, którzy właśnie jego wskazali jako kandydata do brązowego medalu.

Estymacja FA z najwyższą notą całego weekendu

W klasie klaczy starszych zaprezentowało się łącznie 15 kandydatek walczących o najwyższe tytuły. Niepokonana zarówno w klasie A, jak i w czempionacie okazała się siwa, świetnie ruszająca się Estymacja FA (Empower – Estema / Emerald J), wyhodowana przez Krzysztofa Goździalskiego z Falborek Arabians, a należąca do JP Training Center Joanny Wojteckiej i Pawła Kozikowskiego. Estymacja FA zachwyciła sędziów, otrzymując komplet „20” za ruch, jedną „20” za typ oraz wysokie noty za głowę z szyją (2 x 19,5 oraz 19,75), co dało jej imponującą łączną notę 93,25 pkt – najwyższą spośród wszystkich koni ocenianych zarówno w sobotę, jak i w niedzielę. Z Tarnowa wyjechała jako złota medalistka czempionatu.

Drugie miejsce w klasie i tytuł wiceczempionki wywalczyła Efora KL (QR Marc – Erigone/Ekstern), klaczka wyhodowana i należąca do Klikowa Arabians. Za swój występ otrzymała 91,83 pkt. Brązowy medal przypadł siwej Fogacie (Muranas Jassehr – Formis / Esparto), wyhodowanej w Michałowie, a należącej do Pawła Syliwoniuka. Fogata uplasowała się na trzecim miejscu w czempionacie i na drugim w klasie B, uzyskując ocenę 91,5 pkt. Sędziowie przyznali jej medal jednogłośnie.

Ogiery starsze – triumf Amesa JR

Wśród ogierów starszych szczególnie wyróżniał się doświadczony na czerwonym dywanie pokazów Ames JR (Psytadel – Altara / Gazal Al Shaqab), wyhodowany i należący do Janusza Ryżkowskiego. Ogier ten może poszczycić się tytułem Narodowego Czempiona Ogierów Młodszych z 2019 r., co tylko potwierdza jego klasę. W Tarnowie Ames JR zdeklasował konkurencję, zdobywając 92,67 pkt, w tym maksymalne noty za ruch oraz i co ciekawe, wysokie noty za nogi – 3 x 16 pkt. Jak wiemy z reguły sędziowie nie są chętni do wystawiania takich ocen w tej kategorii.

Drugie miejsce z notą 91,42 pkt zajął Encarino (Shiraz de Lafon – Eneria / QR Marc), wyhodowany w Stadninie Koni Janów Podlaski, a będący własnością Agaty Pryciak. Na trzeciej pozycji uplasował się Ashton, gniady syn Pogroma i klaczy Atanda po Eden C, wyhodowany w Stadninie Koni Andryjanki Edwarda Siecińskiego, który uzyskał 90,25 pkt. W czempionacie układ sił pozostał bez zmian: złoto dla Amesa JR, srebro dla Encarino, a brązowy medal trafił do Ashtona.

INTERNATIONAL SHOW

Bezkonkurencyjne roczniaczki z Michałowa

Roczne klaczki rywalizujące w klasach A i B pokazu International zaprezentowały bardzo wyrównany poziom, jednak w każdej z klas wyraźnie wyróżniała się jedna przedstawicielka Stadniny Koni Michałów. W klasie A bezkonkurencyjna okazała się siwa Zazzera, córka ogiera KA Nabras i słynnej Zigi Zany po QR Marc. Zazzera uzyskując 91,40 pkt zostawiła rywalki w tyle – pozostałe klaczki oceniono w przedziale od 89,00 do 89,60 pkt.

Z kolei w klasie B prawdziwy popis dała Epiforana (Mutabahi Al Hawajer – Espana / QR Marc), która oczarowała ruchem, zdobywając aż cztery „20” w tej kategorii i łącznie 92,10 pkt. Jej konkurentki otrzymały noty mieszczące się między 90,20 a 91,20 pkt.

W czempionacie sędziowie byli jednomyślni – złoty medal przypadł Epiforanie, a srebrny Zazzerze. Brązowy laur trafił do urodziwej Wiosennej Przygody (KA Nabras – Wiosenna Róża/Empire), również z michałowskich stajni. Tym samym całe podium należało do Michałowa! Z czego dwie medalistki to córki ogiera KA Nabras.

Gellatto – pierwszy krok do wielkich zwycięstw

W klasie ogierków rocznych bezapelacyjnie wyróżniał się gniady Gellatto – wyhodowany przez Jana Głowackiego syn utytułowanego ogiera Nahil Al Khalediah i klaczy Gratella po Morion. Bardzo urodziwy, z piękną głową i szyją, przyciągał uwagę nie tylko publiczności, ale i sędziów, którzy przyznali mu wysoką notę 91,90 pkt, w tym aż cztery „20”: po jednej za typ i ruch oraz dwie za głowę z szyją. W czempionacie jednogłośnie sięgnął po złoty medal i tytuł czempiona. Jak się okazało, to nie była jego jedyna dekoracja tego dnia.

Z drugiego miejsca w klasie A, z notą 90,40 pkt, do finału awansował michałowski Aaron (KA Nabras – Anielka / Ekstern), tegoroczny brązowy medalista z Białki. W Tarnowie powtórzył ten sukces, ponownie stając na trzecim stopniu podium.

Z klasy B do finału wszedł El Soray LJ (Star Farid – El Soraya/Wadee Al Shaqab), hodowli i własności Leszka Jarmuża. W Białce znalazł się w Top Five, a tym razem zdobył już srebro, udowadniając, że jego forma rośnie.

A ja mam przeczucie, że Gellatto i Aaron oraz złoty medalista z Białki – El Primero, jeszcze nie raz będą się przepychać o miejsce w finałowym składzie. Ich rywalizacja zapowiada się naprawdę ciekawie i… coś mi mówi, że to dopiero początek.

Janowska Elzoya nie zawodzi i walczy o złoto

W klasie A klaczy dwuletnich zdecydowaną faworytką była urocza Elzoya, córka znakomitej Euzony po Om El Belissimo i syna Pianissimy, ogiera Prometeusz. Tegoroczna srebrna medalistka z Białki i tym razem nie zawiodła oczekiwań mocno kibicującej jej ekipy z Janowa, zdobywając 92,20 pkt. Sędziowie przyznali jej bardzo wysokie noty: cały rząd 19,5 pkt za typ, głowę z szyją oraz za ruch. Klasa B była znacznie bardziej wyrównana. Noty uczestniczek wahały się od 90,70 do 91 pkt, a dwie klacze uzyskały identyczny wynik – 90,90 pkt. Niestety żadna z nich nie zdołała przebić się do finałowego podium.

W klasie klaczy trzyletnich na starcie stanęły cztery zawodniczki – dwie siwe i dwie gniade. Dwa najwyższe miejsca zajęły przedstawicielki tej drugiej maści. Najlepsza okazała się Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J), wyhodowana przez Marka Kondrasiuka, a należąca do Alicji Najmowicz. Pozwolę sobie na osobistą uwagę: Cararra to klacz o bardzo dobrej głowie i szyi, poprawna w budowie, z dużym potencjałem, trzymam więc za nią kciuki, by wypłynęła na szersze wody. W Tarnowie zdobyła 91,80 pkt, w tym komplet 19,5 za typ oraz za głowę i szyję, a także cztery razy 19,5 i raz 19 za ruch. Drugie miejsce w tej klasie przypadło michałowskiej Pustyni Wiktorii (Dominic M – Pustynia Kahila / Kahil Al Shaqab), która uzyskała 91,20 pkt. W czempionacie końcowy układ na podium doskonale odzwierciedlił punktację z klas. Złoto powędrowało do Elzoi, srebro do Cararry, a brąz do Pustyni Wiktorii.

Powtórka z Białki – to samo podium, te same emocje

Wśród ogierków młodszych obyło się bez niespodzianek – układ sił był dokładnie taki sam, jak zaledwie miesiąc wcześniej w Białce! Klasę ogierów dwuletnich wygrał z wynikiem 90,5 pkt Palatyn PA (Morion – Prasada PA / Empire), wyhodowany i będący własnością Stadniny Koni Dąbrówka państwa Parysów. Palatyn PA nie ogląda się za siebie, do złotego medalu zdobytego w Białce dorzucił kolejne złoto, tym razem w Tarnowie.

Zwycięzcą klasy ogierów trzyletnich został siwy Panier (EKS Farajj – Paprotnia / Elgast), wyhodowany przez Lecha Błaszczyka i należący do jego wnuka Marka Łukaszewskiego. Uzyskał on wprawdzie wyższą ocenę niż Palatyn bo 91,5 pkt, ale w czempionacie przypadł mu tytuł wiceczempiona. Trzecie miejsce w klasie i brązowy medal w finale zdobył Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix), hodowli i własności Krzysztofa Jagielskiego, oceniony na 90,10 pkt.

Michałowskie klacze i kolejny triumf

Stawka klaczy starszych była wyjątkowo mocna. Na ringu pojawiło się 13 zawodniczek, z czego 12 zostało ocenionych (jedna została wycofana z powodu kulawizny). Aż pięć z nich uzyskało noty równe lub wyższe niż 92 pkt, a pozostałe przekroczyły próg 90 pkt.

W klasie klaczy 4–6-letnich najlepsza okazała się gniada Labonita (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), wychowanka SK Michałów. Ta urodziwa klacz o wyrazistym oku i głębokim ganaszu zdobyła 92,30 pkt i zasłużenie weszła do finału z pierwszego miejsca. Nic zaskakującego, to przecież Narodowa Czempionka Klaczy Rocznych z 2022 r. W Tarnowie dołożyła do swojej kolekcji brązowy medal i „zaklepała” tym samym całe podium dla Michałowa, który po dominacji w roczniaczkach znów zgarnął wszystkie medale.

Złoto wywalczyła mlecznosiwa, piękniejąca z każdym rokiem Wildanova (WH Justice – Wilda / Gazal Al Shaqab). Klacz zawładnęła ringiem otrzymując za ruch komplet „20” oraz jedną „20” za typ, co dało jej w sumie 93 pkt i, o ile się nie mylę, jej najwyższą notę w karierze.

Minimalnie niższą ocenę otrzymała mająca swoje spore grono fanów Poganinka (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), której sędziowie przyznali 92,9 pkt. Poganinka przyzwyczaiła nas do tego, że frunie przez ring i tym razem było tak samo: komplet „20” za ruch oraz dwie „20” za typ. W finale dołączyła do swoich stajennych koleżanek z tytułem wiceczempionki.

I na koniec – Ogiery Starsze

Zdecydowanie egzotyczną urodą wśród ogierów starszych wyróżniał się gniady, charyzmatyczny, w fantastycznej kondycji ogier Nisser Babel (Sinharib Babel – Aj Nasheeda / Aj Portofino), hodowli i własności Hekmata Al Shareifa z Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Ogier otrzymał od sędziów 92,10 pkt i z pierwszego miejsca awansował do finału.

Na drugim miejscu z oceną 90,5 pkt był Elon KL (QR Marc – Erigone / Ekstern) ze Stadniny Koni Klikowa Arabians. Ten układ sił potwierdził się również w czempionacie: złoto otrzymał Nisser Babel, a srebro Elon KL. Brązowym medalistą został zwycięzca klasy ogierów 7–letnich i starszych, znany już szerszej publiczności Petrus PA (Ekstern – Piwonia / Kahil Al Shaqab) ze Stadniny Koni Dąbrówka Państwa Parysów, któremu sędziowie przyznali 91,80 pkt. Co ciekawe, w tej stawce koni byli również medaliści z czempionatu European rozegranego w godzinach porannych, a więc: Ames JR, Encarino i Ashton. Jednak inny układ sił, inny skład sędziowski nie pozwolił na powtórzenie sukcesu.

Najlepsi z najlepszych – Nagrody Specjalne

Ku wielkiej i zasłużonej radości swoich hodowców i właścicieli tytuł najlepszego ogiera pokazu otrzymał zasłużenie Gellatto. Oprócz Pucharu Marszałka Województwa Małopolskiego powędrowała do niego także nagroda za najlepszą głowę pokazu. Michałowska Wildanova, będąca w znakomitej formie, została uhonorowana tytułem najlepszej klaczy pokazu i trafił do niej Puchar Prezydenta Tarnowa.

Nagrodę Gangesa dla najlepszego konia pokazu z karierą wyścigową otrzymał klikowski Elon KL. Tytuł najlepszej klaczy Pure Polish przypadł siwej Panterze, córce Eksterna i klaczy Pampa po Gazal Al Shaqab, hodowli Stadniny Koni Michałów, a należącej do Bogdana Maślanki. Pantera podczas zmagań w klasie European zdobyła wysoką ocenę 91,75 pkt, w tym komplet „20” za ruch, a w klasie pokazu międzynarodowego – 90,50 pkt. Tytuł najlepszego ogiera Pure Polish otrzymał wyróżniający się oryginalną maścią Piernat (Gaspar – Pogoria / Ekstern), hodowli Andrzeja i własności Agnieszki Dąbrowskiej.

Wzruszającym momentem było wręczenie Annie Stefaniuk nagrody specjalnej PZHKA – Arabskiego Prometusza. To wyjątkowe wyróżnienie przyznawane jest osobom zasłużonym dla hodowli koni arabskich w Polsce. Anna Stefaniuk spędziła prawie 40 lat w janowskiej Stadninie, pełniąc funkcję głównego specjalisty ds. hodowli. Laureatka tej prestiżowej nagrody jest także międzynarodowym sędzią klasy A.

Prezenterów również nie pomięto podczas wręczania nagród specjalnych. Nagroda dla Najlepszego Prezentera Pokazu trafiła do Enrico Mearelliego z włoskiego centrum treningowego Elegantica, który razem ze swoim bratem Nicolą od niedawna pokazuje konie z Michałowa.

Organizatorzy pokazu nie przestają zaskakiwać i z roku na rok sięgają po coraz śmielsze, często eksperymentalne rozwiązania. Już teraz zapowiedzieli, że za dwanaście miesięcy znów czeka nas potężna dawka emocji na tarnowskim ringu.

Jedynym, czego mogłoby życzyć sobie coraz liczniejsze grono uczestników i widzów, jest jeszcze szersza stawka koni w poszczególnych klasach. Choć… przy tylu towarzyszących atrakcjach i dwóch pokazach odbywających się równolegle, można zacząć się zastanawiać, czy dwa dni to nie za mało. Może warto rozważyć trzydniową formułę, rozpoczynającą się już w piątek? Takie rozszerzenie mogłoby nadać wydarzeniu charakter prawdziwego Festiwalu Koni Arabskich stanowiącego znakomite preludium do zbliżającego się wielkimi krokami Święta Koni Arabskich w Janowie Podlaskim.

Trzecia edycja All-Polish Arabian Horse Championship organizowana przez Polski Związek Hodowców Koni Arabskich przeszła do historii. W dniach 5-6 lipca 2025 r., na terenie urokliwej Klikowskiej Ostoi Polskich Koni w Tarnowie, rozegrano dwa pokazy: jeden rangi B-International, drugi European Show, a wszystko to pod patronatem Global Champions Arabians Tour przy wsparciu rzeszy sponsorów i pasjonatów, którzy poświęcili ostatnie tygodnie swojego czasu na dopięcie wszystkiego na ostatni guzik.

Zgłoszone do pokazów konie zostały poddane ocenie przez dwa odmienne składy sędziowskie. Pokaz European Show sędziowali Kathleen Ohlsson, Amira Safady i James Swaenepoel, zaś B-International – Cedes Bakker, Scott Brumfield, Bérengère Fayt, Zico Guardia, Joanne Lowe, Mohamed Oussidhoum, Caroline Reid i Jonas Salzmann.

Pogoda na czas trwania pokazów została przez organizatorów zamówiona z wielkim wyprzedzeniem, dopisała wręcz aż za bardzo, gdyż z nieba lał się żar, zwłaszcza w niedzielę i nawet unikanie słońca oraz przebywanie w cieniu nie gwarantowało braku opalenizny. Duży, przestronny i jak zwykle elegancko urządzony namiot VIP kusił zapleczem gastronomicznym, a obsługa dbała, żeby nikt się zbyt szybko nie odwodnił w te upalne dni. Niestety, jak to czasem bywa w takie upalne lata, osobiście miałam możliwość docenić obecność karetki pogotowia i ratowników medycznych na miejscu.

Publiczność spoza namiotu VIP miała do dyspozycji trybuny wzdłuż krótszej ściany ringu oraz stoiska handlowe i gastronomiczne wokół klikowskiego Hubertusa. W niedzielę, niestety, w dziwny sposób, przy większym udziale publiczności, liczba stoisk zmniejszyła się, przez co dało się słyszeć głosy niezadowolenia i trudno się z nimi nie zgodzić. Warto natomiast zaznaczyć, że nie na wszystko organizator takiej imprezy ma wpływ, a niektóre nieprzyjemne sytuacje mają miejsce mimo najlepszych i najszczerszych chęci.

W tegorocznym katalogu, łącznie mogliśmy znaleźć około 150 rubryczek z imionami uczestników pokazu, natomiast większą popularnością cieszył się pokaz International. Niektóre konie oczywiście zostały zgłoszone na obydwa z nich, a także do klas pod siodłem czy prezenterów amatorów, część została wycofana, więc w ogólnym rozrachunku obejrzeliśmy około 100 koni. Przy jednym pokazie taka liczba robi wrażenie, przy dwóch – troszkę mniejsze. Miejmy nadzieję, że mniejsza liczba koni spowodowana, ogólnie rzecz ujmując, była właśnie koniecznością wyboru jednego z pokazów, a w szerszej perspektywie niewątpliwie trudnymi czasami, z jakimi wszyscy się mierzymy. Samo utrzymanie stada koni generuje teraz większe koszty niż jeszcze kilka lat temu, a kiedy dojdzie do tego wysłanie konia lub koni w trening pokazowy, uczestnictwo w pokazach… to koszty wzrastają dość gwałtownie. Myślę, że wszyscy chcielibyśmy, aby tarnowski czempionat nie zniknął nam z kalendarza, bo w Polsce mamy na tyle szczupłą pulę tego rodzaju imprez, że chyba dla każdego miłośnika arabów dodatkowa okazja do podziwiania takich zmagań jest na wagę złota.

Cieszy natomiast spora liczba nowych nazwisk w roli właścicieli pokazywanych koni, co wiąże się ze wzrostem zainteresowania końmi arabskimi. W mojej opinii jest to zasługa właśnie organizacji pokazów poza Białką i Janowem Podlaskim oraz szeroko pojętej promocji tych koni, która przez wiele lat mocno kulała. Co więcej, samo środowisko nowe osoby mogło wręcz potencjalnie odstraszać przez swego rodzaju hermetyczność.

Myślę, że wiele osób się ze mną zgodzi, że upalna pogoda i mocno napięty grafik – wiele koni, dwa pokazy z dużą liczbą klas i dwoma czempionatami do rozegrania, klasy pod siodłem, aukcja charytatywna – zmęczyły najbardziej wytrawnych graczy. Pół żartem, a pół serio, najbardziej odczuły to konie zgłoszone na oba pokazy, które w niedzielne popołudnie w trakcie czempionatów nie miały w sobie już tej świeżości i lekkości. Być może warto pomyśleć nad układem jeden dzień-jeden pokaz, chociaż to też nie dawałoby gwarancji, że konie odpoczną, natomiast nie byłoby sytuacji, że niektóre z koni prezentowały się sędziom i publiczności trzy razy jednego dnia.

Mimo takich małych zgrzytów, których niektórzy być może nawet nie zauważyli, całe wydarzenie zapisało się w pamięci różnego rodzaju miłymi, emocjonalnymi, wzruszającymi momentami. Bo kto z nas nie będzie wspominał chwili, kiedy wszyscy wstrzymaliśmy oddech w trakcie rozgrywania klasy prezenterów amatorów, kiedy to kasztanowata Esmina wyrwała się z ręki Elizie Tarczyńskiej i pognała w siną dal? A potem, moment, w którym Eliza została uhonorowana – tak właśnie: uhonorowana – specjalną nagrodą Bravery Trophy, by mimo wszystko dobrze wspominała ten występ?

Komu nie zakręciła się łezka w oku przy okazji symbolicznego powrotu białeckiego Pesala do Polski? Myślę, że Renacie Kurzyńskiej nawet nie jedna. A takich momentów było znacznie więcej. Miłym akcentem było nagrodzenie także najlepszych koni Pure Polish czy chociażby rozegranie wyżej wspomnianej klasy amatorów. Organizacja aukcji charytatywnej na rzecz jednej z placówek opiekuńczych w Tarnowie to też moment, który pozostaje w pamięci – tak dla osób zaangażowanych w jej organizację i przebieg, przez darczyńców i licytujących, po oczywiście podopiecznych takiej placówki. Dobro wraca i myślę, że wsparcie dla takich miejsc jest naprawdę ważne w aspektach od czysto materialnych po społeczne i oby tarnowska licytacja była wzorem dla kolejnych.

Organizacja aukcji, sobotniego wieczoru hodowców czy degustacji pierogów, nalewek, a w tym roku dodatkowo wyśmienitego sera koziego w piątkowy wieczór to stały punkt programu tarnowskiego pokazu. W mojej skromnej opinii, atmosfera panująca w Tarnowie w sposób celowy i zaplanowany ma za zadanie budowanie więzi międzyludzkich, integrację i łączenie, a nie dzielenie ludzi w tym jakże wąskim środowisku. Silniej zintegrowane, życzliwe sobie i innym środowisko, przyjazna atmosfera wokół wydarzenia to recepta na sukces. Sam pomysł „zmartwychwstania” radomskiego czempionatu bez pominięcia jego twórców już sam w sobie był aktem zdrowej współpracy i chęci zrobienia czegoś wspólnie, a kolejne edycje nowego-starego pokazu, sposób organizacji i prowadzenia go w wytyczonej wcześniej formule tylko utwierdzają mnie w tym przekonaniu.

Jak można łatwo zauważyć, w tym roku, wyjątkowo, nie znajdziecie Państwo w moim tekście informacji o wynikach pokazów. Odsyłam na stronę www.arabianessence.tv, gdzie można znaleźć materiały filmowe z każdej z rozgrywanych klas i kompletne wyniki, a moje spostrzeżenia traktujcie jako subiektywne uzupełnienie tamtych relacji. Do zobaczenia niebawem!

Jak wiosna przynosi świeżość i obietnicę nowego życia, tak Białka prezentuje młodzież polskiej hodowli: roczniaki, dwu- i trzylatki, które dopiero rozpoczynają swoją pokazową drogę i hodowlaną przyszłość. Stadnina w Białce przywitała gości w sobotę 7 czerwca prawdziwie letnim upałem, co w tym kapryśnym pogodowo roku było pewnym zaskoczeniem. Niedziela, czyli 8 czerwca, z kolei przyniosła ulgę, a nawet w drugiej części dnia odrobinę deszczu, który na szczęście nie zakłócił sprawnego przebiegu wydarzenia. Właśnie w Białce najmocniej czuję, jak zamyka się pewien krąg. Konie, którym lata temu kibicowałam tu jako roczniakom, dziś są już matkami i ojcami być może przyszłych czempionów. Dlatego na ten pokaz czekałam z wyjątkową ciekawością, ponieważ w katalogu znalazło się potomstwo właśnie tych koni, którym przed laty tak gorąco kibicowałam.

O stronie technicznej słów kilka

Organizatorami tegorocznego pokazu w tej wiosennej scenerii były Klub Jeździecki Białka oraz Polski Związek Hodowców Koni Arabskich. Pokaz swoim patronatem honorowym objęła Wicemarszałek Sejmu RP Dorota Niedziela, patronaty przyznały również dwie instytucje: Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa oraz Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W katalogu lista zgłoszonych koni kończyła się na numerze 96, spośród których na ringu zaprezentowało się 91 koni. Na tle innych europejskich pokazów to bardzo dobry wynik, biorąc pod uwagę, jak wiele zgłaszanych koni nie pojawia się nawet na prestiżowych imprezach. Dodatkowo rozegrano klasę prezenterów amatorów, w której oceniono pięć koni wraz z ich prezenterami.

Odpowiedzialnego zadania oceny urody najmłodszego przychówku koni arabskich podjęło się grono sędziowskie w składzie: Eric Gear (Francja), Łukasz Goździalski (Polska), Alaa Hammad (Bahrajn) oraz Cristian Moschini (Włochy). Nad prawidłowym przebiegiem pokazu czuwała komisja dyscyplinarna, w której skład weszli: Suzanne Hennekens (Holenderka mieszkająca w Wielkiej Brytanii – taka ciekawostka), Irena Cieślak i Cezary Hubert Krawczyk (obydwoje z Polski).

Funkcję stewarda na ringu pełniła debiutująca przed rokiem Joanna Krawczyk, a sprawnego przebiegu imprezy doglądała Anna Stojanowska. Całość poprowadził charyzmatyczny Mirosław Kołodziej, znany z niewyczerpanych pokładów dobrego humoru.

