To było wspaniałe zakończenie sezonu przez Rasmy’ego Al Khalediah, którego portal polskiearaby.com wybrał Arabskim Koniem Roku 2025 w Polsce. W niedzielę w Pizie odniósł on efektowne zwycięstwo, bijąc o nos… swego towarzysza stajennego Wasmy’ego Al Khalediah. Oto relacja z tego wydarzenia zamieszczona na Facebooku przez Huberta Kuleszę, dyrektora Polska AKF Sp. z o.o,, która jest właścicielem obu koni.

– Czy można sobie wymarzyć wspanialsze zakończenie sezonu niż emocjonujący wyścig na pięknym torze San Rossore? Chyba można… gdyby Rasmy Al Khalediah i Wasmy Al Khalediah minęły metę „łeb w łeb” – a tak musieliśmy zadowolić się „tylko” pierwszym i drugim miejscem. Zabrakło dosłownie kilkunastu centymetrów. Rasmy Al Khalediah, którego wybitne dokonania dość szczegółowo opisywałem ostatnio, jeszcze bardziej wyśrubował swoje niezwykłe statystyki. To jego siedemnaste zwycięstwo w karierze i dziewiąte na poziomie Pattern. Po raz czwarty wygrywa w Pizie – trzykrotnie sięgał po nagrodę Tower of Pisa Cup – Listed (w roku 2021, 2024, 2025) oraz raz jako trzylatek w 2020 roku.

Tegoroczny bilans naszego podopiecznego jest równie imponujący – cztery wygrane, w tym Nagroda Cometa (kat. B); Nagroda Ofira (kat. A) ; Nagroda Europy (G3); Premio Tower of Pisa – Moutai Cup (Listed), do tego trzecie miejsce w niezwykle prestiżowym UAE President Cup w Sztokholmie, i mały wypadek przy pracy – piąte w Nagrodzie Porównawczej.

Wasmy Al Khalediah, który tylko nieznacznie odbiega swoimi dokonaniami od swojego stajennego kolegi, sezon miał równie udany. W swoich czterech startach wygrał dwukrotnie w Szwecji, w tym wysoko dotowany i wymagający UAE President Cup, a w niedzielę tylko nieznacznie przegrał w Pizie. W Polsce był trzeci w Nagrodzie Warsaw Traf Mile. Pozostaje jedynie ubolewać, że w polskim kalendarzu wyścigowym, mimo ponad 190 gonitw dla koni arabskich czystej krwi, jedynie jedna spełnia wymagania Wasmy’ego.

Warto odnotować, że dzisiejszy wyścig miał bardzo efektowną oprawę, za sprawą Organizatorów oraz Sponsora – chińskiego producenta nalewek Moutai.

W pięknym toskańskim słońcu i niezwykle malowniczej scenerii Toru San Rossore, całości dopełnił bardzo wysoki poziom rywalizacji, które obok podopiecznych AKF Stud zapewnili nasi liczni i bardzo mocni konkurenci. Brawo dla trenera Janusza Kozłowskiego i jego żony Katarzyny, ale również dla Carlo Fiocchi i Alessio Sattcie. Dziękuję – Marek Brezinie, Mateuszowi Kołodziejczykowi i Annie Potrzebowskiej – napisał Hubert Kulesza.

W niedzielę 16 listopada zakończył się sezon wyścigów konnych na Służewcu. Tak, jak w poprzednich latach, portal polskiearaby.com przyznał honorowe wyróżnienia za najlepsze osiągnięcia w rywalizacji koni czystej krwi arabskiej. Koniem Roku 2025 wybraliśmy ośmioletniego ogiera Rasmy’ego Al Khalediah, który w imponującym stylu wygrał dwie najważniejsze gonitwy kategorii A, o nagrody Ofira i Europy. Ponadto, w pierwszym dniu sezonu, w biegu o Nagrodę Cometa (kat. B), Rasmy pokonał po walce o łeb swego najgroźniejszego konkurenta, Fragnara. We wszystkich wymienionych wyścigach Rasmy’ego dosiadał wówczas jeszcze kandydat dżokejski Temur Kumbarek Uulu. 

Francuskiej hodowli Al Khalediah Stables Rasmy Al Khalediah (Nayef Al Khalidiah – Rajwa Al Khalediah po Tiwaig) to swoisty fenomen w historii koni arabskich trenowanych na Służewcu. Już jako trzylatek wygrał cztery gonitwy (trzy w Warszawie i jedną w Pizie). Czterokrotnie triumfował także w wieku czterech lat (dwa razy w Szwecji), a kolejnych sezonach zwyciężał: dwukrotnie (na Służewcu i w Szwecji), raz na Służewcu (2023), natomiast w poprzednim sezonie w Warszawie wygrał Porównawczą, a w Pizie Listed PA. Koń Roku 2025 jest własnością Polska AKF Sp. z o.o. Poprosiliśmy dyrektora Huberta Kuleszę o całościową ocenę występów koni własności Polska AKF w minionym sezonie.

– Dzięki Rasmy’emu już początek był obiecujący, a potem szło nam tylko lepiej. W sumie nasze konie wygrały 15 gonitw, łącznie z dwoma zwycięstwami Wasmy’ego w Szwecji. Kropkę na „i” postawiły w ostatnią niedzielę trzylatki Shami i Azzam Alkahalediah, odnosząc pierwsze wygrane w karierze. Wcześniej po dwa razy wygrywały inne trzylatki: Rawda Al Khalediah, Adon Al Khalediah i Agar Al Khalediah. Dziękuję za owocną współpracę z trenerami na Służewcu, oprócz Janusza Kozłowskiego, z Claudią Pawlak, Małgorzatą Łojek i Wiesławem Szymczukiem; na Partynicach z Marleną Stanisławską i Michałem Borkowskim oraz Cornelią Fraisl ze Strzegomia.

– Wasmy i Rasmy wystartują jeszcze w grudniu w Pizie. Prawdopodobnie będą się ścigać także w przyszłym roku, ale zadecyduje o tym ich kondycja zdrowotna i czy będą jeszcze miały chęć do rywalizacji na torze. Jeśli chodzi o młode konie, to niestety w latach 2023-2024 mieliśmy bardzo ograniczone zasoby hodowlane, więc w przyszłym sezonie będziemy biegać będą maksymalnie dwa nasze trzylatki – informuje Hubert Kulesza.

Arabskie kłopoty bogactwa w Stajni Nova

Tytuł Trenera Roku przyznaliśmy Januszowi Kozłowskiemu. Oprócz sukcesów Rasmy’ego, święcił on dwa triumfy Wasmy’ego Al Khalediah w Szwecji oraz aż cztery wygrane najlepszego trzylatka Ammasa, francuskiej hodowli Abdullaha Al Atiyah, własności Restauracji „Canwa II”, M. Wiśniewskiego i S. Wiśniewskiego. Po wygraniu w debiucie, następnie był trzeci (Nagroda Borka), ale w kolejnych startach (Europejczyka – kat. B), Białki (kat. A) i Sambora (kat.), świetnie przeprowadzony przez Antona Turgaeva, wygrywał po walce.

Ponadto bardzo dobrze biegał czterolatek Elnizo, hodowli Jana Głowackiego oraz własności P. Głowackiego i S. Szczepkowskiego. Wygrał dwie gonitwy, w tym prestiżową Nagrodę Janowa (Przychówku), jednak w najważniejszej próbie, w Derby, nie okazał się koniem „szczęśliwym”. Przez całą ostatnią prostą walczył z prowadzącym w dystansie Largo Winchem. Ostatecznie nie był w stanie go wyprzedzić. Po biegu Janusz Kozłowski i dżokej Szczepan Mazur, każdy z osobna, złożyli protesty do Komisji Technicznej, zarzucając E. Zamudinowi Uulu nieczystą jazdę, utrudniającą swobodne finiszowanie Elnizo. Sędziowie po trwających ok. pół godziny przesłuchaniach ogłosili, że zwycięzcą Derby został Elnizo, przesuwając Largo Wincha na drugie miejsce, karząc jednocześnie E. Zamudina zawieszeniem licencji na dwa miesiące.

Odwołanie do KO i zmiana werdyktu KT

Trenerka Largo Wincha, Kamila Urbańczyk, odwołała się do Komisji Odwoławczej, zwracając m.in uwagę, że KT ogłosiła wyrok, bez wysłuchania jej argumentów. Po dwóch tygodniach KO wydała ostateczny werdykt, przywracający Largo Wincha na pierwsze miejsce. Jednocześnie obniżyła karę jeźdźcowi o miesiąc. Czy sprawiedliwości stało się zadość? Nie jesteśmy od tego, żeby być arbitrem w tej drażliwej sprawie. Na pewno wywołała ona dyskomfort po jednej i drugiej stronie. Jak to niestety bywa w takich sytuacjach, najbardziej pokrzywdzeni zostali ci, którzy w totalizatorze postawili w grze z góry oraz zakładach łącznych: triplach, septymie i kwincie na Largo Wincha. Dodajmy na marginesie, że Largo Winch (No Risk Maury – Lilij Ann po Makfoul du Breuil), to drugi derbista Tomasza Mikołajczyka w jego dopiero kilkuletniej karierze hodowcy i właściciela. Pierwszym był w 2023 roku trenowany przez Sergeya Vasyutova Lex (Sartejano – Lilij Ann). Przy okazji dodajmy, że Tomasz Mikołajczyk wyhodował trzeciego konia od Lilij Ann, tym razem pod Dahessie – Lenoxa. Nie można wykluczyć, że on również będzie w przyszłym sezonie należał do krajowej czołówki derbowego rocznika, bowiem debiutując 18 października, pokonał mających za sobą już po cztery starty, Asara i Happy’ego Blue.

Francuski dublet w UAE President Cup Central European Arabian Derby

Najważniejszym, międzynarodowym wydarzeniem sezonu było włączenie przez organizatorów z Abu Zabi, rozgrywanego od 2021 roku wyścigu Derby Europy Centralnej, do światowego, wysoko dotowanego cyklu UAE President Cup 2025. Dzięki temu na ten wyścig przyjechały francuskie araby, mające na koncie bardzo dobre wyniki na tamtejszych torach. Ich właścicieli skusiły stosunkowo wysokie nagrody, najwyższe w historii wyścigów na Służewcu! Wystarczy powiedzieć, że pula w tej gonitwie wyniosła 616 500 zł (308 250 – 123 300 – 92 475 – 61 650 i 30 825 zł), natomiast w najwyżej jak do tej pory dotowanej Westminster Wielkiej Warszawskiej – Listed (ka. A): 520 000 (260 000 – 104 0000 – 78 000 – 52 000 – 26 000 zł)! Faworytem był siwy Haseef, trenowany przez D. de Watriganta, z dżokejem J.B. Eyquem w siodle. Płacono za niego w totalizatorze zwyczajnym ponad 3:1 (15,70). Natomiast drugi z „francuzów”, Katrain de Ghazal, miał nieoczekiwanie dopiero trzecie notowania (35,50).

Z koni francuskich trenowanych w Polsce, publiczność liczyła najbardziej na trenowanego przez Cornelię Fraisl Darcknesa Al Ashai (27,90). Czwarte notowania miał dobrze znany polskiej publiczności niderlandzki Power Bolt (35,90), którego w wieku trzech lat trenował we Wrocławiu Michał Borkowski. W tym roku jego hodowczyni, K. R. van den Bos, przygotowywała go u siebie w stadninie. Miesiąc wcześniej, podczas Dnia Arabskiego zanotował on bardzo dobry występ na Służewcu w Traf Warsaw Mile, zajmując drugie miejsce za Lindahlsem Anakinem.  Faworyt Haseef wygrał  pewnie z przewagą 2,5 długości, w bardzo dobrym czasie 2’12,8″, tylko o 0,3 sekundy gorszym od wyśrubowanego rekordu służewieckiego toru, ustanowionego w ub. sezonie przez francuskiego Bahwana, podopiecznego C. Fraisl.  Natomiast Power Bolt, który dyktował mocne tempo w dystansie bliski był sprawienia niespodzianki. Ostatecznie był trzeci, tylko o szyję za Katrainem de Ghazal. Peleton finiszował o ponad 11 długości za zwycięzcą. Czwarte miejsce zajęła nieoczekiwanie Menwaal Al Shahania (137 zł), a piąte, ostatnie płatne, wywalczył Elevation Al Maury (43,90). Darckness Al Ashai nie wytrzymał mocnego tempa i był dopiero 11.

Sensacyjne rozstrzygnięcie w Porównawczej

Jak już informowaliśmy szerzej w poprzedniej relacji, do sensacji doszło w gonitwie o Nagrodę Porównawczą, w której porażki doznały konie faworyzowane Rasmy Al Kahlediah i Fragnar (odpowiednio 5 i 4 miejsca), a jako pierwsze metę osiągnęły dwa francuskie konie trenera Andrzeja Laskowskiego, Love Me de la Cere (hod. F. Poli, wł. M.A.M Teeka) i Menwall Al Shahania (hod. Al Shahania Stud, wł.Haifi Ali Alhaifi). Trzecie miejsce zajął trenowany i dosiadany przez Sergeya Vasyutova Nimrod. Zwycięskiego konia dosiadał Dastan Sabatbekov.

Stajnia Vasyutova rośnie w siłę!

Sergey Vasyutov prowadził w tym roku stajnię liczącą już kilkanaście koni arabskich.  Osiągnęła ona bardzo dobry wynik – 17 zwycięstw. Wyróżniły się dwa czteroletnie francuskie ogiery: Ksar de l’Ardus (3 wygrane), Al Dhahabi (2), polskie klacze Glossy Gwen  (hod: B. Kłoczko, wł. P. Piotrowski – 2 ) i Orkama (hod. i wł. Jan Głowacki – 2) oraz po jednym Baleegh, Fair Play RP, Sultan KB, Madeeha Al Shahania, Super Story TR, Wieczorynka, Asswan  i Winter.

Pozostałe konie, które się wyróżniły

Drugie miejsce w hierarchii koni pięcioletnich i starszych należy przyznać podopiecznemu młodej trenerki Claudii Pawlak, duńskiemu wałachowi Lindahls Anakinowi, hodowli oraz własności A. Lindahl. Po słabszym ubiegłym sezonie, w 2025 roku wspaniale się odrodził. Wygrał pod Konradem Mazurem aż trzy gonitwy, w tym dwie kategorii A, Traf Warsaw Mile i Michałowa oraz był drugi w Ofira i Figaro. Szczególnie zaimponował walecznością w Traf Warsaw Mile, pokonując nie tylko bitego faworyta Wasmy’ego Al Khalediah, ale także groźnego, wspomnianego również wyżej Power Bolta. Z młodych koni tej ambitnej trenerki wyróżnił się Agar Al Kahlediah, własności AKF Polska, który wygrał dwie gonitwy, w tym Nagrodę Baska (kat. B).

Wysoką formę przez cały sezon utrzymywał także podopieczny trenera Adama Wyrzyka, wspomniany już wyżej Fragnar, hodowli oraz własności Moniki Stelmaszczyk. Należy mu przyznać trzecie miejsce w hierarchii koni pięcioletnich i starszych. Wygrał trzy gonitwy kategorii B: Bandosa, Figaro i Wielkiego Szlema oraz był drugi w Cometa. Swoiste wejście smoka miał podopieczny Cornelii Fraisl, czteroletni, wspomniany już francuski wałach Darckness Al Ashai, własności Sławomira Pegzy. Wygrał on najpierw trzy gonitwy z rzędu, by następnie po nieudanym występie w UAE Derby, odnieść w październiku czwarte grupowe zwycięstwo.

Wypada też zwrócić uwagę na Addaga, trzylatka hodowli i własności Andrzeja Urbanowskiego. Wygrał on trzy gonitwy, w tym nagrody kat. B, Europejczyka i Amuratha, oraz był drugi nieznacznie (o szyję) po walce z Ammasem w Sambora. Trzecie miejsce w tym wyścigu zajęła trenowana przez Małgorzatę Łojek Arima, hodowli oraz własności Zbigniewa Górskiego. Wygrała ona dwa wyścigi, w tym Nagrodę Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich (kat. B).

W wyścigach pod patronatem KOWR (specjalnych) żaden z koni specjalnie się nie wyróżnił. Jedyną nagrodę kategorii B o Nagrodę Wiliama wygrał trenowany przez D. Bonarchuka Frego Pero, hodowli L. Staniszewskiej i własności K. i L. Staniszewskich. Pomysł osobnej rywalizacji wyścigowej koni trzyletnich, hodowanych głównie do pokazów ma sens, ale jeśliby ich właściciele chcieli, żeby ścigały się także w wieku 4 lat i wyżej, musiałyby rywalizować w gonitwach PASB lub otwartych, w których ich szanse zajęcia czwartych-piątych miejsc mają znikome.

„Deszcze niespokojne”, padające w czwartek i piątek, i w dzień, i w nocy, miały znaczący wpływ na przebieg oraz wyniki gonitw rozegranych na Służewcu. W sobotę tor był ciężki (5,2), a w niedzielę mocno elastyczny (4,8). W głównym arabskim wyścigu dwudniówki (25-26 X), Nagrodzie Porównawczej, doszło do sensacyjnego rozstrzygnięcia. Wielki faworyt, zwycięzca ubiegłorocznej edycji tej nagrody Rasmy Al Khalediah (w zakładzie pojedynczym 8,30 za stawkę 5 zł), który „w ręku” wygrywał z przewagą kilku długości nagrody Ofira (28.06) i Europy (24.08), tym razem nie zaistniał w walce o wygraną podczas ostatniej najszybszej ćwiartki (34,4). Efektowne zwycięstwo odniósł pod dżokejem Dastanem Sababetkowem, trenowany przez Andrzeja Laskowskiego Love Me de la Cere (Al Mouwaffak – Safira du Paon po Akbar) – 71,30, a w walce o drugie miejsce podopieczna tego trenera Menwall Al Shahania (99,80), dosiadana przez Kamila Grzybowskiego, pokonała Nimroda (77,30). Jako czwarty osiągnął celownik Fragnar (27,00), Rasmy był dopiero piąty!

Za „całą oborę” Laskowskiego płacono 246,80 za stawkę 3 zł, a zakładu trójki nikt nie trafił. Już po piątej gonitwie było wiadomo, że septyma (zwycięskie konie w gonitwach I-VII) nie będzie trafiona. Jej piąta kumulacja (w puli będzie prawdopodobnie 80 – 100 tysięcy zł) rozegrana zostanie w niedzielę, 2 listopada. Ostatecznie po raz czwarty nie została trafiona także kwinta (od gon. III do VII), co zapowiada wielkie emocje w totalizatorze!

Powrócił, by znów zwyciężyć

Historia zwycięzcy Nagrody Porównawczej 2025 jest bardzo ciekawa. Ten wyhodowany przez F. Poli, kasztanowaty ogier własności M.A.M. Teeka, w wieku trzech lat trafił do stajni Andrzeja Laskowskiego. Biegał bardzo dobrze (dwa zwycięstwa, jedno drugie miejsce, oraz jedna dyskwalifikacja z pierwszego miejsca po pozytywnym teście dopingowym). Po sezonie został zabrany do Francji i tam wiosną wystartował dwukrotnie. Zajmował dalsze miejsca, ale w mocnych stawkach, więc właściciel postanowił wrócić do „tej samej rzeki”, czyli stajni Laskowskiego. Love Me de la Cere przybył na Służewiec pod koniec czerwca i po miesiącu miał wystartować w biegu o Nagrodę Figaro (2400 m), jednak występ nie doszedł do skutku, gdyż z Francji nie nadeszły odpowiednie dokumenty. W rezultacie po raz pierwszy wystartował w wyścigu o Nagrodę Europy (2600 m) i zajął bardzo dobre trzecie miejsce, o szyję za holenderską Bayesą. W kolejnym występie (UAE President Cup Central European – 2000 m), rozegranym od startu w bardzo mocnym tempie: 2’12,8″ (33,6-33,4-33,1–32,7), finiszował jako szósty.

– To było za krótko dla niego, ale poza tym niewiele stracił do koni trenowanych na Służewcu. Był o 0,75 dł. za Menwaal Al Shahanią i 0,5 dł. za Elevation Al Maury. On dysponuje sporą szybkością, podobnie jak klacz, więc po cichu liczyłem, że jeśli w Porównawczej dojdzie do szybkiej końcówki, oba moje konie mogą być w rozgrywce – mówi trener Laskowski.

– Ponieważ brakowało w tym wyścigu klasycznego lidera, który by narzucił mocne tempo, założyłem, że żaden z faworyzowanych koni nie będzie rwał się do prowadzenia. I tak było. Przez chwilę po starcie prowadził Love Me de la Cere, ale zaraz zmienił go Elevation Al Maury. Tempo było zaledwie średnie i do ostatniej prostej kolejność na czele stawki się nie zmieniła. Po wyjściu na prostą mój podopieczny zaatakował jako pierwszy, szybko uzyskał dwie długości przewagi i następnie ją powiększał. Próbowały go środkiem pola ścigać Rasmy i Nimrod, a najbliżej publiczności, po najbardziej sprzyjającej tego dnia nawierzchni toru rozpędzały się Fragnar i Menwaal Al Shahania. Nasza kobyła nabrała w końcówce takiego szwungu, że gdyby było 200 m dalej, mogłaby się dobrać do skóry ogierowi. Ale i tak byłem wdzięczny losowi za tę furę szczęścia. Co prawda oba nasze konie były bardzo dobrze przygotowane do tego wyścigu, jednak zdaję sobie sprawę, że był to w dużej mierze sukces taktyczny. Wykorzystaliśmy sprzyjające warunki pogodowe, a dżokeje spisali się na medal. Wypada dodać, że odległości na mecie pomiędzy pierwszą piątką, mając na uwadze mocno elastyczny tor, nie były wcale duże – podsumowuje trener.

Przypomnijmy, że Andrzej Laskowski, który nadal bierze udział w codziennej, treningowej robocie, ma dobrą rękę nie tylko do francuskich, ale także polskich arabów. Wyhodowany przez Leszka Kowala Alladyn wygrał Derby w 2015 roku, a ten sukces powtórzył siedem lat później Han Rastaban, który zdobył także Nagrodę Europy.  Oba zostały wybrane Arabskimi Końmi Roku! Sezon 2022 był dla Laskowskiego niezwykle udany, gdyż oprócz fetowania sukcesów Hana Rastabana, został wybrany Hodowcą Roku za osiągnięcia folbluta Neverland (wygrał Nagrodę Otwarcia i Prezesa Totalizatora Sportowego).

