Tegoroczna gonitwa Derby, która została rozegrana 26 lipca, zapowiadała się bardzo atrakcyjnie i jej przebieg oraz końcowy rezultat potwierdził, że rywalizacja czołówki czterolatków, w której udział bierze około 10 koni, stoi na wysokim poziomie. Główny, docelowy wyścig zakończył się sensacyjnie, ale dopiero druga połowa sezonu przesądzi czy zwycięzca Derby 2026, hodowli oraz własności Polska AKF Sp. z o.o., Hayan Al Khalediah, utrzyma prymat najlepszego w roczniku.

Przed Derby biegał on trzy razy. Najpierw w handicapie I grupy był drugi za Spice Gromalią, następnie trzeci i drugi w wyścigach II grupy. Najdalej biegał na 2000 m, a w gonitwie o Nagrodę Janowa (kat. A, 2600 m) nie wziął udziału. Nic więc dziwnego, że dużą niewiadomą było, czy wytrzyma dystans 3 km. Dlatego też był nie był uwzględniany przez typerów, a tuż przed startem miał ósme notowanie w grze „z góry” – 107 za stawkę 5 zł!

Jedyne co zwróciło moją uwagę, gdy zobaczyłem zapis do Derby, był dosiad czempiona toru Sanzhara Abaeva właśnie na Hayanie. Dlaczego jego wybrał? Jechał na nim tylko raz, 6. czerwca w gonitwie na 1800 m, w której po efektownym finiszu Hayan zajął drugie miejsce, 1,5 dł. za Rawdą Al Khalediah. Być może przekonał go wytrawny znawca koni arabskich, trener Hayana Wiaczesław Szymczuk, który jako dżokej wygrywał Arabskie Derby aż siedem razy! Popularny „Wiesio” mógł zasugerować Abaevovi, że Hayan może mieć większe szanse, biegnąc „na świeżości”, gdy rywale będą podmęczeni walką w Nagrodzie Janowa. Nie bez znaczenia mógł się okazać termin rozgrywania tej gonitwy, która z powodu panujących upałów została przeniesiona z 28 czerwca na 3 lipca, a więc 23 dni przed Derby! Niektóre konie mogły nie zregenerować w pełni sił. Podobne znaki zapytania można by mnożyć, ale też prawdę mówiąc, Abaev większego wyboru nie miał. Wszystkie najlepsze konie były pozajmowane. Mógł pojechać na Dekhalu FA, na którym był czwarty w Skowronka i trzeci w Kabareta, ale widocznie do tego ogiera, mocno galopującego w dystansie i „końcem stającego”, nie miał zaufania. Ostatecznie pojechała na nim partnerka trenera Szymczuka Karolina Kamińska, która na Hayanie jechała dwukrotnie przed Abaevem. Dekkhal FA w Derby zajął w Derby dobre szóste miejsce, bijąc niespodziewanego zwycięzcę Nagrody Janowa Khayaaly’ego, liczonego Stefanosa oraz drugą na mecie w Janowa Rawdę Al Khalediah!

Ostatni bywają pierwszymi!

Hayan miał ostatni, 12 numer, i ruszył ostatni. Przez blisko kilometr galopował w odstępie dwóch długości za stawką. Potem nieznacznie poprawiał pozycję, ale na prostą wbiegł jako przedostatni, zamknięty przez grupę koni, którą od startu przewodziła z przewagą dzielna Spice Gromalia. Po wyjściu na prostą próbowała uciekać, jednak szybko dogonił ją i wyprzedził Agar Al Khalediah. Ostro finiszował także Happy Blue. W pewnym momencie między tymi ogierami doszło do kolizji, bowiem Agar nieco zboczył z toru. Tymczasem Abaev wyprowadził Hayana na pole, by mógł swobodnie finiszować. I był to finisz piorunujący! Na ostatnich 100 metrach podopieczny trenera Szymczuka oddalał się od rywali walczących o drugie miejsce i wygrał o 4,5 długości.

Zwycięstwo Hayana Al Khalediah w Derby to największy sukces trenera Wiaczesława Szymczuka, który wraz z Karoliną Kamińską (wygrała 99 gonitw, brakuje jej tylko jednego zwycięstwa do tytułu dżokeja) prowadzi stajnię ósmy sezon. Pierwszą arabską niespodziankę sprawił w 2023 roku, kiedy to również mało liczona Proza, hodowli i własności Grzegorza Sęczka, wygrała Nagrodę Gazelli, Mlechy i Sahary (Oaks). Do zwycięstw poprowadził ją także Sanzhar Abaev.

Po raz pierwszy z derbowego i to od razu dubletowego sukcesu mógł się wreszcie cieszyć dyrektor Stadniny we Wrońskach Hubert Kulesza. Jak wiadomo, do tej pory wielkie sukcesy odnosiły konie francuskie, własności Polska AKF Sp z o.o. Od kilku lat spółka ta prowadzi już tylko własną hodowlę koni wyścigowych. Wasmy i Rasmy Al Khalediah są jej ostatnimi „francuzami”, ścigającymi się na Służewcu i za granicą.

Głos ma Komisja Techniczna

Nie mnie oceniać, czy zmiana toru przez Agara miała wpływ ostateczny wynik gonitwy. Oto stosowne orzeczenie Komisji Technicznej:

„Orzeczenie Komisji Technicznej nr 72
z dnia 26 lipca 2026 r.
Komisja Techniczna w składzie:
1) Aleksandra Litwiniak – przewodnicząca
2) Anna Chrzanowska
3) Maria Falzmann
4) Agnieszka Kupczak
5) Jacek Łojek
W dniu 26 lipca 2026 r., po gonitwie nr 5, trener konia Happy Blue (nr 4) Adam Wyrzyk
złożył telefonicznie protest przeciwko dż. Konradowi Mazurowi (koń nr 11 Agar Al
Khalediah), zarzucając mu postępowanie niezgodne z przepisami prawa wyścigowego,
polegające na zmianie toru jazdy na prostej finiszowej i odprowadzaniu konia, którego
trenuje, przez co dż. Stefano Mura stracił szansę na zajęcie lepszego miejsca w gonitwie.
Mimo pouczenia tr. Adam Wyrzyk nie potwierdził protestu na piśmie.
Zgodnie z § 101 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia
24 marca 2016 r. w sprawie regulaminu wyścigów konnych protest, dotyczący niezgodnego
z przepisami postępowania jeźdźca w czasie gonitwy, zgłoszony ustnie przez trenera,
powinien być potwierdzony na piśmie najpóźniej przed upływem godziny od jego zgłoszenia.
Mając na uwadze powyższe, Komisja Techniczna postanowiła pozostawić protest złożony
telefonicznie przez trenera konia Happy Blue Adama Wyrzyka z dnia 26 lipca 2026
bez rozpatrzenia.
PODSTAWA PRAWNA: § 37 ust. 2 pkt 3 w zw. z 101 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra
Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie regulaminu wyścigów konnych
(Dz. U. z 18 kwietnia 2016 r., poz. 536).”

Tylko o 0,2 sekundy gorzej od rekordu Waresa

Dzięki wspomnianej już córce słynnej derbistki i zdobywczyni Nagrody Europy Shannon Queen, podopiecznej trenera Andrzeja Urbanowskiego Spice Gromalii, która ostatecznie wywalczyła świetne czwarte miejsce, Derby 2026 zostały rozgrane bardzo rzetelnym tempem, a końcowy rezultat – 3’28,1″ był tylko o dwie dziesiąte sekundy gorszy od rekordu derbisty Waresa w 2013 roku.