Na gości w namiocie czekało wyborne jedzenie, a aromatyczna kawa i pyszne ciasta umilały oczekiwanie na swoich faworytów. Na tych, którzy chcieli zaspokoić ciekawość regionalnych smaków, czekały stoiska z kulinarnymi niespodziankami w ramach odbywającej się Bitwy Regionów, konkursu kulinarnego dla kół gospodyń wiejskich promującego lokalne specjały, a organizowanego przez KOWR.

Oczywiście nie każdy jest wielkim smakoszem, więc znaleźli się i tacy, którym połączenie obu wydarzeń nie do końca przypadło do gustu. Rzeczywiście, zdarzały się momenty, gdy muzyka z pokazu była przygłuszana dźwiękami dochodzącymi z sąsiedniego wydarzenia, ale można na to przymknąć oko i popracować nad tym w przyszłym roku. Nie ma co dostrzegać drzazgi w cudzym oku, nikt nie jest doskonały – zamiast tego warto skupić się na tym, co naprawdę ważne.

Przenosimy się więc na ring, gdzie hodowcy prywatni udowodnili, że konsekwentna praca, wytrwałość i – jak się wydaje – pewnego rodzaju „szósty zmysł” hodowlany zawsze przynoszą efekty. Tegoroczny czempionat wyraźnie pokazał, że po ogiery arabskie należy zaglądać do stadnin prywatnych, natomiast po klacze do państwowych. Choć, jak się okazało, „czarnym koniem” pokazu została klaczka, która przyjechała… prosto z prywatnego pałacu.

El Primero to znaczy pierwszy. Klasa ogierków rocznych

W upalny sobotni poranek jako pierwsze szlak na ringu przetarły roczne ogierki, łącznie 12 zawodników, 5 w klasie A i 7 w klasie B. Z numerem 1 na ringu pojawił się syn ogiera Morion, michałowski gniady Dytwin od klaczy Dama Róż po Vitorio TO, któremu sędziowie przyznali 91,17 pkt. Zapewniło mu to drugie miejsce w klasie. Wyprzedził go jego stajenny kolega, siwy, bardzo uroczy ogierek Aaron (KA Nabras – Anielka / Ekstern), który uzyskał 91,53 pkt. Do czempionatu z trzeciego miejsca i notą 91 pkt wszedł prawnuk Pianissimy, siwy Pianisto KL (Lyric E.A. – Pianissa KL / Ajman Moniscione), hodowli i własności stadniny Klikowa Arabians.

Na pierwsze „dwudziestki” nie trzeba było długo czekać. Dwoma „20” za typ sędziowie obdarowali w klasie B ogierka El Primero (Has Rasheed – Elprima / Wadee Al Shaqab), hodowli i własności Bartosza Redestowicza. Hodowcy mieli nosa, nadając mu to imię, które w języku hiszpańskim oznacza „pierwszy”, bowiem El Primero zdobył łącznie 92,33 pkt i zostawił swoich rywali daleko w tyle. Była to najwyższa nota sobotnich zmagań. Imię zobowiązuje, a o El Primero usłyszymy także w niedzielnym czempionacie.

Drugie miejsce w klasie powędrowało do wyhodowanego przez Leszka Jarmuża w Stadninie Koni Kębliny syna ogiera Star Farid, gniadego El Soray LJ od klaczy El Soraya po Wadee Al Shaqab, który zdobył 91,33 pkt, w tym jedną „20” za ruch. Na trzecim miejscu uplasował się janowski Palafreno (Nahil Al Khalediah – Portulaka / Pogrom) z oceną 90,33 pkt.

W cieniu legendy. Dwulatki i trzylatki na ringu

W klasie ogierów dwuletnich w szranki stanęło osiem koni. Jako pierwszy na ringu pojawił się zeszłoroczny Srebrny Czempion Ogierów Rocznych Młodzieżowego Pokazu w Białce i Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim, a także brązowy medalista czempionatu w Pradze, michałowski Partes (Dominic M – Protekcja / Ekstern). Tym razem jednak zaprezentował się zdecydowanie poniżej swoich możliwości. Wobec buńczucznej natury i wyraźnego braku chęci do współpracy z prezenterem, występ zdecydowanie nie należał do udanych. Z wynikiem 89,5 pkt uplasował się poza czołówką. Potencjał jednak w tym ogierze drzemie niemały, kto wie, może jeszcze z sukcesami wypłynie na szerokie wody.

Do finału, z oceną 90,17 pkt, nie zakwalifikował się tym razem klikowski Poker Move KL (RFI Unique – Plivia / Kahil Al Shaqab), który ubiegły sezon zakończył trzema brązowymi medalami: z Białki, Tarnowa i Janowa Podlaskiego. Prym wiódł natomiast Palatyn PA (Morion – Prasada PA / Empire) ze Stadniny Koni Dąbrówka, któremu sędziowie przyznali dwie „20” za głowę z szyją, co złożyło się na notę 91,5 pkt i pewne zwycięstwo w klasie. Drugie i trzecie miejsca przypadły ogierom ze stadnin państwowych, a więc michałowskiemu Egnerowi (Prometeusz – Emdrona / Medalion) i janowskiemu Pierrowi (Picasso Di Mar – Pamina / Pogrom). Obaj uzyskali identyczną notę końcową, czyli 90,33 pkt. O wyższej lokacie Egnera przesądziły lepsze noty za typ. Warto podkreślić, że obydwaj panowie są wnukami legendarnej Pianissimy: Egner od strony ojca, a Pierre od strony matki.

W klasie ogierów trzyletnich żaden spośród sześciu uczestników nie przekroczył progu 91 pkt. Śnieżnobiały, niczym bohater z baśni, Palissander SW (Raoud Al Bidayer – Pilarosa / Al Adeed Al Shaqab), hodowli Suweco Stud i własności Polia Arabians, uzyskał najwyższą notę, wynoszącą 90,67 pkt. Na drugim miejscu uplasował się z oceną 90,33 pkt wyhodowany przez śp. Lecha Błaszczyka Panier (EKS Farajj – Paprotnia / Elgast), syn znakomitej, utytułowanej Paprotni, ur. w 2017 r., która również była wychowanką tego zasłużonego hodowcy. Paprotnia jako roczniaczka wywalczyła brązowe medale w Białce i na Narodowym Pokazie w Janowie, a rok później została Srebrną Czempionką Europy. Sukces ten powtórzyła również w kolejnym sezonie. Tym bardziej cieszy, że Marek Łukaszewski (GR-H Słowianin), obecny właściciel Paniera i wnuk Lecha Błaszczyka zarazem, zdecydował się pokazać go w Białce.

Na trzecim miejscu z identyczną notą, ale niższymi ocenami za typ, uplasował się Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix), hodowli i własności Krzysztofa Jagielskiego. Przypomnijmy, że w ubiegłym roku Fawoniusz zdobył tytuł Srebrnego Czempiona Ogierów Młodszych podczas All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie oraz brąz w czempionacie młodszych ogierów Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim. Wszystko wskazuje na to, że walka o srebrny i brązowy medal rozegra się właśnie pomiędzy Panierem a Fawoniuszem.

Triumfy córek Mutabahiego Al Hawajer i cień niedosytu klasy C. Klaczki roczne

Klaczki roczne zaprezentowały się w Białce wyjątkowo licznie. Na ringu pojawiło się aż 38 młodych zawodniczek, podzielonych na trzy klasy: IVA, IVB i IVC. W klasie A wyróżniała się prześliczna Psyche Alia, hodowli i własności Stadniny Koni Chrcynno-Pałac. Klaczka zgarnęła aż sześć „20”: komplet za głowę i szyję, dwie za typ oraz jedną za ruch, co przełożyło się na wynik 92,17 pkt i pewne zwycięstwo w klasie. Można powiedzieć, że był to dopiero przedsmak, bo jak się miało okazać, Psyche Alia wówczas jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa. Zwycięstwo w klasie było prologiem do tego, co miało wydarzyć się w niedzielę.

Rodowód tej klaczki mówi sam za siebie. Jej ojciec, Nahil Al Khalediah, już jako roczniak w 2021 sięgnął po tytuł Narodowego Czempiona Polski Ogierków Rocznych, a rok później powtórzył ten sukces, zdobywając złoto w Czempionacie Ogierów Młodszych w Janowie i srebro na Młodzieżowym Pokazie w Białce. To ogier o zachwycającej głowie, prezentujący nowoczesny typ konia pokazowego. Nie mniej znaczącą rolę w tej układance odgrywa matka Psyche Alii, słynna Psyche Victoria (po Ekstern), nie tylko utytułowana klacz pokazowa, ale przede wszystkim matka czempionów. To właśnie ona przynosiła swoim hodowcom powody do dumy, dając stadninie Chrcynno-Pałac czempionów, m.in. ogiera Psyche Keret (po Khidar), Narodowego Czempiona Polski z 2022 roku, oraz Srebrną Czempionkę Klaczy Młodszych z 2023 roku, Psychę Apsarę (po Ghaith Al Zobair). Wszystko wskazuje na to, że Psyche Alia już szykuje się, by pójść w ślady swoich słynnych krewnych.

Na drugim miejscu uplasowała się córka „fruwającej” michałowskiej Protekcji (po Ekstern) oraz ogiera Mutabahi Al Hawajer, klaczka Peoria, która niestety nie pozostanie w swojej macierzystej stadninie. Wkrótce zamieszka tuż obok swojego ojca, w stadninie Sama Najd w Królestwie Arabii Saudyjskiej. Peoria bardzo przypomina swoją matkę, po której odziedziczyła piękną głowę, śliczne oko oraz charakterystyczną dla Protekcji linię górną. Klaczka uzyskała 91,5 pkt, w tym wysokie noty za typ, głowę z szyją oraz ruch, w każdej z tych kategorii sędziowie przyznali jej cały rząd ocen 19,5 pkt. Protekcja piękniała z roku na rok i mam przeczucie, że w przypadku Peorii będzie podobnie.

Na trzecim miejscu, z notą 91,17 pkt, uplasowała się klaczka o wdzięcznym imieniu – Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadar’s Echoo), hodowli i własności Stadniny Suweco Niny Suskevicovej.

W klasie B, spośród 14 konkurentek, aż cztery klaczki były córkami ogiera Mutabahi Al Hawajer i to właśnie one rozdawały karty. Wszystkie znalazły się w pierwszej piątce. Pierwsze miejsce zdobyła janowska, kasztanowata Parita (od Paterna po Eden C) z notą 91,83 pkt, wzbogaconą o jedną „20” za typ i dwiema „20” za głowę z szyją. Tuż za nią była siwa michałowska Zanella (od Zigi Zara po Shanghai E.A.) z wynikiem 91,5 pkt. Z taką samą notą trzecie miejsce zajęła urodzona w Janowie Podlaskim Empora (od El Fariha po Ascot DD), która, podobnie jak Peoria, zamieszka w saudyjskiej stadninie Sama Najd. Ostatnia z córek Mutabahiego, michałowska El Bella, bardzo podobna do swojej matki klaczy El Bellisima (po Ascot DD) zajęła piąte miejsce z notą 91 pkt. Czwarte miejsce przypadło natomiast innej przedstawicielce Michałowa, siwej Wiosennej Przygodzie (KA Nabras – Wiosenna Róża / Empire), której sędziowie przyznali 91,33 pkt.

Klasa C klaczek rocznych zapowiadała się obiecująco, ale w czempionacie okazała się klasą wielkich przegranych. Na razie warto wspomnieć, że zwyciężczyni tej klasy, klaczka Ermenia (Picasso Di Mar – Emiliona / Złoty Medal), hodowli i własności Bogdana Mikołajczuka, otrzymała cały rząd „20” za ruch i łącznie 92 pkt. Nieco niżej, z notą 91,83 pkt, uplasowały się klaczki z drugiego i trzeciego miejsca. Lepsze noty za typ (jedna „20” i dwie „19,5”) zapewniły drugą lokatę janowskiej El Sorpresie (KA Nabras – Entega / Ekstern). Na trzecim miejscu pojawiła się kolejna córka ogiera Mutabahi Al Hawajer siwa, michałowska Epiforana (od Espana po QR Marc), która uzyskała trzy „20”: jedną za typ i dwie za ruch.

Siedem „dwudziestek” Elzoyi i najwyższa nota Anagrammy – dwulatki pod znakiem Janowa

Niedzielny poranek przywitał uczestników pokazu zdecydowanie łaskawszą aurą. Uporczywa duchota soboty ustąpiła miejsca rześkiemu powietrzu. Na horyzoncie co prawda wisiały deszczowe chmury, ale temperatura wyraźnie spadła. To był wyczekiwany oddech ulgi zarówno dla koni, jak i dla publiczności. W takiej atmosferze na ring wkroczyły klaczki dwuletnie. Klasa ta zgromadziła łącznie 19 zawodniczek. Ani w klasie A, ani w klasie B rywalki nie były w stanie zagrozić reprezentantkom Stadniny Koni Janów Podlaski, które niepodzielnie zdominowały rywalizację.

W klasie A wysoko poprzeczkę postawiła srebrzysto-siwa Elzoya (Prometeusz – Euzona / Om El Bellissimo), zdobywając imponujące 93,33 pkt. Na ten wynik złożyło się aż siedem „20”, komplet za ruch oraz po dwie za typ i za głowę z szyją. W liczbie uzyskanych „20” nikt nie zdołał jej pobić. Elzoya już w ubiegłym roku trzykrotnie stawała na podium z brązowymi medalami: w Białce, Tarnowie oraz podczas Narodowego Pokazu w Janowie Podlaskim. Czy w tym sezonie uda jej się wspiąć jeszcze wyżej? Zdecydowanie ma ku temu potencjał.

Drugie miejsce z notą 92 pkt zajęła gniada Ghaila AO (Morion – Ginevra / AJ Mardan), hodowli i własności Adama Ochmanna, czyli wielkopolskiej stadniny Polia Arabians. Klaczka otrzymała po jednej „20” za typ i za głowę z szyją. Klaczka jest zeszłoroczną Srebrną Czempionką Klaczek Rocznych Czempionatu Europy w Lier. Trzecią finalistką, z oceną 91,5 pkt (w tym jedna „20” za ruch), została prywatnej hodowli Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis), wyhodowana i będąca własnością Stadniny Koni Chrcynno-Pałac.

W klasie B poprzeczkę wyśrubowała Anagramma (Picasso Di Mar – Aminata / Abyad AA), zeszłoroczna złota medalistka pokazu w Białce, zdobywczyni tytułu Best in Show Klaczy, czempionka Pokazu Narodowego w Janowie Podlaskim oraz srebrna medalistka pokazu w Pradze. Anagramma zgarnęła komplet „20” za typ oraz za głowę z szyją, a także bardzo wysokie noty za ruch: trzy razy 19,5 pkt. Łącznie uzyskała imponujące 93,83 pkt, najwyższą notę całego pokazu!

Drugie miejsce przypadło michałowskiej Pustynnej Zorzy (Ptolemeusz – Pustynna Palma / El Omari), która uzyskała 92 pkt, w tym po jednej „20” za typ i za ruch. Na trzeciej pozycji uplasowała się janowska Perida (Picasso Di Mar – Paolila / Pogrom), oceniona na 91,67 pkt, z jedną „20” za głowę i szyję.

W klasie klaczy trzyletnich do oceny przystąpiło osiem koni, z czego jedna zeszła z ringu bez not ze względu na kulawiznę. Walka o zwycięstwo rozegrała się między dwiema michałowskimi córkami ogiera Paris: dobrze już znaną publiczności Wildonarą, córką utytułowanej Wildony po Shanghai E.A., oraz debiutującą na pokazowych arenach Ekarosą, córką legendarnej Emandorii po Gazal Al Shaqab. Obie klacze uzyskały identyczny wynik 92,17 pkt. Ekarosa otrzymała jedną „20” za ruch, natomiast Wildonara zdobyła po jednej „20” za typ i za ruch. To właśnie dodatkowa „dwudziestka” za typ przesądziła o zwycięstwie Wildonary w klasie. Ekarosa miała wyjątkowo wymagającą rywalkę, w końcu Wildonara to obecnie panująca Narodowa Czempionka Klaczy Młodszych.

Warto wspomnieć, że Wildona w 2023 r. została sprzedana na aukcji Pride of Poland za 650 tys. euro do szwajcarskiej hodowli Nayli Hayek, czyli Hanaya Arabians. Na takie sukcesy liczymy również i w tym roku!

Trzecie miejsce również trafiło do Michałowa, za sprawą klaczy Pustynia Wiktorii (Dominic M – Pustynia Kahila / Kahil Al Shaqab), która uzyskała 91,83 pkt, w tym jedną „20” za ruch. Warto podkreślić, że wszystkie trzy finalistki to córki wybitnych michałowskich klaczy.

Czempionaty i czarny koń pokazu – triumfy i ciche rozczarowania

Czempionaty rządzą się swoimi prawami, o czym przekonaliśmy się i tym razem. Do rywalizacji o tytuły wchodziły konie z pierwszych trzech miejsc poszczególnych klas. Wszystkie czempionaty rozgrywano metodą otwartą, co oznaczało, że każdy zakwalifikowany koń mógł sięgnąć po najwyższe trofeum, niezależnie od zajętego wcześniej miejsca.

W czempionacie ogierków rocznych na ringu pojawiło się sześciu kandydatów walczących o tytuł najpiękniejszego. Jak się okazuje, trafnie dobrane imię może być dla konia dobrą wróżbą, i to właśnie El Primero jednogłośnym werdyktem sędziów sięgnął po złoty medal i tytuł czempiona. Nie inaczej było w Białce w 2013 r., gdy złoto roczniaków zdobył… michałowski Złoty Medal (QR Marc – Złota Orda / Pesal).

Srebrny i brązowy medal powędrowały do Michałowa za sprawą ogierków Dytwin i Aaron. Tuż za podium uplasował się janowski Palafreno, a piątą lokatę zajął El Soray LJ, hodowli i własności Leszka Jarmuża.

W czempionacie klaczek rocznych o koronę królowej piękności walczyło aż dziewięć kandydatek. Na szczególne podkreślenie zasługuje pech klaczy z klasy C. Z ringu bez żadnego tytułu zeszła między innymi Ermenia, która w swojej klasie uzyskała wysokie 92 pkt oraz cały rząd „20” za ruch. Taki wynik z reguły otwiera drogę do tytułów, ale nie tym razem. Sędziowie niemal jednogłośnie (z wyjątkiem jednego) jako złotą medalistkę wskazali posiadaczkę sześciu „20”, czyli klaczkę Psychę Alię, wywołując tym wielką radość jej hodowców i zarazem właścicieli, całą obecną na pokazie Rodzinę Poszepczyńskich. Klacz wchodziła do czempionatu z notą 92,17 pkt, by ostatecznie okazać się „czarnym koniem” całego pokazu. Hodowla Chrcynno-Pałac od lat podąża własną, konsekwentną ścieżką, a sukcesy ich koni świadczą o tym, że są to wybory bynajmniej nieprzypadkowe.

Srebro i brąz przypadły stadninom państwowym: michałowska Zanella sięgnęła po srebro, a janowska Parita po brąz. Czwartą lokatę zajęła Peoria, a piątą El Sorpressa. To był czempionat pełen emocji, niespodzianek i… cichych rozczarowań.

Czempionat ogierów młodszych okazał się wyjątkowo wyrównany. Aż cztery z sześciu ogierów zakwalifikowały się do finału z identyczną notą 90,33 pkt. Mimo to szybko wyłonił się zdecydowany lider. Palatyn PA, syn czempiona świata, zgodnie z oczekiwaniami sięgnął po złoty medal, zdobywając tytuł jednogłośnie. Srebrny medal trafił do ogiera Panier, a brąz do Fawoniusza, co oznaczało pełne podium dla hodowli prywatnych. Dopiero na czwartym miejscu uplasował się przedstawiciel hodowli państwowej – michałowski Egner. Piątą lokatę zajął Palissander SW.

Szala zwycięstwa przechyliła się na stronę stadnin państwowych w czempionacie klaczy młodszych. Powody do świętowania miała przede wszystkim ekipa ze Stadniny Koni Janów Podlaski. Sędziowie jednogłośnie przyznali tytuł czempionki Anagrammie. Srebro również powędrowało do Janowa, zdobyła je finezyjna Elzoya. Na tym nie koniec, bo obie klacze zgarnęły również nagrody specjalne: Anagramma została uhonorowana za najlepszą głowę i nogi pokazu, a Elzoya otrzymała nagrodę za najlepszy ruch. Brązowy medal oraz czwarte i piąte miejsce trafiły do klaczy z Michałowa, odpowiednio: Ekarosy, Pustynnej Zorzy i Wildonary.

Podczas wyboru Best in Show emocje sięgnęły zenitu, bo… doszło do remisu! W takiej sytuacji zasady przewidują losowanie sędziego, który podejmie ostateczną decyzję. Tym razem odpowiedzialność przypadła Łukaszowi Goździalskiemu, który wskazał Psyche Alię jako tę najlepszą z najlepszych. Do pamiątkowego zdjęcia do laureatki i Państwa Ewy, Alicji i Krzysztofa Poszepczyńskich dołączyła liczna grupa przyjaciół, którzy razem z nimi cieszyli z tytułu ich wychowanki.

Czas na pierwsze podsumowania

Ostateczny bilans medalowy to siedem medali dla stadnin państwowych (1 złoty, 3 srebrne, 3 brązowe) i pięć dla hodowców prywatnych (3 złote, 1 srebrny, 1 brązowy). Warto zwrócić uwagę, że całe podium czempionatu ogierów młodszych zdominowali hodowcy prywatni, natomiast w rywalizacji klaczy młodszych całe podium przypadło stadninom państwowym.

Pokaz w Białce od lat stanowi doskonałą okazję, by w wiosennej, piknikowej atmosferze podejrzeć, co ciekawego urodziło się w stadninach państwowych i u hodowców prywatnych, a także które ogiery wyznaczają obecne trendy hodowlane. Nie brakuje przy tym zarówno pozytywnych zaskoczeń, jak i gorzkich rozczarowań, zwłaszcza gdy na ring wchodzą konie starsze o rok lub dwa, uczestnicy bądź laureaci poprzednich edycji, którzy zmienili się tak, że właściwie to trudno ich rozpoznać.

Doskonale wiemy, że koń arabski, niczym motyl, potrzebuje czasu, by stopniowo rozwinąć to, co w nim najpiękniejsze. Szczególnie dobrze widać to w przypadku roczniaków. Wystarczy zaledwie kilka tygodni między pokazami w Białce a Janowie Podlaskim, by „ten sam” koń zaprezentował się jako zupełnie inny. I w tym właśnie tkwi magia hodowli koni arabskich.
To jednak jeszcze nie koniec emocji w tym sezonie pokazowym. Przed nami All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie, który odbędzie się w lipcu i może stać się areną pierwszych rewanżów. Natomiast prawdziwa weryfikacja formy nastąpi podczas Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim. Nie raz już zdarzało się, że to właśnie tam układ sił nabierał nowego kształtu.

To będzie kolejna opowieść o mojej katarskiej wyprawie na pokazy koni arabskich. Nie chciałabym się jednak skupiać jedynie na przytaczaniu list koni, ich wyników i rodowodów czy składu osób oficjalnych. Zamiast tego chciałabym przybliżyć nieco atmosferę pokazu, który przez wielu – pod wieloma względami – uważany jest za jeden z najlepszych na świecie, a także opowiedzieć o cyklu GCAT, Ad-Dausze, czyli mieście, w którym wszystko się odbywa, oraz odrobinę o samym kraju, niewielkim Katarze.

Po tygodniu pobytu i obejrzeniu pierwszego pokazu w Dosze – Katara Arabian Peninsula Horse Show, pracowitej obróbce setek zdjęć i napisaniu relacji, byłam już prawie spakowana i niemal gotowa do wyjazdu do Polski. Wtem otrzymałam pytanie, czy nie zechciałabym może zostać na drugiej części festiwalu koni, czyli znacznie większym pokazie, jakim jest kolejna edycja Global Champions Arabians Tour? Oczywiście, że chciałam!!!

Tour po stadninach

Krótką przerwę między dwoma pokazami wypełniła aukcja koni arabskich, po której nastąpiły dwa dni wolne, w trakcie których trwały przygotowania do kolejnych części festiwalu. Pierwszy z dni wolnych to wyjazd na dni otwarte stadnin, do których wstęp jest zwyczajnie niemożliwy na co dzień. I tak razem z Ewą Imielską-Hebdą zaczęłyśmy zwiedzanie od najstarszej stadniny w Katarze – Al Rayyan Farm, gdzie przyjął nas jej gościnny menedżer, którym od dwóch lat jest Polak: Grzegorz Gajewicz.

Po przybyciu wszystkich gości rozpoczęła się prezentacja koni własności tej doskonale znanej stadniny. Jako pierwsze wystąpiły ogiery. Ależ to była demonstracja siły i energii! Mimo ciepłego i bardzo słonecznego dnia, mlecznosiwe ogiery roznosił testosteron, więc prezentowały się przepięknie na placu pokazowym. Następnie przyszedł czas na klacze i źrebaki. To również wzbudziło wiele emocji, choć zupełnie innych. Źrebaki, które jeszcze nie są oswojone z obecnością publiczności, czasem się buntowały, a prowadzący je prezenterzy wyglądali niemal, jakby nieśli je pod pachą – żeby wyprowadzić maluchy i dać miejsce kolejnym koniom na placu.