Nagroda Porównawcza – Listed PA (kat. A)

1. Love Me de la Cere (FR) dż. D.Sabatbekov (59.0) nr 3
2. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 7
3. Nimrod (IT) dż. S.Vasyutov (62.0) 9
4. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 5
5. Rasmy Al Khalediah (FR) dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) 2
6. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 4
7. Elevation Al Maury (FR) dż. S.Abaev (59.0) 6
8. Zaram (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (57.0) 1
Wycofany: Lightning Thunder (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (62.0) 8

2400 m: 2’58,7” (33,8-37,2-36,9-36,4-34,4).
Temperatura: 13°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: wysyłany.
Odległości: 3½-1¼-kr.łeb-2-2½-1¼-daleko (25).
Stan tor: mocno elastyczny(4,8)

Adam Wyrzyk perfekcyjnie wylicytował Wielkiego Szlema

Dwa tygodnie przed Porównawczą odbyła się gonitwa o Nagrodę Wielkiego Szlema (3000 m). Rozegrały ją koncertowo dwa ogiery ze stajni Adama Wyrzyka, 4-letni Harry Blue i pięcioletni Fragnar, który przed rokiem wygrał Nagrodę Janowa, był trzeci w Derby, oraz odniósł pod córką trenera, Joanną Wyrzyk, wspaniałe zwycięstwo w biegu o Nagrodę Michałowa (2800 m) w rekordowym czasie 3’14,0″. Wyrzyk zawsze twierdził, że koń ten potrzebuje dłuższego okresu regeneracji pomiędzy kolejnymi startami. Nie zawsze jednak kalendarz gonitw na to pozwala. Być może dlatego Fragnar, startując zaledwie po dwóch tygodniach w Porównawczej, nie mógł sprostać bardziej wypoczętym rywalom. Natomiast w Wielkim Szlemie, po trzech tygodniach, miał praktycznie do bicia tylko drugiego konia ze stajni Wyrzyka, czwartego w Derby Harry’ego Blue. Czterolatek podyktował, równe solidne tempo na torze mocno elastycznym i wbiegł na prostą finiszową z przewagą kilku długości. Dopiero wtedy ruszył w pogoń dosiadany przez Stefano Murę Fragnar i na 200 m przed metą doścignął uciekiniera, osiągając w celowniku 4 długości przewagi. Jako trzeci, ze stratą 14 dł. niespodziewanie finiszował 9-letni Hamal, który wyprzedził drugiego w Derby Elnizo aż o 10 długości. Fragnar został wyhodowany przez Monikę Stelamszczyk i jest jej własnością.

Nagroda Wielkiego Szlema – (kat. B)

1. Fragnar dż. S.Mura (65.0) 1
2. Harry Blue pr.dż. M.Zholchubekov (59.0) 4
3. Hamal dż. T.Kumarbek Uulu (59.0) 2
4. Elnizo dż. S.Abaev (62.0) 5
5. Orfea dż. D.Sabatbekov (60.0) 6
6. Azzam Al Khalediah dż. A.Reznikov (60.0) 7
7. Cewasz st.u. A.Gil (56.0) 8
Wycofany: Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (62.0) 3

3000: 3’40,6″ (36,9-36,6-36,4-35,6-36,2-38,9).
Temperatura: 14°C, pochmurno.
Styl: wysyłany.
Odległości: 4-14-10-8-daleko (65)-18.
Stan toru: mocno elastyczny (4,2).

Ammas najlepszym trzylatkiem

Miano najlepszego trzylatka uzyskał trenowany przez Janusza Kozłowskiego Ammas, hodowli Abdullaha Al Attiyah, własności Restauracji „Canwa II”, M. Wiśniewskiego i S. Wiśniewskiego, który w pięciu startach odniósł cztery zwycięstwa, w tym dwa kategorii A, Białki i Sambora. O pierwszeństwo francuski Ammas rywalizował przede wszystkim z polskim Addagiem, hodowli oraz własności Andrzeja Urbanowskiego, który jest również trenerem swoich koni. Addag w sześciu startach był trzykrotnie pierwszy, dwukrotnie drugi i raz trzeci.

Przed gonitwą o Nagrodę Sambora spore szanse były przyznawane także Arimie, która wygrała łatwo Nagrodę Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich, w czasie o 4,6 sekund (2’17’5) lepszym od wyniku Ammasa (2’22,1), uzyskanego w Białki na tym samym torze (3,5). Jednak, co innego wygrać tylko w gronie klaczy, po mocnym tempie w dystansie, a co innego walczyć z mocnymi ogierami w wyścigu na końcówkę. Arima poprowadziła wolno (17,6-37,4, 40,4, 36,4) i podczas bardzo szybkiego finiszu (33,4) nie była w stanie podjąć walki z ogierami, które zażarcie walczyły do samego celownika. Ostatecznie o szyję zwyciężył Ammas, dosiadany przez Antona Turgaeva, natomiast Arima straciła do  rywali 5 długości. Arima i Addag, to konie, które najprawdopodobniej będą rywalizować w przyszłorocznym wyścigu Derby.

Nagroda Sambora – (kat. A)

1. Ammas (FR) dż. A.Turgaev (58.0) 5
2. Addag dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 1
3. Arima dż. S.Mura (56.0) 3
4. Wagi (FR) dż. S.Abaev (58.0) 4
5. Mandat k.dż. T.Kumarbek Uulu (58.0) 2

2200: 2’45,1″ (17,6-37,4-40,4-36,4-33,3).
Temperatura: 15°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: po walce.
Odległości: szyja-5-10-13.
Stan toru: elastyczny (4,0).

Wyścigi w niedzielę 2 listopada

Kolejny dzień wyścigowy, to niedziela 2 listopada. Rozegranych zostanie 9 gonitw. Pierwsza bomba pójdzie w górę o godz. 10.30, a ostatnia o 14.30. W biegu o Nagrodę Geparda (4 l. i starsze, I gr., 1800 m) faworytem będzie zapewne podopieczny Cornelii Fraisl, wałach Darckness Al Ashai. Jednak stawka rywali jest bardzo mocna: Salsabil II, Ben Mark, Ksar de l’Ardus, Al Dhahabi i Wally. Trochę słabsze wydają się Mahsoub, Kasanowa i Mgheta.

Tekst i zdjęcia: Polski Związek Hodowców Koni Arabskich

Minęły już trzy lata, odkąd Polski Związek Hodowców Koni Arabskich – pod nowym kierownictwem – wpadł na pomysł pod tytułem „stawiamy na edukację i rozwój polskich hodowców koni arabskich”. Rok później odbyło się pierwsze seminarium organizowane przez PZHKA, a w kolejnym roku następne. Niedawno skończyliśmy pisać „Rozdział 3” naszej noweli o edukacji i jesteśmy ponad wszelką wątpliwość pewni, że obraliśmy przed laty właściwy kierunek. Nasze seminaria i kursy przyciągają nie tylko polskich hodowców i miłośników koni czystej krwi arabskiej, lecz także z całego (w zasadzie) świata. Brzmi ciekawie, nieprawdaż? I w rzeczy samej tak właśnie jest!

W zeszłym roku pisaliśmy, że w ostatnich latach wiele zmieniło się w świecie polskich koni arabskich, i mieliśmy rację. Po wyborze nowego Zarządu PZHKA, ponownie zaczęliśmy się rozwijać i od tamtej pory regularnie pozyskujemy nowych członków. Jednocześnie nieustannie podbijamy nowe pola aktywności – odważnie, jak bowiem głosi pewne powiedzenie: „kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana”. Status organizacji pożytku publicznego (OPP) bardzo nam w realizacji naszej misji pomaga. Jakby nie patrzeć, pod koniec 2023 r. Związek zyskał możliwość korzystania z odpisów od podatków i bezpłatny dostęp do mediów publicznych. To z kolei sprawiło, że nasza działalność edukacyjna i charytatywna okazała się przysłowiową „bułką z masłem”. Ale żarty na bok, ponieważ traktujemy zarówno naszą działalność charytatywną, jak i misję edukacyjną niezwykle poważnie. Można śmiało powiedzieć, że to nasze powołanie.

Ćwierć miliona powodów

Słowo „milion” zawsze wzbudza niemałe zainteresowanie, czyż nie? Nasza przyjaciółka i członkini, Jolanta Gębka, podsumowała latem trzy aukcje stanówek, które do tej pory z sukcesem przeprowadziliśmy podczas All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie – pokazu wcześniej znanego jako Ogólnopolski Czempionat Koni Arabskich, który wskrzesiliśmy po pandemii. Każdorazowo nasze aukcje mają ten sam cel: pomoc dzieciom i młodzieży z domów dziecka i placówek opiekuńczych.

Podczas naszej pierwszej aukcji dla Przyjaznego Domu, zebranie 17.250€ zajęło nam zaledwie pół godziny. Po pokazie nasi członkowie, Rodzina Rzepków, właściciele stadniny koni Klikowa Arabians, zaprosili dzieci do swoich stajni, by pokazać im konie arabskie z bliska. W zeszłym roku, podczas drugiej aukcji, zebraliśmy 20.500€ dla Słonecznego Domu. W tym roku zebraliśmy 21.000€ dla Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej im. Janusza Korczaka. Każda z nich jest lokalną instytucją, która opiekuje się dziećmi, które najbardziej potrzebują naszej pomocy. Zamierzamy kontynuować nasze wysiłki na ten cel, bo wystarczy zsumować to, co zebraliśmy dla dzieci i młodzieży, jak to właśnie latem zrobiła Jola, a otrzymamy imponującą kwotę ćwierć miliona złotych! Całość tych środków jest przeznaczona bezpośrednio na pomoc najmłodszym pokoleniom, aby było im łatwiej w dorosłym życiu. Weźmy też pod uwagę fakt, że duża część tych środków jest przeznaczana na ich dobrą edukację.

Uczyć się? Lubimy bardzo!

Nasze pierwsze seminarium dla hodowców miało miejsce jesienią roku 2023, mniej więcej trzy miesiące po pierwszej tarnowskiej edycji All-Polish Arabian Horse Championship. Jednym z sędziów na tym pokazie była Bérengère Fayt z Faber Arabians, hodowczyni i sędzia z ogromną wiedzą o koniach arabskich. Chętnie dzieliła się swoim doświadczeniem i pasją z polskimi hodowcami, którzy spotkali się z nią w Stadninie Koni Arabskich Grabów nad Pilicą. To był nasz pierwszy kurs i wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, czego ludzie najbardziej pragną i potrzebują, mimo że wszyscy jesteśmy związani z tą branżą przez większość życia! Mimo to czuliśmy się jak pionierzy przemierzający prerię, mknący w nieznane, otwierając tym samym nowy rozdział w historii naszego Związku.

Kurs Sędziowski i DC połączony z Seminarium Hodowlanym, na którym wykładowcami byli Bérengère, Tomasz Tarczyński, Farhang Fazeli i Mariusz Liśkiewicz, to był wielki tryumf. Kilka osób, które brały w nim udział, sędziuje konie, inni wybrali ścieżkę członków komisji dyscyplinarnych – a my jesteśmy z nich dumni. W każdym razie, skoro udało nam się przetrzeć szlaki, czym prędzej należało „kuć żelazo, póki gorące”.

Kolejnym etapem był kurs ujeżdżenia wiosną 2024 r. O poprowadzenie tego kursu poprosiliśmy Agnieszkę Kolek-Kowieską, absolwentkę Stadniny Koni Janów Podlaski. To utalentowana sportswoman, która ma na swoim koncie niemało nagród i wyróżnień. Nasze zaproszenie chętnie przyjęła i przez weekend wtajemniczała grupę młodych amazonek w arkana ujeżdżenia. Niektóre z jej uczennic mogliśmy później zobaczyć na Sportowych Mistrzostwach Europy Koni Arabskich w Wiener Neustadt czy na Pucharze Narodów w Akwizgranie. Edukacja prowadzi do zwycięstwa.

Następnie odbył się kurs ECAHO DC, który poprzedzał All-Polish Arabian Horse Championship 2024. Wykładowcami byli Janet Court i Nils Ismer, a dla Związku było to pierwsze iście międzynarodowe wydarzenie szkoleniowe. Mieliśmy studentów nie tylko z Polski, ale także z Włoch, Danii, a nawet Kuwejtu i Australii! Tym razem jednak kurs był o wiele bardziej złożony i wymagający, ponieważ część praktyczna trwała dwa dni. Zgadza się: dwa dni w palącym słońcu, pracując jako uczniowie Janet i Nilsa, a także Farhanga, który dołączył do nich, aby pomóc im zapanować nad ogromną grupą „czeladników”. Mieliśmy jednakowoż ogromną satysfakcję, gdy Janet wypowiedziała dwa magiczne słowa z szerokim uśmiechem na twarzy: „Wszyscy zdali”.

Arena krajowa to za mało

Co logiczne, musieliśmy podnieść sobie poprzeczkę i zintensyfikować naszą działalność. News, że organizowaliśmy międzynarodowe kursy dla hodowców i profesjonalistów pracujących w branży koni czystej krwi, szybko przekroczył granice Polski, docierając do najdalszych zakątków świata. Widząc w tym ogromną szansę dla naszego Związku, ogłosiliśmy nasz pierwszy „Kurs Sędziowski i Seminarium Hodowlane” w Klikowa Arabians Stud. Mieliśmy 25 studentów z całej Polski, a także z Iranu i Szwecji. To były dwa bardzo intensywne dni, wypełnione tak dużą ilością wiedzy, że do nauki siadaliśmy wcześnie rano, a notatniki odkładaliśmy dopiero późnym wieczorem. Imponujący był również zestaw wykładowców i instruktorów: Scott Benjamin, Allan Preston, Kathleen Ohlsson, Antonia Bautista, Łukasz Goździalski i Tomasz Tarczyński.

Był to bez wątpienia „szalony eksperyment”, gdyż nie zdarza się zbyt często, by aż sześciu wykładowców wspólnie rozkładało konie czystej krwi na czynniki pierwsze. Ale formuła zażarła, a skoro zażarła, to po co ją zmieniać?! Ulepszyć, dopracowywać i powtórzyć – taką ścieżkę obraliśmy i rok później spotkaliśmy się ponownie u Rodziny Rzepków. Ponownie było sześciu wykładowców i spędziliśmy kolejny weekend, chłonąc tyle wiedzy, ile tylko się dało. Oczywiście lista ekspertów była nie mniej imponująca niż rok wcześniej: Anna Stojanowska, Scott Benjamin, Jennifer Dhombre, Allan Preston, Łukasz Goździalski i Tomasz Tarczyński. A nasi studenci – powtarzamy się niczym zdarty winyl: ponownie – byli nie tylko z Polski. Łatwo to wytłumaczyć. Polska to globalny ośrodek hodowli koni arabskich, nic więc dziwnego, że w tym roku mieliśmy studentów z Rumunii czy Szwecji, ale także z Kuwejtu i… Wenezueli!

A tegoroczny program nauczania? Podobnie jak w zeszłym roku, zaczęliśmy od spraw najbardziej elementarnych, sięgając 50 milionów lat wstecz aż do czasów Eohippusa, zamieszkującego lasy proto-konika wielkości dorodnego lisa, albo jak kto woli „pso-konia”, jak nazwał go Scott Benjamin. Omówiliśmy podstawy anatomii współczesnych koni, szczegółowo analizując kolejno wszystkie główne części ciała, niekiedy do bólu, a nasi słuchacze nie przestawali zadawać pytania. Omówiliśmy typ czystej krwi arabskiej, jak i gdzie ewoluowała ta majestatyczna rasa, najczęstsze i najpowszechniejsze wady postawy, zwyrodnienia, niektóre z najsłynniejszych arabów, które podbijały światowe areny pokazów w ciągu ostatnich kilku dekad, ale także sposób oceny i punktowania koni, na co zwracać uwagę i dlaczego, a także etykę i genetykę. Gdybyśmy powiedzieli „mieliśmy wystarczająco dużo czasu, aby odpowiedzieć na wszystkie pytania”, byłoby to wierutne kłamstwo, ponieważ nasi studenci pytań mieli aż nadto i nie wahali się zadawać je nawet podczas lunchu, kolacji czy w przerwach…

Kiedy wszyscy nasi uczniowie, w tym przyszli sędziowie (trzymamy kciuki!), opanowali już wiedzę teoretyczną, nadeszła część praktyczna. Nasi instruktorzy skrupulatnie i szczegółowo pomagali im analizować konie, które Rodzina Rzepków wyprowadziła ze swoich stajni. Każdy musiał odpowiadać na pytania wykładowców o nogi, zad, kłąb, kopyta i ruch. I choć nie były to podchwytliwe pytania, wcale nie były łatwe. Bo ktokolwiek myślał, że sędziowanie jest proste, był – bądźmy szczerzy – w srogim błędzie. Po zaaranżowanej klasie odbył się zaaranżowany czempionat, a wszystko po to, by dokładniej przemaglować studentów i sprawdzić ich wiedzę. Następnie musieli zwrócić wykładowcom swoje arkusze sędziowskie. Co więcej, egzaminy były w tym roku nie tylko pisemne, ale i ustne! Jak wspomnieliśmy na początku, do naszej misji edukacyjnej podchodzimy niezwykle poważnie. Miesiąc później możemy się pochwalić i radować, bo wszystko wskazuje na to, że w przyszłym roku na pokazach afiliowanych przy ECAHO będziemy mieli kolejnych nowych sędziów odbywających swoje probacje, a zatem… gratulacje!

Nie w naszym stylu spocząć na laurach

Edukacja niezmiennie pozostaje jednym z najważniejszych celów statutowych Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich. Dostrzegamy nienasycony głód wiedzy i widzimy, że granice państwowe czy język nie mają tu znaczenia. Ponadto mamy ogromne szczęście, że jesteśmy w samym epicentrum nauki o arabach. W końcu Polska jest jedną ze światowych stolic koni czystej krwi, a polska hodowla nie przestaje się cieszyć uznaniem i estymą. Dlatego już teraz zobowiązujemy się kontynuować naszą misję, a w roku 2026 rozpoczniemy pisanie „Rozdziału 4”. Zapraszamy wszystkich – niezależnie od tego, skąd jesteście, dołączcie do nas i razem z nami zdobywajcie nową wiedzę i umiejętności. Bo nawet najlepsze podcasty czy filmiki nie zastąpią kursu na żywo, podczas którego można swobodnie konwersować z nauczycielami, innymi hodowcami i miłośnikami arabów. Sprawa jest prosta. Pytanie „Czy warto wziąć udział w takim kursie?” nie ma sensu. Właściwym pytaniem jest „Jak można sobie taki kurs odpuścić?”

Stało się tak, jak powszechnie przewidywano. Włączenie przez organizatorów z Abu Zabi, rozgrywanego od 2021 roku wyścigu Derby Europy Centralnej, do światowego, wysoko dotowanego cyklu UAE President Cup 2025, spowodowało, że po raz pierwszy na ten wyścig przyjechały francuskie araby, mające na koncie dobre wyniki na tamtejszych torach. Ich właścicieli skusiły stosunkowo wysokie nagrody, najwyższe w historii wyścigów na Służewcu! Dość powiedzieć, że pula w tej gonitwie wyniosła 616 500 zł (308 250 – 123 300 – 92 475 – 61 650 i 30 825 zł, natomiast w najwyżej jak do tej pory dotowanej Westminster Wielkiej Warszawskiej – Listed (ka. A): 520 000 (260 000 – 104 0000 – 78 000 – 52 000 – 26 000 zł)!

Jedynie niderlandzki Power Bolt postawił się „francuzom”

Faworytem fachowców, jak również publiczności, był siwy Haseef, trenowany przez D. de Watriganta, z dżokejem J.B. Eyquem w siodle. Koń ten w ostatnich trzech startach był dwukrotnie pierwszy i raz drugi (o łeb). Płacono za niego w totalizatorze zwyczajnym ponad 3:1 (15,70). Natomiast drugi z „francuzów”, Katrain de Ghazal, miał nieoczekiwanie dopiero trzecie notowania (35,50).

Z koni francuskich trenowanych w Polsce, publiczność liczyła najbardziej na trenowanego przez Cornelię Fraisl Darcknesa Al Ashai (27,90). Czwarte notowania miał dobrze znany polskiej publiczności niderlandzki Power Bolt (35,90), który w wieku trzech lat był trenowany we Wrocławiu przez Michała Borkowskiego. Wygrał dwa wyścigi, w tym Nagrodę Dragona (kat. B), oraz był drugi w gonitwach kategorii A (Białki i Sambora). W tym roku jego hodowczyni, K. R. van den Bos, przygotowywała go u siebie w stadninie. Przed miesiącem zanotował on bardzo dobry występ na Służewcu w Traf Warsaw Mile, zajmując drugie miejsce za Lindahlsem Anakinem.

Power Bolt, własności Rafała Płatka, okazał się cichym bohaterem wyścigu i niewiele brakowało, by przedzielił francuskie „smoki”. Podyktował zaraz po starcie niezwykle mocne tempo i walczył dzielnie do samego celownika, ulegając Katrain de Ghazalowi jedynie o szyję. Faworyt Haseef finiszował pewnie z przewagą 2,5 długości, w bardzo dobrym czasie 2’12,8″, tylko o 0,3 sekundy gorszym od wyśrubowanego rekordu służewieckiego toru, ustanowionego w ub. sezonie przez francuskiego Bahwana, podopiecznego C. Fraisl. Peleton finiszował o ponad 11 długości za zwycięzcą. Czwarte miejsce zajęła nieoczekiwanie Menwaal Al Shahania (137 zł), a piąte, ostatnie płatne miejsce, wywalczył Elevation Al Maury (43,90). Darckness Al Ashai nie wytrzymał mocnego tempa i był dopiero 11.

UAE President Cup Central European Arabian Derby – Grupa 3 PA (kat. A)

1. Haseef (FR) dż. F.Bughanaim (59.0) nr 14
2. Katrain de Ghazal (FR) dż. M.Forest (59.0) 3
3. Power Bolt (FR) dż. B.Marie (59.0) 2
4. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 4
5. Elevation Al Maury (FR) k.dż. T.Roman (59.0) 9
6. Love Me de la Cere (FR) dż. S.Mazur (59.0) 6
7. Wally dż. A.Turgaev (59.0) 1
8. Lord de Bozouls (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 11
9. Mahsoub (FR) k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 8
10. Al Dhahabi (FR) dż. S.Vasyutov (59.0) 5
11. Darckness Al Ashai (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 7
12. Elnizo dż. S.Abaev (59.0) 12
13. Moshakes Al Shahania (FR) dż. K.Mazur (59.0) 15
14. Fajeed Ibn Majeed (SI) dż. S.Mura (59.0) 13
Wycofany: Buhoor (FR) dż. G.Guedj-Gay (57.0) 10

2000 m:2’12,8” (33,6-33,4-33,1-32,7).
Temperatura: 14°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: pewnie.
Odległości: 2½-szyja-9-szyja-½-2½-3-4-łeb-1¾-3-daleko(22)-daleko(37).
Stan toru: lekko elastyczny (3,2).