Derby Arabskie – (kat. A)

Dystans: 3000
Gonitwa dla 4-letnich ogierów i klaczy czystej krwi arabskiej hodowli krajowej wpisanych do Polskiej Księgi Stadnej Koni Arabskich Czystej Krwi (PASB).

1. Hayan Al Khalediah dż. S.Abaev (59.0) nr 12
2. Agar Al Khalediah dż. K.Mazur (59.0) 11
3. Happy Blue dż. S.Mura (59.0) 4
4. Spice Gromalia dż. A.Turgaev (57.0) 3
5. Lenox dż. A.Reznikov (59.0) 9
6. Dekhal FA k.dż. K.Kamińska (59.0) 1
7. Khayaaly pr.dż. B.Marat Uulu (59.0) 8
8. Stefanos dż. K.Grzybowski (59.0) 6
9. Rawda Al Khalediah pr.dż. M.Zholchubekov (57.0) 5
10. Addag dż. S.Vasyutov (59.0) 2
11. Elred dż. T.Kumarbek Uulu (59.0) 7
12. Ceyhun dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 10
Czas: 3’28,1″ (34,5-33,6-35,3-34,9-35,4-34,4).
Temperatura: 28°C, pogodnie.
Styl: bardzo łatwo.
Odległości: 4½-¾-9-9-4½-5½-11-nos-1½-daleko (37)-kr. łeb.
Stan toru: lekko elastyczny (3,2).

Wszystko z domu powynosiem i zagramy…

Przed główną próbę dystansową przed Derby, czyli Nagrodę Janowa, wśród wielu bywalców toru panowało przekonanie, że była ona w dużej mierze „poligonem doświadczalnym”, i że jej końcowe rozstrzygnięcie, gdy się wzięło pod uwagę, że pierwsze i drugie miejsce zajęły konie mało liczone, mogło być przypadkowe, choć wyścig został rozgrany w przyzwoitym tempie. Za zwycięstwo Khayaaly’ego płacono aż 146,60 zł za 5, za porządek z Rawdą 258 za 3 zł. Faworyzowany Agar Al Khalediah, który wcześniej wygrał Nagrodę Pamira w świetnym czasie 2’29,3″ na 2200 m, był blisko trzeci i jemu w udziale przypadło miano pierwszego faworyta Derby (13,50).

Nagroda Janowa (Przychówku) – (kat. A)

Dystans: 2600
Gonitwa dla 4-letnich ogierów i klaczy czystej krwi arabskiej hodowli krajowej wpisanych do Polskiej Księgi Stadnej Koni Arabskich Czystej Krwi (PASB).

1. Khayaaly st.u. B.Marat Uulu (59.0) 7
2. Rawda Al Khalediah pr.dż. M.Zholchubekov (57.0) 8
3. Agar Al Khalediah dż. K.Mazur (59.0) 3
4. Lenox dż. A.Reznikov (59.0) 9
5. Spice Gromalia dż. A.Turgaev (57.0) 10
6. Happy Blue dż. S.Mura (59.0) 2
7. Arima k.dż. K.Kamińska (57.0) 5
8. Stefanos dż. K.Grzybowski (59.0) 1
9. Addag dż. S.Vasyutov (59.0) 11
10. Asar dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 13
11. Felicita MS dż. T.Kumarbek Uulu (57.0) 14
12. Dekhal FA dż. S.Mazur (59.0) 12
13. Arnado dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 15
14. Ceyhun pr.dż. O.Szarłat (59.0) 6
15. Ceryp pr.dż. A.Gil (59.0) 4
Wycofany: Ratan Al Khalediah dż. S.Abaev (59.0) 16
Czas: 2’58,6″ (8,2-34,4-34-34,9-34-33,1).
Temperatura: 24°C, pogodnie.
Styl: wysyłany.
Odległości: 1-szyja-½-1¼-3-7-2½-½-szyja-3½-szyja-3½-4½-daleko (29).
Stan toru: lekko elastyczny (3,0)

Cztery „rzędowe” triumfy trenera Andrzeja Laskowskiego

Od sensacyjnego dubletu w ubiegłorocznej gonitwie o Nagrodę Porównawczą (wygrał Love Me de la Cere przed Menwaal Al Shahanią) trwa zwycięska passa starszych koni trenera Andrzeja Laskowskiego. W sezonie 2026 ogier wygrał najpierw bardzo łatwo Nagrodę Cometa (2000 m, kat. B) w dobrym czasie 2’17,3″, o 5 długości przed Wasmy Al Khalediahem, co było sporą niespodzianką, gdyż wcześniej odnosił zwycięstwa na Służewcu i za granicą na dystansie mili. Wasmy poprowadził bardzo mocnym tempem (druga ćwiartka – 31,1!!!), więc sądzono, że spełnia rolę lidera dla Rasmy’ego Al Khaladiah. Tymczasem najlepszy starszy arab ubiegłego sezonu nie liczył się w walce na prostej i był dopiero siódmy, ok. 20 długości za zwycięzcą. Trzecie miejsce o szyję wywalczył Fragnar, który o łeb wyprzedził Lindahlsa Anakina oraz o ok. 1 długość Menwaal Al Shahanię.

Jak się następnie okazało, ubiegłoroczna hierarchia w rywalizacji starszych arabów w pierwszej części sezonu w znacznej mierze runęła. Fragnar był piąty w Bandosa, szósty w Ofira i piąty w Figaro. Rasmy wystartował tylko w Bandosa (szósty), a z Ofira został wycofany. Nie odnalazł jeszcze ubiegłorocznej formy także Lindahls Anakin (czwarty, siódmy i szósty). Wyhodowany przez F. Poli i będący własnością M.A.M. Teeka. Love Me de la Cere, niosąc na grzbiecie nadwagę (65 kg), wygrał bez problemów w Bandosa, wyprzedzając o trzy długości czteroletniego Ammasa. W Ofira i Figaro już nie wystartował, ale w gonitwach tych trener Laskowski wyciągnął drugiego asa z rękawa – Menwaal Al Shahanię. Ta pięcioletnia klacz, hodowli Al Shahania Stud oraz własności Haifi Ali Alhaifi, pokonała w Ofira ubiegłorocznego derbistę Largo Wincha, a w Figaro po walce wygrała o łeb z Ammasem. Dobrze również spisuje się druga klacz własności Haifi Ali Haifi, Mgheta, która wygrała gonitwę grupową, a potem, biegnąc do pomocy Menwaal Al Shahanii, zajęła miejsca piąte i czwarte.

Zapytaliśmy trenera Laskowskiego, czemu Love Me de la Cere nie wystartował w nagrodach Ofira i Figaro jakie ma najbliższe plany startowe dla swych najlepszych koni?

– Lider mojej stajni ścigał się w międzyczasie za granicą, w G2 w Hadze. Tamtejszy tor był twardy niczym beton i w ogóle mu nie pasował. Zajął ósme miejsce. Nie przywiązuję do tego występu większej wagi. Love Me de la Cere czuje się dobrze i jest przygotowywany do Nagrody Europy podczas Dnia Arabskiego (23 sierpnia). Niewykluczone, że w tej prestiżowej gonitwie wystąpi także Menwaal Al Shahania, a Mgheta by pobiegła wtedy w Sabelliny – poinformował Laskowski.