Po pokazie koni wszyscy goście dostali zaproszenie na poczęstunek. Na trawniku rozstawiono stoły, a przekąskom towarzyszyła wymiana uwag związanych z przeżyciami tego dnia. Poznałyśmy również kolejną Polkę pracującą w tej stadninie, sympatyczną Patrycję Pakułę, która pełni tu funkcję lekarza weterynarii. Po wizycie w Al Rayyan część gości wróciła do swoich hoteli, ponieważ kolejna stadnina, do której byliśmy zaproszeni, mieści się już daleko poza miastem – na pustyni. Niełatwo było się tam dostać, ale daliśmy radę. Al Hamama to stosunkowo nowa stadnina, mogąca jednak już teraz pochwalić się znaczącymi sukcesami, choćby na tegorocznym pokazie KIAHF. Tutaj zaskoczyła nas zbiorowa modlitwa, jaka odbyła się nie w specjalnie do tego przeznaczonym namiocie, lecz na widowni przed placem pokazowym. Część uczestników wzięła udział w modłach, pozostała część oczekiwała w tym czasie na prezentację, racząc się podawanymi smakołykami i napojami oraz palonym drewnem agarowym, który na Półwyspie Arabskim zwie się oud. Kiedy już prezentacja się rozpoczęła, naszą uwagę przykuł taki oto widok… Właściciel stadniny Szejk Abdulaziz bin Saoud Al Thani stał przy barierce, czekał na każdego z koni, a następnie go poklepywał i częstował marchewkami. To miłe, prawda?

Jako trzecią odwiedziłyśmy położoną aż 80 km od Dohy stadninę Al Waab Farm, która nieczęsto otwiera swe podwoje dla gości. Pewnie dlatego frekwencja dopisała aż tak bardzo. Atrakcje zaczęły się już w czasie wjazdu na zielone (!) tereny posiadłości, ponieważ tuż przed maską samochodu przebiegło nam stado… zebr! Kawałek dalej pasły się antylopy… Na farmie znajdują się pawilony z dzikimi zwierzętami, ale te niegroźne chodzą swobodnie po wielohektarowych, zielonych pastwiskach. To, co wydaje się nam najbardziej swojskie, czyli wspomniane pastwiska, tak naprawdę jest w katarskich warunkach ogromnym wyzwaniem. Katar to kraj pustynny, nie rośnie tam trawa, nie ma łąk ani lasów. Tylko piasek, skały i jeszcze więcej palącego stopy piasku. Paszę dla zwierząt, w tym koni, trzeba importować, wyobraźcie sobie więc, jak ogromnym, naprawdę ogromnym przedsięwzięciem jest utrzymanie zielonej farmy z ogromną liczbą zwierząt.

Prezentowane konie zachwycały, tym bardziej że właściciele Al Waab nie wystawiają koni na żadnych pokazach ani nie pokazują ich nigdzie poza swoją posiadłością. A kolekcjonują najlepsze araby o rodowodach czysto egipskich. Była to naprawdę uczta dla oczu. Po jej zakończeniu, kiedy chciałyśmy po cichu opuścić posiadłość, zatrzymali nas mili panowie i oświadczyli, że nie ma takiej możliwości… Ponieważ noce na pustyni są zimne i wszyscy byliśmy już zmarznięci, zaproszeni zostaliśmy na ciepły posiłek. I ugoszczono nas iście po królewsku! To był wolny, ale bardzo, naprawdę bardzo pracowity i pełen wrażeń dzień.

Powrót do Dohy

Następnego dnia w miejscu pokazu koni odbyła się aukcja. Ku mojemu rozczarowaniu, jej obiektami były całkowicie niefotogeniczne embriony (część z nich przeznaczona na aukcję charytatywną) oraz nasienie ogierów, żywych koni pokazać miano zaledwie kilka. Wobec takich planów, na terenie aukcji pobyłyśmy zaledwie chwilę, po czym przeniosłyśmy się na stary souq, zabytkowe targowisko, aby nacieszyć się kolorami, zapachami i atmosferą orientalnego miasta. Urzekające wąskie uliczki pełne maleńkich sklepików z przyprawami, naczyniami, ceramiką, tkaninami, jedzeniem, wyrobami rzemieślniczymi i masą niespotykanych u nas produktów, których przeznaczenia mogłyśmy się jedynie domyślać. To była wspaniała wyprawa i kolejny barwny, pełen wrażeń dzień.

W przeddzień rozpoczęcia głównego pokazu z serii GCAT okazało się, że przed nami bardzo dużo pracy – trzeba było uporządkować wykonaną wcześniej masę zdjęć, opisać wrażenia, aby nic nie umknęło, oraz przygotować się do kolejnej imprezy.

Jak już wspomniałam, moim przewodnikiem po Katarze i po samych pokazach była Ewa Imielska-Hebda, znana wszystkim polska fotografka koni arabskich. Jako osoba, która nie po raz pierwszy uczestniczyła w pokazach w krajach Orientu, zaznajomiona z obyczajami panującymi na tego typu wydarzeniach, była dla mnie nieustającym źródłem wiedzy i mam wielką nadzieję, że nie zadręczyłam jej dziesiątkami pytań i próśb o podpowiedzi. Ewa uprzedzała mnie, że GCAT będzie „bardziej”, na dodatek pod każdym względem. Że będzie większy, głośniejszy, bardziej barwny, że będzie więcej koronowanych głów, książąt i rodzin królewskich, więcej wspaniałych koni, więcej blichtru i głów z aparatami przed nosem, nieprzerwany dźwięk migawek strzelających zdjęcia z aparatów fotograficznych…

Faktycznie tak było!!! Pojawiło się więcej stolików, więcej osób oznaczonych jako „Media”, więcej publiczności, no i więcej koni. Pokaz rozpoczął uroczysty występ reprezentacyjnej orkiestry katarskiej policji. Kolejny raz wywołało to gęsią skórkę na moim ciele. Orkiestra, nie przerywając gry, przedstawiła dość skomplikowany marszowy układ choreograficzny – tym większe wrażenie zrobił na publiczności ich występ. Tym razem nie było to ostatnie w czasie wydarzenia spotkanie z orkiestrą. Pokazywała się i odgrywała fanfary przed każdym ogłoszeniem zwycięzcy klasy. W pokazie uczestniczyły nie tylko konie Straight Egyptian, ale wszystkie najlepsze konie arabskie z całego świata. Polskim akcentem była obecność czterech koni naszej hodowli: Monserat, Echo Anastazji, Eragona Zalii oraz Equatora. Niestety, ze względu na dużą liczbę koni zgłoszonych do pokazu, polskie araby nie zakwalifikowały się do czempionatów. Regulamin mówił bowiem, że jeśli zgłoszono więcej niż 180 koni, jedynie trzy pierwsze z każdej klasy wchodzą do czempionatu, a nasze konie bez wyjątku znalazły się co prawda w czołówce, ale poza pierwszymi trójkami swoich kategorii.

Ostatni dzień pokazu to finały, czyli czempionaty i medalowe emocje. Począwszy od najmłodszych, subtelnych klaczek, a skończywszy na prężących się ogierach starszych, oglądać mogliśmy najpiękniejsze, najbardziej pożądane konie na świecie. Polowanie na nie z obiektywem było naprawdę trudnym zadaniem. Dotyczyło to zarówno fotografów oficjalnych – przebywających na ringu w czasie pokazu – choć ich jedynie w czasie dekoracji koni, jak i pozostałej części fotografujących osób. Później, w kuluarach, przy kolacji, trochę sobie o tym porozmawialiśmy, narzekając wspólnie na masę osób z komórkami, które tłoczyły się i podchodziły bardzo blisko do koni, uniemożliwiając wykonywanie zdjęć aparatami. Nie było to jednak na tyle uciążliwe, aby zetrzeć uśmiechy z twarzy przedstawicieli wszelkiej maści mediów, tym bardziej że nadszedł czas na odświętne zakończenie GCAT Doha, czyli…

Pokaz świateł

Pokaz był niezwykły, niebo rozbłysło setkami światełek zapalonych na dronach, fajerwerkami oraz dźwiękami bębnów wspomnianej orkiestry narodowej. Na placu pokazowym, w czasie krótkiej przerwy, w niemal całkowitej ciemności, błyskawicznie zbudowano scenę. Wystąpiła na niej orkiestra oraz odbył się pokaz tańca, który określić chyba można jako nowoczesnych derwiszów. To połączenie dźwięków, świateł, kolorów, tańca, naprawdę zapierało dech w piersiach i powodowało niespotykany wystrzał endorfin. Stałam i patrzyłam jak urzeczona, oglądając coś tak niesamowitego po raz pierwszy w życiu.

Pokaz zakończyło pojawienie się na niebie logotypu pokazu GCAT… Piekielnie zmęczona, ale niewypowiedzianie szczęśliwa, wracałam do hotelu. Do Polski. Do domu. Pokazy w Dosze na pewno jeszcze na długo będą dodawały mi energii do życia, bo nawet teraz, pisząc ten tekst, czuję, że sama się do siebie uśmiecham.

I tak oto dwa pokazy już za nami. Teraz czekamy na Oman!

W styczniu 2025 roku spotkała mnie ogromna przyjemność, jaką była możliwość uczestnictwa w Katara Arabian Peninsula Horse Show w Dosze. Wyjazd ten zawdzięczam uprzejmości redakcji Polskich Arabów i organizatorów katarskiego pokazu. Jego oprawa i panująca tam atmosfera, niesamowite konie i sokoły – niewątpliwie niezapomniana impreza.

Od samego początku wydarzenie było niezwykłe – zanim się na dobre rozpoczęło. Na lotnisku w Dosze czekał na nas kierowca. Co mnie zaskoczyło, na trzymanej przed sobą kartce miał bezbłędnie zapisane moje imię i nazwisko, a wierzcie mi, że nawet w Polsce nie zdarza się to często. To dość długi i skomplikowany (zwłaszcza dla osoby nieznającej języka polskiego) ciąg znaków.

Ruszyłyśmy z towarzyszkami w stronę witających nas mężczyzn. Ci odebrali nasz bagaż i zaprowadzili do samochodów, które zawiozły naszą grupę do hotelu. Już w drodze wrażenie zrobiła na nas schludność miasta – pedancko czyste ulice, a mury nie były pomazane graffiti. Różnorodna, ale zachowana w symbiozie architektura, która swoją formą pięknie łączy arabską tradycję z kosmpolityczną nowoczesnością.

Chodźmy do koni

Następnego dnia rano przy śniadaniu czuć było pełne radości oczekiwanie na to co na nas czeka. Kto jeszcze się pojawi? Jak w tym roku zorganizowany będzie pokaz? Czy spotkamy starych znajomych? Serdeczne powitania, uśmiechy, uściski, obowiązkowa wspólna kawa (pierwsza z wielu na tym pełnym atrakcji wyjeździe)… Czekamy na rozpoczęcie imprezy.

Na teren pokazu zawiozły nas eleganckie samochody, a na miejscu czekali kolejni dobrzy znajomi. Co mnie odrobinę zaskoczyło, to serdeczność, z jaką starzy wyjadacze witali mnie, stosunkowo nową w środowisku. Od razu poczułam się, jakbym od zawsze należała do tej grupy wybrańców pojawiających się z lustrzankami na pokazach koni, ani przez chwilę nie czując się obco w nowym miejscu.

Po powitaniach w kuluarach przyszedł czas na oficjalne otwarcie. Zanim na ringu pojawiły się konie, równym krokiem wmaszerowała na niego orkiestra wojskowa. Panowie grali z takim wczuciem i tak pięknie, że obecnym ciarki chodziły po plecach z przejęcia. Mnie z cała pewnością. Po odegraniu dwóch utworów z repertuaru oraz hymnu Kataru „Hymn pokoju”, nadszedł najwyższy czas na bohaterów wydarzenia, czyli konie czystej krwi.

Dzień pierwszy to roczniaki – młodzież, która jeszcze nie ma wielkiego obycia na pokazach, czasem więc prezenterzy mieli z nimi drobne kłopoty. W takich chwilach widoczne było, kto jest z koniem zżyty, a kogo koń się boi… Często miło było popatrzeć, jak panowie – bo tu jak wszędzie zresztą prezentowanie koni to domena mężczyzn – ze spokojem czekają, aż „maluchy” się uspokoją i wrócą do dalszej pracy. Najlepiej było to widać, gdy cichła muzyka. Momentów takich było w ciągu dnia kilka. Nagłośnienie wyłączano na czas modlitwy, nie przerywając jednak samego pokazu. Cisza była niemal absolutna, ponieważ w Katarze – inaczej niż w Polsce – nikt nie biegał wokół ringu i nie płoszył koni. W takich chwilach słychać było wyłącznie konie – ich kroki, tętent kopyt, oddechy oraz to, w jaki sposób komunikowali się z nimi prezenterzy.

Nagle jeden z koni się spłoszył, staranował sznurowe ogrodzenie i czmychnął na plażę i dalej na drewniany pomościk. Tam się zatrzymał, po czym z ufnością wrócił do trenera. Parę nagrodzono wtedy oklaskami, a chwilę później aplauzem, ponieważ to oni wygrali tę klasę.

Nie pokaz, lecz festiwal

Katara to więcej niż konie na placu pokazowym. Wokół imponującego obiektu, który zbudowany został specjalnie na potrzeby imprezy, rozstawione były pawilony i stoiska, na których podziwiać można było prace artystów i tradycyjnych rzemieślników, czy zakupić „końskie” kosmetyki (końmi inspirowane). Najbardziej interesujące były dla mnie pokazy tworzenia obrazów na żywo. Będąc osobą, która sama chętnie chwyta za ołówki i pędzle, podziwiałam artystów, którzy potrafią pracować w takim natężeniu emocji, hałasu i świateł… Dominowało malarstwo, jednak każdy z obecnych prezentował inną technikę, styl, inne podłoże, materiały twórcze. Można nawet było kupić obrazy namalowane na siodłach.

Drugi dzień wydarzenia to dwu- i trzylatki. Dnia tego pojawiło się znacznie więcej gości, a doping z trybun stał się intensywniejszy. Atmosfera pokazu robiła się coraz gorętsza, mimo bardzo silnego i zimnego wiatru, który towarzyszył nam do końca dnia. Kelnerzy nieustannie roznosili zimne i ciepłe (ależ rozgrzewające!) napoje i przekąski, dbając, aby uczestnikom niczego nie brakowało. I proszę mi uwierzyć – nie brakowało nam niczego. Organizacja tego – ogromnego przecież – wydarzenia stała na najwyższym poziomie.

Ten dzień uświadomił nam, jak wielkim sentymentem mieszkańcy krajów arabskich darzą konie siwe. Inne maści można chyba było policzyć na palcach obydwu dłoni. W tej sytuacji łatwo było zostać prorokiem: „Kto wygra? Siwy!” No, ale nawet nasze stare przysłowie mówi: „Kto nie miał siwego, ten nie miał dobrego”…

Następny dzień upłynął nam pod znakiem koni starszych i ponownie nie przyniósł zaskoczenia w kwestii maści wygrywających koni. Największe wrażenie jak zawsze zrobiły na mnie pełne energii i arabskiej ekspresji klasy ogierów starszych. Na tych chłopaków zawsze można liczyć, że zrobią coś, co ciekawie będzie prezentowało się na zdjęciach, a później – po przełożeniu na papier – na rysunkach. Nie myliłam się!

Atrakcji bez liku

Dzień czwarty to czempionaty. Zanim jednak doszło do wyłonienia zwycięzców pokazu, trybuny zapełniły się koronowanymi głowami. Pojawiło się również zdecydowanie więcej gości spoza Kataru.

Dodatkową atrakcją tego dnia była możliwość obejrzenia finału zawodów sokolniczych, który odbywał się w jednym z pawilonów Miasteczka Kultury Katara. Zaskoczeniem była tu dla mnie (dla pozostałych gości, oglądających po raz pierwszy taką konkurencję, pewnie też) dynamika wydarzenia. Choć to chyba nie jest najlepsze określenie dla przebiegu tego pokazu. Szczególnie w porównaniu z tempem i ekspresją pokazów koni arabskich, do których przecież przywykliśmy.

Wszystko odbywało się powoli i dostojnie, bez głośnej muzyki. Każdy z zakapturzonych ptaków najpierw prezentowany był Emirowi Kataru, a następnie niespiesznie przenoszony był przed oblicze komisji sędziowskiej, a następnie wracał na swoje miejsce. Do ostatecznych wyników zawodów nie doczekaliśmy, ponieważ musieliśmy wracać na arenę z końmi. A powrót również okazał się bardzo miłym doświadczeniem. Przejażdżka elektrycznym meleksem nocą przez pięknie oświetloną Katarę była naprawdę magiczna.

Posłowie

Czempionaty wieńczące pokaz to crème de la crème. Dużo siwych koni, dużo osób ustawiających się do zdjęć przy nagrodzonych zwierzętach, masa kłębiących się przed nimi fotografów i filmowców. Prawdziwe show! O wynikach pokazu poczytać można w relacjach Arabian Essence, nie będę więc nimi przedłużać (i tak już chyba zbyt długiej) relacji. Nie to zresztą było moim zadaniem.

Chciałam oddać jak najwięcej z atmosfery i wyjątkowości pokazu z perspektywy gościa siedzącego na trybunach. To był naprawdę wyjątkowy dla mnie czas i mam nadzieję, że udało mi się pokazać choć odrobinę barwności i inności arabskiego świata koni czystej krwi. Sama z pewnością często będę wracać do katarskich wspomnień, zarówno w myślach, jak i na papierze – sięgając po ołówek i rysując bohaterów, których widziałam na własne oczy.

Pięć godzin lotu z Warszawy pozwala przenieść się w świat Orientu, który w Dosze zachwyca nie tylko zjawiskową architekturą, lecz nade wszystko panującą tam aurą spokoju i powszechnej życzliwości. W takiej oto atmosferze, od 29 stycznia do 1 lutego 2025 r. odbył się tam pokaz Arabian Peninsula Horse Show, stanowiący integralną część piątej edycji Katara International Arabian Horse Festival. Festiwal KIAHF trwający aż 8 lutego tworzą trzy imprezy: pokaz Arabian Peninsula Horse Show, aukcja Katara Arabian Horse Auction oraz najbardziej prestiżowy pokaz Global Champions Arabians Tour.

Festiwal Katara International Arabian Horse Festival organizuje fundacja Cultural Village Foundation Katara, przy współudziale Racing and Equestrian Club oraz Qatar Equestrian Federation. Patronat nad wydarzeniem objął sam emir Kataru, szejk Tamim bin Hamad Al Thani. Jak zaznaczył w swoim przesłaniu dyrektor generalny Cultural Village Foundation Katara, profesor Khalid bin Ibrahim Al Sulaiti, festiwal jest hołdem dla tych hodowców, którzy poświęcili wysiłek całego życia, by zachować czystość krwi arabskich linii hodowlanych koni Straight Egyptian. Festiwal jest również wyrazem poczucia odpowiedzialności za realizację misji zachowania, pielęgnowania i propagowania tego dziedzictwa kulturowego, które ucieleśnia koń arabski jako symbol siły, elegancji i lojalności.

Arabian Peninsula Horse Show należy do pokazów „specific origin” dla koni Straight Egyptian. Do pokazu zgłoszono 139 koni z sześciu państw: Kataru, Kuwejtu, Bahrajnu, Arabii Saudyjskiej, Emiratów Arabskich oraz Egiptu. Konie rywalizowały w 12 klasach o niebagatelne nagrody. Dość powiedzieć, że właściciel zwycięskiego konia w klasach koni starszych otrzymuje nagrodę w wysokości 250.000,00 QR (katarskich riali). Jest więc o co walczyć, choć najważniejszy jest prestiż posiadania zwycięskiego konia.

Sam pokaz odbywa się w bajecznej scenerii, jaką tworzy kompleks pokazowy wzniesiony wielomilionowym kosztem na terenie plaży Katara jedynie na czas festiwalu. Lecz organizatorzy nie szczędzą sił i środków, by zapewnić olśniewające warunki dla prezentacji koni. Wszystkie obiekty utrzymane są w wyrafinowanej estetyce nawiązującej do kultury beduińskiej, gdzie dominują spokojne odcienie beżu, brązu i bieli, kreując efekt dyskretnego luksusu. Owa sceneria, połączona z mieniącymi się na horyzoncie sylwetkami ultranowoczesnych drapaczy chmur, niejako symbolizuje filozofię całej imprezy, a więc łączność wielowiekowej tradycji kulturowej Kataru z wyzwaniami nowoczesnego świata. Całość stanowi godną oprawę dla podziwiania urody startujących w pokazie koni Straight Egyptian. W tym roku oceniała je stawka 14 sędziów, wśród których brak było polskich nazwisk, zaś pokaz rozłożono na 4 dni. Warto też odnotować, iż każdego roku organizatorzy wyznaczają inny kolor „dress code” dla uczestników wydarzenia. W tym roku obowiązywał kolor czarny.

Dzień 1, środa 29 stycznia – pierwszy dzień pokazu Arabian Penninsula Horse Festival powitał gości słoneczną, acz nieco wietrzną pogodą, przy komfortowej temperaturze około 20 stopni. Pięknym i oryginalnym elementem ceremonii otwarcia stał się występ batalionu muzycznego katarskich sił powietrznych (Qatar Air Forces Music Batallion). Po zwyczajowych przemówieniach wstępnych rozpoczęła się rywalizacja rocznych klaczek, a następnie ogierków.

W tym miejscu krótka dygresja. Otóż analizując pokaz, należy mieć stale na względzie, iż oglądamy konie Straight Egyptian, a nie Pure Polish. Kryteria oceny i uwarunkowania hodowlane są więc nieco inne. Ze względu na wąską pulę genową koni klasyfikowanych jako Straight Egyptian, są one bardzo zbliżone pod względem budowy i pokroju. Charakterystyczna dla nich jest delikatna, finezyjna budowa i wąska klatka piersiowa. Delikatna konstrukcja czyni je podatnymi na wszelkie kontuzje, zaś dość liczne w trakcie pokazu dyskwalifikacje koni wynikały najczęściej z kulawizny. Ponadto klacze Straight Egyptian trudno się zaźrebiają, stąd każdy nowy przychówek jest bardzo cenny. Startujące na wstępie klaczki roczne zaprezentowały wszystko to, co koń Straight Egyptian ma najlepszego, a więc małą główkę ze wklęsłym profilem osadzoną na długiej, łabędziej szyi oraz duże, ciemne oczy nabierające szczególnego wyrazu na tle siwej maści w odcieniu mlecznej bieli, tak charakterystycznej dla tych koni.

Ze startujących w klasach 1A i 1B roczniaczek, tylko jedna w klasie 1A była gniadej maści wśród reszty siwych. Lecz w zaciętej rywalizacji swoją klasę z notą 91,70 wygrała właśnie ona, przepiękna gniada klaczka QUMRIYAH (Naseem Al Rashediah x Kamar Ega) własności katarskiej Al Hamama Stud. Ciekawostką jest fakt, iż trzecie miejsce w tej samej klasie zajęła siwa klaczka o dużym potencjale, GJ MAJESTICA (Majd Al Qusar x Hadiye Al Shahania) należąca do katarskiej Al Nasser Stud hodowli Glenna Jacobsa. Tego samego, który wielokrotnie fotografował polskie konie. Jednak nie wszyscy wiedzą, iż on sam jest hodowcą koni arabskich odnoszącym na tym polu duże sukcesy. Niestety, najsłabszą stroną rocznych klaczek pozostaje ruch. Jednak patrząc na noty sędziów, należy uznać, iż szczególnie klaczki występujące w klasie 1A dobrze rokują na przyszłość, gdyż ponad połowa z nich uzyskała noty łączne powyżej 90 punktów. Spośród 11 roczniaczek, klasę 1 B wygrała urokliwa ANHAJEEAH AL SHAQAB (Naseem Al Rashediah x Mashhoorah Al Shaqab) ze stadniny Al Shaqab.

W klasach 4A i 4B startowało 18 ogierków rocznych, gdzie pośród samych siwych również znalazł się gniady rodzynek. W klasie 4A furorę wśród publiczności zrobił siwy ogierek SAIF AL WADI (Naseem Al Rashediah x Nefertiti Al Wadi) saudyjskiej Al Wadi Stud. Ów charyzmatyczny ogierek w trakcie swojego występu zerwał się z linki prezentera, podążając dostojnym krokiem z ringu pokazowego wprost na sąsiadujące molo prowadzące do zacumowanych u wybrzeża łodzi. Po chwili Saif Al Wadi zawrócił, a następnie, krocząc równie dostojnie i bez pośpiechu, znów pojawił się u boku swego prezentera. Wobec ogierka nie podejmowano żadnych interwencji, oczekując spokojnie i z szacunkiem, aż ogierek zakończy swój spacer. Owa manifestacja charakteru ogierka Saif Al Wadi spotkała się z dużym aplauzem publiczności. Również sędziowie nie pozostali obojętni na urodę i wdzięk saudyjskiego ogierka. Saif Al Wadi uzyskał łączną notę 91,43, dzięki której wygrał swoją klasę. W kolejnej klasie roczniaków 4B bezapelacyjnym zwycięzcą okazał się siwy D SADN (D Labbad x D Asfoorah) własności Dubai Arabian Horse Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Uzyskał bowiem najwyższą notę dnia 92,57 punktów. Jednak mnie najbardziej urzekł swoim ruchem i charyzmą katarski ogierek IBN AL NAIF (Ansata Nile Echo x Al Jood Al Naif) własności Al Naif Stud.