Lindahls Anakin odrodził się w tym roku

Po słabszym ubiegłym sezonie, na miano drugiego najlepszego starszego araba po Rasmy’ym Al Kahalediah zasługuje duńskiej hodowli Lindahls Anakin, trenowany przez Claudię Pawlak i dosiadany przez Konrada Mazura. Wygrał on już trzy wyścigi, w tym Traf Warsaw Mile i Michałowa. W tej ostatniej miał do bicia właściwie tylko derbistę Largo Wincha i Konrad Mazur wykonał to zadanie z perfekcyjną dokładnością. Wiadomo było, że jedynie mocny wyścig dawał Largo Winchowi szanse na zwycięstwo. Jednak podyktował on w dystansie tylko średnie tempo. Dopiero ostatni kilometr był bardzo szybki. Largo Winch próbował odskoczyć od rywala, ale ten galopował najwyżej 2-3 długości za nim. Gdy w połowie ostatniej prostej wydawało się przez chwilę, że derbista może pierwszy dociągnąć do mety, Konrad Mazur włączył przerzutkę, choć tempo ostatniej ćwiartki wynosiło 32,8 s i po krótkiej walce, silnie wysyłany wygrał z przewagą 1,25 długości.

Nagroda Michałowa – (kat. A)

1. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 3
2. Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 5
3. Monaasib (GB) dż. K.Dogdurbek Uulu (62.0) 1
4. Eyd’a Alfash dż. B.Kalysbek Uulu (60.0) 2
5. Formuła MS dż. S.Mura (60.0) 6
6. Cabaliros (FR) k.dż. A.Kardanov (59.5) 4

2800 m: 3’20,9″ (23-37,8-37-36,5-33,8-32,8).
Temperatura: 28°C, słonecznie.
Styl: silnie wysyłany.
Odległości: 1¼-10-2½-5½-daleko (23).
Stan toru: elastyczny (3,8).

Paweł Talarek, tak jak w ubiegłym roku, fetował zwycięstwo w Oaks

Trener młodszego pokolenia, Paweł Talarek, zanotował kolejny sukces. Przypomnijmy, że jego podopieczny Celebryta był drugi w Derby 2018 za Sewerusem. W ubiegłym roku wygrała pod Konradem Mazurem Oaks Cechini, a 21 września błyskotliwe zwycięstwo w tej cenionej nie tylko przez polskich hodowców gonitwie (klacze wygrywające Oaks są za darmo zapładniane nasieniem światowych, topowych reproduktorów) odniosła pod Szczepanem Mazurem Orfea (Haddag Al Khalediah – Orozona Fata po Nivourgonnatouchthis). Na prostej finiszowej z łatwością oderwała się ona od stawki i wygrała z przewagą 6 długości nad Nanią. Poprosiłem Pawła Talarka, aby opowiedział o sobie i swoich związkach z wyścigami.

– Pochodzę z Garwolina. Ukończyłem Inżynierię Środowiska na Politechnice Warszawskiej, prowadzę prywatną firmę. Miałem już bliski związek z wyścigami jako sędzia. Przez cztery sezony (2012-2015) byłem członkiem Komisji Technicznej. Mój ojciec Robert hoduje w Garwolinie konie arabskie od 1990 roku, a dwa lata później zaczął je oddawać do treningu na Służewiec. Najlepszym okazał się trenowany przez Krzysztofa Ziemiańskiego Cesihus, który w 2006 r. był drugi w Derby. Następnym dobrym arabem naszej hodowli był Cekur (ur. 2008). Podczas trzyletniej kariery w stajni Macieja Janikowskiego wygrał trzy gonitwy (w tym Nagrodę Kabareta), cztery razy zajmował drugie miejsca i był piąty w Derby.

– Bardzo dobre wyniki osiągał również szkolony przez Macieja Janikowskiego Cerwing (ur. 2010 r.). W wieku 3 lat wygrał dwie gonitwy i rewelacyjnie rozpoczął kolejny sezon od trzech zwycięstw z rzędu. Już myśleliśmy, że spełni nasze marzenia o zwycięstwie w Derby, ale niestety ciężka kontuzja przerwała jego karierę i na tor już nie powrócił. Świetnie zapowiadała się także Cedunia (ur. 2010), trenowana przez Józefa Siwonię. Ona również wygrała trzy wyścigi z rzędu, w tym pierwszą pozagrupową Nagrodę Europejczyka. W Białki podyktowała bardzo mocne tempo i po wyjściu na prostą jakby odjęło jej nogi. Przybiegła ostatnia, 40 dł. za świetną francuską klaczą Ancelly, którą wcześniej pokonała raczej przypadkowo o łeb. Na tym zakończyła wyścigową karierę.

– Przez lata kibicowałem naszym koniom na torze, było to moje hobby, ale w końcu postanowiłem uzyskać trenerską licencję i gdy nadarzyła się okazja (zwolniły się boksy po likwidacji stajni Marka Nowakowskiego) zadebiutowałem w 2017 roku jako trener, lecz tylko trzy konie z pięciu wyszły do startu. Dwa, klacz Cepadu i ogier Centor, biegały bardzo słabo, ale półbrat Cerwinga, Celebryta (oba są od tej samej matki Celineczki, ale mają różnych ojców, pierwszy Nougatina, drugi Vona) okazał się wart zachodu. Starałem się jak mogłem, żeby niczego mu nie brakowało, cięższej roboty również. Był dopieszczany, ale się odwdzięczył. Zrobił niespodziankę, wygrywając w debiucie w stawce koni, które już biegały. Potem już nie było tak łatwo, jednak poczynał sobie bardzo dzielnie. Był trzeci (Eldona, I gr.), piąty (Baska, kat. B) i drugi (Embargo, I gr.). Jako czterolatek był trzeci w Janowa i najważniejsze – drugi w Derby! Ubiegłoroczna wygrana Cechini, hodowli mojego ojca i własności mojej mamy Anny, bardzo podniosła mnie na duchu. Postanowiliśmy, że odejdzie do naszej stadniny na matkę i została już zapłodniona nasieniem światowej klasy reproduktora Gazwana (wspomniany na początku, drugi w UAE President Cup Central European Arabian Derby Katrain de Ghazal jest właśnie synem Gazwana – przyp. J.Z). Orfeę wyhodowali państwo  Milena i Maciej Kosiccy, którzy są jej współwłaścicielami razem ze mną. Niewykluczone, że Orfea pobiegnie jeszcze raz w tym roku i na tym zakończy wyścigową karierę – zakończył swą wypowiedź Paweł Talarek.

Nagroda Gazelli, Mlechy i Sahary (Oaks) – (kat. A)

1. Orfea dż. S.Mazur (60.0) 6
2. Nania dż. S.Abaev (60.0) 5
3. Krynka dż. B.Kalysbek Uulu (60.0) 2
4. Gina de la luz ARW k.dż. E.Zamudin Uulu (60.0) 3
5. Win Win k.dż. T.Kumarbek Uulu (60.0) 7
6. Dragana dż. K.Grzybowski (60.0) 4
7. Wierzba dż. K.Mazur (60.0) 9
8. Flagerta dż. S.Mura (60.0) 8
9. Anwena dż. K.Dogdurbek Uulu (60.0) 1

2400 m: 2’47,5″ (29-33,6-34,4-35,3-35,2).
Temperatura: 31°C, upalnie.
Styl: dowolnie.
Odległości: 6-2½-¾-1-łeb-3½-daleko (28)-4.
Stan toru: elastyczny(3,5)

Harry Blue sprostał roli faworyta

Trenowany przez Adama Wyrzyka Harry Blue, hodowli A. Chrząstek-Szyc oraz własności A. Chrząstek-Szyc i Vert A. Wyrzyk, sprawił sporą niespodziankę, zajmując czwarte miejsce w Derby. W biegu o Nagrodę Kurozwęk miał dwóch mocnych rywali, Wiktusa i Hyrokkina, ale sprostał roli programowego faworyta. Podczas szybkiego ostatniego kilometra, silnie wysyłany przez Stefano Murę utrzymał pierwsze miejsce, wygrywając o 2,5 długości przed Wiktusem, który po walce pokonał Hyrokkina.

Nagroda Kurozwęk – (kat. B)

1. Harry Blue dż. S.Mura (56.0) 4
2. Wiktus dż. S.Abaev (56.0) 6
3. Hyrokkin dż. K.Mazur (59.0) 3
4. Hamal dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 1
5. Anwena dż. B.Kalysbek Uulu (56.0) 2
Wycofany: Al-Dżaster st.u. R.Mannanbek Uulu (56.0) 5

2600 m: 3’07,5″ (8,4-38,1-36,2-36,3-34,8-33,7).
Temperatura: 18°C, pochmurno.
Styl: silnie wysyłany.
Odległości: 2½-¾-3½-daleko (49).
Stan toru: elastyczny (3,8).

Rewelacyjny Addag miał tylko jednego groźnego rywala

Polskiej hodowli oraz własności Andrzeja Urbanowskiego Addag (Haddag Al Akhalediah – Akadi TR po Von) z powodzeniem rywalizuje z końmi hodowli francuskiej. Po zwycięskim debiucie, w gonitwie o Nagrodę Borka (I gr. 1800 m) pokonał Azara i Ammasa. Co prawda uległ im nieznacznie w biegu o Nagrodę Białki (kat. A, 2000 m), ale w Amuratha (kat. B 2000 m) odniósł pod Konradem Mazurem zwycięstwo, pokonując Wagiego o 1,25 długości. W najbliższą niedzielę Ammas, Addag i Wagi powalczą o miano najlepszego trzylatka w gonitwie o Nagrodę Sambora (kat. A, 2200 m). Ciekawe czy do walki z ogierami włączy się Arima, hodowli oraz własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Małgorzatę Łojek. W Białki zajęła ona bliskie czwarte miejsce za Ammasem, Azaarem i Addagiem, łeb w łeb z Agarem Al Khalidiah (0,5-szyja-szyja-łeb w łeb). Zwycięzca uzyskał wtedy czas 2’22,1 na torze elastycznym (3,5). Dwa tygodnie temu, Arima łatwo wygrała Nagrodę PZHKA (kat. B, 2000 m), również na torze 3,5, uzyskała rezultat – 2’17,5” (34,3-33-34,2-36)!!! Świetny dżokej Jerzy Ochocki powtarzał mi często, żebym „nie patrzył na czasy”. Ale gdybym na nie „patrzył”, to bym jednak musiał wytypować Arimę na pierwsze miejsce, tak jak to zrobił typujący w programie wyścigowym jego redaktor Maciej Piłat! Ale czy klacz poradzi sobie z trzema ogierami?

Nagroda Amuratha – (kat. B)

1. Addag dż. K.Mazur (58.0) 4
2. Wagi (FR) dż. S.Abaev (58.0) 1
3. Obsesja dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 2
4. Mandat k.dż. E.Zamudin Uulu (58.0) 3
5. Ceyhun dż. D.Sabatbekov (58.0) 5

2000 m: 2’20,2″ (36,3-34,6-34,5-34,8)
Temperatura 22°C, pochmurno
Styl: wysyłany.
Odległości: 1¼-20-daleko (24)-7.
Stan toru: elastyczny (3,9).

Nie tylko All-Polish Arabian Horse Championship w Klikowskiej Ostoi doczekał się w tym roku nowej formuły składającej się z dwóch pokazów. Tak samo stało się w Stadninie Koni Janów Podlaski, wobec czego tegoroczne Dni Konia Arabskiego trwały nie pięć, lecz sześć dni i z pewnością zapiszą się w historii… Po raz pierwszy bowiem janowska stadnina była areną wyjątkowego wydarzenia, jakim jest Emirates Arabian Horse Global Cup – Poland Championship. Pokaz odbył się we współpracy z Emirates Arabian Horse Society oraz ECAHO, a jego rangę podkreślał patronat Szejka Mansoura bin Zayeda Al Nahyana, wiceprezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Pokaz Emiracki w pigułce

Emirates Arabian Horse Global Cup to międzynarodowy cykl pokazów stworzony z myślą o promocji i wsparciu mniejszych hodowców koni czystej krwi. Regulamin przewiduje, że właściciele, u których w ciągu trzech lat poprzedzających pokaz rodziło się rocznie ponad 15 źrebiąt (w Europie, Australii, Ameryce Północnej i Południowej oraz Azji) lub ponad 20 źrebiąt (na Bliskim Wschodzie i w Afryce), nie mogą zgłaszać swoich koni do rywalizacji. Co za tym idzie, na pokaz w Janowie Podlaskim swoje konie mogli zgłaszać wyłącznie ci, którzy w ostatnich latach wyhodowali maksymalnie 15 koni, warto nadmienić, że czekała na nich pokaźna pula nagród. Właściciele każdego z pięciu najlepszych koni w klasie otrzymywali bowiem 8 tys. emirackich dirhamów, czyli blisko 8 tys. złotych. Henryk Smolarz, Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zapytany o Emiracki Puchar Świata odparł: „Bardzo cieszymy się, że Dni Konia Arabskiego zostały wzbogacone o dodatkowy dzień emiracki, który jest wyrazem uznania dla hodowli prywatnej prowadzonej w Polsce”.

Pokaz oceniał zespół międzynarodowych sędziów w składzie: Helen Henneken-Van Nes (Belgia), Jayne Bellchamber (Australia), Jerzy Zbyszewski (USA) oraz Mark Ismer (Niemcy), a do czempionatów kwalifikowały się po trzy najlepsze konie z każdej klasy. W katalogu pokazowym figurowały 62 konie, jednak na janowskim ringu pojawiły się ostatecznie 52 – 33 klacze i 19 ogierów. Nie wszyscy zdecydowali się więc wykorzystać tę szansę, by powalczyć o miejsca na podium i nagrody finansowe.

W czempionatach triumfatorzy mogli dodatkowo cieszyć się wyjątkowymi, bogato zdobionymi pucharami, pełnymi symboliki. Na szczycie każdego z nich znalazł się emblemat przedstawiający konia arabskiego i glob, stanowiący logo Emirates Arabian Horse Global Cup. Poniżej, na obręczy pucharu, umieszczono misternie zdobiony pas z motywami kwiatowymi inspirowanymi dubajskim regionem Al Bastakiya. Każdy kwiat składał się z centralnego okręgu oraz siedmiu płatków symbolizujących siedem siedmiu emiratów: Abu Zabi, Dubaj, Szardżę, Adżman, Umm al-Kajwajn, Ras al-Chajma i Fudżajrę. Puchary te podczas piątkowych czempionatów wręczał Ambasador Zjednoczonych Emiratów Arabskich w Polsce Jego Ekscelencja Mohamed Ahmed Alharbi, w towarzystwie przewodniczącego Emirackiego Stowarzyszenia Konia Arabskiego.

Zacznijmy od roczniaków

W czwartkowy poranek pokaz Emirates Arabian Horse Global Cup zainaugurowały klacze roczne, podzielone na dwie sekcje po cztery konie każda. Taki sam układ uczestników był również w klasach ogierków rocznych. Rozkład punktowy uzyskany przez klaczki w poszczególnych klasach znalazł swoje odzwierciedlenie w czempionacie. Czempionką klaczy rocznych została niemal jednogłośnie Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadars Echoo) z czeskiej stadniny Suweco Stud. Srebrny medal zdobyła Ermenia (Picasso Di Mar – Emiliona / Złoty Medal), hod. i wł. Bogdana Mikołajczuka, natomiast brązowe trofeum otrzymała wyhodowana w stadninie Polia Arabians, należącej do Adama Ochmanna, ciemnogniada Etanoya AO (AJ Yas – Etiwa of Sinus / Wadee Al Shaqab). Noty uzyskane przez te klacze w klasach kształtowały się następująco: Nadzieja SW – 41,06 pkt, Ermenia – 40,13 pkt, Etanoya AO – 39,19 pkt. W tym miejscu słowo wyjaśnienia – otóż skala ocen na pokazie emirackim kończyła się na 50, a nie jak w Białce i Tarnowie oraz podczas Pokazu Narodowego na 100.

Wśród ogierków rocznych najwyżej oceniony został tegoroczny białecki złoty medalista El Primero (Has Rasheed – Elprima / Wadee Al Shaqab), który uzyskał 40,81 pkt, „dorzucając” tym samym do swojej kolekcji srebrny medal w czempionacie. Niestety, na Pokazie Narodowym pojawił się nieco „przygaszony” ze zmęczenia, co odbiło się na przyznanych notach i uniemożliwiło mu awans do finału. Dwa dni intensywnej prezentacji dla tak młodego panicza stanowią spore wyzwanie, ale jak mówi stare powiedzenie: ostatni będą pierwszymi, a imię El Primero niezmiennie zobowiązuje.

Drugą najwyższą notę 40,56 pkt. uzyskał wychowanek Łukasza Czecha, roczny Elamir Sahir. W czempionacie to on sięgnął po najwyższy złoty laur. Jego matką jest Escobaria po ogierze Calatorio, od klaczy Ecliss po Don Luciano. Zarówno Escobaria, jak i Calatorio pochodzą z hodowli Marka Kondrasiuka i bynajmniej nie była to jedyna okazja podczas tegorocznego Janowa, aby wspomniany hodowca spod Chełma mógł cieszyć się sukcesami swoich koni. Dokładniej rzecz ujmując, była to pierwsza z trzech okazji, o czym jeszcze szczegółowo opowiem. Brązowy medal powędrował do Danii, do stadniny Barakah Arabians, dzięki ogierkowi Exit UMM (Exagon OS – Aja Estelle / Aja Angelo), którego poznaliśmy już podczas tarnowskiego pokazu. Urodzony w południowoszwedzkiej stadninie Moëll & Moëll Arabians ogierek uzyskał w swojej klasie 39,38 pkt.

Jednogłośny czempion ogierów młodszych

Wracając do Marka Kondrasiuka, kolejną – drugą z trzech – okazją do celebrowania sukcesu był brązowy medal w czempionacie klaczy młodszych, który zdobyła jego hodowli znakomita Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J). Radość z tego wyróżnienia dzielił, a raczej mnożył, wraz z obecnymi na pokazie właścicielkami klaczy, Alicją Najmowicz i Jadwigą Stryczyńską ze stadniny Nana Arabians. Wspominałam już, że szczególnie cenię tę klacz! Cararra w klasie klaczy trzyletnich uzyskała 39,75 pkt, potwierdzając swój duży potencjał.

Srebrny puchar w tej kategorii powędrował do stadniny Polia Arabians dzięki klaczy Ghaila AO, córce Moriona od Ginevra po AJ Mardan, która w klasie zdobyła 40,00 pkt. Pozwolę sobie przypomnieć, że w zeszłym roku Ghaila triumfowała na arenie międzynarodowej, zdobywając srebrny medal klaczy rocznych Czempionatu Europy. Natomiast po tytuł złotej medalistki sięgnęła zdobywczyni najwyższej noty wśród klaczy młodszych – 40,44 pkt, Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) ze Stadniny Koni Chrcynno-Pałac rodziny Poszepczyńskich. Co ciekawe, nie był to jej pierwszy występ na pokazie z tego cyklu, jako że rok temu debiutowała na nim w Pradze.

Sędziowie okazali się jednogłośni wybierając złotego medalistę w czempionacie ogierów młodszych. Zwycięzcą został charyzmatyczny, siwy Phenix Al Miro (D Zeidan – Psyche Lejla / Pogrom), pupil Mirosława Rogowskiego ze stadniny Evopegasus Stud. Uzyskał on także po najwyższą notę w klasie – 39,88 pkt. Rywalizacja o srebrny i brązowy medal toczyła się łeb w łeb, a głosy sędziów rozłożyły się idealnie po równo: dwa wskazania na srebro i dwa na brąz uzyskali zarówno Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), hod. Wojciecha Parczewskiego i wł. Bogdana Maślanki, jak i Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix) ze stajni Krzysztofa Jagielskiego. Ostateczny rozkład medali musiała więc przesądzić nota z klasy. Różnica wyniosła zaledwie 0,7 pkt, ale przechyliła szalę na korzyść Monarchio (38,88 pkt). To do niego trafił srebrny puchar, a brązowy przypadł w udziale Fawoniuszowi, który na tej pozycji w czempionacie uplasował się już po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze pokazowej.

Klacze i ogiery starsze. Anawera z najwyższą notą

Najliczniej obsadzonymi okazały się klasy klaczy 4-6-letnich, w której zaprezentowała się szóstka koni, oraz klaczy 7-letnich i starszych, z udziałem aż dziewięciu zawodniczek. I to właśnie w tych dwóch grupach sędziowie okazali się nieco bardziej hojni w przyznawanych notach.

Ponad całą stawkę wyraźnie wysunęła się janowskiej hodowli Anawera (Piaff – Altamira / Ekstern), która uzyskała najwyższą ocenę całego pokazu – 42,50 pkt. Dla swoich właścicieli, stadniny Suweco Stud Niny Suskevicovej, sięgnęła w czempionacie po złoty puchar, wskazana przez dwóch z trzech sędziów jako najlepsza. Jeden z arbitrów opowiedział się jednak za Fogatą (Muranas Jassehr – Formiss / Esparto), co przesądziło o przyznaniu michałowskiej wychowance srebrnego medalu. Fogata, prezentowana przez swojego właściciela Pawła Syliwoniuka, w klasie uzyskała wysoką notę – 40,92 pkt. Identyczny rezultat osiągnęła siwa Hulina (Fire Fighter – Hulala / Pamir), hod. Stadniny Koni Białka i wł. Anny Janas-Naze, która zamknęła podium z brązowym pucharem.

Ogiery starsze zostały połączone w jedną klasę 4-letnich i starszych, co sprawiło, że na ringu spotkały się konie o szerokim przekroju wiekowym. Najstarszym nie tylko wśród ogierów, lecz także spośród wszystkich koni na pokazie, był urodzony w 2007 r. Piernat (Gaspar – Pogoria / Ekstern), hod. Andrzeja Borkowskiego i wł. Agnieszki Dąbrowskiej. Liczący 18 lat weteran musiał zmierzyć się z o wiele młodszymi rywalami.

Ku ogromnej radości swojej właścicielki, a zarazem prezenterki i jedynej kobiety w tej roli podczas pokazu, Piernat z notą 39,92 pkt awansował do finału z drugiego miejsca w klasie, by ostatecznie sięgnąć po brązowy puchar. Ogier wyróżnia się charakterystyczną krwistą odmianą zwaną „piętnem Mahometa” – legendarnym znakiem, którym prorok miał naznaczać konie szczególne. I właśnie takim wyjątkowym wierzchowcem Piernat bez wątpienia jest dla swojej właścicielki. Co ciekawe, aż dwóch sędziów widziało w nim pretendenta do srebrnego medalu. Ten powędrował jednak do zwycięzcy klasy 5-letniego Agadeza, syna tegorocznej gwiazdy Pride of Poland, klaczy Adelita, po ogierze Magic Magnifique. Urodzony w Janowie Podlaskim, dziś w rękach swojego właściciela i zarazem prezentera Karola Makowskiego próbuje sił na pokazowych ringach. W czwartek uzyskał on najwyższą notę wśród ogierów starszych – 40,17 pkt.