Rekord toru Wasmy’ego Al Khalediah w Nagrodzie Andrzeja Wajdy

3 lipca po raz pierwszy na Służewcu została rozegrana gonitwa o Nagrodę Andrzeja Wajdy (kat. A, 1400 m). Jej organizacja jest godna pochwały, bowiem ten wybitny reżyser żywił szczególną sympatię do koni arabskich, które „grały” w wielu jego filmach. Wyścig był piekielnie mocny od startu, co zaowocowało rekordem toru – 1’30,9″ (27,5-31-32,4). Poprzedni najlepszy wynik na tym dystansie – 1’31,6″ – należał do Salsabilla II. Trenowany przez Janusza Kozłowskiego Wasmy, hodowli Al Khalediah Stables i własności Polska AKF Sp. z o.o, wygrał bardzo łatwo, bijąc o cztery długości Darcknessa Al Ashai. Warto dodać, że na początku czerwca Wasmy po raz kolejny w swej karierze łatwo zwyciężył w Szwecji, tym razem na dystansie 1500 m!

Nagroda Cometa – (kat. B)

Dystans: 2000
1. Love Me de la Cere (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (63.0) 5
2. Wasmy Al Khalediah (FR) st.u. S.Urmatbek Uulu (63.0) 1
3. Fragnar dż. S.Mura (63.0) 3
4. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (63.0) 8
5. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (60.0) 4
6. Wagi (FR) dż. S.Abaev (56.0) 7
7. Rasmy Al Khalediah (FR) dż. T.Kumarbek Uulu (63.0) 2
8. Addag st.u. M.Kierzkowska (59.0) 6
Wycofany: Storm 'OA’ (NL) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 9
Czas: 2’17,3″ (36-31,1-36,3-33,9).
Temperatura: 10°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: łatwo.
Odległości: 5-szyja-łeb-¾-¾-13-1½.
Stan toru: elastyczny (3,5).

Nagroda Bandosa – (kat. B)

Dystans: 2200
1. Love Me de la Cere (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (65.0) 3
2. Ammas (FR) dż. S.Mazur (60.5) 8
3. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (60.0) 6
4. Harry Blue dż. S.Vasyutov (62.0) 1
5. Fragnar dż. S.Mura (63.0) 7
6. Rasmy Al Khalediah (FR) dż. T.Kumarbek Uulu (63.0) 4
7. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (63.0) 5
8. Addag dż. A.Turgaev (59.0) 2
Czas: 2’30,1″ (14,6-32,1-34,1-34,3-35).
Temperatura: 28°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: wysyłany.
Odległości: 3-2½-3-łeb-nos-daleko (22)-7.
Stan toru: elastyczny (3,6)

Nagroda Ofira – (kat. A)

Dystans: 2400
1. Menwaal Al Shahania (FR) dż. S.Mazur (60.0) 5
2. Largo Winch dż. A.Reznikov (62.0) 1
3. Harry Blue dż. S.Vasyutov (62.0) 6
4. Wally dż. A.Turgaev (62.0) 2
5. Mghetha (FR) st.u. B.Marat Uulu (60.0) 3
6. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 8
7. Wagi (FR) dż. S.Abaev (59.0) 7
Wycofany: Rasmy Al Khalediah (FR) dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) 4
Wycofany: Ammas (FR) dż. K.Mazur (59.0) 9
Czas: 2’49,1″ (31-36,7-35,8-33,5-32,1)
Temperatura: 24°C, pogodnie
Styl: wysyłany
Odległości: 2-¾-szyja-1¾-7-szyja
Stan toru: lekko elastyczny (3,0)

Nagroda Figaro (Specjalna) – (kat. B)

Dystans: 2400
1. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (60.0) 2
2. Ammas (FR) dż. S.Mazur (59.0) 9
3. Harry Blue dż. S.Vasyutov (59.0) 1
4. Mghetha (FR) pr.dż. B.Marat Uulu (57.0) 8
5. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 5
6. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 7
7. Zaram (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (57.0) 4
8. Largo Winch dż. A.Reznikov (62.0) 6
Wycofany: Wally dż. A.Turgaev (59.0) 3
Czas: 2’49,1″ (31,1-35,7-34,7-34-33,6).
Temperatura: 26°C, pogodnie.
Styl: w walce.
Odległości: łeb-3-1¾-2-8-½-13.
Stan toru: elastyczny (3,8).

Piękne konie, setki tarnowian na trybunach i wokół ringu, czempionaty niczym na Pokazie Narodowym… To właśnie dlatego słowa „We did it again!” przyszły mi do głowy, gdy w niedzielne popołudnie, tuż przed zakończeniem pokazu, na ringu pojawili się wszyscy ci, którzy przez wiele miesięcy pracowali nad organizacją czwartej edycji All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie. Zanim przejdę do relacji z wydarzeń, zacznę odrobinę od końca.

Widok ringu wypełnionego osobami odbierającymi podziękowania był najlepszym dowodem na to, że przygotowanie takiego przedsięwzięcia to efekt ciężkiej pracy ogromnego zespołu. Każdy dołożył swoją cegiełkę, od partnerów i sponsorów, przez organizatorów, aż po obsługę techniczną. Nie wypada przecież zapomnieć, że kluczowe przygotowania odbywały się między innymi przed rozpoczęciem wydarzenia, w czasie gdy temperatura w mieście sięgała w cieniu 40°C. Tym większe uznanie należy się wszystkim, którzy po raz kolejny sprawili, że Tarnów w pierwszy weekend lipca stał się stolicą konia arabskiego. W czasach, które dla organizatorów tego typu eventów nie należą do najłatwiejszych, sukces tarnowskiego pokazu smakuje chyba jeszcze bardziej.

Jedną z wisienek na torcie była dekoracja klasy B klaczy starszych pokazu European Show, która miała dosyć wyjątkową oprawę. Obok patrona honorowego pokazu, prezydenta Tarnowa Jakuba Kwaśnego, medale wręczał Alberto Felice De Toni, burmistrz włoskiego miasta Udine. Jego obecność bynajmniej nie była przypadkowa. Kilka dni wcześniej oba miasta oficjalnie przypieczętowały partnerstwo, kontynuując współpracę zapoczątkowaną listem intencyjnym podpisanym we wrześniu 2025 r. To miły akcent pokazujący, że tarnowski czempionat coraz wyraźniej wpisuje się także w międzynarodowy wymiar współpracy i promocji miasta. Spytany o to wiceprezydent Tarnowa Maciej Włodek powiedział mi, że „w Tarnowie wyrosła prawdziwa perełka o międzynarodowym znaczeniu”. I trudno o trafniejsze podsumowanie czterech edycji tego wydarzenia.

Kulisy czwartej edycji

Za organizację wydarzenia odpowiadał jak co roku Polski Związek Hodowców Koni Arabskich wspólnie z partnerami: Fundacją Klikowska Ostoja Polskich Koni, Stadniną Koni Klikowa Arabians Rodziny Rzepków oraz małopolską ikoną piekarsko-cukierniczą, firmą Strusinianka Rodziny Błaszkiewiczów. Jednym z największych atutów tarnowskiego pokazu pozostaje jego rozpoznawalna formuła. Organizatorzy konsekwentnie pielęgnują elementy, które przez cztery edycje stały się jego znakiem rozpoznawczym, doskonaląc formułę: dwa pokazy rozgrywane w ramach jednego weekendu, klasy pod siodłem, rywalizację prezenterów amatorów, aukcję charytatywną oraz wydarzenia integrujące całe środowisko, takie jak Festiwal Pierogów czy Wieczór Hodowców. Jednocześnie, jak sami podkreślają, nie lubią popadać w rutynę i każdego roku starają się zaskoczyć uczestników czymś nowym. Nie inaczej było również tym razem.