Dzień 2, czwartek 30 stycznia – w drugim dniu pokazu do rywalizacji przystąpiły klaczki młodsze i ogierki młodsze, a więc konie w wieku 2 i 3 lat. Zgodnie z regulaminem pokazu, grupę wiekową określa data urodzenia przy założeniu, że rok rozpoczyna się 1 października, a kończy 30 września dla klas junior, zgodnie z sezonem hodowlanym obowiązującym na Bliskim Wschodzie. W przypadku klas koni starszych (od 4 lat wzwyż) przyjmuje się, że rok rozpoczyna się 1 stycznia i kończy 31 grudnia.

Silny i chłodny wiatr szalejący podczas drugiego dnia pokazu nie zakłócił rywalizacji młodzieży. Pierwsze na ringu pojawiły się klaczki przypisane do klasy 2A. Na 15 klaczek zgłoszonych, 2 były nieobecne, a 2 zdyskwalifikowano. Ze stawki pozostałych 11 zdecydowanie wybijała się siwa GHAYA EL ALYA (Quemar Al Zaman Al Waab x Ghezlan Al Waab) katarskiej stadniny Al Hamama Stud. W bardzo zróżnicowanej stawce, co pokazał duży rozrzut not, Ghaya El Alya zaprezentowała niezwykle kształtną małą główkę, o nie przerysowanym profilu, oraz harmonijną budowę. Zasłużenie wygrała swoją klasę z notą 91,50. Kolejna rozgrywana klasa 2B przewyższyła poziomem poprzednią. Wysoka nota 92,07 i zwycięstwo w klasie przypadło w udziale przecudownej klaczce BAGHA EL FARIDA (Baarez Al Farida x Sheroukh Al Farida) własności egipskiej Al Farida Stud. Moją ulubienicą w tej klasie była pięknie ruszająca się i urokliwa klaczka MAYAN AL NASSER (Shagran Al Nasser x Reema Al Nasser) katarskiej Al Jaham Stud.

Występujące w dalszej kolejności ogierki młodsze zaznaczyły na ringu swoją osobowość i charyzmę, będąc jednocześnie bardzo żeńskie. Odnoszę również wrażenie, iż konie te mają potencjał, by zaprezentować dużo lepszy ruch, lecz na przeszkodzie często stoi brak zgrania i współpracy pomiędzy koniem a prezenterem. To zjawisko było bardzo zauważalne. W klasie 5A na zgłoszonych 11 koni wystąpiło 9. Tę stawkę urozmaiciły jeden ogierek maści kasztanowatej oraz jeden gniady pośród wszechobecnych siwych. Jednak zaledwie 3 ogierki uzyskały notę łączną 90 punktów i powyżej. Klasę 5A z notą 90,93 wygrał ogierek SH SAHER (Motair Al Baida x PSE Razeelah) stadniny Alshaya Stud z Kuwejtu. Ostatnią tego dnia klasę 5B rozegrano już po zapadnięciu zmroku, przy czarownej iluminacji obiektu niczym z Baśni Tysiąca i Jednej Nocy. Z 11 zgłoszonych do klasy 5B wystartowało tylko 9 ogierków, gdyż 1 był nieobecny, a 1 zdyskwalifikowany. Generalnie konie w tej klasie prezentowały bardzo dobry, dynamiczny ruch. Niewątpliwie większość z nich doskonale rokuje na przyszłość. Niebywały aplauz wywołał w trakcie swojego występu ogierek MALEEH AL NASSER (Nasser Al Rayyan x Sarab Al Nasser) katarskiej Al Nasser Stud. Publiczność i sędziowie mieli zbieżne oceny, gdyż ogierek ten zwyciężył w klasie 2B z bardzo wysoką notą 92,07 deklasując rywali. Mnie zaś zauroczył trzeci w stawce śliczny i wdzięczny ogierek HAITHAM AL SHAHEEN (Fares Al Rayyan x Ghamer Al Shaqab) katarskiej Al Shaheen Stud.

Dzień 3, piątek 31 stycznia – w trzecim dniu pokazu temperatura w Dosze poszła znacznie w górę, co zdało się zwiastować coraz gorętszą rywalizację. Do zmagań w klasie 3A klaczy starszych przystąpił rząd trzynastu mlecznobiałych i ciemnookich piękności, spośród 15 zgłoszonych. Podczas wspólnej prezentacji wszystkich rywalek, jedna z klaczy zerwała się prezenterowi, by odbyć samodzielny spacer. Jednak prezenter szybko opanował sytuację, spokojnym gestem sprowadzając swą podopieczną na miejsce. Poziom rywalizacji wśród klaczy starszych był bardzo wysoki, co znalazło odzwierciedlenie w notach sędziów, plasując się powyżej 90 punktów dla większości współzawodniczących osobniczek. Klasy klaczy starszych objawiły znaną prawdę, że konie arabskie dojrzewają późno. Wraz z wiekiem klacze rozkwitają, prezentując pełnię urody klaczy arabskiej. Wyrównany i wysoki poziom rywalizacji w tej klasie sprawiał, że wygrać mogła jedynie wybitna piękność. Tak też się stało.

Po zwycięstwo w klasie 3A z notą 92,29 sięgnęła zjawiskowa SHEIHANA AL NASSER (Naseem Al Rashediah x Al Jazi Al Nasser) katarskiej Al Nasser Stud. Po piętach deptała jej inna rewelacyjna osobniczka, klacz D A’NNAFEYYAH (Asfoor Al Waab x D Folah) własności dubajskiej Dubai Arabian Horse Stud, uzyskując notę łączną 92 punktów. Lekkim cieniem na rywalizacji w klasie 3B klaczy starszych położyła się informacja, iż jeden z prezenterów otrzymał od DC żółtą kartkę. Z 14 zgłoszonych, do rywalizacji w tej klasie stanęło 11 klaczy, z czego dwie zdyskwalifikowano. Bezapelacyjne zwycięstwo w klasie odniosła z notą 92,64 wspaniała NADRAH AL NASSER (Shagran Al Nasser x Jamila Nasser) z katarskiej stadniny Al Nasser Stud. Publiczność aplauzem okazywała jej swój podziw już w trakcie prezentacji, gdzie klacz pokazała wielką klasę i wspaniały ruch. Drugie miejsce w tej klasie odniosła z notą 91,79 inna warta uwagi klacz, LUJINA (Al Ayaal x Mashalla Aleha) x Mashalla Aleha), z kuwejckiej Ashayel Arabian Horse Stud. Co ciekawe, jak podaje katalog, hodowcą tej klaczy jest Ali Ali Mahmoud z Polski.

Piątkowe zmagania zwieńczyły klasy 6A i 6B ogierów starszych, które toczyły się już po zapadnięciu zmroku. Do każdej z klas zgłoszono po 10 ogierów. Również i tutaj jeden z nich wdzięcznie uciekł spod kurateli prezentera, za co otrzymał duże brawa od publiczności. Rywalizacja ogierów starszych okazała się równie zacięta. Znów potwierdziło się, że wraz z wiekiem konie Straight Egyptian nabierają urody. W klasie 6A do rywalizacji przystąpiło 9 ogierów, gdyż jeden został zdyskwalifikowany. Wśród doskonałej i wyrównanej stawki koni bezsprzecznie od pierwszej chwili na ringu wyróżniał się swoim ruchem, osobowością i niezwykle proporcjonalną głową ogier D MEMZER (Asfoor Al. Waab x Extreme Wonder) dubajskiej Dubai Arabian Stud. Zasłużenie wygrał swoją klasę notą 92 punktów. Jednak prawdziwy klejnot krył się w ostatniej klasie pokazu, czyli klasie 6B ogierów starszych. Urodzony w 2018 roku ogier GJ FAHEEM (Naseem Al Rashediah x Hadiya Al Shahania) od pierwszej sekundy na ringu zdawał się mówić: „Veni, vidi, vici”. Właścicielem i hodowcą tego zjawiskowego ogiera jest wspomniany już wcześniej Glenn Jacobs. Ogiera GJ Faheem trudno opisać. Trzeba go zobaczyć na własne oczy, by w pełni docenić jego urodę i wdzięk. GJ Faheem zdobył najwyższe podium w ubiegłorocznej edycji imprezy. W tym roku wygrał klasę z najwyższą notą pokazu 92,79 punktów, plasując się w roli faworyta do tytułu złotego czempiona ogierów starszych.

Zakończenie rywalizacji w klasach po trzech dniach zmagań skłania do kilku refleksji ogólnych. Niewątpliwie Arabian Peninsula Horse Show pokazał, jak wysoki jest poziom hodowli Straight Egyptian na Półwyspie Arabskim i jaki ta hodowla nosi w sobie potencjał na skalę globalną. Sceptycznie nastawieni do tych koni zmieniliby zdanie, widząc osobniki startujące w pokazie. Sędziowie oceniali konie surowo, gdyż żaden koń nie uzyskał noty 93 punktów. Rywalizacja pokazała supremację katarskich stadnin w hodowli koni Straight Egyptian, zaś jako na czołowego obecnie reproduktora tej hodowli należy wskazać ogiera Naseem Al Rashediah.

Dzień 4, sobota 1 lutego – w ostatnim dniu pokazu cudowne słońce i lazur nieba stanowiły doskonałe tło dla końcowego akordu Arabian Peninsula Horse Show, a więc dla rozgrywanych tego dnia czempionatów. Wedle obowiązującego regulaminu pokazu, do czempionatu wchodzi 5 najlepszych koni z każdej klasy, o ile do współzawodnictwa zgłoszono mniej niż 180 koni. Jeśli liczba zgłoszonych koni przekroczyłaby tę liczbę, wówczas do czempionatu kwalifikowałyby się tylko 3 najlepsze konie z każdej klasy. W tym roku o palmę pierwszeństwa rywalizowało po 5 koni dla poszczególnych klas, a więc w każdej kategorii po 10 koni. Tego dnia publiczność była bardziej ożywiona niż zwykle, oczekując w napięciu na koronację zwycięzców. Jednak niespodzianek nie było. Zwyciężyli najlepsi.

Złotą medalistką klaczy rocznych została wspaniała, gniada QUMRIYAH (Naseem Al Rashediah x Kama Ega), srebro wywalczyła wyhodowana przez Glenna Jacobsa GJ MAJESTICA (Majd Al Qusar x Hadiya Al Shahania), zaś brąz powędrował do urokliwej ANHAJEEAH AL SHAQAB (Naseem Al Rashediah x Masshoorah Al Shaqab). Jak widać, całe podium klaczek rocznych powędrowało do stadnin z Kataru: Al Hamama Stud, Al Nasser Stud oraz Al Shaqab Stud. Ojcem złotej i brązowej medalistki jest Naseem Al Rashediah.

W czempionatach ogierków rocznych złotem okrył się zjawiskowy D SADN (D Labbad x D Asforaah), srebro wywalczył psotny SAIF AL WADI (Naseem Al Rashediah x Nefertiti Al Wadi), zaś brązowy medal otrzymał IBN AL NAIF (Ansata Nile Echo x Al Jood Al Naif). Podium podzieliły między sobą stadniny ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (Dubai Arabian Stud), Arabii Saudyjskiej (Al Wadi Stud) oraz Kataru (Al Naif Stud). Ojcem srebrnego medalisty jest Naseem Al Rashediah.

Złotą czempionką klaczy młodszych została niezwykle urodziwa BAGHA EL FARIDA (Baarez Al Farida x Sherouk Al Farida), srebro powędrowało do ślicznej GHAYA EL ALYA (Qamar Al Zaman Al Waab x Ghezlan Al Waab), zaś brąz trafił do klaczki LATEEN AL DANAT (Naseem Al Rashediah x Mona Aldanat). W tym przypadku podium podzieliły między sobą stadniny z Egiptu (El Farida Stud), Kataru (Al Hamama Stud) i Kuwejtu (Al Danat Farm). Córka ogiera Naseem Al Rashediah wywalczyła brąz.

Czempionem ogierków młodszych został ulubieniec publiczności MALEEH AL NASSER (Nasser Al Rayyan x Sarab Al Nasser), po srebro sięgnął MEJRIN AL SALAM (Motair Al Baida x Layan Al Salam), zaś brązowy medal przypadł w udziale ogierkowi AKM LUSAIL (Shaheen AA x Aishaa). Złoto i brąz były sukcesem dwóch stadnin z Kataru, Al Nasser Stud i AKM Arabians, środkowe podium to sukces hodowli Al Salam Stud z Królestwa Arabii Saudyjskiej.

Pośród fleszy fotografów oraz licznie zgromadzonej publiczności z całego świata sędziowie zdecydowali na koniec o wynikach dla dwóch najbardziej ekscytujących klas, a więc klaczy i ogierów starszych. Jednak wyniki były z góry przesądzone, gdyż nikt i nic nie mogło zagrozić faworytom.

Na najwyższym stopniu podium czempionatu klaczy starszych stanęła niezwykle urodziwa NADRAH AL NASSER (Shagran Al Nasser x Jamila Al Nasser). Zgodnie z oczekiwaniami, srebro wywalczyła zachwycająca D A’NNAFEYYAH (Asfoor Al Waab x D Folah), zaś brąz trafił do czarownej klaczy LUJINA (Al Ayal AA x Mashalla Aleha). Z trofeum dla swoich koni cieszyły się Al Nasser Stud z Kataru, Dubai Arabian Horse Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz Asayel Arabian Horse Stud z Kuwejtu.

Wisienką na torcie były czempionaty ogierów starszych. Nikt nie miał najmniejszych wątpliwości, który ogier zajmie najwyższe miejsce na podium. Uzyskując najwyższą notę pokazu i wzbudzając powszechny zachwyt, na złoto zasłużył sobie tylko jeden: ogier GJ FAHEEM (Naseem Al Rashediah x Hadiya Al Shahania), własności i hodowli Glenna Jacobsa. Gratulacje. Za nim na podium stanął ogier BASHEER AL WAAB (Sinan Al Rayyan x Amaal Al Waab) wyhodowany przez samego szejka Abudullaha bin Khaleda Al Thaniego, zaś brąz wywalczył charyzmatyczny D MEMZER (Asfoor Al Waab x Xtreme Wonder). Swój prymat zaznaczyły El Alya Stud z Kataru oraz Dubai Arabian Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, nie wspominając o właścicielu i hodowcy złotego czempiona. Za to wielkie osiągnięcie Glenn Jacobs zainkasował nagrodę w wysokości QR 250 000,00, co w pełni mu się należało. I znów, ojcem złotego czempiona ogierów starszych jest Naseem Al Rashediah.

Obcowanie przez cztery dni z pięknem koni arabskich z Półwyspu Arabskiego było niezwykłym przeżyciem estetycznym, gdyż nikt nie może odmówić tym koniom niezwykłej wprost urody i słodyczy. Należy również podkreślić, iż hodowcy zaprezentowanych koni wkładają w prowadzoną hodowlę olbrzymią pracę i pieniądze dla uzyskania pożądanego efektu, honorując tym samym dziedzictwo kulturowe, jakie od pokoleń wiąże te zwierzęta z mieszkańcami Półwyspu Arabskiego. Dla nich konie to pasja i długofalowa strategia działania. Organizatorzy Katara International Arabian Horse Festival stawiają sobie za cel stworzenie globalnej platformy, oferującej wszystkim zainteresowanym ekspercką wiedzę w zakresie hodowli koni arabskich czystej krwi Straight Egyptian. Chodzi również o utworzenie płaszczyzny umożliwiającej hodowcom wymianę doświadczeń, by w ten sposób przyczynić się do dalszego rozwoju hodowli tych koni. Propagowanie ich piękna oraz związanej z nimi tradycji hodowlanej ma również na celu podniesienie rangi i statusu tych koni na świecie. Niewątpliwa jest przodująca rola Kataru w tym dziele.

W tym miejscu należy wyrazić wielkie uznanie organizatorom, którzy uczynili wszystko, by jak najlepiej zadbać o zaproszonych gości. Komitet organizacyjny KIAHF wykazał się godnym podziwu poziomem profesjonalizmu. Wszystkie aspekty organizacyjne były zapięte na ostatni guzik, co zapewniło sprawny przebieg imprezy oraz pełen komfort i wygodę gości podziwiających piękno, siłę i elegancję koni arabskich czystej krwi z Półwyspu Arabskiego. Niezwykle ujmująca jest również wyjątkowa uprzejmość i chęć pomocy okazywana gościom nie tylko przez organizatorów, ale przez wszystkich napotkanych po drodze mieszkańców Kataru. Opuszczając gościnne katarskie progi pozostajemy z przesłaniem, iż hodowla koni Straight Egyptian nierozerwalnie łączy się z tradycją i poczuciem tożsamości tego kraju, co wyraża motto: „Breeding for heritage”.

Ubiegłoroczny Czempionat Świata Koni Arabskich w stolicy Kataru, Dosze, dla wielu oznaczał koniec pewnej epoki: oto po czterech dekadach organizacji najważniejszego pokazu na świecie w światowej stolicy luksusu, dobrego gustu i mody, Championnat du Monde został przeniesiony na Półwysep Arabski. Niesłuszne i niczym niepoparte obawy, że koronacja sezonu pokazowego już nigdy nie wróci nad Sekwanę, okazały się mocno przesadzone, a tegoroczna stawka koni jakością i różnorodnością biła na głowę konie sprzed roku. Co do czempionów jedno jest pewne: w Paryżu rzadko zdarzają się niespodzianki.

W grudniu Czempionat Świata Koni Arabskich powrócił nie tylko do stolicy Francji, lecz również do Centrum Wystawienniczego Porte de Versailles w 15. dzielnicy Paryża, która sąsiaduje z 7. To właśnie na jej obszarze znajdują się Wieża Eiffla, Muzeum Rodina, Hôtel National des Invalides z grobowcem Napoleona czy wreszcie Muzeum Sztuki Kultur Pozaeuropejskich Musée du quai Branly. Obok z kolei w granicach 14. dzielnicy mieści się Montparnasse, jeden z najbardziej znanych paryskich quartierów, siedlisko niezliczonych knajpek, do których ściągają zarówno turyści, jak i lokalsi. I tak mieszkańcy Paryża i odwiedzający to miasto turyści dostali na Mikołajki prezent w postaci wieńczącego rok zmagań pokazu koni czystej krwi, na który z łatwością i szybko (jak na Paryż) można dojechać metrem. Toteż tłumy odwiedzające Salon du Cheval i sam Czempionat bynajmniej nie dziwiły. Zdziwiło raczej zaskoczenie organizatorów Targów, że zainteresowanie wydarzeniem czystej krwi było tak ogromne. Mimo mżawki kolejka do wejścia nie malała, a łącznik pomiędzy halami dedykowanymi koniom i jeździectwu regularnie się blokował. Ale to sprawy techniczne, skupmy się na arabach.

Żeński piątek

Szybki rzut oka na sześć przewidzianych klas klaczy i pośród łącznie 64 imion wiele doskonale znanych głów, w tym aż 15 koni polskiej hodowli lub własności, czyli blisko jedna czwarta. Na gościach z Polski musiało to zrobić niemałe wrażenie, zwłaszcza że wiele z nich to weteranki scen pokazowych i “absolwentki” Pucharu Narodów, Czempionatu Europy, Pokazu Narodowego czy też Global Champions Arabians Tour i praskiego Intercup. Nie zobaczyliśmy tylko dwóch: Anagrammy i Wencedory, a pozostałe dobrze sobie radziły pomimo srogiej konkurencji.

W Czempionacie Klaczy Rocznych zobaczyliśmy więc El Lyricę KL (Lyric E.A. – Erskina / Kahil Al Shaqab) z Klikowa Arabians i Sanę OS (Exagon OS – Panamera OS / Psytadel), hod. Gestüt Osterhof i wł. Lubochnia Arabians. Do Czempionatu Klaczy Młodszych weszły Bianca of Sinus (Fadi Al Shaqab – Ballena / Kahil Al Shaqab), hod. Sinus Arab Stud i wł. Polia Arabians, Wildonara (Paris – Shanghai E.A. / Wildona) ze Stadniny Koni Michałów, Ebonita (Haash OSB – Etruzja / Pogrom) ze Stadniny Janów Podlaski i Bella Rose (Star Farid – Bogini Marajj / Marajj), hod. Pawła Redestowicza i wł. Jahazi Family z Iranu. Ponadto po zakończeniu swojej klasy Bianca of Sinus, która miała jedną z najwyższych not czempionatu (równe 93 punkty) otrzymała Nagrodę za Najlepszą Głowę.

Czempionat Klaczy Starszych natomiast zaszczyciły swoją obecnością michałowska Emarella (Sahm El Arab – Emandorella / Eden C), wł. Aljassimya Farm, Echo Anastazja (Psyche Keret – Echo Aurora / Eternity Ibn Navarone D), Pila (Abyad AA – Piba / Gazal Al Shaqab) z Janowa Podlaskiego, Poganinka (El Omari – Pentra / Poganin) z Michałowa i Pustynna Noc (WH Kaneko – Pustynna Rosa / Ekstern), eks-michałowska obecnie własności Budhen’s Stud w Belgii. Co ciekawe, Anastazja wyhodowana w Stadninie Koni Chrcynno-Pałac tym razem wystąpiła w saudyjskich barwach nowego właściciela Ahmeda Hamada Althumairiego. Choć żadna z tej dziesiątki nie sięgnęła po medal, a szkoda, to każda z nich może poszczycić się tytułem Top 10 Czempionatu Świata.

Gwiazdy światowej sceny czystej krwi

Od samego rozpoczęcia piątkowego widowiska było na czym zawiesić oko. Dla wielu, zwłaszcza pośród licznej publiczności (trybuny były tak pełne, że organizatorzy wpuszczali małymi grupami, upewniwszy się, że dla każdego znajdzie się miejsce), była to pierwsza okazja na żywo zobaczyć gwiazdy, które śledzili przez cały rok. Do takich właśnie końskich celebrytek należy m.in. Durrat Albidayer (Jyar Meia Lua – A Vision MI / Allegiance MI). W tym roku pojawiła się na trzech pokazach, zawsze idealnie przygotowana przez ekpię Privilege SFQ, i za każdym razem pokaz opuszczała ze złotem w Czempionacie Klaczy Rocznych. A mówimy o czerwcowym GCAT w Cannes, Pucharze Narodów w Aachen i Czempionacie Świata. Tutaj wychowanka Albidayer Stud zdobyła też komplet dwudziestek za głowę z szyją, co zresztą nie może dziwić.

Kolejną gwiazdą i pierwszą zdobywczynią kompletu dwudziestek za typ była Aisha Al Sheikh (Jyar Meia Lua – Algamra / AJ Portofino) z Al Sheikh Stud, również pokazywana przez Curtiego. Co więcej, kolejnych siedem dwudziestek otrzymała za głowę i szyję, a warto podkreślić, że w jej klasie ocena 20 pojawiała się nader często. Dwa dni później kolejność z klasy trójki najlepszych powtórzyła się w Czempionacie Klaczy Młodszych, ale o tym za chwilę.

Również wśród dorosłych klaczy nie zabrakło niezwykłych osobistości, zwłaszcza w ostatniej piątkowej klasie 3B, w której oprócz Poganinki zobaczyliśmy także Bint Hazy Al Khalediah (El Palacio VO – Hazy Al Khalediah / F Shamaal), hod. Al Khalediah Stables i wł. Al Jumail Stud. Zjawiskową klacz zobaczyliśmy po niemal trzyletniej przerwie, w życiowej formie, choć widocznie odzwyczajoną od atmosfery pokazów. Lekko rozczarowująca mogła być natomiast dla niektórych AJ Kayya (AJ Kafu – Aja Caprice / EKS Alihandro) z Ajman Stud. Zapierająca dech w piersiach królowa GCAT sprawiała wrażenie znużonej, choć pilnej uczennicy. Jej występu nie można było źle ocenić, ale było niestety widać po niej zmęczenie nieustannymi podróżami i treningami. Rzut oka w jej kalendarz i zobaczymy, że niecałe 3 tygodnie wcześniej była w upalnym Rijadzie, by po triumfie w rankingu GCAT trafić do chłodnego i wilgotnego Paryża. Zasłużyła więc na urlop. Wspomniana Poganinka miała natomiast najlepszy ruch, nie tylko w klasie, lecz spośród wszystkich klaczy – czapki z głów na widok ruchu tak bliskiego doskonałości, niczym wyjętego z definicji ideału konia arabskiego.