Z trzeciego miejsca w klasie, ale – jak się okazało – wyjątkowo szczęśliwego, z wynikiem 39,5 pkt, do czempionatu awansował także 5-letni Evening Star (WH Justice – El Sultana K.A. / QR Marc), hod. Jarosława Zjeżdżałki i własności spółki Horses Poland. Dwóch sędziów wskazało go jako kandydata do zwycięstwa, co pozwoliło mu sięgnąć po złoty puchar.

Pokaz Narodowy – najważniejsze wydarzenie hodowlane w roku!

Piątek okazał się dniem wyjątkowo długim. Oprócz czempionatów w ramach Emirates Arabian Horse Global Cup, w drugiej części dnia tradycyjnie rozegrano klasy pod siodłem oraz klasy ogierów XLVII Narodowego Pokazu Koni Arabskich. Program był napięty, ale unosząca się w powietrzu swobodna atmosfera i pogoda jak na zamówienie sprawiły, że czas upłynął błyskawicznie. Strefa VIP wypełniona były gośćmi, ale dało się zauważyć brak wielu hodowców prywatnych, co nieco smuci, gdyż to właśnie oni, swoją pasją, wiedzą i zaangażowaniem, wnoszą cenne cegiełki do rozwoju hodowli koni arabskich. Dowodem tego są medale zdobyte przez nich podczas tegorocznego Pokazu Narodowego, a także imponujące zakupy dokonane przez polskich klientów w trakcie obu aukcji.

W tegorocznym Pokazie Narodowym do prywatnych hodowców trafiło łącznie pięć medali: trzy złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Stadnina Koni Michałów, przy wsparciu prezenterów z włoskiego centrum treningowego Elegantica Training Center, zdobyła największą liczbę laurów – osiem: cztery srebrne i cztery brązowe. W Janowie Podlaskim pozostały cztery medale: dwa złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Do Stadniny Koni w Białce powędrował jeden, ale za to najcenniejszy – złoty medal. Obydwa pokazy – zarówno Emirates Arabian Horse Global Cup, jak i Pokaz Narodowy– zostały sprawnie poprowadzone przez Mirosława Kołodzieja i Erica Blaaka, którzy pracowali na najwyższych obrotach, nie zdradzając najmniejszych oznak zmęczenia. Do niełatwego zadanie oceny koni podczas Pokazu Narodowego zaproszeni zostali sędziowie w składzie: Christine Jamar (Belgia), Maria Ferraroni (Włochy), Klaus Beste (Niemcy) oraz Ali Al Mazrouei (ZEA).

Ogiery i złote zaskoczenia

Klasy ogierów rocznych podzielono na dwie grupy, każda licząca po pięć koni, a noty oscylowały w przedziale od 89,33 do 91,33 pkt. W rozgrywce finałowej znalazło się aż dwóch synów ogiera Nahil Al Khalediah, którzy najwyraźniej postanowili podążać śladami swojego utytułowanego ojca – Złotego Czempiona Polski Ogierków Rocznych z 2021 r. i Złotego Czempiona Ogierów Młodszych rok później.

Najwyżej oceniony okazał się ogierek Gellatto (od klaczy Gratella po Morion), hodowli Jana Głowackiego. Triumfator tarnowskiego pokazu potwierdził swoją klasę także w Janowie, zdobywając złoty medal. Sędziowie przyznali mu 91,17 pkt, w tym po jednej „dwudziestce” za typ oraz za głowę z szyją, pozostałe noty za głowę z szyją wyniosły 19,5 pkt, a w kategorii „ruch” pojawiła się zaskakująca, nie do końca zrozumiała nota 18,5, obok dwóch ocen 19,5 pkt.

Brązowy medal przypadł drugiemu synowi ogiera Nahil Al Khalediah, siwemu Palafreno (od Portulaka po Pogrom). Ten janowski wychowanek w klasie uzyskał 91 pkt, poprawiając jednocześnie swój wynik z pokazu w Białce, gdzie zajął czwarte miejsce. Najwyższą notę – 91,33 pkt podczas klasyfikacji ogierów rocznych przyznano michałowskiemu Dytwinowi (Morion – Dama Róż / Vitorio TO). W niedzielnych czempionatach musiał uznać wyższość kapitalnego Gellatto, ale Dytwin powtórzył swój białecki sukces, zdobywając srebrny medal.

Następnie na janowskim ringu zaprezentowała się stawka siedmiu dwuletnich ogierów. Jako pierwszy pojawił się zeszłoroczny srebrny medalista z Białki i Janowa, michałowski Partes (Dominic M – Protekcja / Ekstern). Wreszcie wyszedł z cienia, gdzie, moim zdaniem, niesłusznie pozostawał trochę niedoceniany. Sędziowie przyznali mu 91 pkt, w tym wysokie noty za głowę i szyję: trzy razy 19,5 pkt. Wynik ten zapewnił mu trzecie miejsce zarówno w klasie, jak i w finale, a jeden z sędziów wskazał go nawet jako złotego medalistę.

Wracając więc do walki o najwyższy tytuł… Gdyby otworzyć w Janowie Podlaskim zakłady bukmacherskie, wielu obstawiających, że Czempionem Polski Ogierów Młodszych zostanie Palatyn PA, tegoroczny złoty medalista z Białki i Tarnowa, syn Moriona od Prasada PA po Empire, musiałoby przełknąć gorycz przegranej. Wszak w klasie jego nota 91,67 pkt była najwyższą, dwa dni później, choć wydawało się, że tytuł czempiona jest niemal formalnością, stało się inaczej. Ostatecznie tytuł ten przypadł zwycięzcy klasy ogierów trzyletnich, białeckiemu Etylowi (Haash OSB – Elzamira / Glorius Apal).

Palatyn PA finał zakończył ze srebrnym medalem – nagrodą, która wprawdzie cenna, pozostawiła zapewne cień niedosytu w Stadninie Koni Dąbrówka państwa Parysów. Za to Stadnina Koni Białka może świętować wspaniały sukces, którego od kilku lat tej stadninie brakowało. Zaledwie dwa miesiące wcześniej, podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, zarówno Etyl, jak i Partes uplasowali się poza czołówką – Etyl na piątym, a Partes na siódmym miejscu w klasie. Jak pisałam w relacji z tamtego wydarzenia: „(…) prawdziwa weryfikacja formy nastąpi podczas Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim”. I właśnie po raz kolejny przekonaliśmy się, że w Janowie układ sił potrafi zmienić się diametralnie.

Synowie michałowskich ogierów na czele

W klasie ogierów 4-6-letnich trzy najwyższe noty przypadły synom Moriona. Najwyższą punktację 91,67 zdobył zaprawiony w bojach El Draco RA (od El Medisa po Shanghai E.A.), hod. i wł. Czesława Gołaszewskiego ze stadniny Regina Arabians. Tuż za nim z nieco tylko niższą notą, 91,5 pkt, ale za to z trzema „20” na koncie (po jednej za typ, głowę i szyję oraz ruch) uplasował się El Maestro (od El Medonia po Shanghai E.A.). Ten wychowanek Michałowa od ubiegłorocznej aukcji Summer Sale, na której został sprzedany za niewielką kwotę, jest własnością Michała Żurawskiego. To trochę jak wygrana na loterii, gdyż już wtedy El Maestro miał na koncie złoto z Białki i brąz z Janowa. A może to po prostu dobry nos kupującego? Trzecie miejsce w klasie z notą 91,17 pkt zajął janowski Wogit (od Wiga po Om El Bellissimo).

W grupie ogierów 7-letnich i starszych po raz kolejny wyróżnili się synowie michałowskich ogierów, tym razem Złotego Medala i Eksterna. Najwyżej oceniony został syn tego pierwszego, również wychowanek Michałowa, siwy Ptolemeusz (Złoty Medal – Parmana / Al Maraam), który zdobył 92 pkt i zachwycił typem oraz głową z szyją, otrzymując po jednej „20” i dwie oceny 19,5 w obu kategoriach. Nie mniej efektownie zaprezentował się atletyczny, z pięknie osadzonym okiem i świetnie się ruszający Petrus PA, syn Eksterna i klaczy Piwonia po Kahil Al Shaqab, hod. i wł. Stadniny Koni Dąbrówka, uzyskując 91 pkt, w tym trzy razy 19,5 za ruch.

W czempionacie sędziowie ponownie nie byli zbyt zgodni, ale ostatecznie El Draco RA powtórzył sukces z 2023 r., sięgając po tytuł Narodowego Czempiona Polski. Srebrnym medalistą został udekorowany Ptolemeusz, a brązowym efektowny El Maestro. Tuż za podium uplasowali się Petrus PA i Wogit, odpowiednio na czwartym i piątym miejscu.

Czarny koń białeckiego pokazu ustawia wysoko poprzeczkę

Nie bez przyczyny wśród bywalców funkcjonuje powiedzenie: jaka pogoda podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, taka będzie na Narodowym w Janowie Podlaskim. Podobnie jak w Białce, klasy udało się rozegrać przy bezchmurnym niebie, by w niedzielnych czempionatowych rozgrywkach deszcz na kilka chwil zakłócił rytm wydarzeń, przynosząc jednak bardzo przyjemne ochłodzenie.

Sobotni poranek należał tradycyjnie do klaczek rocznych, które zaprezentowały się w trzech grupach: w dwóch po osiem zawodniczek i w jednej liczącej sześć koni. W klasie A klaczka z numerem pierwszym od razu ustawiła swoim rywalkom wysoko poprzeczkę. Na ring wkroczyła bowiem wspaniała Psyche Alia (Nahil Al Khalediah – Psyche Victoria / Ekstern), hod. i wł. Stadniny Koni Chrcynno-Pałac. To ona w Białce, jak dobrze pamiętamy, zgarnęła zaszczytny tytuł Best in Show. Psyche Alia, podobnie jak jej ojciec, prezentuje nowoczesny typ pokazowy, doceniony i tym razem przez sędziów bardzo wysokimi notami: jedną „20” i dwiema 19,5. Kolejne dwie „20” otrzymała za głowę z szyją, a trzy noty 19,5 za ruch. Łącznie dało to świetny wynik końcowy – 92,33 pkt. W grupie roczniaczek nota ta pozostała niepobita, choć podobnie jak w Białce, po piętach deptała jej zwyciężczyni klasy B, siwa urocza Zanella (Mutabahi Al Hawajer – Zigi Zara / Shanghai E.A.), hod. i wł. Stadniny Koni Michałów. Zanella „wytańczyła” sobie notę 92,17 pkt, zdobywając dwie „20” oraz 19,5 za ruch, co wśród klaczy rocznych było najwyższą oceną za ruch.

Do finału z klasy C, z notą 91,5 pkt, weszła z pierwszego miejsca kolejna córka ogiera Mutabahi Al Hawajer, również siwa Epiforana (od klaczy Espana po QR Marc), złota medalistka z Tarnowa. W czempionacie sędziowie byli zgodni jedynie w wyborze złotej czempionki, a tytuł ten zasłużenie przypadł Psyche Alii. W kwestii podziału kolejnych medali zdania były już mocno podzielone, każdy sędzia wskazał inną klacz. Ostatecznie srebro i brąz przypadły wychowankom michałowskiej stadniny: odpowiednio Zanelli i Epiforanie.

Anagramma idzie po złoto

Są konie, które rodzą się, by wygrywać. Takie, które choć nie zawsze doskonałe, na ringu błyszczą. Do tej grupy bez wątpienia należy janowska, zaledwie dwuletnia Anagramma (Picasso Di Mar – Aminata / Abyad AA). W rękach Mateusza Tokarskiego zdążyła już trzykrotnie sięgnąć po złoto i raz po srebro. Obserwowanie tej pary na ringu to prawdziwa uczta dla oka: elegancja i wzajemne zaufanie przeplatają się tu z dużym kunsztem prezentera. Nic więc dziwnego, że w kuluarach dało się usłyszeć: „Anagramma idzie po złoto”. W swojej klasie z oceną 91,83 pkt uplasowała się na drugiej pozycji, notując jednak bardzo wysokie oceny za głowę z szyją: jedną „20” i dwiema 19,5, oraz za typ: trzy razy 19,5. W zeszłym roku jako roczniaczka, została czempionką pokazu w Białce i Best in Show oraz Narodową Czempionką Klaczy Rocznych. Tegoroczny sezon rozpoczęła złotym medalem w Białce, by w Janowie – a jakże! – po raz kolejny zostać Czempionką Polski.

Pierwsze miejsce w klasach dwulatek należało do świetnie ruszającej się El Mahmali (Prometeusz – El Medonia / Shanghai E.A.), która uzyskała 92 pkt. Na tę notę złożyły się wysokie noty za typ: jedna „20” i dwa razy 19,5, a także dwa komplety not 19,5 za głowę z szyją oraz ruch. Michałowska wychowanka w czempionacie wywalczyła brąz. Zarówno w klasie klaczy trzyletnich, jak i w czempionacie, uwagę również przykuwała srebrzysto-siwa (jeszcze) Ekarosa, córka Parisa i królowej Emandorii, świetnie zaprezentowana przez Pawła Kozikowskiego z JP Training Center. Michałowska klacz uzyskała znakomitą notę 92,17 pkt, w tym dwie „20” za ruch oraz wysokie oceny (trzy razy 19,5) za typ i głowę z szyją. Bez dwóch zdań zasłużyła na srebrny medal i tytuł wiceczempionki.

Zwyciężczyni klasy A klaczy dwuletnich, janowska Elzoya (Prometeusz – Euzona / Om El Bellissimo) otrzymała jedną „20” za ruch, a także komplet 19,5 za typ, co dało jej w sumie 91,67 pkt. Tegoroczna srebrna medalistka z Białki i złota z Tarnowa tym razem uplasowała się tuż za podium, na czwartym miejscu. Stawkę zamknęła na piątej pozycji Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) z Chrcynna. W klasie zajęła miejsce tuż za Elzoyą, uzyskując notę 91,67 pkt i komplet ocen 19,5 za typ, głowę z szyją oraz ruch.

Klacze starsze – najwyższy poziom rywalizacji!

Nie jest łatwo przebić się do czołowej trójki w klasach klaczy starszych. Podobnie było i tym razem, w łącznie trzech klasach noty nie spadały poniżej 90 pkt, a ze stawki 21 koni, aż osiem klaczy uzyskało noty powyżej92 pkt. To właśnie tutaj padła najwyższa nota pokazu oraz przyznano największą liczbę „dwudziestek”.

Chyba nie tylko ja, po otrzymaniu katalogu, rozpoczynam jego przeglądanie od list klas klaczy starszych, by już od piątku cieszyć się na nadchodzący spektakl, który regularnie fundują te wspaniałe, majestatyczne konie. Tegoroczna brązowa medalistka z Tarnowa, michałowska Labonita (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), uzyskała 92,33 pkt w klasie klaczy 4-6-letnich i zajęła piąte miejsce w czempionacie. Świetną formę zaprezentowała janowska Ascalona (E.S. Harir – Alsara / Kahil Al Shaqab), która wygrała tę klasę z notą 92,5 pkt, zdobywając aż pięć „dwudziestek”: po dwie za głowę z szyją oraz za ruch, a jedną za typ. Była to najwyższa liczba maksymalnych not całego pokazu.

Bardzo mocna grupa zaprezentowała się również w klasie klaczy 7-10-letnich. Cztery z ośmiu zawodniczek przekroczyły próg 92 pkt. Z trzeciego miejsca do finału, z notą 92,33 pkt i jedną „20” za ruch, weszła michałowska Wildanova (WH Justice – Wilda / Gazal Al Shaqab), która do złotego medalu z Tarnowa dorzuciła brązowy w Czempionacie Polski. Poganinka (El Omari – Pentra / Poganin) zdobyła dwie „20” za ruch oraz jedną „20” za typ, co dało w sumie 92,5 pkt, acz w czempionacie uplasowała się tuż poza podium, na czwartym miejscu. W klasie tej zaprezentowała się także Emiliona (Złoty Medal – Emily / Poganin), hod. Stadniny Koni Michałów i wł. Bogdana Mikołajczuka, która jako jedyna w całym pokazie otrzymała trzy „20” za ruch. Co oczywiste, to do niej trafiła nagroda specjalna za Najlepszy Ruch Pokazu.

Najwyższą notę zaś, aż 92,83 pkt, uzyskała zwyciężczyni tejże klasy, janowska Encarina (Ascot DD – Eneria / QR Marc). Na jej wynik złożyły się trzy „dwudziestki”: dwie za głowę i szyję oraz jedną za typ, a do tego wysokie noty za ruch: trzy razy 19,5. Na podium pozostało jedno, najwyższe miejsce, które zarezerwowane było oczywiście dla Encariny. Żadna z klaczy klasy 11-letnich i starszych nie znalazła się w finałowej czołówce. Nieco zaskakujący był brak pełnej siostry Pingi, janowskiej Piby (Gazal Al Shaqab – Pilar / Fawor) wśród elity finałowej. Piba zaprezentowała się w klasie wyśmienicie, zdobywając 92,67 pkt, w tym dwie „20” za ruch, jedną „20” za typ i jedną 19 za kłodę – co, jak wiadomo, należy do rzadkości.

Nie skłamię, jeśli stwierdzę, że podczas wyboru Best in Show publiczność podzieliła się na dwa stronnictwa. Jedni obstawiali młodą, obiecującą i urodziwą Psyche Alię – drudzy zaś doświadczoną i kradnącą serca, dostojną Encarinę. Wydaje się, że każdy wybór sędziów w tym przypadku byłby uzasadniony. Ku ogromnej radości janowskiej ekipy, to właśnie ich wychowankę obwołano najlepszą z najlepszych.

Kondrasiuka trzeci powód do radości: Calatea

Nagrodę przechodnią – Trofeum WAHO dla wybitnego przedstawiciela polskiej hodowli koni arabskich – otrzymała Calatea (Ekstern – Calineczka / Metropolis NA). Klacz została nabyta przez Marka Kondrasiuka jeszcze jako odsadka w Stadninie Koni Białka. Dziś jako dostojna 17-latka, wciąż rezyduje w stadninie Mark Arabians i pozostaje prawdziwą ozdobą stajni. Dla swojego właściciela była tym samym trzecim, wspomnianym już powodem radości. Calatea nie tylko jest najpiękniejszą w stajni, ale też oddaną i troskliwą matką.

„Dawała głównie ogierki, ale mamy również jej następczynie – Calatinę po Emerald J i Camberrę po Nahil Al Khalediah” – podkreśla jej właściciel Marek Kondrasiuk. Córka Calatei, Calatina, urodziła wspomnianą wcześniej, utytułowaną Cararrę (po D Zeidan) należącą do Nana Arabians Alicji Najmowicz. W 2023 r. wydała również na świat ciemnogniadą Caleanę (również po D Zeidan), która zaczyna już swoją przygodę z ringiem pokazowym.

„Calatea to klacz niezwykle bystra i zrównoważona. Wystarczy zawołać ją po imieniu, a przybiega prowadząc całe stado” – tak z kolei powiedziała mi Justyna Reda. Najbardziej utytułowanym potomkiem Calatei pozostaje urodzony w 2013 r. gniady Calateon (po Vitorio TO) – ogier o mocnej budowie, pięknej głowie i szyi oraz świetnym ruchu. Na jego kolekcję medali składają się się m.in. srebro z Białki (2015), brąz z Al Khalediah European Arabian Horse Festival w Nowych Wrońskach (2016), jednogłośne złoto z Radomia (2017), srebro Czempionatu Polski (2017), a także brąz z pokazu międzynarodowego w Ströhen w Niemczech (2019) i złoto Czempionatu Holandii (2023). I to właśnie w tym ostatnim kraju Calateon przebywa obecnie, w stadninie Chantal i Sebastiaana Volkerów, gdzie nie tylko odnosi kolejne sukcesy, lecz także pracuje pod siodłem.

Jego pełny brat, kasztanowaty Calatorio, również utytułowany i obdarzony świetnym ruchem, także opuścił macierzystą stadninę. W Polsce pozostał natomiast inny syn Calatei, kasztanowaty ogier Chicago (po Wortex Kalliste), srebrny medalista Pokazu Narodowego z 2022 r., którego obecnym właścicielem jest Jarosław Puchajda. Można go było podziwiać w Janowie w tegorocznych klasach pod siodłem.

Cisi bohaterowie głośnych sukcesów

Przy owacji publiczności na stojąco nagrodę dla najlepszego trenera odebrał nieco zaskoczony Mariusz Liśkiewicz, na co dzień wspierający swoją ogromną wiedzą i doświadczeniem michałowską stadninę. Nagroda dla najlepszego prezentera pokazu powędrowała do Mateusza Tokarskiego, a tytuł najlepszego hodowcy do janowskiej stadniny. Mateusz w swojej pracy wyróżnia się nie tylko zaangażowaniem, ale przede wszystkim widoczną pasją i miłością do koni arabskich. Do dziś pamiętam licytację dwuletniej wówczas Brodnicy (Pogrom – Bambina / Kahil Al Shaqab) podczas aukcji w 2021 r. i wzruszonego do łez Mateusza. Rozejrzałam się wtedy dokoła i ujrzałam zaszklone oczy zgromadzonych wokół ludzi. Mateusz nie płakał sam.

Wśród michałowskich prezenterów wyraźnie brakowało tym razem Artura Łojowskiego, który przez wiele lat był współautorem sukcesów koni ze Stadniny w Michałowie. Patrząc na konie w jego rękach, widać było nie tylko doskonałe przygotowanie, ale też prawdziwą harmonię opartą na zaufaniu i współpracy. Takie wyczucie, połączenie wiedzy technicznej z intuicją pozwala wydobyć z konia jego pełny potencjał. Nie każdy je posiada, a to właśnie wyróżnia najlepszych. Jestem pewna, że jeszcze nie raz, nie dwa go zobaczymy w tej roli.

Polski sezon pokazowy może i dobiegł końca, ale przed nami emocje na arenach międzynarodowych…

Kilka tysięcy widzów przybyłych w niedzielne popołudnie na tor służewiecki oglądało gonitwy dorocznego Dnia Arabskiego, z których najważniejszą była rozgrywana po raz 41. Nagroda Europy dla 4-letnich i starszych koni czystej krwi. Nie zabrakło wielkich emocji, a także sensacyjnych rozstrzygnięć, gdyż tylko w trzech wyścigach zwyciężali faworyci, natomiast w pozostałych sześciu doszło do niespodzianek większego lub mniejszego kalibru. Niewątpliwie rywalizację najlepszych arabów trenowanych w Polsce uatrakcyjniły występy koni wyhodowanych i trenowanych w Holandii przez K. R. van den Bos, własności Rafała Płatka. Dwa z nich, Bayesa i Power Bolt zajęły drugie miejsca w głównych gonitwach mityngu, Nagrodzie Europy (Grupa 3 PA (kat A) i Traf Warsaw Mile – Listed PA (kat. A). Sportową rywalizację urozmaicił wspaniały, bajeczny pokaz taneczny dwóch koni arabskich, których dosiadały amazonki w tradycyjnych strojach, z udziałem tancerki ubranej w bliskowschodni, kolorowy strój. Na ten międzynarodowy mityng przybyli znakomici goście – m.in. ambasadorowie krajów Bliskiego Wschodu: Arabii Saudyjskiej, Kuwejtu i Kataru.