Pierwszą nowością był wydłużony czas trwania pokazu. Po raz pierwszy wydarzenie rozłożono na trzy, a nie, jak w poprzednich edycjach, dwa dni. Dzięki temu program nie był już tak napięty i nie trzeba było nieustannie ścigać się z czasem. Pokaz dwa lata temu może i trwał cztery dni, lecz wtedy w czwartek odbywał się kurs DC dla nielicznych, a piątek upłynął pod znakiem eksperymentalnego endurance’u.

Kolejnym wyróżnikiem tarnowskiego pokazu jest dbałość o najmniejsze detale. To, co z daleka wygląda na lekką i szampańską zabawę to misterna konstrukcja łącząca dziesiątki elementów. Dopiero więc z bliska widać, czemu do organizacji wydarzenia potrzeba aż tylu rąk do pracy – jasne staje się też, jak dobrze naoliwiona jest to machina. Widać to było chociażby w starannie przygotowanej strefie VIP, łączącej eleganckie dekoracje z komfortową przestrzenią do odpoczynku.

Nieodłącznym elementem tarnowskiego pokazu pozostaje również sztuka. Goście ponownie mogli podziwiać wystawę ceramicznych prac Tomasza Mrozowskiego oraz akwareli Małgorzaty Świertok, której charakterystyczny styl od kilku lat zdobi okładki katalogów nie tylko All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie, lecz także Młodzieżowego Wiosennego Pokazu Koni Czystej Krwi Arabskiej w Białce.

Skoro mowa o małych dziełach sztuki, nie sposób pominąć tych… cukierniczych. Strusinianka po raz kolejny udowodniła, że cukiernictwo również może być sztuką. Dzień przed rozpoczęciem pokazu w mediach społecznościowych pojawił się krótki film ukazujący proces powstawania przygotowanych specjalnie na tę okazję słodkości. Każdy element powstał ręcznie, a finałowym akcentem było subtelne oprószenie deserów jadalnym złotem. Efekt zachwycał. Jestem przekonana, że wielu gości z przyjemnością uzupełniło dzięki tym słodkościom zapas kalorii na co najmniej najbliższy miesiąc.

Na uczestników czekało jednak znacznie więcej kulinarnych atrakcji. Oprócz słodkości i urozmaiconego obiadu przygotowano również przekąski, sushi, aromatyczną kawę, herbatę oraz strefę z napojami. Piątkowy Festiwal Pierogów tradycyjnie sprzyjał pierwszym rozmowom i spotkaniom po przyjeździe do Tarnowa, natomiast sobotni Wieczór Hodowców, gdy opadły już emocje po dwóch dniach rywalizacji, stał się doskonałą okazją do integracji w zupełnie nieformalnej atmosferze.

Kolejną nowością tegorocznej edycji był duet prowadzących. Do Mirosława Kołodzieja, którego głos od lat towarzyszy pokazom koni arabskich, dołączyła Diana Bovoloni z Włoch. Było to świetne rozwiązanie, bo trzy dni niemal nieprzerwanego komentowania to nie lada wyzwanie. Słychać też było, że prowadzący złapali świetny kontakt, bo wspólną spikerkę cechowały luz i doskonałe humory.

Liczb kilka

Oceny koni podczas European Show dokonywali Antonia Bautista (Hiszpania), Joseph Polo (Stany Zjednoczone) oraz Anna Żak (Polska). Z kolei International B Show sędziowali Claudia Darius (Niemcy), Eric Gear (Francja), Renata Schibler (Szwajcaria), Irina Stigler (Włochy) oraz Anna Stefaniuk (Polska). Warto przypomnieć, że podczas ubiegłorocznej edycji tarnowskiego pokazu Anna Stefaniuk została uhonorowana wyróżnieniem „Arabski Prometeusz”, przyznawanym za zasługi dla polskiej hodowli koni arabskich. Kto w tym roku otrzymał to prestiżowe wyróżnienie? O tym za chwilę, a póki co skupmy się na koniach. Łącznie do obu pokazów zgłoszono ich aż 128 (rekord!): 70 do European i 58 do International B.

Wśród stadnin państwowych prym wiódł Michałów, który w obu pokazach wywalczył łącznie 10 medali oraz dwa tytuły Best in Show. Janów Podlaski zakończył rywalizację z dorobkiem 6 medali, wyraźnie odbudowując swoją pozycję po czerwcowym pokazie w Białce. Białka natomiast po raz kolejny potwierdziła niezwykłą siłę swojego młodego pokolenia: dwa złote medale oraz tytuł Best in Show zdobyły konie, które zaledwie miesiąc wcześniej święciły trumfy podczas Młodzieżowego Wiosennego Pokazu w Białce. Świetny występ zanotowali również hodowcy prywatni, zdobywając łącznie aż osiemnaście medali. Najwięcej powodów do satysfakcji miały Klikowa Arabians i Stadnina Koni Dąbrowka – Rodziny Rzepków i Parysów zdobyły po trzy medale, a także Wojciech Parczewski z dorobkiem dwóch krążków.

Na medalistów czekał również szereg atrakcyjnych nagród. Wśród nich znalazła się stanówka ogierem Faiz Al Bahya (Antaris OS – AJ Fekra / Marwan Al Shaqab), przeznaczona dla medalistek czempionatów klaczy młodszych i starszych pokazu International B. Fundatorem nagrody była stadnina Tarfah Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, którego przedstawiciel był obecny podczas ceremonii dekoracji.

Każdy medalista pokazu International B otrzymał ponadto nagrodę finansową w wysokości 400 euro oraz bezpłatny zapis na tegoroczny Czempionat Świata Koni Arabskich Supreme w Paryżu, ufundowane dzięki wsparciu katarskich partnerów Global Champions Arabians Tour. Z kolei bezpłatny zapis na Czempionat Świata w Paryżu otrzymali wszyscy złoci medaliści pokazu European.

Licytacja charytatywna – rekord, który cieszy podwójnie

Jednym z najpiękniejszych elementów tarnowskiego pokazu pozostaje licytacja charytatywna. Łączy ona świat hodowli koni arabskich z ideą niesienia pomocy, wspierając tych, którzy najbardziej tego potrzebują.

Przed rokiem podsumowywaliśmy trzy pierwsze edycje licytacji, które przyniosły łącznie blisko ćwierć miliona złotych. Czwarta odsłona tej inicjatywy pokazała, że dobro nie powiedziało jeszcze ostatniego słowa. Pod młotek trafiło piętnaście stanówek cenionymi reproduktorami z trzech różnych kontynentów oraz prace dobrze znanych już uczestnikom pokazu artystów – akwarela Małgorzaty Świertok i ceramiczne dzieło Tomasza Mrozowskiego. Podczas tegorocznej licytacji padł kolejny rekord bowiem udało się zebrać bez mała 36 tys. euro, czyli prawie 160 tys. złotych. Oznacza to, że łączna kwota zebrana podczas czterech edycji przekroczyła już 400.000 złotych! Wynik ten najlepiej pokazuje, jak wielką siłę ma ta inicjatywa.