Męska sobota

Polskich koni nie zabrakło też w klasach męskich rozegranych w całości w sobotę. Na 48 zgłoszonych ogierów polskich było sześć, czyli równo jedna ósma stawki, a zobaczyliśmy piątkę, jako że michałowski Partes został wycofany. Zresztą klasa 4A, w której miał wystąpić była chyba pechowa, bo przed sędziami i publicznością zaprezentowała się mniej jak połowa koni wymienionych w katalogu. W dalszych klasach było lepiej i polscy fani koni arabskich na miejscu i przed ekranami mogli kibicować janowskiemu Comorosowi (HL El Ganador – Cedora / Kahil Al Shaqab), Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), hod. Wojciecha Parczewskiego i wł. Bogdana Maślanki, Pheniksowi Al Miro (D Zeidan – Psyche Lejla / Pogrom) z Evopegasus Stud, Pinito (EKS Alihandro – Piniata / Eden C), wł. Flaxman Arabians, i Paris (Kahil Al Shaqab – Palmeta / Ecaho), wł. Polia Arabians. Dwaj ostatni to wychowankowie Janowa Podlaskiego.

Comoros, Pinito i Paris zakwalifikowali się do czempionatów i jak ich koleżanki Paryż opuścili jako Top 10 światowej hodowli. Dla niektórych sam występ w Paryżu ze swoim podopiecznym był spełnieniem marzeń i przygodą życia. W tym duchu o występie Monarchio mówił Bogdan Maślanka, który w połowie prezentacji przyprawił zebranych o migotanie przedsionków, a następnie pokazał, jakie znaczenie ma relacja z koniem oparta na szacunku i zaufaniu.

Celebryci z pierwszych stron

Sobota rozpoczęła się z wysokiego C, bo pierwszy tego dnia w Porte de Versailles pokazał się AB Bandar (D Seraj – Priscilla OS / Poseidon OS) z Abhaa Arabians. Otrzymał dwudziestki za typ, ruch oraz głowę i szyję, zapowiadając tym samym moc wrażeń do ostatniej klasy ogierów starszych. W drugiej klasie roczniaków byliśmy świadkami starcia młodzieżowych tytanów, bo ponownie po kilkumiesięcznej przerwie naprzeciwko siebie stanęli siwy Afreen Al Shaqab (D Mezyan – Siwar Al Shaqab / SMA Magic One) z Al Shaqab Stud i gniady Aesar Alwajba (AJ Radman – LR Altagracia / Excalibur E.A.) w barwach Al Wajba Stud. Ponownie zmierzyć się przyszło im następnego dnia, także z trzecim w ich klasie ciemnosiwym ogierkiem Azzaam Al Amal (EL Galal Baahir ZA – Arabesca Scarlet Moon ZA / Sidi Scorpio ZA) hod. Al Amal Arabians i wł. Szejka Mohammeda Bin Saouda Alqassimiego.

Jednym z bardziej wyczekiwanych ogierów był też Baz Aljassimya (Exxalt – MD Mirka / AJ Thee Luca), hod. Aljassimya Farm i wł. Akmal Stud, który pojawił się w tej samej klasie co Fajer AA (Shanghai E.A. – Fadwa AA / Fadi Al Shaqab) z Ariela Arabians. Już na początku klasy stało się jasne, że wygraną weźmie któryś z nich. Obydwaj dali się poznać w ostatnich latach jako showmani, którzy potrafią skraść show. Co więcej ich starcie było czymś od dłuższego czasu oczekiwanym w środowisku, jako że ci dwj weterani m.in. GCAT dotychczas mijali się na pokazach. Właściciele Baza mieli też dodatkowe ambicje – powtórzyć jego złoto na Czempionacie Świata, które przed dwoma laty zdobył jako roczniak. Co jeszcze mają wspólnego? Otóż obaj są złotymi medalistami Pucharu Narodów, więc tym bardziej było to spotkanie na szczycie. Ostatecznie podzielili się dwudziestoma trzema dwudziestkami, a 0,64 punktu lepszy okazał się obrońca tytułu.

Równie emocjonujące miały się okazać zmagania seniorów, którzy są nimi tylko w nazwie, ponieważ ich kategoria wiekowa zaczyna się od 4 lat wzwyż. Ogiera EKS Farajj (Ibn Farid – EKS Bint Helwah / Laheeb), hod. Elkasun Arabians Willy’ego Browna i wł. Haras Royal De Bouznika, rzadko ostatnio można zobaczyć na pokazach. W ubiegłym roku na Czempionacie Świata w Dosze był srebrnym medalistą ogierów starszych, więc oczekiwania i ambicje były ogromne. Zwłaszcza że później nie widzieliśmy go nigdzie przez 11 długich miesięcy aż do chwili, gdy zdobył złoto na pokazie El Jadida w Maroku, gdzie obecnie przebywa. Powiedzieć, że był tam bezkonkurencyjny, to jak nie powiedzieć nic. W swojej klasie oczywiście był pierwszy, otrzymując najwyższe noty od sędziów za typ, głowę z szyją i ruch, w pełni zasłużenie. To była czysta przyjemność patrzeć, jak pełen wigoru, w doskonałym humorze, wypoczęty i zrelaksowany zaprezentował się przed publicznością. Niezmęczony uciążliwymi podróżami międzykontynentalnymi sprawiał wrażenie, jakby w istocie dobrze się bawił.

W drugiej klasie ogierów starszych oprócz polskiego Parisa pojawili się HL El Ganador (HP Shakir TE – Lonco Baby Maria / HP Emir), hod. Familia Dutch Matthei i wł. Hanaya Arabian Stud, i D Seraj (FA El Rasheem – Ladi Veronika / Versace) z Dubai Arabian Horse Stud. Zgłoszony był również adżmański AJ Kafu (Shanghai E.A. – AJ Kahayla / QR Marc), ale od czasu holenderskiego odcinka GCAT najwyraźniej odpoczywa i przygotowuje się do następnego sezonu. Pierwszego z nich widzieliśmy kilka miesięcy temu w Aachen, gdzie sięgnął po złoto, ale D Seraja nie widzieliśmy od pierwszych dni lutego… Tym bardziej ekscytujący był jego występ, a przygotowany był wzorowo i to on był pierwszy w klasie z najwyższą punktacją ze wszystkich ogierów w tym roku – 93,71 pkt.

La crème de la crème à Paris

Niedziela poświęcona była w całości czempionatom, a przed każdym z nich kameralna orkiestra Francuskiej Gwardii Republikańskiej odgrywała fanfary. Najdłuższy występ oddzielał klacze od ogierów, a oprócz rozbudowanej orkiestry dragonów dla zgromadzonych zaśpiewał chór męski, podkręcając doniosłość chwili. Zwłaszcza że w czempionatach mieliśmy przyjemność zobaczyć po raz kolejny wszystkie gwiazdy czystej krwi, którymi zachwycaliśmy się w klasach. A jak wspomniałem na początku, w Paryżu nie lubią niespodzianek. Za wyjątkiem jednego tylko Czempionatu Klaczy Rocznych, w każdym zwyciężali zdobywcy najwyższej punktacji w swoich kategoriach.

Jako pierwszy rozegrano Czempionat Klaczy Rocznych, który Durrat Albidayer wygrała niemal jednogłośnie (tylko jeden z sędziów się wyłamał). Na srebro i brąz wskazania były różne, ale była to na dobrą sprawę walka pomiędzy najlepiej punktowaną roczniaczką D Rowa (D Seraj – D Danat / SG Labib) z Dubai Arabian Horse Stud, do której trafił srebrny krążek, a Royal Futurista (AJ Radman – HK Sweet Musique / HDF Luciano), hod. Cindy McGown i Marka Davida i wł. Al Wajba Stud, która zdobyła brąz. Multimedalistka GCAT Sultana Al Thamer (Dominic M – Weaam Al Jassim / Emerald J) tym razem musiała uznać wyższość koleżanek.

Czempionat Klaczy Młodszych był powtórką z rozrywki z piątkowej klasy 2B. Wszystkimi trzema medalami podzieliły się trzylatki z tej klasy: Aisha Al Sheikh (prawie jednogłośnie złota), D Najlah i D Raseel. Co ciekawe, w pewnym sensie dubajskie klacze są “bliźniaczkami”, ponieważ obydwie mają identyczny rodowód: D Seraj – Elle Flamenca / Ajman Moniscione, a urodziły się w odstępie zaledwie dziewięciu dni od siebie. Brązowa medalistka D Raseel jest, póki co mniej znana niż jej utytułowana siostra, ale pięknie się rozwija i zapewne nie raz jeszcze o niej usłyszymy.

W Czempionacie Klaczy Starszych walka o złoto rozegrała się między AJ Kayyą a Bint Hazy Al Khalediah i ostatecznie zdobyła je pierwsza z klaczy. Teraz może ona w końcu odpocząć po wycieńczającym sezonie, podczas którego zdobyła łącznie osiem medali najszlachetniejszego koloru. To także, co wypada podkreślić, dwukrotna brązowa medalistka Czempionatu Świata jako roczniaczka i klacz młodsza w latach 2021-2022. Brąz z kolei przypadł w udziale doskonale znanej w Europie klaczy Basandra Settimocielo (Ajman Moniscione – MA Scarlet / Hadidi), hod. Marii Annaratone Ferraroni i wł. Ajman Stud. Uwagę sędziów zwróciła także Emarella, o czym wspominałem wcześniej, która otrzymała nawet nominację do złotego medalu.

Po trzech żeńskich czempionatach przyszedł czas na ogiery. Jak w przypadku klaczy młodszych i wśród ogierków rocznych walka o medale okazała się toczyć w ramach jednej tylko klasy 4B. Kolejność była identyczna jak w klasie: Afreen Al Shaqab – jednogłośnie złoto, Aesar Alwajba i Azzaam Al Amal. Więc nie było zaskoczenia, choć część publiczności na pewno trzymała kciuki za ogierka AB Bandar, który w swojej klasie miał tyle samo punktów co Azzaam. Ale cóż, łaska pańska na pstrym koniu jeździ, a trzy wskazania na srebro i dwa na brąz to było za mało, by Paryż opuścić z tytułem wiceczempiona.

Zbliżając się do ostatniego z czempionatów, dało się odczuć rosnące napięcie. Nie ulegało wątpliwości, że w Czempionacie Ogierów Młodszych ponownie staną przeciwko sobie Baz Aljassimya i Fajer AA. Nie wiedzieliśmy natomiast, który z nich otrzyma który medal, choć można było przypuszczać, że będący w formie bliskiej ideału Baz wyjdzie na prowadzenie. Wyszedł jednogłośnie, jak trzy kwadranse wcześniej Afreen. Fajer skończył z medalem brązowym, a srebro ku zaskoczeniu publiczności trafiło do mało znanego, ale bardzo ciekawego Nesj El Jameel (EKS Farajj – Nesj El Yuliah / Ajman Moniscione), hod. Nesj Arabians i wł. Al Jumail Stud, który swoją klasę wygrał o 0,07 pkt. z drugim STA High Voltaj (Taj Raheem – Rose CME / Lark MCA), hod. Marion i Andreasa Maschke i wł. Al Wajba Stud.

Zgodnie z powiedzeniem, które Polacy dzielą z Niemcami: najlepsze na koniec… Jak w każdym z wcześniejszych czempionatów i w Czempionacie Ogierów Starszych spotkała się bardzo ciekawa stawka koni, wśród nich wymienieni wcześniej celebryci, z których każdy miał szansę na triumf i wieczną chwałę. Dla Dubai Arabian Horse Stud był to ostatni moment, by zdobyć złoto – medale pozostałych dwóch kolorów zdobyli już wcześniej. D Seraj zdaniem większości sędziów był najlepszy i faktycznie to do niego trafiło złoto. Nie tak pewne były losy dwóch dalszych miejsc medalowych, bo zarówno EKS Farajj, jak i HL El Ganador klasy opuścili z identyczną punktacją: 93,29, z tym że Farajj miał więcej za typ, a Ganador za ruch. Kosmiczne ekwilibrium w praktyce. Ostatecznie typ minimalnie wygrał z ruchem…

Co po Paryżu?

Jedno jest pewne. Uwaga świata koni arabskich przeniesie się w mocniejszym stopniu na Bliski Wschód. Arabia Saudyjska, Oman, Kuwejt, Bahrajn, Katar czy Zjednoczone Emiraty Arabskie będą teraz cieszyć się ogromnym zainteresowaniem. Dzięki nowoczesnym technologiom możemy zawsze na bieżąco być z tym, co dzieje się w każdej części świata, choćby trzeba zarwać noc. Powodów do ekscytacji bez wątpienia nie zabraknie. W naszej części świata życie odrobinę zwolni, bo wkraczamy w zimowe miesiące i przed nami za kilka tygodni równie ekscytujący sezon wyźrebień… A w przyszłym roku spotkamy się na Czempionacie Świata po raz drugi w Dosze, w niewidzianej dotąd formule.

Global Champions Arabians Tour świat pokazów koni arabskich wzięło szturmem. Zainteresowanie GCAT było od samego początku przeogromne, od chwili ogłoszenia cyklu na początku grudnia zeszłego roku, ale wówczas mało kto zdawał sobie sprawę, co nas właściwie czeka. Tymczasem rok później doczekaliśmy się zarówno sequelu w rozszerzonej formule, jak i spin-offu po drugiej stronie Atlantyku. Czego chcieć więcej?

Wydarzenia w ramach tegorocznego Global Champions Arabians Tour od samego początku wzbudzały emocje i to nie tylko na Bliskim Wschodzie i Europie, ale dookoła globu. W Polsce nie było inaczej i pojawiały się nawet u co poniektórych marzenia o pokazie pod banderą GCAT w Polsce. To póki co nadal pozostaje w sferze marzeń. Ale nie szkodzi, bo organizatorzy na początku grudnia podali do publicznej wiadomości dwa newsy, które mocno wstrząsnęły światem koni czystej krwi. Lecz zostańmy na chwilę w…

2024

Pierwsze wydarzenie z GCAT w nazwie odbyło się już w dwa miesiące po ogłoszeniu cyklu, a był to Katara International Arabian Horse Festival – prestiżowe wydarzenie o uznanej na świecie renomie. Przez pięć dni w stolicy Kataru, Dosze, goście festiwalu mieli przyjemność podziwiać jedne z najbardziej niezwykłych koni arabskich na świecie, co nie uległo zmianie do samego finału. Nie zabrakło też koni wyhodowanych w Polsce, takich jak michałowskiej hodowli Emarella (Sahm El Arab – Emandorella / Eden C), wł. Aljassimya Farm, i Wildona (Shanghai E.A. – Wilda / Gazal Al Shaqab), wł. Hanaya Arabian Stud. Pierwsza z nich zdobyła nawet brązowy medal w Czempionacie Klaczy Starszych.

Nie minęły trzy tygodnie, a odbyło się drugie wydarzenie w cyklu – tym razem w Abu Zabi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a na przełomie marca i kwietnia gościliśmy w egzotycznym Maskacie, zjawiskowej stolicy Sułtanatu Omanu. Dwa następne pokazy odbyły się mniej więcej w połowie czerwca i połowie lipca, kolejno w europejskiej stolicy kina na Lazurowym Wybrzeżu, Cannes, i w kolebce Longines Global Champions Tour, międzynarodowego konkursu skoków konno, czyli holenderskim Valkenswaardzie. Na początek września przypadł ostatni odcinek europejski, na największym torze wyścigów rydwanów starożytnego świata w wiecznym mieście nad Tybrem, w Rzymie. A niedawny finał w Rijadzie przypieczętował miejsce GCAT w światowym kalendarzu wydarzeń z końmi arabskimi w roli głównej. Gdyby podsumować te wydarzenia w dwu słowy, trzeba by powiedzieć: błyskotliwy rozmach.

Organizatorzy wszystkich siedmiu zeszłorocznych pokazów poprzeczkę zawiesili sobie bardzo wysoko. Pytania w stylu, czym zaskoczą nas w Cannes, Rzymie czy Rijadzie, zadawał sobie chyba każdy, kto śledził uważnie cały cykl albo wziął udział w choćby jednym z wydarzeń. Bowiem GCAT, co organizatorzy podkreślali na każdym kroku, to nie tylko konie! Oczywiście to one grają pierwsze skrzypce, ale oprócz nich mamy całą rozbudowaną orkiestrę symfoniczną w postaci rękodzieła, teatru, muzyki czy kuchni – od artystycznego arabskiego garncarstwa po neobarokową włoską operę. Przyjrzyjmy się zatem, co już teraz wiemy o tym, co nas czeka w…

2025

Jako pierwszy poznaliśmy rozkład jazdy drugiej edycji Global Champions Arabians Tour, która ponownie odbędzie się na Bliskim Wschodzie i w Europie, a pierwsze wydarzenie już za pół miesiąca, bo w pierwszych dniach stycznia. Tym razem w Zjednoczonych Emiratach Arabskich spotkamy się w Adżmanie, a nie Abu Zabi jak przed rokiem. Być może organizatorzy mają w planach pokazy także w innych emiratach w przyszłych latach, choćby sąsiednim Szardża?

Stamtąd udamy się do Dohy, a następnie do Maskatu i ponownie zawitamy do Rijadu. Za każdym razem między pokazami będzie ok. miesiąc przerwy, a każdy z nich odbędzie się na początku miesiąca lub w pierwszej jego połowie. Po czterech odcinkach arabskich przemieścimy się jak rok temu na drugą stronę Morza Śródziemnego i kolejno będziemy kibicować naszym faworytom w Cannes (połowa czerwca), Valkenswaardzie (druga połowa lipca), Londynie (połowa sierpnia) i Pradze (początek września).

Po tych ośmiu wydarzeniach cykl powróci do Kataru, gdzie w dniach 3-6 grudnia 2025 r. odbędzie się po raz drugi Czempionat Świata Koni Arabskich, połączony z finałem GCAT. Specjalnie na tę okazję współorganizatorzy powołali do życia formułę GCAT Supreme. Pokaz finałowy będzie zarezerwowany dla zwycięzców wcześniejszych pokazów europejsko-bliskowschodniego cyklu i nowo utworzonego…

GCAT Americas

Jeśli komuś mało wydarzeń Global Champions Arabians Tour, bez wątpienia podskoczył z radości przed tygodniem. Tuż po Czempionacie Świata organizatorzy GCAT podczas streamowanej na Instagramie konferencji prasowej w New World Center w Miami Beach oficjalnie ogłosili pięć południowo- i północnoamerykańskich pokazów GCAT, z własnymi atlantyckimi rankingami, ale tymi samymi wartościami, w tym oczywiście potężnym naciskiem na kulturę i tradycję.

– Utworzenie cyklu Americas to odważny krok milowy w historii GCAT. To dowód na niemalejące na świecie zainteresowanie końmi arabskimi i ich wyjątkowym pięknem. Jesteśmy zachwyceni tym, że możemy przenieść naszą celebrację doskonałości do Ameryki, tworząc tym samym trwałe połączenia pomiędzy naszymi kontynentami – tak o GCAT Americas podczas konferencji prasowej mówił Faleh Al Nasr, Przewodniczący Global Champions Arabians Tour.

Inauguracja GCAT Americas nastąpi w drugiej połowie lutego, pomiędzy pokazami w Dosze i Maskacie, w Scottsdale w stanie Arizona. Miłośnikom koni arabskich jest to miejsce doskonale znane, także tym z Polski. To tutaj po tytuł Czempionki Klaczy Starszych sięgały najpierw w 2016 r. Perfirka i jej córka Perfinka w 2024 r., obydwie hodowli Stadniny Koni w Białce. Z kolei w 2013 r. tytuł Czempiona Ogierów Starszych zdobył tu bezkonkurencyjny Pogrom wyhodowany w nadbużańskim Janowie Podlaskim.

Następnie amerykańskie Arabians Tour przeniesie się na Florydę do Miami Beach. Data tego pokazu jest póki co nieznana. Prawdopodobnie odbędzie się pomiędzy wydarzeniami w Rijadzie i Cannes (lub St. Tropez, organizator jeszcze nie podjął ostatecznej decyzji w którym z tych nadmorskich miast na Lazurowym Wybrzeżu odbędzie się pokaz), co sugerowałoby końcówkę kwietnia, ale musimy w tym przypadku zaczekać na potwierdzenie ze strony GCAT.

Stamtąd przyjdzie nam przekroczyć Morze Karaibskie i środkowym elementem GCAT Americas będzie pokaz w brazylijskim São Paulo. Fani Formuły 1 mogą kojarzyć to miasto jako miejsce, gdzie urodził się Felipe Massa, ale to przede wszystkim brazylijska stolica kultury, a Orquestra Sinfônica do Estado de São Paulo przyciąga południowoamerykańskich fanów muzyki klasycznej w nie mniejszym stopniu niż Musikverein i Filharmonicy Wiedeńscy. Ten odcinek GCAT jest zaplanowany na pierwszą połowę lipca, na tydzień przed Valkenswaard.

Z kolei tydzień po londyńskim pokazie przeniesiemy się do kanadyjskiego stanu Manitoba, pozostając tym samym w sferze Wspólnoty Narodów. Kanadyjski odcinek GCAT odbędzie się w mało znanym po naszej stronie Atlantyku mieście, choć o ciekawej historii. Miasto Brandon leży bowiem na prerii nad rzeką Assiniboine, która odegrała dużą rolę w kanadyjskim handlu futrem, który europejscy kolonizatorzy przejęli od rdzennej ludności Ameryki. Swego czasu handel futrem finansował nawet chrystianizację obecnej Kanady, a zarabiali na nim m.in. jezuici.

Finał GCAT Americas odbędzie się w światowej stolicy hazardu, Las Vegas. Ale to miasto jest także od dawna związane z końmi czystej krwi, a konie polskiej hodowli odnosiły tu sukcesy wielokrotnie. Bodaj największym z nich jest Puchar Hodowców zdobyty w 2009 r. przez Stadninę Koni Michałów za sprawą dwóch wybitnych klaczy: Emandoria i Embra. To one zdobyły wtedy Czempionat i Wiceczempionat Klaczy Starszych. W każdym razie z amerykańskim finałem GCAT będzie mały problem… Otóż zaplanowany jest na ten sam weekend co przyszłoroczny Puchar Narodów w Aachen.

Cindy McGown, CEO GCAT Americas, podczas konferencji prasowej zwróciła szczególną uwagę na znaczenie przeniesienia formuły GCAT do Ameryk: – Konie arabskie mają w Ameryce głęboko zakorzenione dziedzictwo, a organizacja pokazów GCAT tylko wzmocni podziw i szacunek, na jaki te niezwykłe stworzenia zasługują. To także wyjątkowa okazja, aby zjednoczyć środowiska (w obydwu Amerykach – przyp. autor) za pomocą naszej wspólnej pasji, jaką darzymy te niezwykłe konie i ich niesamowite historie.

Wracając zaś do katarskiego GCAT Supreme, do którego musimy czekać prawie rok, zwycięzcy amerykańskich wydarzeń także są zaproszeni do stolicy Kataru. Biorąc pod uwagę bogactwo tamtejszych hodowli i egzotyczne z naszej europocentrycznej perspektywy rodowody, przyszły rok zapowiada się bardzo ciekawie.

Gdy rok temu ogłoszono powstanie nowego cyklu imprez dla koni arabskich pod nazwą Global Champions Arabians Tour, mało kto spodziewał się, że poszczególne etapy będą organizowane z takim rozmachem. Nikt oczywiście nie miał najmniejszych wątpliwości co do jakości koni, które mieliśmy zobaczyć, ale otoczka każdego z wydarzeń musiała zaskoczyć, a i zaspokoić nawet tych najbardziej wymagających gości pokazów koni arabskich. Finał GCAT w stolicy Królestwa Arabii Saudyjskiej stanowił nic innego jak huczne przypieczętowanie błyskotliwego przepychu.

Za nami siódme i ostatnie wydarzenie spod znaku Global Champions Arabians Tour 2024. Cykl wystartował na początku lutego w Dosze, stolicy Kataru, skąd przeniósł się jeszcze w tym samym miesiącu do Abu Zabi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Znad Zatoki Perskiej na przełomie marca i kwietnia przenieśliśmy się nad Zatokę Omańską do Maskatu, stolicy Omanu, po czym na ponad pół roku pożegnaliśmy się z Półwyspem Arabskim na rzecz krajów zachodniej Europy. W czerwcu cykl zawitał do francuskiego Cannes na Lazurowym Wybrzeżu, w lipcu gościł w Valkenswaardzie w południowej Holandii, a we wrześniu świętowaliśmy piękno koni czystej krwi w Rzymie. W połowie listopada powróciliśmy na Półwysep Arabski i w Rijadzie byliśmy świadkami paradnego finału. Starczy chronologii. Skupmy się na wspólnych mianownikach tych imprez.

Polskie akcenty

Choć GCAT nie odwiedziło w tym roku kraju nad Wisłą i Odrą, na żadnym z etapów cyklu nie zabrakło dosyć licznych polskich akcentów. Długo przecież w rankingu najlepszych klaczy w drugiej dziesiątce można było znaleźć dwie wychowanki Stadniny Koni Michałów: Emarellę (Sahm El Arab – Emandorella / Eden C), wł. Aljassimya Farm, która Dohę i Maskat opuszczała z medalami, i Wildonę (Shanghai E.A. – Wilda / Gazal Al Shaqab), wł. Hanaya Arabian Stud. Również konie prywatnej polskiej hodowli biegały po ringach GCAT; w Brabancji pośród ogierów starszych można było dostrzec Calateona (Vitorio TO – Calatea / Ekstern), hod. Marka Kondrasiuka i wł. C&S Arabians.