Rasmy Al Khalediah nie dał rywalom żadnych szans!

Niepokonany w wieku trzech lat w czterech startach (w ostatnim wygrał w Pizie), ośmioletni obecnie podopieczny trenera Janusza Kozłowskiego Rasmy Al Khalediah, w kolejnych sezonach był uznawany za bardzo dobrego średniodystansowca. Wygrał m.in. Jägersro (President of the U.A.E. Cup, L) 1730 m, Al Khalediah Poland Cup, kat. A, 1600 m oraz Bro Park (Sheikh Zayed Bin Sultan Al Nahyan Cup, L) na 1750. Na dystansach powyżej 2200 m (jako trzylatek zwyciężył na tym dystansie w gonitwie o Nagrodę Baska) pobiegł tylko dwukrotnie na 2400 m. Jako czterolatek był drugi w UAE President Cup – Porównawcza (pół długości za Wielkim Dakrisem) oraz w ubiegłym sezonie nieoczekiwanie pierwszy w Porównawczej Listed PA, bijąc po fantastycznym finiszu z ostatniego miejsca o 0,5 długości Nimroda. Sezon 2025 rozpoczął Rasmy od zwycięstwa gonitwie o Nagrodę Cometa (kat. B, 2000 m). Był faworytem, ale wygrana nie przyszła łatwo. Tylko o łeb wyprzedził Fragnara. Następnie wystartował w Szwecji, gdzie był czwarty w wyścigu na 1500 m (Wasmy Al Khalediah zajął drugie miejsce). W ostatnią niedzielę czerwca odniósł błyskotliwe zwycięstwo w prestiżowej Nagrodzie Ofira (kat. A, 2400 m). Prowadzony od połowy prostej finiszowej przez T. Kumarbeka Uulu „w ręku”, z łatwością oddalił się do rywali, wygrywając o 5,5 długości. Nic dziwnego, że był mocnym faworytem gonitwy o Nagrodę Europy, choć w notowaniach totalizatora „z góry” (13,10 za stawkę 5 zł) nieznacznie ustępował Fragnarowi (12,70), który na początku sierpnia ustanowił rekord toru na 2400 m- 2’42,5″. Jedyne obawy o jego postawę mogły być związane z dystansem 2600 m, na którym wystartował po raz pierwszy, a także z tym, że nie biegał od 28 czerwca. Trener Janusz Kozłowski w rubryce „Prosto ze stajni” zapewniał jednak, że jego podopieczny jest w formie. „Oczywiście, wolałbym dla niego nieco krótszy dystans, jednak mam nadzieję, że sobie poradzi i będzie w rozgrywce” – podkreślił.

No i poradził sobie, i to jak! W dystansie równym, mocnym tempem prowadził świeżo upieczony derbista Largo Winch, którego na przeciwległej prostej wyprzedziła wspomniana wyżej holenderska Bayesa. Rasmy Al Khalediah był prowadzony na 6-8 miejscu. Po wyjściu na prostą próbowała uciec Bayesa, ale finiszujący środkiem pola Rasmy, podobnie jak w poprzednim starcie, galopował „w ręku” niczym uskrzydlony i zwyciężył bardzo łatwo z przewagą aż sześciu długości nad Bayesą, którą na ostatnich metrach mocno naciskał Love Me de la Cere. Jako czwarty zameldował się w celowniku Fragnar. Osiągnięty na torze elastycznym (3,5) czas – 3’01,8″ można uznać za niezły, choć gorszy o ponad 5 sekund od rekordu Muqatila Al Khalidiah, ustanowionego w 2010 roku – 2’56,3″.

Rasmy Al Khalediah to ostatni francuski arab z kilku lat świetności AKF Polska Sp. z o.o. Przypomnijmy, że wcześniej trzykrotnie z rzędu Nagrodę Europy wygrywały konie własności Polska AKF, trenowane przez Macieja Kacprzyka: Salam Al Khalediah (2019), Shadwan Al Khalediah (2020) i Amwaj Al Khalediah (2021).

Było to 16 zwycięstwo Rasmy’ego w dotychczasowej karierze (dziesięć na Służewcu, sześć za granicą). Zapytaliśmy Huberta Kuleszę, jakie są dalsze plany startowe zwycięzcy Nagrody Europy w tym roku. – Wstępnie planujemy, że damy teraz Rasmy’emu czas na dłuższy odpoczynek. Najprawdopodobniej spróbuje po raz drugi wygrać Nagrodę Porównawczą, a następnie zostanie zgłoszony do  wyścigu w Pizie, gdzie wygrywał już trzykrotnie – poinformował prezes Polska AKF Sp. z o.o.

Nagroda Europy – Grupa 3 PA (kat. A)

1. Rasmy Al Khalediah (FR) k.dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) nr 5
2. Bayesa (FR) k.dż. J.Mariën (60.0) 10
3. Love Me de la Cere (FR) dż. S.Mazur (60.0) 4
4. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 6
5. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 8
6. Elevation Al Maury (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 2
7. Onyks dż. A.Turgaev (62.0) 7
8. Largo Winch dż. M.Srnec (59.0) 9
9. Chocolatebliss (FR) k.dż. K.Vanderbeke (57.0) 1
10. Ksar de l’Ardus (FR) dż. S.Vasyutov (62.0) 3

2600 m: 3’01,8″ (8,3-34,9-34,1-34,6-35,0-34,9).
Temperatura: 19°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: dowolnie.
Odległości: 6-szyja-1¾-6-3½-16-3½-8-2½.
Stan toru: elastyczny (3,5).

Lindahls triumfuje w Traf Warsaw Mile

Największym w całym Dniu Arabskim faworytem, zwanym w żargonie wyścigowym „słupem”, miał być drugi as trenera Kozłowskiego Wasmy Al Khalediah. Jednak ta prognoza się nie sprawdziła, na co niewątpliwie miał wpływ stan toru (w nocy z soboty na niedzielę dość mocno popadało), a także zbyt mocne tempo zaraz po starcie. Zabójcza była już pierwsza ćwiartka (31,6). Nic dziwnego, że galopujący na czele stawki Lightning Thunder i podążający za nim w pół siodła Wasmy, ostatecznie nie liczyły się w walce o zwycięstwo. Pierwszemu odjęło nogi już przed wyjściem na prostą i ukończył wyścig jako ostatni (minął go nawet słaby Cabaliros). Natomiast dosiadany przez Szczepana Mazura Wasmy próbował uciec stawce i uzyskał nawet przewagę ok. 3 długości. Wtedy S. Mazur obejrzał się, jakby wyczuł, że siły jego konia słabną. Przy bandzie zbliżał się Lindahls Anakin, dosiadany przez brata Szczepana, Konrada Mazura. Po krótkiej walce okazało się, że wielki faworyt gaśnie w oczach. Nie był on w stanie odeprzeć także ataku finiszującego polem Power Bolta. Na ostatnich metrach Power Bolt zaczął się niebezpiecznie zbliżać do Lindahlsa Anakina, ale ten zdołał utrzymać przewagę 0,5 długości.

– Mówiłem trenerce, że trzeba mu założyć okulary. Gdyby w nich pobiegł, moim zdaniem, by wygrał – skomentował krótko wyścig właściciel Power Bolta, Rafał Płatek. I dodał:  – To był niego bieg przygotowawczy  do UAE President Cup Central European Arabian Derby!!

Jak już informowaliśmy, pula nagród w tym prestiżowym biegu koni czystej krwi arabskiej sięgnie  kwoty 150 000 euro (ponad 650 tysięcy złotych). To pierwsza tak wysoka suma nagród w historii polskich wyścigów konnych. To przełomowe wydarzenie, zaplanowane na 28 września na warszawskim Służewcu, odbędzie się w ramach globalnej serii UAE President Cup Arabian Purebred Classic Series, wzmacniając wyjątkowość dnia Wielkiej Warszawskiej. 
Zwycięstwo Lindahlsa Anakina w Traf Warsaw Mile to największy sukces w trzyletniej karierze młodej trenerki Claudii Pawlak. Dwa lata wcześniej ten wyhodowany przez Dunkę A. Lindahl i będący jej własnością wałach był najlepszym trzylatkiem na Służewcu.

Traf Warsaw Mile – Listed PA (kat. A)

1. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 2
2. Power Bolt (FR) k.dż. J.Mariën (59.0) 6
3. Wasmy Al Khalediah (FR) dż. S.Mazur (62.0) 4
4. Nimrod (IT) dż. S.Vasyutov (62.0) 5
5. Baleegh A (SA) dż. S.Abaev (62.0) 1
6. Cabaliros (FR) k.dż. A.Kardanov (60.0) 7
7. Lightning Thunder (FR) k.dż. K.Vanderbeke (62.0) 3

1600 m: 1’48,9″ (7,8-31,6-33,6-35,9).
Styl: wysyłany
Odległości: ½-5-4½-10-13-2

Ammas najlepszym trzylatkiem

Rywalizacja czołówki trzylatków arabskich jest bardzo zacięta. Najpierw zaskoczył wszystkich wyhodowany, trenowany i będący własnością Andrzeja Urbanowskiego Addag, który wygrał dwukrotnie z rzędu. W trzecim występie został jednak pokonany o szyję przez francuskiej hodowli Abullaha Al Attyiah Ammasa, własności Restauracji „Canwa II” M. Wiśniewski i S. Wiśniewski, trenowanego przez Janusza Kozłowskiego. Te dwa konie i tym razem były na czele już w dystansie. Na finiszu ponownie lepszy okazał się Ammas, a tuż przed celownikiem Addaga wyprzedził jeszcze trenowany przez Justynę Domańską we Wrocławiu francuski Azzar, własności A. B. J i Ł. Gągałów.

Mający trzy zwycięstwa na koncie Ammas (wygrał także w debiucie) będzie zapewne faworytem Nagrody Sambora (kat. A, 2200 m), ale jego przewaga jest niewielka. Wystarczy powiedzieć, że aż pięć koni zmieściło się celowniku w przedziale około jednej długości. Duży postęp zrobiła zwłaszcza Arima, hodowli oraz własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Macieja Janikowskiego, która ukończyła wyścig na czwartym miejscu łeb w łeb z Agarem Alkhalediah.

Nagroda Białki – (kat. A)

1. Ammas (FR) dż. A.Turgaev (58.0) 9
2. Azaar (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 3
3. Addag dż. S.Mura (58.0) 5
4. Arima dż. S.Abaev (56.0) 7
4. Agar Al Khalediah dż. K.Mazur (58.0) 1
6. Glossy Gwen dż. S.Vasyutov (56.0) 4
7. Dekhal FA dż. S.Mazur (60.0) 2
8. Arnado dż. K.Dogdurbek Uulu (58.0) 8
Wycofany: Fairplay RP pr.dż. M.Zholchubekov (58.0) 6

2000 m: 2’22,1″ (35,8-36,5-34,7-35,1).
Styl: w walce.
Odległości: ½-szyja-szyja-łeb w łeb-9-10-15.

Niespodzianka w wyścigu dla 4-letnich i starszych klaczy

Gonitwa dla czteroletnich i starszych klaczy o Nagrodę Sabelliny zakończyła się nieoczekiwanym zwycięstwem francuskiej Zaram, hodowli Harasa de Mandore, własności I. Yordanova-Dimitrova, trenowanej przez Emila Zaharieva. Podczas finiszu łatwo oderwała się ona pod Antonem Turgaevem od walczących o kolejne płatne miejsca HM Farajllah, Madeehy Al Shahania oraz polskich klaczy Krynki i Nanii. Dopiero szósta była uważana w totalizatorze za faworytkę francuska Mghetha.

Był to drugi występ Zaram w Polsce. W lipcu zajęła drugie za miejsce Logmanem Muscatem na torze w Sopocie. Wyprzedziła wtedy niezłe francuskie klacze, Massivę de Monlau i Menwaal Al Shahanię. Jednak w pierwszym występie na Służewcu liczona była dopiero w siódmej kolejności (60 za 5 zł).

Nagroda Sabelliny – (kat. B)

1. Zaram (FR) dż. A.Turgaev (56.0) 6
2. HM Farajallah (FR) dż. S.Mura (56.0) 7
3. Madeeha Al Shahania (FR) dż. S.Vasyutov (56.0) 8
4. Krynka dż. B.Kalysbek Uulu (56.0) 3
5. Nania dż. S.Abaev (56.0) 4
6. Orfea dż. K.Mazur (56.0) 1
7. Mghetha (FR) dż. K.Grzybowski (56.0) 9
8. Eyd’a Alfash dż. S.Mazur (60.0) 2
9. Win Win k.dż. T.Kumarbek Uulu (56.0) 10
Wycofana Szanti: dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 5
Dodatkowe informacje
2000 m: 2’21,8″ (36,2-35,7-34,9-35,0).
Styl: łatwo.
Odległości: 3½-¾-kr. łeb-szyja-1¼-½-4½-13.

Trzecia „rzędowa” wygrana Darcknessa Al Ashai

Zakupiony przez Sławomira Pegzę 4-letni wałach Darckness Al Ashai, w sześciu biegach we Francji najwyżej uplasował się na 6 miejscu. Po trzech miesiącach treningu przez Cornelię Fraisl zrobił już furorę na Służewcu. Najpierw bardzo łatwo wygrał w połowie czerwca wyścig III grupy na 1800 m, bijąc aż o 8 długości Madeehę Al Shahania. Następnie 26 lipca zwyciężył w nieźle obsadzonej gonitwie IV grupy, pokonując dowolnie o 6 dł. nieźle zapowiadającą się HM Farajallah. Nic dziwnego, że był faworytem pierwszogrupowego Memoriału Bogdana Ziemiańskiego, zwłaszcza że tym razem niósł korzystną wagę (55 kg). Solidnym tempem prowadził w dystansie trzeci w Derby Wally, który na prostej dał się wyprzedzić właśnie tylko faworytowi. Darckness Al Ashai wygrywał pod K. Dogdurbekiem Uulu pewnie o 1,5 długości. Jako trzeci finiszował Al Dhabi, a czwarty był Almared, hodowli i własności Zbigniewa Górskiego, trenowany przez syna patrona gonitwy, Krzysztofa Ziemiańskiego.

Memoriał Bogdana Ziemiańskiego

1. Darckness Al Ashai (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (55.0) 7
2. Wally dż. A.Turgaev (55.0) 1
3. Al Dhahabi (FR) dż. S.Vasyutov (56.0) 3
4. Almared dż. S.Abaev (58.0) 6
5. Hyrokkin dż. K.Mazur (58.0) 9
6. Mahsoub (FR) dż. K.Grzybowski (61.0) 5
7. Monaasib (GB) dż. S.Mura (62.0) 2
8. Wiktus T.Kumarbek Uulu (58.0) 8
9. Meydan P Kossack (FR) dż. A.Reznikov (58.0) 4

1800 m: 2’05,4″ (22,4-34,8-33,2-35,0).
Styl: pewnie.
Odległości: 1½-½-2-3½-2-1½-2½-3.

Sensacyjny dublet w biegu II grupy dla trzyletnich klaczy!!!

Ten bieg miał mocną parę faworytek, Hersi Grand i Ajalę RA. Taki porządek miał w totalizatorze notowania 3:1 (czyli 9 zł za 3). Tymczasem od startu ton walce nadawała dosiadana przez R. Mannanbeka Uulu Munifa, hodowli i własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Macieja Janikowskiego. W czubie stawki była również Felicita MS, a z tyłu biegła wspomniana para faworytek. W końcówce jako druga finiszowała towarzyszka stajenna Munify – Erama, a Felicita MS utrzymała trzecie miejsce,. Dopiero czwartą pozycję zajęła trzecia w tym biegu podopieczna trenera Janikowskiego Ajala RA. Pierwsza faworytka Hersi Grand (10,60) była dopiero siódma. Za wygraną Munify totalizator pojedynczy płacił 104,80 zł, za porządek Munifa-Erama (159,70) – 413,30 za stawkę 3 zł! Trójki oraz czwórki nikt nie trafił, a także septymy, kwinty i tripli dwójek. 

Cała „obora” trenera Janikowskiego w celowniku. Na trzecim miejscu Felicita MS. Fot. Traf Online

Memoriał Izabelli Pawelec-Zawadzkiej

1. Munifa st.u. R.Mannanbek Uulu (58.0) 8
2. Erama pr.dż. M.Zholchubekov (58.0) 5
3. Felicita MS dż. S.Mura (58.0) 9
4. Ajala RA dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 3
5. Almareda dż. S.Mazur (60.0) 11
6. Sama NH k.dż. T.Kumarbek Uulu (58.0) 2
7. Hersi Grand dż. K.Grzybowski (58.0) 4
8. Sabbia dż. K.Dogdurbek Uulu (58.0) 10
9. Sima Al Khalediah dż. S.Abaev (58.0) 6
10. Parrana dż. A.Reznikov (58.0) 7
Wycofana: Gaza Al Khalediah dż. K.Mazur (58.0) 1

2000 m: 2’24,9″ (36,9-35,7-35,9-36,4).
Styl: wysyłany.
Odległości: łeb-1¾-1½-1½-1¾-¾-7-17-daleko(52)

Drugie zwycięstwo Antyfony

W rywalizacji koni trzyletnich pod patronatem Krajowego Ośrodka Wspierania Rolnictwa (I gr. 1800 m), drugie zwycięstwo odniosła trenowana przez Petro Nakoniechnyiego janowska Antyfona, dosiadana tym razem przez Kamila Grzybowskiego. Jest ona obecnie najlepszym trzylatkiem w tej specjalnej kategorii, gdyż w pozostałych startach zajmowała drugie miejsca.
Wzrost formy potwierdził wyhodowany przez L. Staniszewskiego i będący własnością K. i L. Staniszewskich, trenowany przez D. Bondarczuka Frego Prego, który poprzednim występie wygrał, występując z pozycji outsidera.

Nagroda Gangesa

1. Antyfona dż. K.Grzybowski (57.0) 1
2. Frego Pero dż. A.Turgaev (58.0) 4
3. Picadora dż. S.Abaev (56.0) 3
4. Erlend dż. M.Kryszyłowicz (58.0) 6
5. Bellmonda k.dż. T.Kumarbek Uulu (56.0) 2
6. Favonio dż. A.Reznikov (58.0) 5
Wycofany: Waiber st.u. S.Urmatbek Uulu (58.0) 7

1800 m: 2’15,1″ (22,7-36,0-36,3-40,1).
Styl: wysyłany:
Odległości: 1½-8-2½-14-19.

Dziwnie się plecie w naszym wyścigowym świecie. Komisja Techniczna wytoczyła istne armaty przeciwko kandydatowi dżokejskiemu Erbolowi Zamudinowi Uulu za jazdę w Derby na Largo Winchu. Zarzuciła mu, że z premedytacją przeszkadzał mistrzowi Szczepanowi Mazurowi na prostej finiszowej w swobodnym wysyłaniu Elnizo, przyznając temu koniowi pierwsze miejsce, a na drugie przesuwając właśnie Largo Wincha, który wygrał wyścig z przewagą 1,25 długości. Tydzień później Komisja Odwoławcza po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez hodowcę i właściciela Largo Wincha, trenerkę Kamilę Urbańczyk oraz kandydata dżokejskiego Erbola Zamudina Uulu, w dużej mierze odmiennie oceniła przebieg gonitwy Derby…

Poniżej fragment jej orzeczenia Nr 16/2025, które ma sankcję ostateczną. 

Nieoczekiwana, powtórna zamiana miejsc!

„Komisja Odwoławcza uznała, że og. Largo Winch był w tej gonitwie w lepszej dyspozycji i galopował lżej, z większym zapasem sił, utrzymywał przewagę wypracowaną na poprzednich etapach gonitwy, na którą rzetelnie zapracował. Pomimo usilnych starań dż. S. Mazura, w tym nadużycia bata (7 pobudzeń), og. Elnizo nie był w stanie zniwelować różnicy jednej długości do og. Largo Winch (4 pobudzenia batem) przez cały dystans prostej finiszowej, mimo że nie był wstrzymywany, wybity z rytmu galopu, nie został sprowokowany do potknięcia, czy w inny sposób nie uniemożliwiono mu swobodnego ruchu. Mimo szeregu błędów technicznych popełnionych przez k.dż. E. Zamudina Uulu, co potwierdza również ocena jego postawy dokonana przez Komisję Odwoławczą w Orzeczeniu KO Nr 15/2025, nie miało to decydującego wpływu na końcowy wynik gonitwy.”

Przed wydaniem powyższego orzeczenia, Komisja Odwoławcza uznała, że w jeździe Zamudina były błędy. Zdaniem Komisji nie nosiły one jednak znamion premedytacji, w związku z czym skróciła karę zawieszenia jego licencji. Kara miała obowiązywać od 1 sierpnia do 30 września, a ostatecznie obejmie okres od 1 do 31 sierpnia.

Tym samym pierwsze nagrody za tegoroczne Derby przypadną Tomaszowi Mikołajczykowi, hodowcy oraz właścicielowi Largo Wincha, jego trenerce Kamili Urbańczyk i kandydatowi dżokejskiemu Erbolowi Zamudinowi Uulu.

Na portalu Facebook pojawiły się sugestie, żeby przy najbliższej okazji Largo Winch, przykryty niebieską derką, odbył wraz z właścicielem i trenerką rundę honorową na padoku. Moim zdaniem, najlepsza ku temu okazja będzie podczas Dnia Arabskiego, w niedzielę 24 sierpnia, przed gonitwą Sheikh Zayed Bin Sultan Al Nahyan – Nagroda Europy, o ile Largo Winch będzie do niej zgłoszony.

Fragnar ustanawia drugi rekord toru!

Po nieoczekiwanej porażce Fragnara, który zajął czwarte miejsce w gonitwie o Nagrodę Ofira (kat. A, 2400 m), trenowany przez Adama Wyrzyka pięcioletni kasztan, hodowli i własności Moniki Stelmaszczyk, zrewanżował się – i to jak! – dwóm rywalom w wyścigu o Nagrodę Figaro (kat. B, 2400 m). Po zaciętej walce na finiszu pokonał o 0,5 długości Lindahlsa Anakina i o 3 długości Elevationa Al Maury, poprawiając wynikiem rekord toru – 2’42,5″. Poprzedni najlepszy rezultat na tym dystansie – 2’43,4″ – należał do Zenhafa, który ustanowił go przed dwoma laty w Nagrodzie Ofira, 

Ubiegłoroczny derbista Onyks tradycyjnie już poprowadził wyścig bardzo mocnym tempem. Na prostej finiszowej liczyły się tylko trzy konie. Pierwszy zaatakował Lindahls Anakin, którego po raz pierwszy dosiadał Szczepan Mazur. Podopieczny trenerki Claudii Pawlak dzielnie walczył, jednak Fragnar pod Stefano Murą lepiej zniósł trudy tego morderczego wyścigu. Wygrał co prawda po walce, ale pewnie o 0,5 długości. Czteroletni Elevation Al Maury, przygotowywany przez Krzysztofa Ziemiańskiego do Derby Europy Centralnej, które w tym roku odbędą się w dniu rozgrywania Wielkiej Warszawskiej (28 września), stracił do zwycięzcy 3 długości.