Tegoroczne środki zostaną w połowie przekazane na rzecz tarnowskiego Stowarzyszenia „Ich Lepsze Jutro”, które otacza opieką dzieci o różnym stopniu niepełnosprawności. Nowością tegorocznej edycji był debiut w roli licytatora Filippo Tormeny z Włoch. Charyzmatyczny i wesoły Włoch sprawnie prowadził kolejne licytacje, a powierzenie mu roli licytatora okazało się trafioną decyzją.

Liderem tegorocznej licytacji okazał się AB Bandar (D Seraj – Priscilla OS / Poseidon OS), którego stanówka osiągnęła kwotę 5.000 euro. Niewiele mniej zapłacono za stanówkę ogierem Hamed Sarm (Royal Asad – Treasure AS / Titan AS), która została wylicytowana za 4.900 euro. Stanówka Bel Melihem (Exagon OS – Bel Mayleen / AJ Mardan) osiągnęła cenę 4.800 euro, a jej nabywcą został Edward Sieciński ze Stadniny Koni Andryjanki. Z kolei Anna Janas-Naze wylicytowała stanówkę ogierem EKS Farajj (Ibn Farid – EKS Bint Helwah / Laheeb) za kwotę 4.000 euro.

Dużym zainteresowaniem cieszyły się również prace artystyczne. Akwarela Małgorzaty Świertok została wylicytowana za 1.100 euro, natomiast ceramiczne dzieło Tomasza Mrozowskiego osiągnęło cenę 650 euro.

Z każdą kolejną edycją licytacja coraz wyraźniej pokazuje, że stała się czymś więcej niż tylko jednym z punktów programu. Z roku na rok jednoczy środowisko hodowców i miłośników koni arabskich wokół wspólnego celu. Kolejne rekordy są najlepszym dowodem na to, że dobro naprawdę potrafi się pomnażać. Część przychodu z licytacji zasili ponadto konto PZHKA z przeznaczeniem na organizację przyszłorocznej edycji.

Kurtyna w górę

Piątek i sobota przyniosły pogodę wręcz wymarzoną do organizacji pokazu. Zupełnie inaczej wyglądało niedzielne popołudnie, które przyniosło niespodziewane usterki. Organizatorzy starali się wykorzystać każdą chwilę bez deszczu, jednak ulewa ostatecznie nie ominęła Tarnowa i ostatnie czempionaty rozgrywano już w strugach deszczu. Intensywne opady na moment uziemiły również nagłośnienie. Mirosław Kołodziej, z właściwym sobie poczuciem humoru, wszedł do namiotu i zapowiedział, że jeśli usterki nie uda się szybko usunąć, będzie zmuszony komentować pokaz… już tylko własnym głosem. Na szczęście chwilę później problem udało się sprawnie usunąć. W porządku – poznaliśmy kulisy tegorocznej edycji, czas więc przejść do tego, co budzi największe emocje – do rywalizacji w ringu.

EUROPEAN SHOW

Roczniaki – zaskoczenie i pewniaki

Na pierwszą wyczekiwaną przez publiczność „20”, nie trzeba było długo czekać. Punktualnie o godzinie 15.00 piątkową rywalizację otworzyły ogierki roczne, podzielone na dwie klasy. Ostatecznie do oceny przystąpiło siedem młodych ogierów.

Po sukcesie w Białce oczy wielu obserwatorów zwrócone były na Holograma (Elshaan – Hilajla / Medalion). Białecki ogierek i tym razem nie zawiódł. W klasie B zaprezentował się jako ostatni, ale zakończył rywalizację na pierwszym miejscu z notą 91,83 pkt. Na wynik złożyła się nota maksymalna za ruch, dwie oceny 19,5 pkt w tej kategorii oraz komplet not 19,5 pkt za typ. Tym samym poprawił swój rezultat sprzed miesiąca.

W czempionacie dwóch z trzech sędziów wskazało Holograma jako najlepszego ogierka rocznego, co przełożyło się na złoty medal. Trzecie wskazanie powędrowało do zwycięzcy klasy A, janowskiego ogierka Prorok (Ptolemeusz – Pregoła / Vitorio TO), ocenionego wcześniej na 91 pkt, w tym kompletem not 19,5 pkt za ruch. Ostatecznie Prorok zakończył rywalizację ze srebrnym medalem, ku satysfakcji janowskiej ekipy.

To kolejny raz w tym sezonie, gdy o potomkach Elshaana zrobiło się głośno. Po złotym medalu Perminy w Białce także Hologram potwierdził, że potomstwo tego ogiera wyjątkowo udanie rozpoczęło tegoroczny sezon pokazowy. Czy kolejne miesiące również będą należeć do potomków tego ogiera? Odpowiedź poznamy już niebawem.

Największą niespodziankę przyniosła jednak walka o brąz. Po raz kolejny okazało się, że czempionaty rządzą się własnymi prawami. Medal przypadł ogierkowi Wan Mor (Morion – Wan Cara/Medalion), wyhodowanemu przez Jerzego Chrapkowskiego. Co ciekawe, w swojej klasie ogierek zajął dopiero trzecie miejsce z notą 89,67 pkt, jednak w finale przekonał do siebie dwóch z trzech sędziów, co pozwoliło mu awansować na trzeci stopień podium.

Tym samym poza medalami pozostały ogiery, które w klasach zajęły drugie miejsca: klikowski Lazaro KL (Exagon OS – Eos Leilanee / Shanghai E.A.), oceniony na 90,67 pkt, oraz El Pablo (Dominic M – El Soraya / Wadee Al Shaqab), hodowli Wojciecha Parczewskiego i własności Bogdana Maślanki, który uzyskał 90,17 pkt. Przy El Pablo, podczas obstawiania wyników, w swoim katalogu zdążyłam nawet zanotować „brąz”. Jak pokazuje praktyka, przewidzenie ostatecznych rozstrzygnięć czempionatu bywa jednak niezwykle trudnym zadaniem.

Powiadają, że królowa jest tylko jedna

Klaczki roczne zaprezentowały się w trzech klasach, a na ringu pojawiło się łącznie czternaście młodych zawodniczek. Najmocniejsza okazała się klasa B, z której wywodziła się późniejsza złota czempionka.

Już od pierwszego wejścia klaczek na ring można było odnieść wrażenie, że „królowa jest tylko jedna”. Białecka Permina (Elshaan – Permarita / Morion) dumnie wkroczyła na arenę z wysoko uniesionym ogonem i od pierwszych chwil emanowała pewnością siebie. Jej świetna prezentacja przełożyła się na wysoką notę 92,5 pkt, na którą złożyła się między innymi jedna „20” za typ. Była to zarazem druga „20” zdobyta przez rocznego przedstawiciela Stadniny Koni Białka podczas tegorocznego pokazu.

Drugie miejsce w klasie zajęła siwa Wieszczka (Ptolemeusz – Witeria / Empire) ze Stadniny Koni Michałów, oceniona na 91,33 pkt.

W czempionacie nie doszło do większych przetasowań. Tym razem wyniki klas niemal w całości znalazły odzwierciedlenie w finale, co jak zdążyliśmy już zauważyć, wcale nie jest regułą. Złoty medal jednogłośną decyzją sędziów zdobyła Permina, powtarzając sukces odniesiony miesiąc wcześniej w Białce. Srebro przypadło Wieszczce.