Na każdym z siedmiu wydarzeń byli również polscy sędziowie i za każdym razem było ich dwoje. W tym gronie znaleźli się: Alicja Poszepczyńska, Anna Stefaniuk, Anna Stojanowska, Jerzy Białobok, Łukasz Goździalski i Tomasz Tarczyński. Co więcej, każdy z zaproszonych sędziów z Polski sędziował przynajmniej dwukrotnie, a w barwach Stanów Zjednoczonych funkcję sędziego pełnił także Jerzy “George” Zbyszewski. I na tym nie koniec. Oficjalną fotografką całego cyklu była Ewa Imielska-Hebda. Również wśród prezenterów można było odszukać dobrze znane polskim fanom arabów twarze, choćby na zmianę skupionego i uśmiechniętego Pawła Kozikowskiego, który w Rijadzie pokazywał m.in. francuskiej hodowli ogiera Wortex Kalliste (Shanghai E.A. – Mirwanah Kalliste / Marwan Al Shaqab), hod. Kalliste Arabians i wł. Ahmeda Althumairi, czy Jurija Samoilenkę, który w Holandii pokazywał konie ze stajni GT Arabians i Stadniny Koni Arabskich Grabów nad Pilicą.

Kultura i tradycje wykraczające poza konie

Misją Global Champions Arabians Tour, wedle zapowiedzi twórców tego cyklu sprzed roku, miała być promocja nie tylko urody i piękna koni czystej krwi, lecz tradycji każdego z krajów, w których cykl miał się odbyć. Organizatorzy wzięli sobie to do serca i goście pokazów zarówno na Półwyspie Arabskim, jak i w Europie w przerwach między klasami i czempionatami mogli raczyć się sztuką, rękodziełem, muzyką, a nawet awangardowymi przedstawieniami teatralnymi. Dostawcy cateringu z kolei stawali na głowie, by gościom pokazów dostarczyć niebanalnych wrażeń kulinarnych.

Przykładowo, kto był w krajach arabskich, ten mógł spotkać się z popularnymi w tej części świata naparami serwowanymi na ciepło bądź na zimno. I coś takiego właśnie czekało na spragnionych gości wydarzenia w Rijadzie, w którym w listopadzie temperatura oscyluje wokół 25°C. Nazwy poszczególnych mieszanek oddawały klimat pokazu: “Noc nad Saharą” (czarne winogrona, borówki i goździki), “Szmaragdowa Oaza” (lemoniada z kiwi i miętą), hayyak (lemoniada na wodzie różanej z owocem granatu), jizani (mango, pomarańcze, słodka papryka i płatki chili). Ponadto na stołach przyozdobionych rzeźbami koni wykonanymi z lodu można było znaleźć świeże i kandyzowane owoce, a fani kina i nie tylko mogli spróbować smakowego popcornu.

Program artystyczny był również bogaty. Orkiestra wojskowa pierwszego dnia wieczorem oficjalnie powitała zgromadzonych gości, a odświętnie ubrana orkiestra, w skład której wchodzili muzycy grający na klasycznych i arabskich instrumentach, gości pożegnała. Ponadto orkiestrze zamykającej wydarzenie towarzyszył iluminowany pokaz dronów, które na bezchmurnym rijadzkim niebie układały się w misterne wzory, m.in. biegnącego konia czy logo Global Champions Arabians Tour. Następnie orkiestrę otoczyła pędząca grupa arabskich jeźdźców konno. W połowie ceremonii zamknięcia odbył się pokaz fajerwerków, który był niewątpliwie atrakcją (i zaskoczeniem) również dla mieszkańców Rijadu. Na zakończenie na ring wbiegła prowadzona przez Glenna Schoukensa zwyciężczyni tytułu “Horse of the Tour” AJ Kayya (AJ Kafu – Aja Caprice / EKS Alihandro), która złoty medal klaczy starszych wygrała na każdym z siedmiu etapów cyklu. Zdobywczyni idealnego wyniku GCAT i jej właścicielom z Ajman Stud z szejkiem Ammarem bin Humaidem Al Nauimi na czele nagrodę osobiście wręczył książę Abdullah bin Fahd bin Abdullah Al Saud, Przewodniczący Saudi Arabian Equestrian Federation i Prezes komitetu organizacyjnego pokazu w Rijadzie. Ale do zwycięzców jeszcze wrócimy.

Najlepsi z najlepszych

Powrót GCAT na Półwysep Arabski oznaczał powrót klas, których koni było więcej jak 10. Podczas gdy jesteśmy raczej przyzwyczajeni do bardziej kameralnych klas przeważających na pokazach w Europie, w krajach arabskich nie są niczym nadzwyczajnym klasy dochodzące do 20 koni. I tak w 16 klasach zobaczyliśmy łącznie 204 konie spośród 237 zgłoszonych na pokaz, co daje średnio 13 koni na klasę. Dla porównania na tegorocznym Pucharze Narodów w Aachen do najliczniejszej klasy klaczy 4-6-letnich zgłoszono 14 koni, a do prezentacji wyszło ich 11.

Wracając do Rijadu, szkoda, że nie zobaczyliśmy w klasie ogierów 11-letnich i starszych nieobecnych, choć zgłoszonych ogierów: Equator (QR Marc – Ekliptyka / Ekstern), hod. Stadniny Koni Michałów i wł. Abdulaziza Saleha Alrajhiego, i EKS Alihandro (Marwan Al Shaqab – OFW Psylhouette / Padrons Psyche), hod. Willy’ego Browna i wł. Abdulaziza bin Ahmada Al Sauda. Niewątpliwie zarówno klasa, jak i późniejszy czempionat z ich udziałem byłyby wyglądały zupełnie inaczej. Przejdźmy jednak od razu do czempionatów.

Rijadzkie roczniaki

Z klas klaczek i ogierków rocznych rozegranych w środę 13 listopada do czempionatów z pierwszych miejsc weszły w pełni zasłużenie późniejsi zdobywcy medali. W Czempionacie Klaczy Rocznych po złoto sięgnęła Sultana Al Thamer (Dominic M – Weaam Al Jassim / Emerald J) z Al Thamer Stud, choć nie był to jej najwyżej oceniony występ. Otrzymała od sędziów 91,64 punktu – mniej więcej pośrodku swoich możliwości, jako że w Cannes w klasia miała wynik 91,07, a w Valkenswaardzie 92,21. Debiutująca Marwaa Alaoon (Hilal Alkhalediah – Marsoulat Alkhalediah), hod. Mhummeda Altmmiego i wł. Abdullaha Alotaibiego, wygrała srebrny medal, a medal brązowy trafił do kolejnej debiutantki Sandi RS (Ghaith Al Zobair – ZG Iklil / BS Raeed), hod. i wł. Fahada Al-Khanfari Al-Qahtaniego.

Podobnie było wśród ogierków rocznych, dwa pierwsze medale zdobyli obydwaj zwycięzcy klas. Afreen Al Shaqab (D Mezyan – Siwar Al Shaqab / SMA Magic One) z Al Shaqab Stud wygrał złoto, srebro powędrowało do ogierka D Borkan (FA El Rasheem – D Ajayeb / RFI Farid) w barwach Dubai Arabian Horse Stud, a brąz wywalczył Sinan Al Bahya (AJ Redan – AJ Saray / Marwan Al Shaqab), hod. Ajman Stud i wł. Abdullaha Alotaibiego. Zatrzymajmy się na chwilę przy brązowym medaliście. Na GCAT pojawił się w tym roku po raz drugi, a debiutował w Maskacie. Choć i wtedy zakwalifikował się do czempionatu, w marcu wypadł o wiele gorzej niż przed dwoma tygodniami. Wyrazy uznania dla ekipy trenerów za przygotowanie go do pokazu i poprawę kondycji. A teraz wróćmy do osrebrzonego ogierka z Dubaju. Jego wynik 93,29 punktu był drugim najwyższym pierwszego dnia finału, a przede wszystkim jego najlepszym w całym cyklu. Jego poprzedni rekord to 92,93 z GCAT Abu Zabi, a byłby nie “brykał” podczas kłusu, być może jego wynik byłby jeszcze wyższy. Nie zmienia to faktu, że wygrał ranking ogierów GCAT 2024 i to do niego trafiła nagroda Best Male.

Saudyjska młodzież

Na koniec pierwszego dnia pokazu rozegrano także obydwie klasy klaczy dwulatek. Shahbrys HVP (Royal Aasad – Rebecca HVP / Magnum Chall HVP), hod. Agropecuaria Vila Dos Pinheiros i wł. Turkiego Alothmana, pomimo świetnego występu w klasie i wysokiego wyniku tym razem podczas sobotnich czempionatów nie zdobyła żadnego medalu. Złoto trafiło do Shahalel Al Shaqab (Na-Mous Al Shahania – Siwar Al Shaqab / SMA Magic One) z Al Shaqab Stud, która w klasie zdobyła komplet dwudziestek za typ i głowę z szyją, co dało jej 93,50 punktu. To był jej tryumfalny powrót na ring GCAT po premierowym odcinku w Dosze, gdzie również ją ozłocono. Nic zresztą dziwnego, bo prowadzona przez Raphaela Curtiego na luźnej lince urzekała wdziękiem i spokojem, do końca nie tracąc animuszu, a w chwili zakończenia oceny w pozycji na stój i w stępie na twarzy prezentera pojawił się przysłowiowy uśmiech od ucha do ucha. Medale srebrny i brązowy trafiły do dwóch trzylatek z Dubai Arabian Horse Stud, które pokazały się w czwartek 14 listopada: D Najlah (D Seraj – Elle Flamenca / Ajman Moniscione) i D Sanayen (Wortex Kalliste – D Seeneyyah / FA El Rasheem). Pierwsza z nich powtórzyła wyczyn Shahalel, zdobywając same dwudziestki za typ oraz głowę i szyję, ale gorzej pokazała się w ruchu, druga zaś miała najlepszy ruch, za co otrzymała od sędziów parę dwudziestek.

Obydwie klasy ogierów młodszych, czyli dwu- i trzylatki, odbyły się drugiego dnia pokazu w czwartek. Sobotni czempionat stanowił przede wszystkim pojedynek dwóch dwuletnich ogierów: D Shakhar (D Shakhat – D Shamkah / FA El Rasheem) z Dubaju (92,43 punktu) i LR Anselmo (RFI Unique – LL Almudena / Bey Shahdow TGS), hod. Estancia Las Rosas i wł. Al Wajba Stud (92,29 punktu). Ostatecznie złoto trafiło do drugiego z nich, który choć otrzymał o 0,14 punktu mniej, to lepiej pokazał się w ruchu. Został nam brązowy krążek i tu zaskoczenie, bo trafił on do trzeciego w klasie trzylatków Adhm Sarm (Royal Asad – Bandahleeza ZB / Emerald J) z Sarm Stud. Kary saudyjski ogierek jest weteranem pokazów na Półwyspie Arabskim. Choć nie miał najwyższego wyniku spośród męskiej młodzieży, to, co od razu rzucało się w oczy każdemu, kto miał rozkosz go widzieć, to jego pewność siebie i wybitnie naturalny luz. Glenn Schoukens doskonale wiedział, jak wydobyć z niego to, co w nim drzemie najlepszego i w ten sposób ta para dżentelmenów z niewymuszonym spokojem wygrała brąz.

Królewska starszyzna

Czwartkowy wieczór i piątkowe popołudnie 15 listopada upłynęły pod znakiem klaczy i ogierów starszych, a na ring raz po raz wybiegały gwiazdy i celebryci czystej krwi. Niektórzy z nich do Rijadu przybyli walczyć o medale, tytuły i miejsca w rankingu, jak już wspomniana AJ Kayya, Basandra Settimocielo (Ajman Moniscione – MA Scarlet / Hadidi), hod. Marii Annaratone Ferraroni i wł. Ajman Stud, czy E.S. Harir (AJ Dinar – TF Magnums Magic / Magnum Psyche) z Al Saqran Arabian Horse Stud. Inni przybyli po to, by siać ferment w rankingach bądź udowodnić swoją arcyczempiońską pozycję w świecie koni arabskich, choćby Xxpectations (Excalibur E.A. – MC Psynammon / Psymadre), hod. rodzin Butler & Collins i wł. Khalida Alroweidana, czy Alexxanderr (Excalibur E.A. – AR Most Irresistible / ML Mostly Padron), hod. Frances Butler & Brandi Carson i wł. Khalida Alsayeda.

Koniec końców złoto w Czempionacie Klaczy Starszych po raz siódmy wygrała AJ Kayya, co dało jej 140 punktów w rankingu klaczy, czyli wynik idealny, do którego nie zbliżył się nikt inny. Druga najlepsza klacz D Najlah miała 128 punktów, a najlepszy z ogierów D Borkan “jedynie” 122. O jej sukcesie zadecydowały świetny występ, komplet dwudziestek za typ i głowę z szyją, wysoko oceniony ruch i oszałamiająca charyzma. Srebro wywalczyła Basandra Settimocielo, która mogła pochwalić się jedną z wyższych ocen za ruch (choć w połowie nie tak doskonałym, jakim wykazała się SMG Ivana (Elle Narcisse – SMG Idaliha / Magic magnifique), hod. Smedgårdens Arabstuteri i wł. Khalida Alotaibiego), która za bezbłędny ruch zdobyła komplet dwudziestek). Brąz trafił do będącej swego rodzaju objawieniem GCAT wspomnianej Xxpectations – debiutantka na finałowym odcinku cyklu z łatwością i gracją wygrała klasę klaczy 7-10-letnich z wynikiem 92,29 punktu.

W piątkowy wieczór w Rijadzie rządziły ogiery, z których najlepsze w sobotę wieczorem zobaczyliśmy w czempionacie. W klasach pokazało się sporo “nowych twarzy” zgłoszonych przez saudyjskich hodowców, przy czym wielu z ich podopiecznych zaprezentowało się w bardzo przyzwoitym stylu. Inne ogiery to były z kolei niezwykle przyjemne niespodzianki, m.in. Czempion Europy z 2019 r., czyli Wortex Kalliste. Ostatecznie po złoto sięgnął Alexxanderr niewidziany na GCAT od pokazu w Katarze, który w klasie miał same dwudziestki za typ i głowę z szyją, jedne z najwyższych not za kłodę i nogi oraz świetny ruch. Tutaj również Raphael Curti nie krył uśmiechu. Przy takiej konkurencji dla ogiera E.S. Harir, po którym widać było ogromne zmęczenie pokazami i podróżami po kilku kontynentach w tak krótkim czasie, ostał się medal koloru srebrnego. Choć było już po Rzymie wiadomo, że nie będzie pierwszy w rankingu, miał szansę na drugą lokatę po D Borkanie, ale to “tylko srebro” zrzuciło go aż na 4. miejsce. W każdym razie zdobył bez dwóch zdań grono żarliwych fanów, co samo w sobie jest ogromnym sukcesem. Trzeci w czempionacie był Amaar (RFI Farid – Adiya / WH Justice), hod. Al Juman Stud i wł. Szejka Hamada Falaha Al-Thaniego, który ostatni raz na GCAT był widziany w Omanie. W swojej klasie był od razu po Alexxandrrze pokazywany przez Giacomo Capacciego.

Mustaqbal znaczy przyszłość

Co nas czeka w przyszłości? Tydzień po finale w Rijadzie otworzono rejestrację na otwierający cykl 2025 pokaz w Adżmanie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Na przyszły rok przewidziano łącznie dziewięć pokazów, w tym w nowych miejscach: Londynie i Pradze. Organizatorzy na pewno nas wielokrotnie jeszcze zaskoczą zarówno aranżacją, jak i dodatkowymi atrakcjami. Na ich niekorzyść wpływa to, jak bardzo wysoko zawiesili sobie poprzeczkę już w tym roku. Ale jak wiemy, szczęście sprzyja odważnym, a zatem nie możemy doczekać się, co przyniesie mustaqbal.

Czas nie stoi w miejscu. Ani się obejrzeliśmy, a od okrągłej 40. już edycji All Nations Cup minęły ponad dwa tygodnie. Czy emocje opadły? Niekoniecznie – apetyt rośnie w miarę jedzenia, a od Pokazu Narodowego w Janowie Podlaskim byliśmy już na pokazie InterCup w Pradze i na Pucharze Narodów w Akwizgranie. To oznacza, że wielkimi krokami nadchodzi Czempionat Europy, w tym roku w belgijskim Lier, ale nim odwiedzimy Flandrię, zatrzymajmy się na chwilę w Nadrenii Północnej-Westfalii.

Zacznijmy NIE od koni

Z nazwą Akwizgran każdy z nas spotkał się w czwartej klasie szkoły podstawowej na lekcjach historii podczas omawiania wczesnego średniowiecza. Każde dziecko dobrze przygotowane do kartkówki, wie, że to stolica Regnum Francorum, Królestwa Franków, gdzie Karol Wieki dokonał cudu, wskrzeszając prawnego następcę Cesarstwa Rzymskiego. Zanim jednak w lokalnych źródłach termalnych rozkochał się Pepin Mały, syn najwybitniejszego z europejskich majordomów Karola Młota i ambitny ojciec Karola Wielkiego, a tenże został przez papieża Leona III koronowany na Cesarza Rzymian, dużo się na terenie obecnego landu Nordrhein-Westfallen wydarzyło…

Pierwsze osadnictwo na tych terenach sięga czasów celtyckich. Lokalne plemiona Celtów pozostawiły tu po sobie liczne kurhany, których kilkadziesiąt odkryto na początku ubiegłego stulecia. Niewykluczone, że już właśnie wtedy, na przełomie epoki brązu i żelaza, lokalsi potrafili docenić zdrowotne właściwości gorących źródeł siarkowych. Być może nawet czcili tu swojego boga zdrowia Granosa (lub Granusa), do czego nawiązali starożytni Rzymianie, nazywając swoją nowo zakładaną kolonię Aquae Granni. Uzdrowiskowe walory lokalnych źródeł po dziś dzień cieszą się popularnością, a co poniektórzy starsi Niemcy nazywają swoje miasto Bad Aachen, co znaczy ni mniej, ni więcej tylko Akwizgran-Zdrój.

Kto przybywa do Aachen i nie poświęci miastu nawet chwili, ograniczając się wyłącznie do swojego hotelu i pobytu na pokazie, ten wiele traci. Katedra pw. Św. Marii z Nazaretu to miejsce pochówku nie tylko samego Karola Wielkiego, lecz również Ottona III, “przyjaciela Państwa Polan”, który w 1000 r. przybył do Gniezna z pielgrzymką do grobu Św. Wojciecha. W neoklasycystycznym pawilonie Elisenbrunnen można skosztować dla zdrowotności wody siarczkowej, jak w Szczawnicy bądź Krynicy Górskiej. Przejażdżka na rowerze pozwoli też odkryć dwie zachowane średniowieczne bramy miejskie, których oryginalnie było cztery. Miasto może się też pochwalić bardzo ciekawą ofertą gastronomiczną.

Mimo tak bogatej historii i tradycji Akwizgran coraz częściej kojarzony jest z końmi, a nie z Karolingami. Nic dziwnego, wziąwszy pod uwagę fakt, że od równo 100 lat organizowane są tutaj pokazy koni i zawody hippiczne spod znaku CHIO, czyli Concours Hippique International Officiel. Pod tymi czterema literkami skrywa się niezwykle prestiżowe wydarzenie łączące skoki, ujeżdżenie, powożenie, wszechstronny konkurs konia wierzchowego, a nawet woltyżerkę… Od ponad czterech dekad natomiast odbywa się tutaj także jeden z najbardziej rozpoznawalnych pokazów koni arabskich czystej krwi – scena, na której polskie konie wielokrotnie sięgały po najważniejsze tytuły.

To teraz o koniach

Pod koniec wrześnie pogoda w tym roku nie rozpieszczała odwiedzających nadreńskie uzdrowisko. Przez trzy dni towarzyszył nam nieprzyjemny, silny wiatr, przelotne deszcze i nawet jedno potężne oberwanie chmury z gradem. Koni, przy których można było dojrzeć dopisek PL, w tegorocznym katalogu na Puchar Narodów było aż 27 na 118 zgłoszonych. Wystarczy wykonać proste działanie matematyczne, by wiedzieć, że konie polskiej hodowli, polskiej własności bądź naszej hodowli i własności stanowiły aż 23% całej zgłoszonej stawki. Ostatecznie, jak to bywa na każdym pokazie, przed sędziami zatańczyło ich mniej, ale i tak tworzyły pokaźną grupę. W stajniach można było spotkać jeszcze jedną dodatkową polską klacz, która razem ze swoją panią brała udział w zawodach sportowych współtworzących święto konia arabskiego, jakim niewątpliwie jest Puchar Narodów.

Aachen für Beginner, czyli Akwizgran dla początkujących

Jak na prawie każdym liczącym się pokazie europejskim, nie musieliśmy długo czekać na konie polskiej hodowli. Jako trzecia zaprezentowała się przed zgromadzoną publicznością, w pierwszej z dwu klas klaczy rocznych, gniada Ghaila AO (Morion – Ginevra / AJ Mardan) hod. i wł. Adama Ochmana (Polia Arabians), pokazywana przez Pawła Kozikowskiego. Był to dopiero trzeci pokaz tej młodej, niezwykle urokliwej klaczki i po udanym występie w Pradze pod koniec sierpnia, gdzie zdobyła brązowy medal w Europejskim Czempionacie Klaczy Rocznych, tutaj mógł udzielić się jej stres związany z pokazem na głośnej hali. Bądź co bądź, imprezy organizowane na hipodromie Chuchle Arena mają spokojniejszy klimat i odbywają się na świeżym powietrzu, co sprawia, że wiele koni prezentuje się zupełnie inaczej. Ostatecznie klaczka uplasowała się na piątym miejscu w klasie i nie weszła do rozgrywek czempionatowych.

Z perspektywy Pucharu Narodów był to krótki dzień. Rozpoczął się chwilę po 14:00, a o 17:00 już było po wszystkim. Zobaczyliśmy dwie klasy rocznych klaczek, dwie klasy klaczy młodszych Straight Egyptian w ramach 5. edycji ANC Straight Egyptians Specific Origin Show, a na koniec dwie klasy rocznych ogierków. I ostatnia z rozgrywanych tego dnia klas z czysto polskiej perspektywy była najbardziej widowiskowa.

W tej klasie wystąpili bowiem Mateusz Tokarski i Comoros (HL El Ganador – Cedora / Kahil Al Shaqab), hodowli i własności Stadniny Koni w Janowie Podlaskim. Mateusz rozprężalnię opuścił spokojny i skupiony, w przeciwieństwie do swojego rozbrykanego podopiecznego, któremu najwyraźniej dopisywał humor. Dopiero po chwili udzieliło mu się skupienie prezentera, które nie opuściło go do końca klasy. Gdy powrócili po kilku minutach na ring, aby dokonać indywidualnej prezentacji, Comoros pokazał piękny kłus z wysoko odsadzonym ogonem. Subtelny gest emirackiego ringmastera wystarczył, by para po prezentacji w pozycji „na stój” wróciła na ring przygotowawczy. Ich występ sędziowie ocenili bardzo dobrze, przyznając nawet cztery dwudziestki za ruch, co dało mu 91,83 punktu i pierwsze miejsce w klasie, a zatem i udział w niedzielnym czempionacie. Lepszego zakończenia pierwszego z trzech dni w Albert-Vahle-Halle nie mogliśmy sobie zamarzyć.

Die Jugend ist ein Geschenk der Natur…

Sobotni poranek przyniósł kolejną wielką porcję emocji. Pierwsza tego dnia klasa, czyli dwuletnich klaczy, rozpoczęła się od wejścia na ring Artura Łojowskiego prowadzącego miarowym krokiem siwą Wildonarę (Paris – Wildona / Shanghai E.A.) ze Stadniny Koni Michałów. To tegoroczna Czempionka Klaczy Młodszych Pokazu Narodowego. Po chwili jako drudzy przed sędziami na kółku pokazali się Mateusz Tokarski i gniada Ebonita (Haash OSB – Etruzja / Pogrom) ze Stadniny Koni Janów Podlaski, ubiegłoroczna Czempionka Klaczy Rocznych z Białki. Nieobecna w klasie była również janowska Wencedora (Haash OSB – Wiga / Om El Bellissimo), tegoroczna Czempionka Klaczy Młodszych z Białki. Jak poszło pierwszej dwójce?

Wildonara była nader spokojna nawet w kłusie i otaczała ją delikatna aura arystokratycznej wyniosłości. Choć to zapewne jedynie wrażenie stojącego z boku widza. Bez wątpienia dobrze przygotowana, była w pełni skupiona na wykonywaniu poleceń prezentera. Ten zaś był tak skupiony na pracy, że nawet nie zauważył, gdy na początku prezentacji na stój pół kroku za nim stanął jeden z sędziów, bacznie przyglądając się przednim nogom prezentowanej klaczy. Holenderskiemu sędziemu, Robbiemu den Hartogowi, nie przeszkadzał w pracy nawet bacik prezentera, który zawisł w powietrzu niespełna 30 cm od jego ucha. Wildonara klasę ukończyła, mając na koncie 91,42 punktu i awans do czempionatu z drugiego miejsca. Warto dodać, że zwyciężczyni klasy, dubajska D Aserah (AJ Nofan – D Shihanah / FA El Rasheem), młoda bliskowschodnia multimedalistka, miała ledwie 0,04 punktu więcej.