Trzeba podkreślić, że Fragnar jest obecnie drugim (obok Salasabilla II: 140m m – 1’31,6″; 1600 m – 1’45,5″) biegającym na Służewcu koniem arabskim, do którego należą dwa rekordy toru. Pierwszy z nich podopieczny trenera Wyrzyka ustanowił w ubiegłym roku w Nagrodzie Michałowa (kat. A, 2800 m) – 3’14,0″. Dosiadała go wtedy dżokejka Joanna Wyrzyk, córka trenera.

Nagroda Figaro (Specjalna) – (kat. B)

1. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 3
2. Lindahls Anakin (DK) dż. S.Mazur (59.0) 6
3. Elevation Al Maury (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 4
4. Monaasib (GB) dż. J.Crowley (59.0) 1
5. Hyrokkin dż. K.Mazur (59.0) 8
6. Baleegh A (SA) dż. A.Reznikov (59.0) 2
7. Lord de Bozouls (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 5
8. Onyks st.u. O.Nowak (62.0) 7
2400 m: 2’42,5” (27,4-32,1-33,6-35,3-34,1). Rekord toru.
Temperatura: 26°C, pogodnie.
Styl: po walce.
Odległości: ½-2½-9-10-13-12-3½.
Stan toru: elastyczny (3,3).

Ammas najlepszy w stawce trzylatków

Pierwszy wyścig pozagrupowy dla trzyletnich arabów o Nagrodę Europejczyka (kat. B, 1800 m) wygrał francuskiej hodowli Ammas (Mister Ginoux – Farlet de Pine po Akbar), trenowany przez Janusza Kozłowskiego. Wyprzedził on w celowniku o szyję niepokonanego w poprzednich dwóch wyścigach Addaga, polskiej hodowli i własności Andrzeja Urbanowskiego. Trzecie miejsce zajęła francuska SS Al Masa, która od startu prowadziła bardzo mocnym tempem.

Hodowcą zwycięskiego siwka jest Abdullah Al Attiyah, a właścicielem Restauracja „Canwa II” M. Wiśniewski, S. Wiśniewski.

Nagroda Europejczyka

1. Ammas (FR) dż. A.Turgaev (58.0) 9
2. Addag dż. S.Mura (58.0) 2
3. SS Al Masa (FR) dż. K.Mazur (56.0) 7
4. Azaar (FR) dż. D.Sabatbekov (58.0) 8
5. Khayaaly dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 1
6. MN Aazar (FR) dż. K.Grzybowski (58.0) 5
7. Wagi (FR) dż. S.Mazur (58.0) 6
8. So Easy 'OA’ (NL) dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 4
Wycofany: Super Story TR dż. S.Abaev (56.0) 3
1800 m: 2’02,2” (20,8-32,4-33,6-35,4).
Temperatura, 26°C, pogodnie.
Styl: wysyłany.
Odległości: szyja-4½-¾-2½-1¾-6-1¼.
Stan tor: elastyczny(3,5).

Dwutygodniowa przerwa na Służewcu

W najbliższy weekend na Służewcu nie będą  wyścigi nie będą rozgrywane, natomiast niedziela 10 sierpnia będzie siódmym dniem wyścigowym na wrocławskich Partynicach. Kolejna nasza relacja ze Służewca po Dniu Arabskim, czyli po 24 sierpnia.

Zdjęcia: Ewa Imielska-Hebda, Sylwia Iłenda, Auriane Schwanen & Patrycja Makowska

„Wszyscy obecni zgodnie potwierdzają: tegoroczna edycja była spektakularna. Poprzeczka była ustawiona bardzo wysoko. A teraz – jeszcze wyżej” – tymi słowami Mirosław Kołodziej zakończył swoją relację z ubiegłorocznego pokazu w Tarnowie, pozostawiając w czytelnikach nutę ciekawości i niecierpliwego oczekiwania. I rzeczywiście, zgodnie z tą zapowiedzią, organizatorzy sięgnęli jeszcze wyżej.

W gościnnych progach Klikowskiej Ostoi Polskich Koni, na terenie dawnej stadniny książąt Sanguszków, w pierwszy weekend lipca, już po raz trzeci odbył się pokaz All-Polish Arabian Horse Championship. To właśnie tu, na ziemi przesyconej tradycją i pasją do koni arabskich, Tarnów po raz kolejny stał się nieformalną stolicą koni arabskich, miejscem spotkań hodowców i pasjonatów, tak z Polski, jak i z całej Europy. Trudno o lepszy symbol ciągłości, dawne książęce tradycje spotykają się tu z nowoczesną formułą i międzynarodową renomą.

Tegoroczna edycja miała wyjątkowy, eksperymentalny charakter. Po raz pierwszy zorganizowano nie jeden, lecz dwa równoległe pokazy: European oraz International B. Na oba wydarzenia zgłoszono łącznie 139 koni, z czego 54 rywalizowały w pokazie European, a 85 w pokazie International. Część z nich wzięła udział w obu pokazach, dzięki czemu poddane zostały ocenie różnych składów sędziowskich. Czy punktacje okazały się spójne? A może różniły się znacząco? O tym przekonamy się już za chwilę.

Pokaz zorganizowany został przez Polski Związek Hodowców Koni Arabskich we współpracy z kluczowymi partnerami, wśród których znaleźli się: Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, Global Champions Arabians Tour, Stadnina Koni Klikowa Arabians oraz Strusinianka. Wydarzenie objęli patronatem honorowym Jakub Kwaśny, Prezydent Miasta Tarnowa, i Łukasz Smółka, Marszałek Województwa Małopolskiego.

Choć tegoroczna edycja zyskała nową formułę, kilka kluczowych elementów pozostało niezmiennych: spotkania ze sztuką, aukcja charytatywna, konkurencje pod siodłem, chwile integracji i najważniejsi, rzecz jasna, bohaterowie tego wydarzenia: konie arabskie.

Zdecydowanie największy sukces po pokazie może obwieścić Stadnina Koni z Michałowa, której klacze szły szturmem przez czempionaty oraz rodzinna stadnina Państwa Głowackich, których roczny wychowanek zdecydowanie ma predyspozycje do tego, aby zawładnąć niejednym ringiem pokazowym.

Coś dla ciała, coś dla duszy

Piątkowy, wieczorny Festiwal Pierogów wzorem lat poprzednich w smakowity i aromatyczny sposób wprowadził gości w atmosferę pokazu. Ten kulinarny akcent, ufundowany przez Stadninę Klikowa Arabians Państwa Rzepków, stał się doskonałą okazją do rozmów i wspomnień przy tradycyjnych potrawach kuchni polskiej. Całość dopełniały wyborne nalewki ufundowane przez Stadninę Podlesie Arabians.

Po sobotnim dniu pełnym rywalizacji, pracy przy koniach w iście tropikalnej temperaturze i wspólnego kibicowania faworytom, przyszedł czas na Wieczór Hodowców. Była to nie tylko okazja do odpoczynku, lecz także do integracji środowiska i zabawy przy muzyce na żywo.

Przez cały czas trwania pokazu, w namiocie VIP na gości czekały rzemieślnicze słodkości szczerze dopracowane w smaku i formie. Ich autorem była tarnowska wspomniana już wcześniej Strusinianka, piekarnia i cukiernia z 160-letnią tradycją, której sercem są Beata i Marek Błaszkiewiczowie. Aromatyczna kawa chociaż na chwile skutecznie niwelowała zmęczenie, bo napięty program pokazu z pewnością dawał się we znaki niejednemu uczestnikowi.

Konie i artyści – spotkanie z pięknem

Od pierwszej edycji pokazu All-Polish Arabian Horse Championship sztuka towarzyszy wydarzeniu jako jego integralna część. Artyści, którzy w swoich dziełach odzwierciedlają urodę koni arabskich, ich szlachetność i elegancję, ponownie stworzyli niezwykłą oprawę estetyczną pokazu. W przestrzeni namiotu VIP można było podziwiać zarówno malarstwo, jak i prace ceramiczne – dzieła, które w unikalny sposób ukazywały majestatyczne piękno konia arabskiego. Podobnie jak w poprzednim roku, Beata i Marek Błaszkiewiczowie z Podlesie Arabians (Strusinianka) ufundowali ręcznie wykonane, unikatowe ceramiczne medale z wizerunkiem głowy konia arabskiego. Ich autorem był Tomasz Mrozowski – lekarz weterynarii i artysta w jednej osobie.

Wśród prezentowanych prac nie mogło zabraknąć akwareli Małgorzaty Świertok. To właśnie jej ilustracje, łączące orientalną symbolikę z tematyką koni arabskich, zdobiły okładkę tegorocznego katalogu, podobnie jak też w poprzednich edycjach. Oryginał tej akwareli oraz ceramiczna rzeźba autorstwa Tomasza Mrozowskiego zostały przekazane na aukcję charytatywną, wspierając tym samym szczytny cel.

Obrazy stworzone przez Magdalenę Muraszko-Kowalską oraz artystkę znaną jako Erna Polak były wręczane jako nagrody zwycięzcom klas i czempionatów. Do grona twórców należy zaliczyć również fotografów – artystów obiektywu, którzy potrafią uchwycić to, co ulotne, a często niewidoczne dla oka: emocje, wzruszenie, harmonię ruchu i światła oraz radość ludzi – prezenterów, hodowców, sędziów, dzieci, którzy licznie przybywają na pokaz do Tarnowa. Dzięki ich pracy możemy wracać do tych wyjątkowych chwil raz po raz. Wśród nich znalazły się: Ewa Imielska-Hebda, Patrycja Makowska, Karolina Misztal, Sylwia Iłenda i Auriane Schwanen. Sylwia znana również ze swoich pasteli, tym razem przygotowała dla gości specjalnych ręcznie malowane wisiorki, drobne dzieła sztuki z wizerunkami koni arabskich, malowanymi na kamieniach. To spotkanie konia i sztuki nie było przypadkowe. Wyjątkowość koni arabskich od wieków inspirowała najwspanialszych artystów i pisarzy.

Licytacja charytatywna – ćwierć miliona dobra

Piękną tradycją, którą Polski Związek Hodowców Koni Arabskich uczynił integralną częścią All-Polish Arabian Horse Championship, jest licytacja charytatywna, z której dochód przeznaczany jest na wsparcie dzieci z domów dziecka w Tarnowie. Jako że odbyła się po raz trzeci można pokusić się już o podsumowanie. A że warto mówić o dobru głośno, oto kilka liczb.

W 2023 r. udało się zebrać 17.250€, co odpowiadało kwocie 76,5 tysiąca złotych. Rok później wynik był jeszcze lepszy, zebrano 21.000€, czyli 90,6 tys. zł. Tegoroczna edycja przyniosła 18.400€, a więc ok. 80 tys. złotych. Łącznie daje to imponującą sumę ćwierć miliona złotych! W tym roku wsparcie finansowe trafi do Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej im. Janusza Korczaka w Tarnowie.

Na aukcję charytatywną przekazano dziewięć stanówek. Najwyższą kwotę 4.500 euro osiągnęła stanówka ogiera Exagon OS (Cyclone OS – Strastya OS / EKS Alihandro), którą wylicytowała Monika Siecińska-Jaworowska ze Stadniny Koni Andrjanka. Dużym zainteresowaniem cieszyły się również stanówki ogierami Amaar (RFI Farid – Adiya / WH Justice), Medan Al Shaqab (Farhoud Al Shaqab – Abha Myra / Marwan Al Shaqab) oraz E.S. Harir (AJ Dinar – TF Magnums Magic / Magnum Psyche). Potomstwa tych ogierów oczekiwać będą Państwo Rzepkowie z Klikowa Arabians, Katarzyna Ostrowska ze Stadniny St. Roch Arabians oraz Mariusz Nagórka.

Artystycznym akcentem licytacji, podobnie jak rok temu, był oryginał akwareli autorstwa Małgorzaty Świertok. Praca osiągnęła kwotę 2.000€ i będzie zdobić ściany stadniny Podlesie Arabians.

Taką samą cenę uzyskała stanówka ogierem Amaar (RFI Farid – Adiya / WH Justice), a zaoferował ją Marek Rzepka z Klikowa Arabians. Dwa dzieła Tomasza Mrozowskiego – rzeźba głowy konia arabskiego i ceramiczny medal uzyskały łączną kwotę 1.700€. Ich nowymi właścicielami zostali Mateusz Jaworski oraz Hekmat Al Shareif ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Niecodziennym licytacyjnym akcentem była drewniana laska ze srebrną głową konia i bursztynami, którą za 200€ nabył Bogdan Maślanka.

Jeździeckie duety i pierwsze kroki przyszłych prezenterów

Kolejnym stałym elementem programu All-Polish Arabian Horse Championship są klasy pod siodłem. Choć w tym roku par, które zdecydowały się na udział w tych konkurencjach, nie było wiele, tym większy szacunek należy się uczestnikom za odwagę i zaangażowanie.

W sobotę rozegrano klasę w Polskim Stroju Historycznym (4 pary), a w niedzielę klasę w Tradycyjnych Strojach Arabskich (5 par). Obie konkurencje sędziowała Weronika Sosnowska. W obydwu przypadkach o pierwsze i drugie miejsca rywalizowały te same pary: Karolina Ziobro na Purytaninie (Kabsztad – Pustynna Malwa / Ekstern), wyhodowanym w Stadninie Koni Michałów, a należącym do Marcina Ziobro, oraz Hanna Dziża na Cygarro z Gór (Portel – Cirila z Gór / Pentagram), hodowli i własności Wacława Sajdaka.

W sobotnich zmaganiach lepsza okazała się Karolina Ziobro, zdobywając pierwsze miejsce, natomiast Hanna Dziża zajęła drugą lokatę. W niedzielę role się odwróciły, to Hanna Dziża stanęła na najwyższym stopniu podium. Trzecie miejsce w sobotę przypadło Agnieszce Helbik-Kuśmierz, która zaprezentowała wierzchowca El-Salem (Piaff – El-Zachra / Machmuth Nur), hodowli i własności Arkadiusza Nierodkiewicza. W niedzielę natomiast trzecie miejsce wywalczył Adam Dębiński dosiadający swojego kasztanowatego ogiera Paristan (Psytadel – Parusa / Poganin), wyhodowanego przez Józefa Pietrzaka.

W niedzielę odbyła się także klasa prezenterów amatorów, dająca szansę sprawdzenia się być może przyszłym profesjonalistom. W konkurencji wzięło udział sześć par. Zwyciężył Karol Makowski, który zaprezentował należącą do niego siwą klacz Psyche Adelajda (Psyche Ull – Psyche Diana / FA El Shawan), wyhodowaną w Stadninie Koni Chrcynno-Pałac. Drugie miejsce zajęła Róża Skorupowska wraz z janowską klaczą Pobelloia (Erantis – Pasawa / Pogrom), należącą do Bogdana Maślanki. Na trzecim miejscu uplasowała się Dominika Zaucha, prezentująca siwego wałacha Wonder KL (Aja Angelo – Wieża Nimf / Kahil Al Shaqab) hodowli Stadniny Koni Klikowa Arabians. Warto wspomnieć, że Wonder KL w ubiegłym roku na tarnowskim pokazie zdobył tytuł złotego czempiona wałachów, otrzymując komplet „20” za ruch.

Czas na show – i to podwójne!

Dwa pokazy w dwa dni to nie lada wyzwanie. Program był wyjątkowo napięty, a tempo momentami zawrotne. Mimo logistycznej gimnastyki wszystko udało się dopiąć na ostatni guzik, choć nie dało się nie odczuć walki z czasem.

Rywalizacja w ramach European Show rozpoczęła się w sobotę rano i trwała aż do przerwy obiadowej. Tuż po niej wystartowały klasy International Show, a ze względu na ograniczenia czasowe dwie ostatnie klasy przeniesiono na niedzielny poranek. W samo południe w niedzielę ruszyły czempionaty – najpierw European, a następnie International.

Dzięki podpisanej w ubiegłym roku przez PZHKA umowie partnerskiej z Global Champions Arabians Tour, również i w tym roku zwycięzcy klas otrzymywali vouchery na udział w GCAT, tym razem odbywający się w Pradze. Voucher obejmuje bezpłatne zgłoszenie koni na pokaz oraz bezpłatny boks.

Tegoroczne składy sędziowskie również były międzynarodowe. Oceny w European Show przyznawali: Kathleen Ohlsson (Szwecja), Amira Safady (Holandia) i James Swaenepoel (Belgia). W pokazie międzynarodowym konie oceniali: Cedes Bakker (Holandia), Scott Brumfield (USA), Bérengère Fayt (Francja), Zico Guardia (Brazylia), Joanne Lowe (Wielka Brytania), Mohamed Oussidhoum (Maroko), Caroline Reid (Wielka Brytania) oraz Jonas Salzmann (Kuwejt).

EUROPEAN SHOW

Ogierki roczne na start

Nieliczna (5 koni) klasa ogierków rocznych jako pierwsza przetarła szlaki tarnowskiego ringu. Najwyższą ocenę 91 punktów uzyskał Exit UMM (Exagon OS – Aja Estelle / Aja Angelo), ogierek urodzony na południu Szwecji w stadninie Moëll & Moëll Arabians, a obecnie rezydujący w duńskiej Barakah Arabians. Jego właścicielka, Mia Hvid-Wraae, podczas licytacji charytatywnej nabyła również stanówkę ogierem Morion.

Drugie i trzecie miejsce przypadły kolejno: Pustynnemu Księciu (Wadee Al Shaqab – Paradna / Equator), hodowli i własności Anny Janas-Naze, który uzyskał 90,67 pkt, oraz klikowskiemu Pianisto KL (Lyric EA – Pianissa KL / Ajman Moniscione), hodowli i własności Klikowa Arabian, z wynikiem 89,67 pkt. W czempionacie Exit UMM potwierdził swoją klasę, zdobywając złoty medal. Natomiast Pustynny Książę i Pianisto KL zamienili się miejscami na finałowym podium.

Janowska Cornelia otwiera podium

Klaczki roczne z kolei rywalizowały w dwóch klasach i łącznie było aż 11 zawodniczek. W klasie A prym wiodła wyróżniająca się dużym okiem i dobrym ruchem gniada Pieszczota (Belmari – Pericola / Kahil Al Shaqab), wyhodowana w Stadninie Koni Białka. Zdobyła 91,42 pkt, wyraźnie dystansując rywalki. Tym samym poprawiła swój wynik sprzed miesiąca z białeckiego Wiosennego Pokazu (89,33 pkt), prezentując się w Tarnowie zdecydowanie lepiej. Forma nie opuszczała jej również w czempionacie, więc postanowiła sięgnąć po tytuł wiceczempionki i srebrny medal.

W klasie B aż trzy z sześciu klaczek były córkami michałowskiego ogiera Ptolemeusz. Najlepszą z nich i całej klasy była siwa, urocza Cornelia (Ptolemeusz – Cedora / Kahil Al Shaqab), wyhodowana w Janowie Podlaskim, która uzyskała notę 92,13 pkt. W czempionacie jednogłośną decyzją sędziów została uhonorowana tytułem złotej czempionki. Tuż za nią w klasie z oceną 90,75 pkt uplasowała się gniada z trzema skarpetkami El Elsza of Sinus (Ptolemeusz – El Elwa of Sinus / Wadee Al Shaqab), klaczka hodowli i własności szwedzkiej stadniny Sinus Arab. El Elsza dołączyła do wspomnianych dam, zdobywając brązowy medal.

Sześć „20” i jednogłośne złoto

Po najmłodszych uczestnikach pokazu przyszedł czas na nieco starszy przychówek. Przyszłe srebrna i brązowa medalistki czempionatu klaczy młodszych kryły się w klasie A klaczy 2–3-letnich. Mowa o Parabelli, córce ogiera Prometeusz i klaczy Pregoła po Vitorio TO, wyhodowanej w Stadninie Koni Janów Podlaski, a należącej do Klikowa Arabians, oraz Peridzie.

Gniada Parabella wyróżniała się bardzo poprawną kłodą oprószoną sowicie jabłuszkami oraz zamaszystym ruchem, za który otrzymała aż trzy noty 19,5. Łączny wynik 91,83 pkt zapewnił jej zwycięstwo w klasie. W czempionacie jednak to nie ona sięgnęła po srebro. Medal ten powędrował do janowskiej Peridy (Picasso Di Mar – Paolila / Pogrom), która w tej samej klasie uplasowała się na drugim miejscu z wynikiem 91,67 pkt. Złota medalistka natomiast wyłoniła się z klasy B i to z prawdziwym rozmachem. Rewelacyjna białecka Ejna (D Kaheel – Elwimia / Ascot DD) oczarowała sędziów, zdobywając aż sześć „20”: po trzy za typ i za ruch, co dało imponujący wynik 92,22 pkt. W wyborze czempionki jury było po raz kolejny jednomyślne.

Złoty medal czempionatu ogierów młodszych trafił do Marka Rzepki z Klikowa Arabians. Autorem tego sukcesu był ogier Poker Move KL (RFI Unique – Plivia / Kahil Al Shaqab), który zwyciężył w klasie ogierów 2-letnich z wynikiem 90,92 pkt. Ze srebrnym medalem Tarnów opuścił białecki Etyl (Haash OSB – Elzamira / Glorius Apal), który w pięknym stylu wygrał klasę ogierów 3-letnich. Zachwycił zwłaszcza ruchem, za który otrzymał komplet „20”, co dało łącznie 91,91 pkt. Brązowy medal przypadł śnieżnobiałemu ogierkowi Palissander SW (Raoud Al Bidayer – Pilarosa / Al Adeed Al Shaqab), wyhodowanemu przez Suweco Stud, a reprezentującemu barwy stajni Adama Ochmanna z Polia Arabians. W klasie zajął drugie miejsce z oceną 90,67 pkt. Warto wspomnieć również o Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), wyhodowanym przez Wojciecha Parczewskiego i należącym do Bogdana Maślanki. Do finału awansował z trzeciego miejsca w klasie z notą 88,92 pkt, ale w czempionacie zyskał uznanie dwóch sędziów, którzy właśnie jego wskazali jako kandydata do brązowego medalu.