Brązowy medal wywalczyła Palatynka PA (Raoud Al Bidayer – Palatina / QR Marc) ze Stadniny Koni Dąbrówka. Jej 91 pkt było trzecim najwyższym rezultatem wśród wszystkich rocznych klaczek, a jednocześnie doskonałym przykładem, jak wiele może zmienić się w ciągu zaledwie miesiąca. Podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce ta obiecująca klaczka zakończyła bowiem rywalizację dopiero na… szóstym miejscu w swojej klasie.

Gdy remis nie wystarcza

W rywalizacji ogierów młodszych doszło do niezwykle rzadkiej sytuacji. W klasie B dwa ogiery uzyskały identyczny wynik końcowy – 92 pkt. Co więcej, sędziowie przyznali im również takie same noty za typ oraz ruch, oceniony w obu przypadkach na komplet trzech ocen 19,5 pkt.

W takich sytuacjach regulamin przewiduje szczególne rozwiązanie. Komisja Dyscyplinarna losuje jednego z sędziów, którego to noty w klasie decydują o tym, kto wygrywa, w oparciu o to, którego konia wylosowany sędzia ocenił wyżej. Tym razem wyżej sklasyfikowany został Palatyn PA (Morion – Prasada PA / Empire), hodowli Rodziny Parysów. Drugą lokatę zajął reprezentant Michałowa, siwy Złoty Potok (KA Nabras – Złota Wstęga / Empire).

Po niezwykle wyrównanej rywalizacji w klasie finał nie pozostawił już żadnych wątpliwości. Zaledwie dwuletni Palatyn PA, wyhodowany na zachodnich rubieżach Lubelszczyzny, jednogłośną decyzją sędziów sięgnął po swój trzeci złoty medal, a ogółem już piąty w karierze. Srebrny medal przypadł Złotemu Potokowi, powiększając medalowy dorobek Stadniny Koni Michałów.

Brązowy medal wywalczył zwycięzca klasy A ogierów młodszych El Promeusz of Sinus (Ptolemeusz – El Dora of Sinus / Ekstern), hodowli i własności szwedzkiej stadniny Sinus Arabstuteri, który wcześniej uzyskał w swojej klasie 91,83 pkt. Założycielka stadniny Annika Öbrink jest ogromną fanką polskiej hodowli, co doskonale widać po hodowanych przez nią koniach, i regularnie pojawia się na niemal każdym pokazie po naszej stronie Morza Bałtyckiego.

Dublet dla Michałowa

W czempionacie klaczek młodszych o najwyższe laury rywalizowały już wyłącznie przedstawicielki stadnin państwowych. O losach dwóch najwyższych stopni podium przesądziły jednak reprezentantki Michałowa.

Dwie siwe córki ogiera KA Nabras uzyskały dwa najwyższe wyniki spośród wszystkich finalistek. Najwyższą notę 92,67 pkt otrzymała Zazzera od klaczy Zigi Zana po QR Marc. Sędziowie przyznali jej dwie noty maksymalne za typ i ruch oraz po dwie oceny 19,5 pkt w obu tych kategoriach. Jak zdradzili prowadzący, jej imię po włosku oznacza „czuprynkę” – ciekawe, czym kierowali się włodarze Michałowa, nadając jej takie imię.

Drugą najwyższą ocenę 92,17 pkt uzyskała Wiosenna Przygoda od Wiosennej Róży po Empire. Klaczka otrzymała notę maksymalną za ruch oraz dwie oceny 19,5 pkt w tej kategorii. KA Nabras miał więc w tym finale wyjątkowe powody do satysfakcji. Po ocenach klas trudno było spodziewać się innego rozstrzygnięcia: złoty i srebrny medal powędrowały do Michałowa. Podobno po czempionatach potomstwem Nabrasa zachwycał się Joe Polo, wyraźnie zaintrygowany jakością jego potomstwa.

Trzeci najwyższy wynik 91,83 pkt należał do klikowskiej Perswazji KL (Lyric EA – Pegala PS / Gazal Al Shaqab), zwyciężczyni sekcji C. Klaczka otrzymała dwie noty maksymalne za ruch oraz komplet ocen 19,5 pkt za typ. Tym razem jednak wysoka nota z klasy nie znalazła odzwierciedlenia w czempionacie. Brązowy medal przypadł zwyciężczyni klasy A, janowskiej dwulatce Piamenta (Mutabahi Al Hawajer – Pamina / Pogrom), ocenionej wcześniej na 91,17 pkt.

Jeden rozdaje karty, drugi rozbija bank

Klasa ogierów starszych była jedną z najmniej licznych podczas tegorocznego pokazu, na ringu zaprezentowało się zaledwie pięciu uczestników. W stawce nie zabrakło jednak dobrze znanego i utytułowanego ogiera Poker Face KL (RFI Unique – Plivia / Kahil Al Shaqab) z podtarnowskiej Klikowa Arabians. To właśnie on uzyskał najwyższą notę w klasie: 92 pkt. Na wynik ten złożyła się między innymi nota maksymalna za ruch, dwie oceny 19,5 pkt w tej kategorii oraz pełen szereg not 19,5 pkt za typ.

Drugie miejsce w klasie zajął równie dobrze znany publiczności Agadez (Magic Magnifique – Adelita / Kahil Al Shaqab). Janowski wychowanek postanowił tym razem „rozbić bank” za ruch, otrzymując same „20”, co wywołało niemałą radość jego właściciela i jednocześnie prezentera, Karola Makowskiego. Ostatecznie zakończył rywalizację z wynikiem 91,17 pkt.

Trzecią lokatę z notą 90,67 pkt wywalczył MM Shalimar (MM Jabari – MM Santana / RFI Farid), wyhodowany w austriackiej stadninie Mario Matt Arabians, należącej do byłego mistrza świata w narciarstwie alpejskim, Mario Matta. Obecnie ogier reprezentuje barwy stadniny koni Polia Arabians Adama Ochmana. W niedzielnym czempionacie nie było miejsca na rozbieżności. W wyborze złotego, srebrnego i brązowego medalisty sędziowie pozostali całkowicie jednomyślni. Złoto powędrowało do Poker Face KL, srebro do MM Shalimara, a brąz do Agadeza.

Crème de la crème

Rzut oka do katalogu i już sama stawka klaczy starszych zapowiadała widowisko na najwyższym poziomie, rodem z sierpniowego Janowa Podlaskiego. Wystarczy powiedzieć, że nie zawiedliśmy się… Trzy najwyżej ocenione klaczki przekroczyły granicę 92 punktów i to właśnie między nimi rozstrzygnęła się walka o komplet medali.

Najwyższą notę 92,83 pkt uzyskała michałowska Elegantia (AJ Azzam – Ellissima / Albedo). Ta czterolatka dosłownie „wyfrunęła” po zwycięstwo, otrzymując pełen szereg not maksymalnych za ruch, a ponadto dwie „20” za typ i jedną za głowę i szyję. Trudno o bardziej trafione imię. Łacińska elegantia oznacza elegancję, wytworność i dobry smak, a są to cechy, które Elegantia z łatwością potwierdziła na ringu, sięgając po złoty medal.

Drugą najwyższą ocenę 92,67 pkt wywalczyła janowska Antyfona (Haash OSB – Anima / Ekstern). Sędziowie przyznali jej trzy „20”: po jednej za typ, głowę i szyję oraz ruch. W finale potwierdziła swoją wysoką klasę, sięgając po srebrny medal.