Mniej szczodrzy sędziowie byli podczas oceny Ebonity, której występ, choć udany i oceniony na 90,21 punktu, nie ukazał wszystkich jej walorów ani piękna w ruchu. Pamiętając ją z innych pokazów, dla przykładu ubiegłorocznego Czempionatu Europy, na którym otrzymała nawet dwudziestkę za typ, czy tegorocznej wyprawy do Białki po brąz Klaczy Młodszych, którą ukończyła z notą 91,63 punktu, można zakładać, że to nie był jej dzień. Swój debiut na Pucharze Narodów ukończyła jako piąta w klasie.

Nie zabrakło też polskiego akcentu w następnej klasie: ogierów dwuletnich. Tutaj z kolei zobaczyliśmy ogierka Monarchio (RFI Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), hodowli Wojciecha Parczewskiego i własności Bogdana Maślanki, który jest jednocześnie także jego trenerem i prezenterem. Młody Monarchio zdążył nas przyzwyczaić do tego, że zazwyczaj lepiej pokazuje się zagranicą aniżeli na arenie krajowej. Brązowy medal ogierów młodszych na holenderskim pokazie Eurozone Cup i złoty medal zdobyty na czeskim odcinku Emirates Arabian Horse Global Cup w Pradze dawały nadzieję na miejsce w pierwszej piątce w klasie. Jak jednak stwierdzili jego opiekunowie: miał inne plany na ten dzień i zajął wysokie szóste miejsce. Ze Stajni Primastella dochodzą niemniej głosy, że gniady dwulatek nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

W klasie klaczy trzyletnich ponownie zobaczyliśmy dwie zawodniczki w biało-czerwonych barwach. Najpierw wyhodowana w szwedzkim Sinus Arabian Stud gniada Bianca of Sinus (Fadi Al Shaqab – Ballena / Kahil Al Shaqab), obecnie własności Polia Arabians, wybiegła na podbój serc sędziów i publiczności pokazywana przez Pawła Kozikowskiego. Jej starania przyniosły oczekiwany rezultat i otrzymała od sędziów nawet dwie dwudziestki za ruch, było to jednak za mało, by wejść do czempionatu i klasę ukończyła na 4. miejscu z 91,96 punktu.

Podobnego “pecha”, a takimi prawami rządzą się pokazy, miała janowskiej hodowli i własności Flaxman Arabians siwa Abellia (Magic Magnifique – Axara / Kahil Al Shaqab). Pokazał ją Mateusz Tokarski, dzięki czemu klacz mogła pochwalić się lekkością ruchu. I choć dała z siebie wszystko, jej wysokie noty, w tym 20 za ruch, okazały się niewystarczające. Łączna liczba punktów 91,25 dała jej zaledwie szóste miejsce. Zresztą w późniejszych klasach żeńskich konkurencja była jeszcze bardziej zażarta…

… aber das Alter ist ein Kunstwerk

Sobotnie popołudnie oznaczało początek klas śmierci i nie jest to opis na wyrost. W jednej tylko klasie klaczy 4-6-letnich w katalogu można było znaleźć aż pięć reprezentantek Polski, polskiej hodowli lub własności: Babetta, D Leen, Echo Anastazja, Mamma Mia i El Medida. Tegoroczne brązowe medalistki klaczy starszych z Global Champions Arabians Tour w Rzymie i Pokazu Narodowego w Janowie, czyli D Leen (D Seraj – D Maha / Eden C), hodowli Dubai Arabian Horse Stud i własności Lubochnia Arabians, i El Medida (Morion – El Medara / Shanghai E.A.) z Michałowa, zostały jednak wycofane, co i tak oznaczało, że trzy czwarte klasy stanowiły polskie klacze.

Jako pierwsza z polskich klaczy pokazała się Babetta (Emerald J – Belinda / Kahil Al Shaqab) z janowskich stajni, obecnie własności Flaxman Arabians, którą pokazaywał Koen Hennekens. Jak każda z jedenastu par w tej klasie i oni mieli udany występ, za który otrzymali od sędziów 91,50 punktu. Ten wynik dał im niestety dopiero 6. miejsce pomimo czterech dwudziestek za ruch i przyzwoicie wysokich pozostałych not.

Od razu po nich na arenę wbiegli Paweł Kozikowski i boska Echo Anastazja (Psyche Keret – Echo Aurora / Eternity Ibn Navarrone-D) hod. i wł. Stadniny Koni Chrcynno-Pałac i Rodziny Poszepczyńskich. I tu czas na łzę wzruszenia, gdyż żaden z innych koni w ten weekend w Akwizgranie nie otrzymał donośniejszego aplauzu. Ogłuszający wręcz ryk polskiej części publiczności, gwizdy i wiwaty zaskoczyły wszystkich obecnych, a widzowie i goście VIP z innych krajów z mieszanką podziwu i przerażenia obserwowali rozentuzjazmowany tłum. Atmosfera udzieliła się również lekko zaskoczonemu prezenterowi, który w pewnym momencie nawet zachęcił fanów Anastazji dłonią do jeszcze głośniejszego dopingu, który wyraźnie ją uskrzydlał, a na twarzy Pawła wywołał szeroki uśmiech. Równie dobrze Anastazja wypadła poprawnością budowy w stępie i pozycji na stój, co tym bardziej zachęciło sędziów do hojnych ocen. Na sam koniec, pewnie z wrażenia, linka zaplątała się na chwilę wokół przedniej prawej nogi klaczy, ale doświadczony prezenter szybko sobie z tym poradził. Gwizdy i aplauz trwały nadal, gdy para schodziła na rozprężalnię. Co więcej, parze pogratulował niesędziujący tej klasy Christian Moschini. Najwyraźniej włoski sędzia żałował, że nie mógł stanąć do oceny tej niesamowitej klaczy.

Jak występ tej pary ocenili sędziowie? Dwie dwudziestki i trzy razy 19,5 za typ, minimum 19 za głowę i szyję, najwyższa nota pokazu za nogi i… komplet dwudziestek za ruch! Gdy prowadzący pokaz Eric Blaak odczytał noty za ruch ponownie w Albert-Vahle-Halle rozległ się głośny, acz krótki wiwat, który na chwilę spłoszył obecną na ringu klacz D Jooreyah, za co Paolo Capecci aż przeprosił sędziów. Echo Anastazja otrzymała od sędziów 93,33 punktu i nikt nie był w stanie pobić jej wyniku, choć jej konkurentki i kilka ogierów owszem próbowało. Do dekoracji z rozprężalni wyprowadziła ją wzruszona Joanna Wojtecka, a na nimi szedł lekko oszołomiony – nie bez powodu – Paweł, który z uśmiechem na ustach skłonił się publiczności.

Co po zachwycie?

Jedną z tych, które chciały dogonić, a może i przegonić Echo Anastazję, była Mamma Mia (E.S. Harir – VA Magnifica / Magic Magnifique), hodowli Tomasza Tarczyńskiego i własności Hanaya Arabian Stud. Frank Spönle robił co w jego mocy, by wielokrotną złotą medalistką pokazów oczarować sędziów, ale po wyśmienitym występie, który zaowocował dwudziestkami za typ i ruch, musieli zadowolić się 3. miejscem w klasie przy 92,54 punktu. Była to zresztą naprawdę mocna klasa, w której żadna z jedenastu klaczy nie miała mniej jak 90 punktów.

Nie inaczej było w klasie klaczy 7-10-letnich – też każda z prezentowanych zawodniczek miała powyżej 90 punktów, a zobaczyliśmy aż cztery polskie klacze. Byłoby ich pięć, lecz Platyna NA (Shanghai E.A. – Pantera / Ekstern), hodowli Nana Arabians Alicji Najmowicz i własności Hanaya Arabian Stud, została wycofana. To kto się pokazał?

Jako pierwsza gniada Wieża Orientu (Ganges – Wieża Mocy / QR Marc), michałowskiej hodowli i własności Flaxman Arabians, którą prowadził Peter Wilms. Pomimo wieku to klacz ze skromnym doświadczeniem na pokazach, ale pięknie współpracuje z człowiekiem i jeszcze piękniej Peterowi oddała szyję, niczym zaklęta. Ukończyła jednak klasę na 8. pozycji z 90,04 punktu.

Lepiej poszło janowskiej ciemnogniadej klaczy Pila (Abyad AA – Pib / Gazal Al Shaqab), która klasę ukończyła na 5. miejscu, mając 91,50 punktu. Mateusz pokazał ją na luźnej lince, nie tracąc nawet na sekundę nad nią kontroli. Ona odpłaciła mu się dobrym humorem i niewymuszoną posłusznością, bezstresowo wykonując jego polecenia.

Pod koniec klasy ponownie stanęły do walki dwie polskie klacze: Poganinka (El Omari – Pentra / Poganin), hod. i wł. Stadniny Koni Michałów, jako przedostatnia i Wildona (Shanghai E.A. – Wilda / Gazal Al Shaqab), michałowskiej hodowli i wł. Hanaya Arabian Stud, która zamknęła klasę. Pierwsza z nich, pewnie prowadzona przez Artura Łojowskiego, który na samym początku dał znać, by ograniczyć aplauz, pokazała to, co ma najlepszego: ruch. Płynęła kłusem w białych skarpetkach, a Artur z uśmiechem biegł obok niej. Nikt nie miał wątpliwości, że kasztanka jest w swoim żywiole. Nic dziwnego, że pierwsze, co prezenter zrobił, gdy stanęła w miejscu, to czule ją poklepał. Nie mniej dała z siebie w pozycji na stój, co sędziowie docenili czterema dwudziestkami za ruch, notami sięgającymi 16,5 za nogi i jedną 19,75 za głowę i szyję. Mając 92,21 punktu, klasę ukończyła jako trzecia i weszła do czempionatu.

Wildona była tą, która próbowała odebrać Echo Anastazji najwyższy wynik pokazu, o co postarał się Frank Spönle, który był wyraźnie zmotywowany, by występująca w biało-czerwonych szwajcarskich barwach śnieżnobiała klacz przekroczyła próg 93 punktów. Była też lepiej przygotowana niż kilka miesięcy wcześniej w Brugii. Od sędziów otrzymała zasłużenie po cztery dwudziestki za typ i ruch, ale do jej największej konkurentki zabrakło jej równo ćwierć punktu!

W ostatniej klasie klaczy 11-letnich i starszych ponownie mieliśmy komu kibicować. Spotkały się w niej bowiem dwie dostojne damy polskiego pochodzenia, grające obecnie dla drużyny belgijskiej: Pustynna Noc (WH Kaneko – Pustynna Rosa / Ekstern), znad Nidy i własności Budhen’s Stud, i Euzona (Om El Bellissimo – Euzetia / Etogram), znad Buga i współwłasności Elizar Arabians i Sea Horse. Na zakończenie klasy z kolei przed polskimi i międzynarodowymi kibicami pokazała się w pełni michałowska Emandilla (Om El Shahmaan – Espadrilla / Monogramm).

Sukcesy Pustynnej Nocy dla wielu nadal mogą być zaskoczeniem. Gdy Stadnina Koni Michałów sprzedawała ją przed kilkoma laty na aukcji Summer Sale do Flaxman Arabians, raczej nikt nie przypuszczał, że będzie ona klaczą pokazową. Ale “to coś” dostrzegła w niej Nathalie de Haes wraz z rodziną i w tym roku siwa w chreczce wnuczka Eksterna złapała wiatr w żagle i świetnie radzi sobie na pokazach. Dwa srebrne medale na Bruges Arabian Horse Event i Elran Arabian Cup oraz złoty na West Coast Cup niech mówią same za siebie. W Akwizgranie pokazywał ją Tom Schoukens, dzięki czemu była zrelaksowana, choć niewykluczone, podekscytowana występem w krytej hali, czego podczas poprzednich występów jeszcze nie doświadczyła. Zaważyło to w niewielkim stopniu na notach od sędziów, którzy niemniej ocenili ją bardzo rzetelnie, nagradzając trzema dwudziestkami lekkość i swobodę ruchu, lecz zdobyte 91,67 punktu dało jej w klasie dopiero 4. miejsce. Pamiętajmy, że wynik pozwalający na bycie w pierwszej piątce w klasie tzw. Top Five w Akwizgranie, to już ogromny sukces.

Euzona na pokazach była nieobecna od kilku lat. Niesprzedana bodaj w 2022 r. na Pride of Poland, rok temu we flamandzkim Maldegem na STC Auction została sprzedana do Belgii, wobec czego została u rodziny Schoukensów na dłużej. Ją akurat pokazywał drugi z braci, Glenn, z którym udało się jej w trudnej klasie wywalczyć 91,50 punktu. To był udany występ, bardzo poprawny i równy – szkoda zatem, że nie wpadła jej za ruch choć jedna dwudziestka, miejmy jednak na uwadze, że od dłuższego czasu nie miała styczności z ringiem i sędziami lustrującymi ją z każdej strony i pod każdym kątem. Zajęła w klasie 5. miejsce.

Trzy dwudziestki za ruch jak Pustynna Noc trafiły również do Emandilli, która wbiegła na ring główny na wysokim biegu. Brawa dla Artura Łojowskiego, który sprintem zrobił z nią pełne kółko, nie zwalniając ani na sekundę, by tylko gniada klacz mogła pokazać swój bezbłędny kłus. Rozczarowujące mogły w jej przypadku dla nas, widzów, być noty przyznane za głowę i szyję, ale sędziowie z bliska na pewno widzieli więcej niż kibicie z sektora VIP czy fani z trybun. Ostatecznie z wynikiem 90,96 punktu była 7. w klasie, a widzowie mogli poczuć lekki niedosyt.

Wiele pań, mało panów

Na zgłoszonych łącznie 27 koni polskiej hodowli i/lub własności, klaczy było aż 21, w tym pięć wycofanych. Pozostałą szóstkę tworzyły trzy omówione ogierki, jeden z nich nieobecny oraz jeden wałach i dwa ogiery. Zacznijmy od środkowej kategorii.

W dwóch klasach wałachów także pojawił się polski zawodnik: 6-letni Passar (Atius O – Perkilla / Al Maraam), hodowli Stadniny Koni Dębno (Adam Lachera) i własności saudyjskiej Yas Stud. W tym roku święcił tryumfy na Dutch Arabian Masters, w Tarnowie i Ströhen, zdobywając złoto, srebro i ponownie złoto, za każdym razem z Pawłem Kozikowskim. Konkurencja w Akwizgranie okazała się jednak być na tyle mocna, że swoją klasę ukończył jako piąty, tracąc do zwycięzcy niespełna półtora punktu.

W pierwszej z dwóch klas ogierów starszych wystąpiło trzech dżentelmenów, z których żaden nie zszedł poniżej 92 punktów. W tej drobnej stawce koni mieliśmy przyjemność obejrzeć kasztanowatego Pinito (EKS Alihandro – Piniata / Eden C), który z janowskich stajni trafił przed kilkoma laty do Flaxman Arabians. To weteran pokazów, który zaczął karierę już jako roczniak w Białce, ale na pierwszy medal musiał poczekać pięć lat i wiatru w żagle na dobre złapał, pracując na co dzień z Peterem Wilmsem. Choć w klasie zajął 2. miejsce z notą 92,63 punktu, a w czempionacie nie sięgnął po medal, trzeba mu oddać to, że spośród wszystkich dziesięciu dorosłych ogierów w tym roku na Pucharze Narodów miał najlepszy ruch – komplet dwudziestek! Co więcej, sędziowie najlepiej ocenili jego nogi bodaj ze wszystkich koni – pięć razy 16 i jedno 16,5! A tego polskiej hodowli ogierowi nie odbierze nikt.

W ostatniej klasie z kolei wystąpił janowskiej hodowli Paris (Kahil Al Shaqab – Palmeta / Ecaho), obecnie własności Polia Arabians Adama Ochmana. Coś w tym jest, że polskie konie mogą pochwalić się ruchem i zazwyczaj mają lepsze niż ich koledzy z innych krajów nogi… Paris w Aachen zdobył lepsze noty niż niedawno w Pradze, co tam wystarczyło na srebro, tutaj nie do końca chciał pokazać sędziom swoją długą szyję i skończył jako 3. w klasie, mając 92 punkty, co i tak jest bardzo dorym wynikiem. Była szansa na 2. miejsce, od razu po ogierze HL El Ganador, ale może następnym razem.

Czempionaty w Aachen po raz 40.

Łącznie osiem koni polskiej hodowli i/lub własności przeszło do rozgrywek finałowych: Comoros, Wildonara, Echo Anastazja, Mamma Mia, Poganinka, Wildona, Pinito i Paris. Tytuły czempionów trafiły do dwu z nich: Wildony i Echo Anastazji w Czempionacie Klaczy Starszych, które obydwie najpierw awansowały do finałów po bardzo dobrych występach w swoich klasach, które bez zastanowienia nazwać można “klasami śmierci”. Kto był, ten widział!

Może to nie do końca standardowe rozwiązanie, ale zacznę od Czempionatu Klaczy Starszych. Spotkało się w nim dziewięć klaczy, z czego cztery były polskiej hodowli. Sędziowie potrzebowali najwięcej czasu w tym czempionacie, a uważny obserwator mógł zauważyć, jak niektórzy z sędziów z zakłopotaną miną błądzą między końmi, próbując wybrać najlepszą ich zdaniem trójkę. O tym, jak niesamowicie były rozstrzelone ich opinie, niech świadczy fakt, że o brązowym medalu dla Echo Anastazji zadecydował jeden jedyny głos Robbie’ego den Hertoga na złoto! Wildonę na złoto wskazało dwóch sędziów, ale otrzymała także dwa wskazania na srebro i jedno na brąz, wobec czego w czempionacie sięgnęła po srebro. Złoto zaś trafiło do siwej D Shahla (Marajj – FT Shaella / Shael Dream Desert), hod. i wł. Dubai Arabian Horse Stud.

To teraz wróćmy do początku. Czempionat Klaczy Rocznych zdominowały klaczki z Półwyspu Arabskiego. Złoto trafiło do złotej medalistki Global Champions Arabians Tour z Cannes, czyli Durrat Albidayer (Jyar Meia Lua – A Vision MI / Allegiance MI), hod. i wł. Albidayer Stud. Srebro otrzymała Royal Futurista (AJ Radman – HK Sweet Musique / HDF Lugano), hod. Royal Arabians i wł. Al Wajba Stud. Co ciekawe, na GCAT Cannes zdobyła brąz. Braz zaś w Aachen wywalczyła D Thaw (D Seraj – D Fannanah / Excalibur E.A.) z Dubai Arabian Horse Stud, która niedawno na praskim Intercup była również brązowa, a w Rzymie na pokazie z cyklu GCAT złota.

Rozczarowaniem było miejsce poza podium dla Comorosa, którego sędziowie ocenili w klasach najlepiej spośród roczniaków. Choć na brąz wskazało go pięciu z siedmiu sędziów, było to o kilka punktów za mało, ale dla polskiej publiczności i tak był najlepszym ogierkiem rocznym. Czempionatowe złoto przypadło w udziale AB Bandar (D Seraj – Priscilla OS / Poseidon OS), hod. i wł. Abhaa Arabians. Srebro i brąz wywalczyli synowie ogiera Royal Asad: KH Habs (od Dhma Alaainah po Wadee Al Shaqab) z Al Khawolid Stud i Ashgar Akmal (od Akira AS po Titan AS) z Akmal Stud. Każdy z tych trzech roczniaków może pochwalić się podobnym doświadczeniem “scenicznym” jak Comoros, posiadając medale z tytularnego pokazu Prince Sultan bin Abdulaziz International Arabian Horse Festival, belgijskiego West Coast Cup czy włoskiego Montefalco in Tour, tym bardziej więc boli miejsce Czempiona Polski poza podium.

W Czempionacie Klaczy Młodszych pierwsze podczas Pucharu Narodów złoto dla Dubai Arabian Horse Stud zdobyła D Raseel (D Seraj – Elle Flamenca / Ajman Moniscione), utytułowana trzylatka, która jako roczna klacz była w Aachen srebrna. Rok temu złota w Mentonie, w tym roku srebrna w Akwizgranie – tak swoją przygodę w Albert-Vahle-Halle zakończyła Alawiya Al Sheikh (Shanghai E.A. – Algamra / AJ Portofino) z Al Sheikh Stud. Brąz sędziowie przyznali natomiast Reef AQ (Ghaith Al Zobair – Shikha Al Jbreen) własności Hanaya Arabian Stud. Na pocieszenie moglibyśmy powiedzieć, że honor młodej Wildonary uratowała jej matka Wildona.

Dosyć ekscytujący był Czempionat Ogierów Młodszych. Choć nie wystąpił w nim żaden polski ogierek, to widok na żywo młodego i charyzmatycznego, już trzyletniego, Fajer AA (Shanghai E.A. – Fadwa AA / Fadi Al Shaqab), którego do zwycięstwa prowadził nieustraszony Mussa Nijm, musiał na każdym zrobić wrażenie. I to właśnie do tego młodzieńca z Ariela Arabians trafił najszlachetniejszy medal. Srebro zabrał ze sobą do stajni RD Rajan (Polidoro FC – RD Quianna / Shanghai E.A.), hodowli Rae-Dawn Arabians i własności Hanaya Arabian Stud. Latem w holenderskim Valkenswaardzie zabrał ze sobą złoto. A reprezentującemu Al Wajba Stud kasztanowatego STA High Voltaj (Taj Raheem – Rose SME / Lark RCA) trafił się medal brązowy.

Klacze starsze już omówiliśmy, dlatego przechodzimy od razu do Czempionatu Ogierów Starszych. Nie było zaskoczeniem, że złoty medal trafił do ojca Comorosa, czyli ogiera HL El Ganador (HP Shakir TE – Lonco Baby Maria / HP Emir) wł. Hanaya Arabian Stud. Wyhodowany w USA Pilatus PCF (Exxalt – Alexandria PCF / PCF Vision) występujący w barwach Amer Stud wziął srebro, a emiracki Sinmar Albidayer (Shanghai E.A. – Salwa Albidayer / Marwan Al Shaqab), którego właścicielem obecnie jest Xin Wang, sięgnął po brąz. Radość chińskiej ekipy, dla której był to debiut na Pucharze Narodów, była ogromna i niepohamowana i miło było patrzeć na feerię emocji, od ekscytacji po wzruszenie, z którymi wcale się nie kryli. To pierwszy raz w historii Pucharu Narodów w Akwizgranie, jak koń własności chińskich hodowców zdobył medal.

Słowo na koniec

Jubileuszowa 40. edycja All Nations Cup była inna niż poprzednie. Klasy “Straight Egyptian” w ramach 5. edycji pokazu specific origin przeplatały się z klasami pokazu tytularnego, także w czempionatach. Czempionat Niemiec miał swój finał w sobotę pomiędzy końmi młodszymi a starszymi na Pucharze Narodów. W tle klasy pod siodłem na świeżym powietrzu, o których wiedzieli, jak się zdaje, wyłącznie jeźdźcy i amazonki oraz ich rodziny i przyjaciele. Jeden element się nie zmienia od lat. Muzyczka puszczana na otwarcie każdej z klas – tu opinie są zazwyczaj skrajne i albo kochasz ten utwór, albo go nienawidzisz.

Patrząc na notatki z pokazu, na koniec powiem jedno: na nadchodzących nieubłaganie Czempionatach Europy i Świata będzie się działo. W tym roku mogliśmy bliżej przyjrzeć się setkom koni na ogromnej liczbie pokazów w Europie i nie tylko, wśród nowości mamy cykle GCAT i EAHGC, w których udział biorą także polskie konie, a Polacy chętniej próbowali ze swoimi podopiecznymi sił na nieznanych wodach. Może zatem być bardzo ciekawie.

Europejskie zmagania Global Champions Arabians Tour dobiegły końca. Kto był, jeszcze długo będzie wspominać. A kto nie był, kajecik w dłoń i dopisuje do listy postanowień noworocznych: w 2025 r. wybiorę się na GCAT. Obecnych na pokazie w Rzymie gości Włosi niewątpliwie zaskoczyli, a tak skondensowanej dawki włoskiej kultury, dwa tysiąclecia w pigułce, chyba nie odpalił nikt przedtem: musująca esencja Italii, która nie mogła nie zachwycić i nie wzruszyć. Na takim tle w Circus Maximus zaprezentowała się epicka stawka koni, a prezenterzy bynajmniej nie brali jeńców, walcząc ze swoimi podopiecznymi o wieczną chwałę.

Inizi orribili, czyli fatalne początki

Rzymska odsłona GCAT na kilka dni przed pokazem przez chwilę stanęła pod znakiem zapytania. Nieprzewidywalna, oszalała pogoda, której doświadczamy tego września także na południu Polski, mocno dała się organizatorom we znaki. Społeczność skupiona wokół koni czystej krwi aż wstrzymała oddech w oczekiwaniu na komunikat z podtopionej areny. Ten w końcu nadszedł, a my mogliśmy odetchnąć z ulgą.