Estymacja FA z najwyższą notą całego weekendu

W klasie klaczy starszych zaprezentowało się łącznie 15 kandydatek walczących o najwyższe tytuły. Niepokonana zarówno w klasie A, jak i w czempionacie okazała się siwa, świetnie ruszająca się Estymacja FA (Empower – Estema / Emerald J), wyhodowana przez Krzysztofa Goździalskiego z Falborek Arabians, a należąca do JP Training Center Joanny Wojteckiej i Pawła Kozikowskiego. Estymacja FA zachwyciła sędziów, otrzymując komplet „20” za ruch, jedną „20” za typ oraz wysokie noty za głowę z szyją (2 x 19,5 oraz 19,75), co dało jej imponującą łączną notę 93,25 pkt – najwyższą spośród wszystkich koni ocenianych zarówno w sobotę, jak i w niedzielę. Z Tarnowa wyjechała jako złota medalistka czempionatu.

Drugie miejsce w klasie i tytuł wiceczempionki wywalczyła Efora KL (QR Marc – Erigone/Ekstern), klaczka wyhodowana i należąca do Klikowa Arabians. Za swój występ otrzymała 91,83 pkt. Brązowy medal przypadł siwej Fogacie (Muranas Jassehr – Formis / Esparto), wyhodowanej w Michałowie, a należącej do Pawła Syliwoniuka. Fogata uplasowała się na trzecim miejscu w czempionacie i na drugim w klasie B, uzyskując ocenę 91,5 pkt. Sędziowie przyznali jej medal jednogłośnie.

Ogiery starsze – triumf Amesa JR

Wśród ogierów starszych szczególnie wyróżniał się doświadczony na czerwonym dywanie pokazów Ames JR (Psytadel – Altara / Gazal Al Shaqab), wyhodowany i należący do Janusza Ryżkowskiego. Ogier ten może poszczycić się tytułem Narodowego Czempiona Ogierów Młodszych z 2019 r., co tylko potwierdza jego klasę. W Tarnowie Ames JR zdeklasował konkurencję, zdobywając 92,67 pkt, w tym maksymalne noty za ruch oraz i co ciekawe, wysokie noty za nogi – 3 x 16 pkt. Jak wiemy z reguły sędziowie nie są chętni do wystawiania takich ocen w tej kategorii.

Drugie miejsce z notą 91,42 pkt zajął Encarino (Shiraz de Lafon – Eneria / QR Marc), wyhodowany w Stadninie Koni Janów Podlaski, a będący własnością Agaty Pryciak. Na trzeciej pozycji uplasował się Ashton, gniady syn Pogroma i klaczy Atanda po Eden C, wyhodowany w Stadninie Koni Andryjanki Edwarda Siecińskiego, który uzyskał 90,25 pkt. W czempionacie układ sił pozostał bez zmian: złoto dla Amesa JR, srebro dla Encarino, a brązowy medal trafił do Ashtona.

INTERNATIONAL SHOW

Bezkonkurencyjne roczniaczki z Michałowa

Roczne klaczki rywalizujące w klasach A i B pokazu International zaprezentowały bardzo wyrównany poziom, jednak w każdej z klas wyraźnie wyróżniała się jedna przedstawicielka Stadniny Koni Michałów. W klasie A bezkonkurencyjna okazała się siwa Zazzera, córka ogiera KA Nabras i słynnej Zigi Zany po QR Marc. Zazzera uzyskując 91,40 pkt zostawiła rywalki w tyle – pozostałe klaczki oceniono w przedziale od 89,00 do 89,60 pkt.

Z kolei w klasie B prawdziwy popis dała Epiforana (Mutabahi Al Hawajer – Espana / QR Marc), która oczarowała ruchem, zdobywając aż cztery „20” w tej kategorii i łącznie 92,10 pkt. Jej konkurentki otrzymały noty mieszczące się między 90,20 a 91,20 pkt.

W czempionacie sędziowie byli jednomyślni – złoty medal przypadł Epiforanie, a srebrny Zazzerze. Brązowy laur trafił do urodziwej Wiosennej Przygody (KA Nabras – Wiosenna Róża/Empire), również z michałowskich stajni. Tym samym całe podium należało do Michałowa! Z czego dwie medalistki to córki ogiera KA Nabras.

Gellatto – pierwszy krok do wielkich zwycięstw

W klasie ogierków rocznych bezapelacyjnie wyróżniał się gniady Gellatto – wyhodowany przez Jana Głowackiego syn utytułowanego ogiera Nahil Al Khalediah i klaczy Gratella po Morion. Bardzo urodziwy, z piękną głową i szyją, przyciągał uwagę nie tylko publiczności, ale i sędziów, którzy przyznali mu wysoką notę 91,90 pkt, w tym aż cztery „20”: po jednej za typ i ruch oraz dwie za głowę z szyją. W czempionacie jednogłośnie sięgnął po złoty medal i tytuł czempiona. Jak się okazało, to nie była jego jedyna dekoracja tego dnia.

Z drugiego miejsca w klasie A, z notą 90,40 pkt, do finału awansował michałowski Aaron (KA Nabras – Anielka / Ekstern), tegoroczny brązowy medalista z Białki. W Tarnowie powtórzył ten sukces, ponownie stając na trzecim stopniu podium.

Z klasy B do finału wszedł El Soray LJ (Star Farid – El Soraya/Wadee Al Shaqab), hodowli i własności Leszka Jarmuża. W Białce znalazł się w Top Five, a tym razem zdobył już srebro, udowadniając, że jego forma rośnie.

A ja mam przeczucie, że Gellatto i Aaron oraz złoty medalista z Białki – El Primero, jeszcze nie raz będą się przepychać o miejsce w finałowym składzie. Ich rywalizacja zapowiada się naprawdę ciekawie i… coś mi mówi, że to dopiero początek.

Janowska Elzoya nie zawodzi i walczy o złoto

W klasie A klaczy dwuletnich zdecydowaną faworytką była urocza Elzoya, córka znakomitej Euzony po Om El Belissimo i syna Pianissimy, ogiera Prometeusz. Tegoroczna srebrna medalistka z Białki i tym razem nie zawiodła oczekiwań mocno kibicującej jej ekipy z Janowa, zdobywając 92,20 pkt. Sędziowie przyznali jej bardzo wysokie noty: cały rząd 19,5 pkt za typ, głowę z szyją oraz za ruch. Klasa B była znacznie bardziej wyrównana. Noty uczestniczek wahały się od 90,70 do 91 pkt, a dwie klacze uzyskały identyczny wynik – 90,90 pkt. Niestety żadna z nich nie zdołała przebić się do finałowego podium.

W klasie klaczy trzyletnich na starcie stanęły cztery zawodniczki – dwie siwe i dwie gniade. Dwa najwyższe miejsca zajęły przedstawicielki tej drugiej maści. Najlepsza okazała się Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J), wyhodowana przez Marka Kondrasiuka, a należąca do Alicji Najmowicz. Pozwolę sobie na osobistą uwagę: Cararra to klacz o bardzo dobrej głowie i szyi, poprawna w budowie, z dużym potencjałem, trzymam więc za nią kciuki, by wypłynęła na szersze wody. W Tarnowie zdobyła 91,80 pkt, w tym komplet 19,5 za typ oraz za głowę i szyję, a także cztery razy 19,5 i raz 19 za ruch. Drugie miejsce w tej klasie przypadło michałowskiej Pustyni Wiktorii (Dominic M – Pustynia Kahila / Kahil Al Shaqab), która uzyskała 91,20 pkt. W czempionacie końcowy układ na podium doskonale odzwierciedlił punktację z klas. Złoto powędrowało do Elzoi, srebro do Cararry, a brąz do Pustyni Wiktorii.

Powtórka z Białki – to samo podium, te same emocje

Wśród ogierków młodszych obyło się bez niespodzianek – układ sił był dokładnie taki sam, jak zaledwie miesiąc wcześniej w Białce! Klasę ogierów dwuletnich wygrał z wynikiem 90,5 pkt Palatyn PA (Morion – Prasada PA / Empire), wyhodowany i będący własnością Stadniny Koni Dąbrówka państwa Parysów. Palatyn PA nie ogląda się za siebie, do złotego medalu zdobytego w Białce dorzucił kolejne złoto, tym razem w Tarnowie.

Zwycięzcą klasy ogierów trzyletnich został siwy Panier (EKS Farajj – Paprotnia / Elgast), wyhodowany przez Lecha Błaszczyka i należący do jego wnuka Marka Łukaszewskiego. Uzyskał on wprawdzie wyższą ocenę niż Palatyn bo 91,5 pkt, ale w czempionacie przypadł mu tytuł wiceczempiona. Trzecie miejsce w klasie i brązowy medal w finale zdobył Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix), hodowli i własności Krzysztofa Jagielskiego, oceniony na 90,10 pkt.

Michałowskie klacze i kolejny triumf

Stawka klaczy starszych była wyjątkowo mocna. Na ringu pojawiło się 13 zawodniczek, z czego 12 zostało ocenionych (jedna została wycofana z powodu kulawizny). Aż pięć z nich uzyskało noty równe lub wyższe niż 92 pkt, a pozostałe przekroczyły próg 90 pkt.

W klasie klaczy 4–6-letnich najlepsza okazała się gniada Labonita (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), wychowanka SK Michałów. Ta urodziwa klacz o wyrazistym oku i głębokim ganaszu zdobyła 92,30 pkt i zasłużenie weszła do finału z pierwszego miejsca. Nic zaskakującego, to przecież Narodowa Czempionka Klaczy Rocznych z 2022 r. W Tarnowie dołożyła do swojej kolekcji brązowy medal i „zaklepała” tym samym całe podium dla Michałowa, który po dominacji w roczniaczkach znów zgarnął wszystkie medale.

Złoto wywalczyła mlecznosiwa, piękniejąca z każdym rokiem Wildanova (WH Justice – Wilda / Gazal Al Shaqab). Klacz zawładnęła ringiem otrzymując za ruch komplet „20” oraz jedną „20” za typ, co dało jej w sumie 93 pkt i, o ile się nie mylę, jej najwyższą notę w karierze.

Minimalnie niższą ocenę otrzymała mająca swoje spore grono fanów Poganinka (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), której sędziowie przyznali 92,9 pkt. Poganinka przyzwyczaiła nas do tego, że frunie przez ring i tym razem było tak samo: komplet „20” za ruch oraz dwie „20” za typ. W finale dołączyła do swoich stajennych koleżanek z tytułem wiceczempionki.

I na koniec – Ogiery Starsze

Zdecydowanie egzotyczną urodą wśród ogierów starszych wyróżniał się gniady, charyzmatyczny, w fantastycznej kondycji ogier Nisser Babel (Sinharib Babel – Aj Nasheeda / Aj Portofino), hodowli i własności Hekmata Al Shareifa z Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Ogier otrzymał od sędziów 92,10 pkt i z pierwszego miejsca awansował do finału.

Na drugim miejscu z oceną 90,5 pkt był Elon KL (QR Marc – Erigone / Ekstern) ze Stadniny Koni Klikowa Arabians. Ten układ sił potwierdził się również w czempionacie: złoto otrzymał Nisser Babel, a srebro Elon KL. Brązowym medalistą został zwycięzca klasy ogierów 7–letnich i starszych, znany już szerszej publiczności Petrus PA (Ekstern – Piwonia / Kahil Al Shaqab) ze Stadniny Koni Dąbrówka Państwa Parysów, któremu sędziowie przyznali 91,80 pkt. Co ciekawe, w tej stawce koni byli również medaliści z czempionatu European rozegranego w godzinach porannych, a więc: Ames JR, Encarino i Ashton. Jednak inny układ sił, inny skład sędziowski nie pozwolił na powtórzenie sukcesu.

Najlepsi z najlepszych – Nagrody Specjalne

Ku wielkiej i zasłużonej radości swoich hodowców i właścicieli tytuł najlepszego ogiera pokazu otrzymał zasłużenie Gellatto. Oprócz Pucharu Marszałka Województwa Małopolskiego powędrowała do niego także nagroda za najlepszą głowę pokazu. Michałowska Wildanova, będąca w znakomitej formie, została uhonorowana tytułem najlepszej klaczy pokazu i trafił do niej Puchar Prezydenta Tarnowa.

Nagrodę Gangesa dla najlepszego konia pokazu z karierą wyścigową otrzymał klikowski Elon KL. Tytuł najlepszej klaczy Pure Polish przypadł siwej Panterze, córce Eksterna i klaczy Pampa po Gazal Al Shaqab, hodowli Stadniny Koni Michałów, a należącej do Bogdana Maślanki. Pantera podczas zmagań w klasie European zdobyła wysoką ocenę 91,75 pkt, w tym komplet „20” za ruch, a w klasie pokazu międzynarodowego – 90,50 pkt. Tytuł najlepszego ogiera Pure Polish otrzymał wyróżniający się oryginalną maścią Piernat (Gaspar – Pogoria / Ekstern), hodowli Andrzeja i własności Agnieszki Dąbrowskiej.

Wzruszającym momentem było wręczenie Annie Stefaniuk nagrody specjalnej PZHKA – Arabskiego Prometusza. To wyjątkowe wyróżnienie przyznawane jest osobom zasłużonym dla hodowli koni arabskich w Polsce. Anna Stefaniuk spędziła prawie 40 lat w janowskiej Stadninie, pełniąc funkcję głównego specjalisty ds. hodowli. Laureatka tej prestiżowej nagrody jest także międzynarodowym sędzią klasy A.

Prezenterów również nie pomięto podczas wręczania nagród specjalnych. Nagroda dla Najlepszego Prezentera Pokazu trafiła do Enrico Mearelliego z włoskiego centrum treningowego Elegantica, który razem ze swoim bratem Nicolą od niedawna pokazuje konie z Michałowa.

Organizatorzy pokazu nie przestają zaskakiwać i z roku na rok sięgają po coraz śmielsze, często eksperymentalne rozwiązania. Już teraz zapowiedzieli, że za dwanaście miesięcy znów czeka nas potężna dawka emocji na tarnowskim ringu.

Jedynym, czego mogłoby życzyć sobie coraz liczniejsze grono uczestników i widzów, jest jeszcze szersza stawka koni w poszczególnych klasach. Choć… przy tylu towarzyszących atrakcjach i dwóch pokazach odbywających się równolegle, można zacząć się zastanawiać, czy dwa dni to nie za mało. Może warto rozważyć trzydniową formułę, rozpoczynającą się już w piątek? Takie rozszerzenie mogłoby nadać wydarzeniu charakter prawdziwego Festiwalu Koni Arabskich stanowiącego znakomite preludium do zbliżającego się wielkimi krokami Święta Koni Arabskich w Janowie Podlaskim.

Do tej pory w historii Derby na Służewcu ostateczne rozstrzygnięcia poprzez werdykt Komisji Technicznej miały miejsca tylko w dwóch przypadkach rywalizacji koni pełnej krwi angielskiej. W 1991 roku za crossing zdyskwalifikowana została Susy, a 13 lat później zwyciężczynię Królową Śniegu, również za zajechanie drogi podczas finiszu, Komisja Techniczna przesunęła na trzecie miejsce. Tym razem po protestach trenera Janusza Kozłowskiego i dżokeja Szczepana Mazura, zwycięskiego w Arabskich Derby 2025 Largo Wincha, za przeszkadzanie Elnizo, wyścigowi stewardzi przesunęli na drugie miejsce. Jednocześnie Komisja Techniczna, za błędy popełnione, jej zdaniem z premedytacją, ukarała dosiadającego Largo Wincha kandydata dżokejskiego Erbola Zamudina Uulu zawieszeniem licencji od 1 sierpnia do 30 września. Taka decyzja wywołała oczywiście wiele kontrowersji. Pokrzywdzonymi poczuli się przede wszystkim hodowca i właściciel konia Tomasz Mikołajczyk oraz trenerka Kamila Urbańczyk. Sprawą zajmie się Komisja Odwoławcza, gdyż taki wniosek został do niej już przekazany.

Oddajmy jednak głos sędziom. Oto uzasadnienie podjętych decyzji:
„Po wyjściu na prostą finiszową, ok. 500 m przed celownikiem, dosiadany przez k. dż. Erbola Zamudina Uulu koń Largo Winch (nr 5) galopował na pierwszej pozycji, mając po prawej stronie zbliżającego się do niego konia Elnizo (nr 8), dosiadanego przez dż. Szczepana Mazura. Po około 100 m, k. dż. Erbol Zamudin Uulu, obserwując zbliżającego się do niego rywala, zmienił tor jazdy na zewnętrzny, przecinając tor jazdy dż. Szczepana Mazura i zmuszając go do jazdy bliżej wewnętrznej bariery. Następnie, na około 300 m przed celownikiem, k. dż. Erbol Zamudin Uulu ponownie obejrzał się na konia Elnizo, który teraz galopował po jego lewej stronie, i używając bata z prawej strony oraz z premedytacją ściągając swojego konia wodzami w lewo, zaczął zajeżdżać drogę dż. Szczepanowi Mazurowi, spychając go w stronę wewnętrznej bariery i uniemożliwiając mu swobodny finisz. Przesłuchany k. dż. Erbol Zamudin Uulu wyjaśnił, że w każdym wyścigu używa bata tylko z prawej strony, ponieważ nie potrafi uderzać z lewej, a jego koń uciekał mu w lewo. Komisja Techniczna nie przyjęła wyjaśnień obwinionego uznając, że k. dż. Erbol Zamudin Uulu jako doświadczony jeździec (ponad 70 wygranych gonitw) nie tylko nie przeciwdziałał, ale z premedytacją kilkukrotnie zmieniał tor jazdy na prostej finiszowej, celowo przeszkadzając koniowi Elnizo. Wymierzając karę Komisja Techniczna wzięła pod uwagę fakt, że jeździec był już karany za podobne przewinienie w bieżącym sezonie wyścigowym (Orzeczenie nr 53 z dnia 15.06.2025 r.), a wielokrotnie przeprowadzane z nim rozmowy nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Mając na uwadze powyższe, Komisja Techniczna orzekła jak w sentencji.”

Jak się okazało, KT wydała także trzecie orzeczenie, dotyczące tego, co się wydarzyło na padoku przed wyścigiem Derby. „Przed gonitwą nr 5, Komisja Techniczna otrzymała informację od sędziego obserwatora, że na padoku właściciel konia Largo Winch (nr 5) Tomasz Mikołajczyk w niecenzuralnych słowach zwraca się do dż. Szczepana Mazura, kierując w jego stronę groźby i próbując go zastraszyć. Po przesłuchaniu dż. Szczepana Mazura, właściciela Tomasza Mikołajczyka, trenera Janusza Kozłowskiego oraz sędziego obserwatora Małgorzaty Fabiańskiej, Komisja Techniczna zarzuciła właścicielowi Tomaszowi Mikołajczykowi naruszenie porządku na terenie toru wyścigowego i w czasie wyścigów konnych oraz znieważanie osób spełniających czynności związane z przeprowadzeniem gonitw i postanowiła ukarać go karą pieniężną w wysokości 1000 złotych (słownie: tysiąc złotych).

UZASADNIENIE:

„Przed gonitwą nr 5 sędzia obserwator zgłosiła Komisji Technicznej, że na padoku doszło do incydentu pomiędzy właścicielem konia Largo Winch (nr 5) Tomaszem Mikołajczykiem, a dż. Szczepanem Mazurem. Przesłuchany przez Komisję Techniczną dż. Szczepan Mazur zeznał, że Tomasz Mikołajczyk poprosił go o rozmowę i powiedział mu, że ma jeździć czysto, nie nadużywając bata, jak w Nagrodzie Janowa. Dż. Szczepan Mazur odpowiedział mu, że jego jeździec również jechał wtedy nieczysto, wyprowadzając go w pole, na czym chciał zakończyć dyskusję. Odchodząc od właściciela dż. Szczepan Mazur usłyszał, jak ten w niecenzuralnych słowach mu grozi. Fakt zastraszania dżokeja przed gonitwą nr 5 potwierdził również trener Janusz Kozłowski oraz sędzia obserwator Małgorzata Fabiańska, którzy byli świadkami zdarzenia. Przesłuchany Tomasz Mikołajczyk przyznał, że dyskutował z dż. Szczepanem Mazurem na temat Nagrody Janowa, jednak odniesie się do ewentualnych zarzutów dopiero, gdy takie się pojawią. Komisja Techniczna uznała, że Tomasz Mikołajczyk zachował się w sposób niedopuszczalny, czym naruszył porządek na terenie toru wyścigowego. W związku z powyższym Komisja Techniczna postanowiła, jak w sentencji.”

Szczepan Mazur na Facebooku rywalizację z Erbolem Zamudinem Uulu skwitował następująco: – W Nagrodzie Janowa nie było czystej gry, ale przy wygranym wyścigu nie było sensu składać protestu. Tutaj protest miał sens, ponieważ było widoczne zajeżdżanie toru jazdy.

Trenerka Kamila Urbańczyk w rozmowie ze mną powiedziała: – Przygotowałam Largo Wincha najlepiej, jak umiałam, i wygrał wyraźnie prowadząc prawie od startu do mety. Moim zdaniem, Elnizo kończył wyścig na ostatnich nogach. Gdyby miał jeszcze siły, Szczepan by wygrał.  Niech chcę polemizować z werdyktem Komisji Technicznej, ale jest mi przykro, że wezwano tylko Erbola, a nie pomyślano o tym, żeby mnie wysłuchać. Bariera językowa spowodowała, że Erbol nie był w stanie sam się bronić. Miał przeciwko sobie najlepszego polskiego dżokeja, trenera i czworo sędziów. Złożyłam już odwołanie i mam nadzieję, że Komisja Odwoławcza jednak ze mną porozmawia. Jeśli chodzi o następny start Largo Wincha, to będę namawiać właściciela konia, aby zgłosił go do Nagrody Europy. A jeśli Elnizo w niej nie wystartuje, to może w którymś z kolejnych wyścigów, Michałowa czy Wielkiego Szlema, będzie miał okazję jeszcze raz zmierzyć się z Elnizo.

Mocny, selekcyjny wyścig

Od początku ton walce nadawał świetnie prezentujący się na padoku Largo Winch, do którego po kilkuset metrach dołączył uważany za outsidera Cewasz. Oba konie trenera Kozłowskiego, Elnizo i Wiktus, biegły w dystansie na pozycjach 3-5 i do walki rzuciły się dopiero ok. 500 przed metą. Szybko okazało się, że Wiktus nie będzie jednak walczył o zwycięstwo i na placu boju pozostały tylko trzy najlepsze konie z Nagrody Janowa. Largo Winch cały czas prowadził, próbował go zaatakować Elnizo, ale Mazur nie mógł swobodnie finiszować wskutek błędów Zamudina, który, zdaniem sędziów, z premedytacją, jechał nieczysto na prostej finiszowej. Wally zdołał utrzymać trzecie miejsce, jednak niewiele brakowało, by go stracił na rzecz Harry’ego Blue, który sprawił w Derby największą niespodziankę. W ciągu niespełna miesiąca forma podopiecznego trenera Adama Wyrzyka niebywale wzrosła. W Janowa był siódmy ze stratą ponad 30 długości do zwycięzcy!