Trzeci najwyższy wynik, 92,33 pkt, należał do kolejnej wychowanki Janowa Podlaskiego, niezwykle efektownej Wencedory (Haash OSB – Wiga / Om El Bellissimo). Klacz otrzymała dwie „20”: za typ oraz głowę i szyję. Brązowy medal nie powiększył jednak dorobku Stadniny Koni Janów Podlaski. Od ubiegłorocznej aukcji Pride of Poland Wencedora jest bowiem ozdobą Stadniny Koni Andryjanki Edwarda Siecińskiego. Jak trafnie przypomniał podczas dekoracji Mirosław Kołodziej, jej imię w języku hiszpańskim (pisane vencedora) oznacza „zwyciężczynię”. Ta gniada czterolatka konsekwentnie potwierdza na pokazowych ringach, że jest kimś więcej niż jedynie klaczą o śródziemnomorsko brzmiącym imieniu.

INTERNATIONAL B SHOW

Prywatni górą

Czempionat klaczek rocznych zdominowały reprezentantki hodowli prywatnych. Aż cztery noty maksymalne oraz ocenę 19,5 pkt za ruch otrzymała klikowska, gniada Palomira KL (Exagon OS – Porta KL / QR Marc), co przełożyło się na wysoką notę 91,7 pkt i zwycięstwo w klasie A. W finale o złoty medal przyszło jej zmierzyć się ze zwyciężczynią klasy B, chwytającą za oko, siwą Wild Hope TT (KA Nabras – Wild Lady KA / QR Marc), wychowanką Stadniny Koni Arabskich Grabów nad Pilicą Tomasza Tarczyńskiego, ocenioną minimalnie niżej, bo na 91,4 pkt. O ostatecznym rozstrzygnięciu zdecydował stosunek głosów 3:2. Trzech z pięciu sędziów wskazało na Palomirę, natomiast dwóch widziało w roli złotej medalistki Wild Hope. Tym samym złoty medal trafił do wychowanki Rodziny Rzepków, a srebrny odebrała Rodzina Tarczyńskich.

Brązowy medal wywalczyła natomiast klaczka, która do finału awansowała dopiero z trzeciego miejsca w klasie A, choć z wysoką notą 90,9 pkt. Jej karta ocen zwracała szczególną uwagę. Za ruch otrzymała bowiem jednocześnie notę maksymalną oraz… 18,5 pkt, przy pozostałych ocenach wynoszących 19,5 pkt. Mowa o gniadej młódce Panella PA (Rhan Al Shahania – Parisana PA / Excalibur E.A.) wyhodowanej przez Agatę i Piotra Parysów, założycieli Stadniny Koni Dąbrówka.

Egidijus rozpoczął od złota

Wśród nielicznej stawki ogierów rocznych wychowankowie Michałowa wyraźnie pozostawili rywali w swoim cieniu. Doskonały występ zaliczył Egidijus (Ptolemeusz – Emandonna / Ascot DD), zdobywając 91,6 pkt. Trzy „20” i dwie oceny 19,5 pkt za ruch, a także komplet ocen 19,5 pkt za typ mówiły same za siebie. Tuż za nim finiszował jego stajenny kolega, tegoroczny brązowy medalista Młodzieżowego Pokazu w Białce ogierek Edgeley (Erantis – Emiremia / Morion). Ogierek uzyskał 91 pkt w tym „20” za ruch.

Podobnie jak wcześniej w czempionacie klaczek rocznych, także tutaj o złotym medalu zdecydował stosunek głosów sędziów 3:2. Szala zwycięstwa przechyliła się na korzyść Egidijusa, natomiast Edgeley do brązu wywalczonego miesiąc wcześniej w Białce dołożył tym razem srebro. Brązowy medal przypadł zaś siwemu Markizowi (Adwan Al Sheikh – Mandoria / Psytadel) ze stadniny Wojciecha Parczewskiego, ocenionemu na 89,7 pkt.

Klasa to jedno, czempionat to drugie

Janowska wychowanka, fantastyczna Parabella (Prometeusz – Pregoła / Vitorio TO), reprezentująca barwy Stadniny Koni Klikowa Arabians, dosłownie rozbiła bank dwudziestkami za ruch, zdobywając cały ich komplet! Zwyciężyła w klasie klaczek trzyletnich z notą 92,2 pkt, najwyższą spośród wszystkich klaczek młodszych. Tym większym zaskoczeniem był fakt, że w czempionacie nie zdołała zbliżyć się do medalowych lokat.

Tuż za nią, z wynikiem 91,6 pkt, uplasowała się Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis), hodowli i własności Stadniny Koni Chrcynno-Pałac Rodziny Poszepczyńskich. W finale role się jednak odwróciły i to właśnie ona sięgnęła po brązowy medal, opuszczając Tarnów z miejscem na podium.

O złoto i srebro rywalizowały natomiast zwyciężczynie klas A i B. Sześć „20”: dwie za typ oraz cztery za głowę i szyję zapewniło klaczy Marsylia (D Mezyan – Magnumka / Magnum Psyche), hodowli i własności Wojciecha Parczewskiego, zwycięstwo w klasie A z notą 92,1 pkt. Tym samym klaczka wyraźnie poprawiła swój rezultat z Białki sprzed miesiąca, gdzie została oceniona na 90,67 pkt.

Cztery „20”: jedną za typ i trzy za ruch zgarnęła z kolei zwyciężczyni klasy B, michałowska Fidelia (Petrus PA – Fortecja / El Omari), która również zakończyła klasę z notą 92,1 pkt. W finale obie klaczki niemal jednogłośnie podzieliły między sobą dwa najwyższe stopnie podium. Złoty medal trafił do Marsylii, srebrny do Fidelii.

Raz Patras, raz Eskwilin

Rywalizacja ogierów dwu- i trzyletnich przyniosła ciekawy pojedynek dwóch synów ogiera Mutabahi Al Hawajer, jednego wyhodowanego w Janowie Podlaskim, drugiego w Michałowie. Co ciekawe, obaj uzyskali identyczną notę 91,2 pkt, najwyższą w tej grupie wiekowej. O zwycięstwie w klasie A zadecydowała wyższa ocena za ruch. Michałowski Patras (od Pustynia Kahila po Kahil Al Shaqab) otrzymał w tej kategorii dwie „20” i trzy oceny 19,5 pkt, dzięki czemu wyprzedził bardzo obiecującego janowskiego Eskwilina od Etruzja po Pogrom.

Finał napisał jednak zupełnie inny scenariusz. O ile klasa należała do Patrasa, o tyle finał do Eskwilina. Janowski wychowanek sięgnął po złoty medal i tytuł czempiona, podczas gdy Patras musiał uznać wyższość dwóch rywali z klasy B. Srebrny medal wywalczył kasztanowaty Ameer Al Bahya (AJ Radman – Aja Aphrodite / WH Justice), hodowli Ajman Stud i własności Sultana Mohammeda Sultana Bin Hassana Alshamsiego. Do finału awansował jako zwycięzca klasy B z notą 90,9 pkt.

Brąz przypadł gniademu Elamir Sahir (Sameh Al Shahania – Escobaria / Calatorio) ze stajni Łukasza Czecha, ocenionemu na 90 pkt. Radość hodowcy była w pełni uzasadniona. Przypomnijmy, że ubiegłym roku ten ogierek jako roczniak wywalczył złoty medal na Emirates Arabian Horse Global Cup Poland w Janowie Podlaskim i srebro podczas GCAT Prague, a w tym roku ma już także na koncie srebro z Dutch Arabian Masters.