Końcówka sierpnia i pierwszy tydzień września upłynęły na starożytnym Circus Maximus pod znakiem koni – najpierw w ramach Longines Global Champions Tour, a następnie Global Champions Arabians Tour. Obydwie imprezy, celebrujące kolejno dyscyplinę skoków przez przeszkody i konie czystej krwi, dzieliło zaledwie kilka dni, w trakcie których organizatorzy mieli na dobrą sprawę li tylko podmienić dekorację na antycznej rzymskiej arenie. Na trzy doby przed uroczystym otwarciem pokazu koni arabskich oberwanie chmury i wiatr, jakich dawno już nie było w Wiecznym Mieście, wszystko zmyły. Gdy niebo się przetarło, organizatorzy natychmiast zakasali rękawy i w piątek 6 września w południe na największy tor wyścigów rydwanów starożytnego świata wybiegły pierwsze roczniaki. Przy czym warto przy tej okazji za wsparcie podziękować rzymskiemu ratuszowi. Miejskie służby porządkowe pomogły organizatorom zapanować nad pobojowiskiem, które nawałnica pozostawiła po sobie.

Cultura italiana

Nim na arenie pojawili się gladiatorzy, zgromadzeni goście doświadczyli pierwszej dawki emocji i wrażeń kulturalnych. Orkiestra wojskowa w strojach grenadierów i gwardii królewskiej odegrała hymn narodowy Włoch „Il Canto degli Italiani” i bojowe marsze zapowiadające starcia na szczycie w poszczególnych klasach. Gości wkraczających do strefy VIP i przechadzających się po niej witały postacie symbolizujące różne okresy historii, elementy kultury i poszczególne regiony Półwyspu Apenińskiego. Byli więc odświętnie ubrani karnawałowicze znad kanałów Wenecji zakrywający twarze tradycyjnymi maschere veneziane, starożytne bóstwa, w tym żeńskie wcielenie uskrzydlonego Merkurego, rzymscy legioniści, dostojni patrycjusze, legaci i konsule. Wszędzie dało się też zauważyć przywiązanie Włochów do folkloru, tradycyjnej muzyki i Tricolore.

Nie zabrakło w Rzymie również rydwanów z powożącymi ubranymi w odświętne stroje antycznych powożących. Była rewia mody – bądź co bądź Mediolan to obok Paryża najważniejsza europejska stolica mody… Pojawiły się elementy antycznego teatru i barokowej opery, z których włoska kultura jest znana na całym świecie – do oper największych europejskich kompozytorów długo powstawały libretta po włosku, nawet jeśli dotyczyły historii niekoniecznie związanych z Włochami, choć przy „Arminio” Händla można by się spierać. Choć Arminiusz był księciem germańskich Cherusków, służył w rzymskiej armii (którą później pokonał, zyskując w „Annales” Tacyta przydomek wyzwoliciela Germanów). Uwagę gości na bank przykuł pokaz gioco della bandiera – tradycji wymachiwania flagami sięgającej czasów średniowiecza. Swoją sztuką sbandieratori nawiązują do dumy średniowiecznych cechów rzemieślniczych, a także początków wykorzystywania flag jako sygnałów w czasie działań wojennych.

Tyle strawa dla duszy. A co miała do zaoferowania gościom pokazu ulokowana na uboczu wioska rzemieślników? Obrazy, perfumy, włoską vetrerię, czyli wyroby z najwyższej jakości dmuchanego szkła czy też modę inspirowaną motywami włoskimi i jeździeckimi, zarówno wysoką, jak i do sportów konnych, nawiązującą do pierwszej połowy XX w. i oczywiście strawę dla ciała: włoskie biscotti, słodycze, ciasta czekoladowe, których nie powstydziliby się belgijscy maîtres chocolatiers, a także obowiązkowo gelati i sorbetti. Nie sposób było opuścić stoiska, nie nasyciwszy zmysłów, a zwłaszcza podniebienia…

Można by się zastanawiać, czy to nie za dużo. Ale umówmy się… Czy spodziewaliśmy się czegokolwiek innego po Włochach, których duma ze swojej wielowątkowej tradycji, kultury i historii sięgającej VIII w. p.n.e. jest tak dobrze znana?

Gladiatores arenam intrant

Na konie polskiej hodowli i własności nie musieliśmy długo czekać. Już w pierwszej klasie bowiem na Circus Maximus wbiegły dwie roczne klaczki, a siwa El Lyrica KL (Lyric E.A. – Erskina / Kahil Al Shaqab) prowadzona przez Glenna Schoukensa była drugim koniem, który zaprezentował się przed publicznością na tym pokazie. Dostojna klaczka, z pewnym już doświadczeniem pokazowym (Srebrna Medalistka Klaczy Rocznych Młodzieżowego Pokazu w Białce), hodowli i własności stadniny Klikowa Arabians, wyglądała na bardzo zrelaksowaną. Chwilę później u boku Paolo Capecciego zobaczyliśmy również siwą Sanę OS (Exagon OS – Panamera OS / Psytadel), hodowli Gestüt Osterhof i własności Lubochnia Arabians. Ona dla odmiany sprawiała wrażenie podekscytowanej ponowną możliwością zaprezentowania się przed włoską publicznością, co nie dziwi, jako że to złota medalistka tegorocznego Vesuvio Trophy. Tak też pokazały się indywidualnie przed sędziami: pierwsza oaza spokoju skupiona na prezenterze, druga – pełna niewymuszonego wigoru, obie charyzmatyczne i wysokiej klasy. Ostatecznie El Lyrica była 4. w klasie z 91,43 punktów, a Sana zajęła 2. lokatę, co obydwu zagwarantowało udział w rozgrywkach czempionatowych. Pierwsza w tej klasie była Sultana Al Thamer, która ring opuściła, mając niewiele więcej punktów, bo jedynie 91,93.

W drugiej klasie rocznych klaczy nie było koni występujących w biało-czerwonych barwach, co nie oznacza, że zabrakło polskich akcentów. Klasę tę sędziowała Anna Stefaniuk, była główna hodowczyni Stadniny Koni w Janowie Podlaskim i uczennica Andrzeja Krzyształowicza. Była to bardzo mocna klasa, o czym świadczą z jednej strony punkty przyznane przez sędziów – D Rowa, Teha Al Shaqab i D Nafayes otrzymały minimum 92 punkty, a z drugiej ich występy w czempionatach, ale o tym za chwilę.

Następnie przyszedł czas na dwie klasy ogierów rocznych i wtedy w składzie sędziowskim zobaczyliśmy w akcji po raz pierwszy na tym pokazie Tomasza Tarczyńskiego. To między innymi jemu przyszło oceniać ogierka Afreen Al Shaqab, który zaprezentował się z najlepszej strony przed sędziami razem z francuskim prezenterem Raphaelem Curtim. To młody koń, z ogromnym już doświadczeniem, świetnie reagujący na tłum, którego wyraźnie cieszą aplauz i gwizdy publiczności, a zmęczenia pokazami jakby po nim nie widać. Swoim dynamicznym występem zdeklasował rywali, kończąc klasę w posiadaniu dwudziestek za typ i głowę i szyję, a także mocnych not za nogi i ruch. Do stajni powrócił z 93,14 punktami i był to drugi wynik tego dnia. Tyle samo punktów zdobyła niezwyciężona AJ Kayya, a więcej o 0,07 punktu wyłącznie Shahbrys HVP. Stało się jasne, że Afreen w Rzymie pojawił się po piąty złoty krążek, zdobywając takowe wcześniej w Dosze, Maskacie, Cannes i Valkenswaardzie…

Z kolei w drugiej klasie rocznych młodzieńców pokazał się D Borkan, jego największa konkurencja, który jednak pomimo usilnych starań Paolo Capecciego nie chciał pokazać się w ruchu. Sędziowie wyżej ocenili jego głowę i szyję, przyznali też dwudziestki za typ, ale na rozprężalnię wrócił, mając „zaledwie” 92,36 punktu. Złoty medalista z Abu Zabi ma raczej szczęście do medali koloru srebrnego i tym razem miało być tak samo.

La forza è dei giovani…

Klasy klaczy 2- i 3-letnich zdominowały ich zwyciężczynie: wspomniana już fenomenalna, dwuletnia kasztanka Shahbrys HVP i trzyletnia siwa, pełna gracji D Najlah, które zdobyły kolejno 93,21 i 92,93 punktów. Sędziowie byli hojni, szafując dwudziestkami za typ i głowę z szyją. Bardzo żywo reagowała na nie także publiczność, której uwagę najwyraźniej przykuły już na samym początku klasy. Nie zabrakło wśród żeńskiej młodzieży także polskiego akcentu – niech będzie „akcentki”. W drugiej z klas prowadzona przez Nicolasa Frerego na ring wybiegła gniada Bella Rose (Star Farid – Bogini Marajj / Marajj). Obecnie własności rodziny Jahazi z Iranu, ta trzyletnia klacz jest hodowli Pawła Redestowicza. Jako roczniaczka w 2022 r. na Pokazie Narodowym w Janowie Podlaskim została srebrną medalistką, a zupełnie niedawno na West Coast Cup w belgijskim Koksijde na wybrzeżu Morza Północnego sięgnęła po brąz. Tym razem z trzeciego miejsca w klasie i prawie 92 punktami przeszła do czempionatu. Od jednego z sędziów otrzymała nawet dwudziestkę za ruch, ale nota została odrzucona jako skrajna (dzieje się tak, kiedy w ringu jest co najmniej 9 sędziów w każdej z klas, wtedy najwyższa i najniższa nota nie liczą się do wyniku ogólnego).

Podobnie było w klasach ogierów 2- i 3-letnich. I tu zdominowali późniejsi zwycięzcy czempionatu. A ponadto i tu pojawił się polski akcent – tym razem w postaci 3-letniego ogierka Nisser Babel (Sinharib Babel – AJ Nasheeda / AJ Portofino), hodowli Babel Stud i własności Hamie Hamie Stud. Po raz pierwszy na GCAT widzieliśmy go w połowie czerwca w Cannes, a dwa tygodnie później na międzynarodowym pokazie B w ramach Venice Land Cup niemal jednogłośnie wybiegał złoty medal w Czempionacie Ogierów Młodszych. Na najwyższe miejsce w czempionacie wskazało go wtedy sześciu z siedmiu sędziów. Na swoim drugim występie na Arabians Tour poszło mu odrobinę lepiej i jeden z sędziów obdarzył go nawet dwudziestką za typ, skreśloną niestety jako skrajna nota. Lepiej oceniono także jego ruch – słusznie zresztą, jako że na wejściu pokazał się w kłusie z bardzo dobrej strony. Ostatecznie z piątego miejsca, mając na koncie 90,79 punktów (wobec 90,07 w Cannes), wszedł do czempionatu.

… la prudenza degli anziani

Dużym uproszczeniem byłoby stwierdzenie, że klasy zarówno klaczy, jak i ogierów starszych to był spektakl kilku aktorów. Owszem przyzwyczailiśmy się do kilku „wielkich nazwisk”, których gwiazdy świecą najjaśniej w tym roku. Widać to zresztą po rankingach, które ulegają kosmetycznym co najwyżej zmianom. Warto może przemyśleć przy okazji przyszłych edycji, w ilu maksymalnie odsłonach cyklu poszczególne konie mogłyby wystąpić? Przywrócić tym samym dreszczyk emocji związany ze znacznie mniejszą przewidywalnością rankingów… Jak to mówią w Ameryce: food for thought.

Zastrzeżeń natomiast na pewno nie można mieć do poziomu klas klaczy starszych. Na 14 zaprezentowanych klaczy tylko jedną sędziowie ocenili na mniej jak 90 punktów i była to raczej chwilowa niedyspozycja, bo ten przeciętnie udany występ przytrafił się tegorocznej brązowej medalistce Trapani Arabian Horse Cup. Może to też wynika z jej niewielkiego dorobku pokazowego i pokonał ją stres? W każdym razie obydwie klasy dorosłych klaczy obfitowały w chwile pełne zachwytu, a walczące o wejście do czempionatu klacze chwytały za serce. Nie zaskoczyła AJ Kayya, która zdobyła 12 dwudziestek (na czysto po odrzuceniu skrajnych not), choć zdecydowanie nie pokazała się tym razem w ruchu, który jako jedyne spośród klaczy pokazały szwedzkiej hodowli i kuwejckiej własności SMG Ivana i omańska Alexandra RC – obydwie uplasowały się na trzecich miejscach w swoich klasach.

Miłym zaskoczeniem był natomiast występ dawno niewidzianej DA Little Princess. Ostatni raz na GCAT widziana w Dosze klasę B klaczy starszych ukończyła z drugą lokatą. Austriackiej hodowli i włoskiej własności, prowadzona przez Giacomo Capacciego, była zrelaksowana, a zebrany wokół niej na ringu tłum nie robił na niej wrażenia. Wyraźnie zachwycona była nią także Anna Stefaniuk, która – jak się zdaje – podzieliła się z prezenterem miłym słowem, co od razu można było zobaczyć na jego uradowanej twarzy.

Z naszej polskiej perspektywy bez wątpienia godne uwagi były występy obydwu klaczy własności Lubochnia Arabians: D Leen (D Seraj – D Maha / Eden C) i D Dawaly (FA El Rasheem – D Danat / SG Labib). Zajęły drugie i czwarte miejsca w swoich klasach, otrzymując 92,21 i 91,93 punktów od sędziów, co obydwu zagwarantowało udział w czempionacie, a ponadto podzieliły między sobą kilka dwudziestek za głowę i szyję.

Drugi dzień zmagań nie rozpoczął się od tak potężnej dawki testosteronu, jaką widzieliśmy na naszym kontynencie we Francji i w Holandii. Choć gladiatorów było dwa razy więcej niż w iście kameralnym Cannes, było ich o połowę mniej niż w Valkenswaardzie, a pierwsza klasa była nader spokojna za wyjątkiem gniadego Rhan Al Shahania. Wspomniany przed chwilą Giacomo poprowadził dostojnego ogiera ze spokojem, pozwalając mu złapać rytm, najpierw przy nim truchtając, zanim wrzucił wysoki bieg, by po chwili znowu pozwolić mu na majestatyczny kłus. Przy niemal nieodłącznym „napinaniu się” na tego typu pokazach w klasach ogierów był to nadzwyczaj przyjemny widok. Charyzmatyczny Rhan z wysoko uniesioną głową pokazał się sędziom w stępie, po czym skłonił się prezenterowi do przeczesania grzywki i bezstresowo pokazał się w pozycji na stój. Jeśliby oceniać wyłącznie współpracę człowieka ze zwierzęciem, to spośród ponad 70 koni pokazanych w Rzymie ta para niewątpliwie otrzymałaby złoto. To był przykład nie tyle współpracy, ile pełnego wzajemnego szacunku partnerstwa.

W drugiej klasie ogierów, która również miała dosyć spokojny przebieg, jako ostatni pokazał się E.S. Harir. Od początku było wiadomo, że w tej klasie walczyć będzie z pokazywanym przez Toma Schoukensa także siwym ogierem Equiborn K.A. własności Budhen’s Stud. Harir kilka kroków od wejścia na ring, będąc na stosunkowo luźnej lince, dał pokaz dębowania zachęcony przez Paolo Capecciego. Doświadczony prezenter wiedział, że chcąc walczyć o kolejne złoto, musi pokazać swojego podopiecznego tak, aby nikt nie miał wątpliwości, że śnieżnobiały ogier na nie zasługuje. Ostatecznie sędziowie docenili starania tej pary, która jako jedyna zdobyła komplet dwudziestek za typ, a co za tym idzie najwyższą notę pokazu – 93,64!

Campioni di Roma

W Czempionacie Klaczy Rocznych zapewne ku lekkiemu zaskoczeniu złoty medal wygrała kasztanowata D Rowa (FA El Rasheem – D Rawyanah / Emerald J) hodowli i własności Dubai Arabian Horse Stud. Dwa tygodnie wcześniej zdobyła złoto na Prague Intercup, więc wygląda na to, że Praga była dla niej rozgrzewką i sprawdzianem w jednym. Poprzednio widzieliśmy ją w Cannes, gdzie w czempionacie była pierwsza za podium, a wcześniej w Maskacie. W stolicy Omanu wygrała wtedy brąz, co dla złotej medalistki Dubai International Arabian Horse Championship i Sharjah International Arabian Horse Festival mogło być rozczarowaniem, ale obecnie jest chyba w swojej najlepszej formie. Srebro trafiło do weteranki GCAT, gniadej Sultana Al Thamer (Dominic M – Weaam Al Jassim / Emerald J) w barwach Al Thamer Stud. Druga w czempionacie wnuczka Emeralda jest złotą medalistką z Valkenswaard, srebrną z Maskatu i Dohy oraz brązową z Abu Zabi. Medal brązowy z kolei otrzymała Teha Al Shaqab (Marwan Al Shaqab – Marbella PCF / Exxalt) hodowli i własności Al Shaqab Stud, dla której to już trzeci brąz w tym cyklu, zdobywszy je wcześniej w Katarze i Holandii.

Dla nikogo nie było zaskoczeniem złoto w Czempionacie Ogierów Rocznych dla siwego Afreen Al Shaqab (D Mezyan – Siwar Al Shaqab / SMA Magic One) z Al Shaqab Stud. Przybył nad Tyber po piąte złoto i stolicę cezarów z nim opuścił. Jego największy rywal, gniady D Borkan (FA El Rasheem – D Ajayeb / RFI Farid) reprezentujący Dubai Arabian Horse Stud, po czempionacie do stajni wrócił ze srebrem. Zaskoczeniem natomiast był wybór brązowego medalisty – sędziowie zadecydowali, że najbardziej na trzecie miejsce zasłużył gniady Samir DA (HL El Ganador – Savannah OS / RFI Farid) z Danubius Arabians. W pierwszej klasie roczniaków był drugi po udanym występie, ale na GCAT był to jego debiut. Znany społeczności koni czystej krwi z Brugii i Ströhen, gdzie w tym roku sięgnął już po srebro i złoto, obecnie jest dumnym posiadaczem medali w każdym kolorze.

Napięcie towarzyszyło Czempionatowi Klaczy Młodszych, nie było bowiem do końca wiadomo, która z dwóch młodych klaczy opuści Rzym z medalem koloru złotego, a która koloru srebrnego. Wiadomo było jedynie, że walkę stoczą między sobą siwa D Najlah (D Seraj – Elle Flamenca / Ajman Moniscione) z Dubaju i kasztanka Shahbrys HVP (Royal Asad – Rebecca HVP / Magnum Chall HVP), hodowli Agropecuaria Vila Dos Pinheiros i własności Ajmal Stud. Pierwsza z nich była złotą medalistką z Abu Zabi i Valkenswaardu oraz srebrną z Dohy i Cannes. Druga z nich medal brązowy wygrywała w Dosze, Abu Zabi i Cannes, Valkenswaard opuściła ze srebrem, a Maskat ze złotem! Ostatecznie więcej sędziów wytypowało na złoto D Najlah. Brąz zaś trafił do siwej TM Bella (TM Itaipu – TM Fahdeelah / Shanghai E.A.), hodowli Jose Orlando & Teixeira Junior i własności Aljumail Stud. Warto zwrócić uwagę jak rozkładają się typy od sędziów na złoty medal w tym czempionacie. D Najlah i Shahbrys HVP silnie konkurują ze sobą, a o wygranej tak w Rzymie, jak i podczas poprzednich edycji GCAT decydują pojedyncze głosy.

W Czempionacie Ogierów Młodszych podobnie dwóch młodzieńców szło łeb w łeb: gniady dubajski D Shakhar (D Shakhat – D Shamkah / FA El Rasheem) i siwy Bandar Aljassimya (Picasso di Mar – Miznat Al Jassimya / Monther Al Nasser) z katarskiej Aljassimya Farm. Brąz w Dosze i Cannes, srebro w Abu Zabi, Maskacie i Valkenswaardzie, a na koniec złoto w Rzymie – tak potoczyły się losy ogierka D Shakhar. A jego rywal, złoty medalista GCAT z Dohy, Maskatu i Cannes musiał zadowolić się srebrem. Drugi z rzędu medal brązowy wygrał natomiast siwy Fajer AA (Shanghai E.A. – Fadwa AA / Fadi Al Shaqab) występujący w barwach rodzimej Ariela Arabians.

Swoje szóste złoto na Global Champions Arabians Tour 2024 zdobyła w Czempionacie Klaczy Starszych, nie bez kozery zwana niezwyciężoną, siwa AJ Kayya (AJ Kafu – Aja Caprice / EKS Alihandro) z Ajman Stud. Emiracka piękność jest jako jedyna posiadaczką równo 120 punktów w rankingu GCAT na 120 możliwych. Srebrny medal zwyciężyła absolutna weteranka pokazów Basandra Settimociello (Ajman Moniscione – MA Scarlet / Hadidi), hodowli Allevamento Settimocielo Marii Ferraroni i własności Ajman Stud. Wcześniej ta siwa klacz sięgała po brąz w Cannes i również srebro w Valkenswaardzie. Po czym największa niespodzianka dla polskiej części widowni na miejscu i online nastąpiła w chwili ogłoszenia laureatki brązowego medalu w tym czempionacie: również siwa D Leen! Do jej dekoracji wyszła obecna na miejscu bardzo wzruszona rodzina Dobrochny i Przemysława Wawrzyńczyków, właścicieli stadniny Lubochnia Arabians. Tak samo jak w przypadku Samira DA, to był debiut D Leen na GCAT, choć nie brakuje jej doświadczenia pokazowego. Rok temu jako klacz młodsza zdobyła srebrny medal podczas Pucharu Narodów w Aachen i złote medale w Sopocie, Palermo i Travagliato.

W Czempionacie Ogierów Starszych zobaczyliśmy wszystkich dziewięć ogierów, które wcześniej widzieliśmy w obydwu klasach. Najwięcej uwagi skupiało na siebie trzech dżentelmenów, którzy wcześniej tego dnia zrobili wokół siebie największy szum: Rhan Al Shahania (Marwan Al Shaqab – Jwaaher Al Shahania / FA El Rasheem), hodowli Al Shahania Stud i własności Shaikhi Reem Al Thani, Equiborn K.A. (QR Marc – Espadrilla / Monogramm), hodowli NV Zoutekreken i własności Budhen’s Stud, i E.S. Harir (AJ Dinar – TF Magnums Magic / Magnum Psyche), hodowli Sheikha Abdulli bin Majid Alqassemi i własności Al Saqran Stud. Każdy z nich jest weteranem kilku eventów spod znaku GCAT oraz wielu innych tytularnych pokazów. I choć złoto dla śnieżnobiałego Harira było dosyć oczywiste (raport mniejszości w postaci tylko jednego wskazania na Rhana), to wynik walki o medale srebrny i brązowy do końca nie był znany. Ostatecznie minimalną różnicą głosów srebro trafiło do Rhana, a brąz do Equiborna – w dużym stopniu dzięki wcześniej wspomnianemu wskazaniu na złoto.

Co na to rankingi?

Rankingi nam się zabetonowały. Brak ograniczeń w liczbie pokazów sprawiły, że czołówki rankingów koni od kilku edycji są praktycznie niezmienne. W rankingu pań miejscami drugim i trzecim zamieniły się D Najlah i D Nafayes.

Pierwsze cztery miejsca rankingu panów stoją w miejscu i okazuje się, że E.S. Harir ma obecnie nikłe już szanse na pierwsze miejsce, biorąc pod uwagę, że został jeden, ostatni odcinek GCAT… Do drugiego D Shakhara brakuje mu punktu (tak samo jak po Valkenswaard), a do pierwszego D Borkana nadal 5 punktów (o 3 mniej niż w lipcu). Dalsza część tego rankingu zmieniła się na korzyść Rhana Al Shahania i Bandara Aljassimya, ale to efekt nieobecności na pokazie Aesara Alwajba, Mushwasha Al Shaqab i AJ Kafu. Equiborn K.A. jak zamykał dziesiątkę, tak zamyka ją nadal pomimo świetnego występu!

Nie ma też szans na trzęsienie ziemi w rankingu prezenterów – prawie pewne jest, że pierwsza piątka pozostanie w takim kształcie już do zakończenia cyklu, a odpowiednik piłkarskiej Złotej Piłki trafi do włoskiego gwiazdora Paolo Capecciego.

Finał w Rijadzie

Europejskie rozgrywki Global Champions Arabians Tour dobiegły końca. Pozostając w piłkarskiej nomenklaturze, moglibyśmy zażartować, że za nami półfinały, a przed nami już tylko finał. Ostatnia odsłona GCAT, w sercu Królestwa Arabii Saudyjskiej, w mieście ogrodów, bo tyle znaczy arabskie Ar-Riyad, już za niecałe dwa miesiące. Już teraz możemy mieć pewność, że jak i w poprzednich arabskich odsłonach zobaczymy zupełnie nieznane Europejczykom odcienie kultury Półwyspu Arabskiego. Nasz europocentryzm osłabił nasze zmysły na uroki sztuki Bliskiego Wschodu, a GCAT pozwala je nam okryć na nowo, wyrywając je z okowów stereotypów i uprzedzeń. Wiemy już między innymi z Maskatu czy Dohy, jak niesamowite jest arabskie rękodzieło, jak bogate są kuchnie poszczególnych narodów, jak dumni mieszkańcy Półwyspu są ze swojej muzyki.

A konie? Konie będą jak dotąd na każdym z odcinków cyklu: apollińskie i seraficzne.