Był to mocny, selekcyjny wyścig. Do rekordu – 3’27,9″ ustanowionego przez Waresa w 2013 roku zabrakło tylko 0,5 sekundy.

Trzeci derbista hodowcy Jana Głowackiego

Elnizo (Muqati Al Khalediah – Elniza po Mared Al Sahra) został wyhodowany w Nowej Małej Wsi k. Leoncina, w ośrodku, obecnie tylko hodowlanym, należącym do rodziny Głowackich. Pierwszy triumf w roli hodowcy Jan Głowacki święcił w 2002 roku po zwycięstwie urodziwego Gafala, który zdobywał laury także w pokazach. Jego wnukiem jest właśnie Elnizo. Następnym derbistą był wspomniany już rekordzista Wares w 2013 roku.

Derby Arabskie – (kat. A)

1. Elnizo dż. S.Mazur (59.0) nr 8
2. Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 5
3. Wally dż. A.Turgaev (59.0) 2
4. Harry Blue dż. S.Mura (59.0) 1
5. Wiktus dż. S.Abaev (59.0) 10
6. Kasanova dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 6
7. Nania dż. S.Vasyutov (57.0) 4
8. Fire On The Track pr.dż. M.Zholchubekov (59.0) 9
9. Cewasz dż. K.Mazur (59.0) 11
10. El Sotano dż. A.Reznikov (59.0) 7
11. Rasi Al Khalediah dż. K.Grzybowski (59.0) 12
Wycofana: Ealladynka pr.dż. O.Szarłat (57.0) 3
Dodatkowe informacje
Czas: 3’28,4” (35,0-34,9-35,3-35,7-33,9-33,6).
Temperatura: 25°C, pochmurno.
Styl: silnie wysyłany.
Odległości: 1¼-5½-kr.łeb-5-½-1¾-11-daleko(32)-daleko(62)-daleko(102).
Stan toru: lekko elastyczny (3,2).

W gonitwie o Nagrodę Trafa odjechała Glossy Gwen

W drugim po Nagrodzie Borka wyścigu dla trzylatków I gr. wpisanych do PASB o Nagrodę Trafa, na prostej odjechała stawce rywali trenowana i dosiadana przez Sergeya Vasyutova Glossy Gwen. Jako druga ze stratą 6 długości finiszowała Katchthewind, która o 0,5 dł. wyprzedziła Celirę. Hodowcą zwyciężczyni jest B. Kłoczko, a właścicielem P. Piotrowski.

Drugi pokaz mocy Darcknessa Al Ashai

W swym drugim występie na Służewcu, trenowany przez Cornelię Fraisl czteroletni wałach Darckness Al Ashai, podobnie jak w pierwszym, odniósł bardzo łatwe zwycięstwo. Wygrał tym razem o 6 długości (poprzednio o 8) przed HM Farajallah w świetnym czasie na 1600 m – 1’47,8″. Wyhodowany przez Al Shahania Stud zwycięzca jest własnością BMS Group S. Pegza.

W sobotę Nagroda Europejczyka, w niedzielę – Figaro

Pierwszy pozagrupowy wyścig dla trzylatków kategorii B (Nagroda Europejczyka – 1800 m) odbędzie się w sobotę o godz. 16. Stawka wydaje się miarę wyrównana. Do grona faworytów będą się zaliczać niepokonany Haddag (tym razem dosiądzie go Stefano Mura) oraz Azzar, Ammas i Khayaaly, które w wyścigu o Nagrodę Borka przegrały z nim minimalnie (nos- kr. łeb-0,5 dł.). W niedzielę o godz. 16 zostanie rozegrana Nagroda Figaro (Specjalna), kat B, 2400 m. Okazję do rewanżu będzie miał Fragnar, który w końcu czerwca był dopiero czwarty w biegu o Nagrodę Ofira kat. A, 2400 m). W tamtym wyścigu wyprzedziły go oprócz zwycięskiego Rasmy’ego Al Khalediah, także Lindahls Anakin i Elevation Al Maury.

Trzecia edycja All-Polish Arabian Horse Championship organizowana przez Polski Związek Hodowców Koni Arabskich przeszła do historii. W dniach 5-6 lipca 2025 r., na terenie urokliwej Klikowskiej Ostoi Polskich Koni w Tarnowie, rozegrano dwa pokazy: jeden rangi B-International, drugi European Show, a wszystko to pod patronatem Global Champions Arabians Tour przy wsparciu rzeszy sponsorów i pasjonatów, którzy poświęcili ostatnie tygodnie swojego czasu na dopięcie wszystkiego na ostatni guzik.

Zgłoszone do pokazów konie zostały poddane ocenie przez dwa odmienne składy sędziowskie. Pokaz European Show sędziowali Kathleen Ohlsson, Amira Safady i James Swaenepoel, zaś B-International – Cedes Bakker, Scott Brumfield, Bérengère Fayt, Zico Guardia, Joanne Lowe, Mohamed Oussidhoum, Caroline Reid i Jonas Salzmann.

Pogoda na czas trwania pokazów została przez organizatorów zamówiona z wielkim wyprzedzeniem, dopisała wręcz aż za bardzo, gdyż z nieba lał się żar, zwłaszcza w niedzielę i nawet unikanie słońca oraz przebywanie w cieniu nie gwarantowało braku opalenizny. Duży, przestronny i jak zwykle elegancko urządzony namiot VIP kusił zapleczem gastronomicznym, a obsługa dbała, żeby nikt się zbyt szybko nie odwodnił w te upalne dni. Niestety, jak to czasem bywa w takie upalne lata, osobiście miałam możliwość docenić obecność karetki pogotowia i ratowników medycznych na miejscu.

Publiczność spoza namiotu VIP miała do dyspozycji trybuny wzdłuż krótszej ściany ringu oraz stoiska handlowe i gastronomiczne wokół klikowskiego Hubertusa. W niedzielę, niestety, w dziwny sposób, przy większym udziale publiczności, liczba stoisk zmniejszyła się, przez co dało się słyszeć głosy niezadowolenia i trudno się z nimi nie zgodzić. Warto natomiast zaznaczyć, że nie na wszystko organizator takiej imprezy ma wpływ, a niektóre nieprzyjemne sytuacje mają miejsce mimo najlepszych i najszczerszych chęci.

W tegorocznym katalogu, łącznie mogliśmy znaleźć około 150 rubryczek z imionami uczestników pokazu, natomiast większą popularnością cieszył się pokaz International. Niektóre konie oczywiście zostały zgłoszone na obydwa z nich, a także do klas pod siodłem czy prezenterów amatorów, część została wycofana, więc w ogólnym rozrachunku obejrzeliśmy około 100 koni. Przy jednym pokazie taka liczba robi wrażenie, przy dwóch – troszkę mniejsze. Miejmy nadzieję, że mniejsza liczba koni spowodowana, ogólnie rzecz ujmując, była właśnie koniecznością wyboru jednego z pokazów, a w szerszej perspektywie niewątpliwie trudnymi czasami, z jakimi wszyscy się mierzymy. Samo utrzymanie stada koni generuje teraz większe koszty niż jeszcze kilka lat temu, a kiedy dojdzie do tego wysłanie konia lub koni w trening pokazowy, uczestnictwo w pokazach… to koszty wzrastają dość gwałtownie. Myślę, że wszyscy chcielibyśmy, aby tarnowski czempionat nie zniknął nam z kalendarza, bo w Polsce mamy na tyle szczupłą pulę tego rodzaju imprez, że chyba dla każdego miłośnika arabów dodatkowa okazja do podziwiania takich zmagań jest na wagę złota.

Cieszy natomiast spora liczba nowych nazwisk w roli właścicieli pokazywanych koni, co wiąże się ze wzrostem zainteresowania końmi arabskimi. W mojej opinii jest to zasługa właśnie organizacji pokazów poza Białką i Janowem Podlaskim oraz szeroko pojętej promocji tych koni, która przez wiele lat mocno kulała. Co więcej, samo środowisko nowe osoby mogło wręcz potencjalnie odstraszać przez swego rodzaju hermetyczność.

Myślę, że wiele osób się ze mną zgodzi, że upalna pogoda i mocno napięty grafik – wiele koni, dwa pokazy z dużą liczbą klas i dwoma czempionatami do rozegrania, klasy pod siodłem, aukcja charytatywna – zmęczyły najbardziej wytrawnych graczy. Pół żartem, a pół serio, najbardziej odczuły to konie zgłoszone na oba pokazy, które w niedzielne popołudnie w trakcie czempionatów nie miały w sobie już tej świeżości i lekkości. Być może warto pomyśleć nad układem jeden dzień-jeden pokaz, chociaż to też nie dawałoby gwarancji, że konie odpoczną, natomiast nie byłoby sytuacji, że niektóre z koni prezentowały się sędziom i publiczności trzy razy jednego dnia.

Mimo takich małych zgrzytów, których niektórzy być może nawet nie zauważyli, całe wydarzenie zapisało się w pamięci różnego rodzaju miłymi, emocjonalnymi, wzruszającymi momentami. Bo kto z nas nie będzie wspominał chwili, kiedy wszyscy wstrzymaliśmy oddech w trakcie rozgrywania klasy prezenterów amatorów, kiedy to kasztanowata Esmina wyrwała się z ręki Elizie Tarczyńskiej i pognała w siną dal? A potem, moment, w którym Eliza została uhonorowana – tak właśnie: uhonorowana – specjalną nagrodą Bravery Trophy, by mimo wszystko dobrze wspominała ten występ?

Komu nie zakręciła się łezka w oku przy okazji symbolicznego powrotu białeckiego Pesala do Polski? Myślę, że Renacie Kurzyńskiej nawet nie jedna. A takich momentów było znacznie więcej. Miłym akcentem było nagrodzenie także najlepszych koni Pure Polish czy chociażby rozegranie wyżej wspomnianej klasy amatorów. Organizacja aukcji charytatywnej na rzecz jednej z placówek opiekuńczych w Tarnowie to też moment, który pozostaje w pamięci – tak dla osób zaangażowanych w jej organizację i przebieg, przez darczyńców i licytujących, po oczywiście podopiecznych takiej placówki. Dobro wraca i myślę, że wsparcie dla takich miejsc jest naprawdę ważne w aspektach od czysto materialnych po społeczne i oby tarnowska licytacja była wzorem dla kolejnych.

Organizacja aukcji, sobotniego wieczoru hodowców czy degustacji pierogów, nalewek, a w tym roku dodatkowo wyśmienitego sera koziego w piątkowy wieczór to stały punkt programu tarnowskiego pokazu. W mojej skromnej opinii, atmosfera panująca w Tarnowie w sposób celowy i zaplanowany ma za zadanie budowanie więzi międzyludzkich, integrację i łączenie, a nie dzielenie ludzi w tym jakże wąskim środowisku. Silniej zintegrowane, życzliwe sobie i innym środowisko, przyjazna atmosfera wokół wydarzenia to recepta na sukces. Sam pomysł „zmartwychwstania” radomskiego czempionatu bez pominięcia jego twórców już sam w sobie był aktem zdrowej współpracy i chęci zrobienia czegoś wspólnie, a kolejne edycje nowego-starego pokazu, sposób organizacji i prowadzenia go w wytyczonej wcześniej formule tylko utwierdzają mnie w tym przekonaniu.

Jak można łatwo zauważyć, w tym roku, wyjątkowo, nie znajdziecie Państwo w moim tekście informacji o wynikach pokazów. Odsyłam na stronę www.arabianessence.tv, gdzie można znaleźć materiały filmowe z każdej z rozgrywanych klas i kompletne wyniki, a moje spostrzeżenia traktujcie jako subiektywne uzupełnienie tamtych relacji. Do zobaczenia niebawem!

Tydzień przed Galą Derby koni pełnej krwi angielskiej (6 lipca) odbyły się najważniejsze gonitwy pierwszej części sezonu dla arabów, nagrody: Ofira (dla czteroletnich i starszych, kat A, 2400 m) oraz Janowa (Przychówku) dla czterolatków, kat. A, 2600 m. W pierwszej z nich błyskotliwe zwycięstwo odniósł ośmioletni Rasmy Al Khalediah, który w połowie prostej z widoczną łatwością „odjechał” pod T. Kumarbekiem Uulu rywalom, osiągając w celowniku przewagę 5,5 długości nad Lindahlsem Anakinem, który sprawił sporą niespodziankę. Trzeci, o 0,75 dł., był Elevation Al Maury, a dopiero czwarty mocno faworyzowany Fragnar (9,50 za stawkę 5 zł). O tym, że za Rasmy’ego płacono ponad dwukrotnie więcej (20,73), zadecydował najpewniej jego występ w Szwecji, gdzie 6 czerwca zajął czwarte miejsce na dystansie 1500 m (Wasmy Al Khalediah był drugi). Francuskiej hodowli zwycięzca, trenowany przez Janusza Kozłowskiego, jest własnością Polska AKF S. z o.o. Była to druga wygrana Rasmy’ego w tym sezonie. Podczas inauguracji  triumfował on w biegu o Nagrodę Cometa (kiat. B, 2000 m), ale wówczas musiał stoczyć zaciętą walkę z Fragnarem i zwyciężył o łeb!

Nagroda Ofira

1. Rasmy Al Khalediah (FR), k.dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) nr 1
2. Lindahls Anakin (DK), dż. K.Mazur (62.0) 5
3. Elevation Al Maury (FR), k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 4
4. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 3
5. Onyks st.u. O.Nowak (62.0) 6
6. Salsabil II (FR), dż. S.Abaev (62.0) 2

2400 m: 2’43,8″ (28,8-33,8-35,2-33,1-32,9).
Temperatura: 23°C, pochmurno.
Styl: bardzo łatwo.
Odległości: 5½-¾-1¾-7-15.
Stan toru: lekko elastyczny (3,1).

Mistrzowski finisz Szczepana Mazura na Elnizo

Po łatwej wygranej Elnizo (Muqatil – Elniza po Mared Al Sahra) w biegu w wyścigu II grupy, o 7 dł. nad Hyrrokinem, w bardzo dobrym czasie na 2000 m – 2’17,3″, stał się on pierwszym faworytem (10,80) prestiżowej dla polskiej hodowli Nagroda Janowa. W drugiej kolejności liczony był zwycięzca Nagrody Pamira (kat. B, 2200 m) Kasanova (17,80), w trzeciej Wiktus (33,80), w czwartej Wally (57,50), w piątej Harry Blue (58,40) i dopiero w szóstej Largo Winch (61,00), który był trzeci za Kasanovą i Fire on the Trackiem w gonitwie o Pamira (kat. B, 2200 m).

Podczas startu przewrócił się w boksie Rasi Al Kahlediah, zrzucając dżokeja Kamila Grzybowskiego, któremu na szczęście nic się nie stało. W niedzielę w ostatniej gonitwie odniósł on na folblutce Inwencji 300 zwycięstwo w karierze. Gratulujemy!

Rasi Al Khalediah sam pogalopował za peletonem, ale odległość była na tyle bezpieczna, że nie przeszkadzał w rozgrywce. W dystansie, do ostatniego zakrętu prowadził z przewagą lider Kasanovy, Fire on the Track, który dyktował mocne, równe tempo (8,3-34-34,1-34,7). Jednak podczas jeszcze szybszego ostatniego kilometra (33,8-33,6) nie wszystkie konie były w stanie skutecznie finiszować. Wysforowały się tylko Largo Winch i Elnizo. Stoczyły one pasjonującą walkę do samego celownika. Z niewielką przewagą prowadził podopieczny trenerki Kamili Urbańczyk, dosiadany przez Erbola Zamudina Uulu. Jednak Elnizo pod Szczepanem Mazurem mocno go naciskał. Dopiero dosłownie na ostatnich metrach w całej krasie objawiło się techniczne mistrzostwo jazdy najlepszego polskiego dżokeja, który podczas późnej jesieni i zimą wygrał w Katarze 40 gonitw (w większości na arabach). Tak wyliczył ostatnie foule, że w celowniku Elnizo wyprzedził Largo Wincha o łeb! Trzeci na mecie Wally stracił do walczącej pary 9 długości, a czwarta, niedoceniana Nania (109,50), 13 długości.

Był to drugi wspaniały sukces trenera Janusza Kozłowskiego podczas ostatniej czerwcowej dwudniówki. Elnizo został wyhodowany przez właściciela Stadniny w Nowej Małej Wsi k. Leoncina, hodowcy i byłego trenera Jana Głowackiego (dwukrotnie konie jego hodowli wygrały Derby: w 2002 roku Gafal i w 2013 Wares). Od kilku lat J. Głowacki zajmuje się już tylko hodowlą. Właścicielami Elnizo są syn hodowcy, Piotr , oraz S. Szczepkowski. W niedzielę, w Janowa brał udział także drugi koń hodowli J. Głowackiego, Wiktus, który zajął piąte miejsce.

Poprosiliśmy trenera Kozłowskiego o ocenę występów jego koni.

– Bardzo liczyłem na Rasmy’ego Al Khalediah, jednak styl tego zwycięstwa spodobał się chyba nie tylko mnie, ale także wszystkim miłośnikom wyścigów arabów. Przypięto mu łatkę średniodystansowca, tymczasem już po raz drugi udowodnił, że dystans 2400 m nie jest dla niego za długi. Jesienią ub. roku wygrał Nagrodę Porównawczą, a teraz Ofira, w czasie 2’43,8″, tylko o 0,4 s gorszym od wyśrubowanego rekordu toru Zenhafa. Pewnie by ten rekord, poprawił, gdyby miał godnego siebie rywala.

Spodziewałem się także zwycięstwa Elnizo, ale nie sądziłem, że Largo Winch pobiegnie tak dobrze. Solidnie mnie przestraszył swoją postawą zarówno w dystansie, jak i podczas finiszu. Mój podopieczny dzielnie walczył, jednak ostatecznie kropkę nad „i” postawił Szczepan. Proszę tylko porównać jego dosiad tuż przed celownikiem z dosiadem Erbola; jakby przylgnął do szyi konia, a rywal był odchylony. Ten moment zadecydował, że Elnizo wygrał o łeb. Myślę, że po prawie miesięcznym odpoczynku, w Derby znowu powalczy o zwycięstwo, jednak czy wygra na dystansie o 400 m dłuższym, trudno przewidzieć. Trochę więcej spodziewałem się po występie Wiktusa, jednak trzeba wziąć pod uwagę, że był to dopiero drugi jego wyścig w tym roku, a tempo było mocne już od startu. Dlatego przez większość dystansu galopował na końcu stawki i na prostą wbiegł po największym kole. Mimo to podczas bardzo szybkiej końcówki zdołał odrobić kilkanaście długości i ostatecznie zajął piąte miejsce, o 1,25 długości za czwartą Nanią. Liczę na to, że do Derby przystąpi już w wyższej formie i będzie widoczny bardziej z przodu na prostej finiszowej. Natomiast, czy pobiegnie Win Win, zdecydują właściciele. Moim zdaniem, sądząc na podstawie jej występu w Janowa (8 miejsce, 24 długości za Wiktusem), realne szanse na dobry wynik będzie miała w głównej gonitwie dla czteroletnich klaczy (Oaks), która jest rozgrywana w połowie września na dystansie 2400 m – powiedział nam trener Janusz Kozłowski.

Przypomnijmy, że Kozłowski jako dżokej wygrał Derby trzykrotnie: w 1980 r. na Mahoniu, w 1982 r.na Elemencie i w 1991 na trenowanym na Służewcu niemieckim Minosie, który jako pierwszy i ostatni zagraniczny arab wygrał polskie Derby. Od tamtej pory wyścig o błękitną wstęgę dla koni arabskich jest rozgrywany tylko w krajowej konkurencji. W ponad 20-letniej karierze trenerskiej Janusz Kozłowski triumfował po zwycięstwach w Derby Ziko (2014) i Shannon Quenn (2017).

Warto także podkreślić, że w dorobku utalentowanej trenerki Kamili Urbańczyk, prowadzącej niewielką stadninę w miejscowości Jaźwie (60 km za Warszawą), jest zwycięstwo Mogadiusza w Janowa i Derby (2016) oraz wygrana Ewesta w Janowa i drugie miejsce w Derby (2022). Ponadto Ben Bark był trzeci w Janowa i drugi w Derby (2023). Po tym, co pokazał w niedzielę, należy w Largo Winchu upatrywać mocnego faworyta na tegoroczne Derby (27 lipca).

Nagroda Janowa (Przychówku)

1. Elnizo dż. S.Mazur (59.0) 1
2. Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 7
3. Wally dż. A.Turgaev (59.0) 3
4. Nania dż. S.Vasyutov (57.0) 4
5. Wiktus dż. S.Abaev (59.0) 12
6. Kasanova dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 6
7. Harry Blue dż. S.Mura (59.0) 9
8. Win Win k.dż. T.Kumarbek Uulu (57.0) 5
9. Fire On The Track pr.dż. M.Zholchubekov (59.0) 11
10. Flagerta dż. K.Mazur (57.0) 2
Wycofane koń: Julius k.dż. K.Kamińska (59.0) 8
Uznany za pozostawionego na starcie: Rasi Al Khalediah dż. K.Grzybowski (59.0) 10

2600: 2’58,5″ (8,3-34,1-34,0-34,7-33,8-33,6).
Temperatura: 24°C, pochmurno.
Styl: w walce.
Odległości: łeb-9-4-1¼-5-14-5-1¼-daleko (24).
Stan toru: lekko elastyczny (3,1).

Addag niepokonany w stawce trzylatków

W pierwszej gonitwie I grupy dla koni trzyletnich (Nagroda Borka, 1800 m) wystartowało ośmioro zwycięzców oraz jeden, Azaar, który dwukrotnie zajmował bliskie drugie miejsca. Poprowadził Haddag, na którym tym razem zamiast Oskara Nowaka pojechała jego koleżanka Oliwia Szarłat. Podyktowała ona dość mocne, w miarę równe tempo, jednak końcowe 500 m było najszybsze (32,8). Haddag zdołał pierwszy dociągnąć do mety, ale z minimalną przewagą (o nos) nad Azzarem, za którym w odległościach: kr. łeb i 0,5 dł. wpadły na metę mocno faworyzowany Ammas i Khayaaly. Czas wyścigu, jak na trzylatki rozpoczynające karierę, był bardzo dobry – 2’03,8″.

Hodowcą, właścicielem i trenerem zwycięzcy Nagrody Borka jest Andrzej Urbanowski, który w ubiegłym roku przygotował Onyksa do sensacyjnych zwycięstw, najpierw w Derby, a potem w Michałowa.

Pierwszy wyścig pozagrupowy dla trzylatków, Nagroda Europejczyka (kat. B, 1800 m), zostanie rozegrany w dniu Derby, w niedzielę 27 lipca.
Po Gali Derby dla koni pełnej krwi angielskiej nastąpi na Służewcu trzytygodniowa przerwa. Wyścigi (także dla arabów) podczas dwóch najbliższych weekendów odbywać się będą na torze w Sopocie.