Najjaśniejsza gwiazda tarnowskiego weekendu: Ekarosa

Aż dziesięć „20” i imponująca nota 93 pkt! Takim wynikiem popisała się zjawiskowa Ekarosa (Paris – Emandoria / Gazal Al Shaqab), prowadzona przez Pawła Kozikowskiego z JP Training Center. Jak przystało na córkę Platynowej Czempionki i wnuczkę Platynowego Czempiona, michałowska wychowanka nie tylko uzyskała najwyższą ocenę obu tarnowskich pokazów i sięgnęła po złoty medal czempionatu, ale całość zwieńczyła tytułem Best in Show. Był to istny hat-trick!

Muszę przyznać, że już podczas ubiegłorocznego pokazu w Janowie Podlaskim trudno było oderwać od niej wzrok. Również w Tarnowie Ekarosa zachwycała, fundując publiczności prawdziwy spektakl klasy i elegancji. Laureatka tytułu Best in Show otrzymała wyjątkowe nagrody: obraz ufundowany przez Magdalenę Muraszko-Kowalską, medal autorstwa Tomasza Mrozowskiego oraz bogato zdobioną, wysadzaną kamieniami prezenterkę przygotowaną przez polską firmę Arquetta. Nagrody godne królowej tarnowskiego pokazu…

Drugie miejsce w pierwszej z trzech klasie klaczy starszych, z wynikiem 92,5 pkt, zajęła janowska Ebonita (Haash OSB – Etruzja / Pogrom). Na jej ocenę złożyło się pięć „20”: cztery za głowę i szyję oraz jedna za typ. Medalowy dorobek tej szlachetnej damy robi coraz większe wrażenie. W 2023 r. jako roczniaczka zdobyła tytuły Złotej Czempionki Białki i Wiceczempionki Europy, rok później została Brązową Czempionką Klaczek Młodszych w Białce, a w Tarnowie dołożyła do tej kolekcji kolejny brązowy medal. Uważni czytelnicy z pewnością zauważyli, że Etruzja jest również matką wspomnianego wcześniej złotego medalisty Eskwilina.

Janów nie zamierzał jednak kończyć rywalizacji z jednym medalem wśród klaczy starszych. Srebrny medal wywalczyła znakomita Axara (Kahil Al Shaqab – Anilla / Pesal), którą Mateusz Tokarski poprowadził do zwycięstwa w klasie klaczy siedmioletnich i starszych z wysoką notą 92,75 pkt. Na jej wynik złożyły się między innymi dwie „20” za typ oraz dwie oceny 19,5 pkt w tej kategorii. Do Axary powędrowała również Nagroda Gangesa dla najlepszego konia pokazu z karierą wyścigową. To kolejny dowód, że piękno i dzielność koni arabskich mogą iść w parze.

Lśniący brylant w deszczu

Niedzielna część pokazu upłynęła pod znakiem deszczu, który chwilami zamieniał się w prawdziwą ulewę. Aura nie oszczędzała ani organizatorów, ani publiczności, ani samych koni. W takich warunkach do rywalizacji przystąpiły ogiery starsze. Pierwsze miejsce w klasie A, przy akompaniamencie utworu „It’s Raining Men”, wywalczył klikowski Elon KL (QR Marc – Erigone / Ekstern), oceniony na 91,10 pkt. Do imponującej już kolekcji sukcesów dołożył tym samym kolejny medal, tym razem brązowy.

Srebro przypadło natomiast ogierowi Panier (EKS Farajj – Paprotnia / Elgast), wyhodowanemu przez śp. Lecha Błaszczyka, a obecnie należącemu do Stadniny Koni Suweco Niny Suskievicovej. Po śmierci hodowcy ogier przez pewien czas pozostawał własnością jego wnuka, Marka Łukaszewskiego, który przejął stadninę Słowianin Arabians, pod którego barwami wywalczył w ubiegłym sezonie srebrne medale zarówno w Białce, jak i w Tarnowie, a jeszcze rok wcześniej srebro w duńskim Vilhelmsborgu. W tym roku ponownie stanął na drugim stopniu podium, już jako reprezentant czeskiej stadniny Suweco Stud. Osobiście z dużą ciekawością czekam na moment, gdy Panier całkowicie wysiwieje. Jestem przekonana, że wtedy będzie prezentował się jeszcze efektowniej.

Najwyższy laur powędrował jednak do zwycięzcy klasy B. Michałowski El Brillo (Morion – El Larinera / Empire), oceniony w klasie na 91,5 pkt, w tym jedną „20” za typ, jednogłośnie sięgnął po tytuł czempiona. Na tym jednak nie zakończył swojej zwycięskiej passy, chwilę później został również wybrany Best in Show. Tym samym Stadnina Koni Michałów po raz drugi z rzędu nie oddała nikomu najważniejszego tytułu całego pokazu.

Nagrody specjalne

Tradycyjnie od czterech lat nie mogło zabraknąć nagród specjalnych. Zarząd PZHKA w składzie Mateusz Leniewicz-Jaworski, Łukasz Goździalski oraz Marek Błaszkiewicz uhonorował Jerzego Białoboka, Wiceprezesa Zarządu Stadniny Koni Michałów, wyróżnieniem „Arabski Prometeusz” za wieloletni wkład w rozwój i promocję polskiej hodowli koni arabskich. Związek nie tylko docenił jego wybitne osiągnięcia hodowlane – expressis verbis podkreślono fakt, że Jerzy Białobok poświęcił koniom czystej krwi całe swoje życie.

Tytuł najlepszego prezentera trafił ex æquo do „Braci Mearelli” z Elegantica Training Center. Zgrany duet, Nicola i Enrico, od ubiegłego roku współpracują przede wszystkim ze Stadniną Koni Michałów, a od niedawna wspierają również Białkę.

Nagrodę PZHKA dla najlepszego hodowcy w kategorii pokazy za 2025 rok otrzymała Stadnina Koni Chrcynno-Pałac. Nie było to zaskoczenie, ponieważ sukcesy, które odniosła w ubiegłym sezonie zjawiskowa Psyche Alia (Nahil Al Khalediah – Psyche Victoria / Ekstern) mówią same dla siebie. Jako roczniaczka zdobyła w ubiegłym sezonie aż pięć złotych medali, w tym tytuły Czempionki Polski i Europy. Dziś kolejne sukcesy zapisuje już na koncie nowej właścicielki, którą jest Nayla Hayek, dziedziczka Swatch Group i założycielka szwajcarskiej stadniny Hanaya Stud. Natomiast Nagrodę PZHKA dla najlepszego hodowcy w kategorii wyścigi za 2025 rok odebrał Jan Głowacki z Głowacki Arabians za sukcesy wyhodowanego w Głowacki Arabians ogiera Elnizo (Muqatil Al Khalidiah – Elniza / Mared Al Sahra). Laureaci otrzymali również przygotowane specjalnie na tę okazję pastele autorstwa Sylwii Iłendy.

Słowo końcowe

Przez wszystkie trzy dni swoje umiejętności mogli zaprezentować również jeźdźcy uczestniczący w Summer Riding Arabian Horse Show. W piątek rozegrano klasę Hunter Pleasure, w sobotę Polski Strój Historyczny, a w niedzielę Tradycyjny Strój Arabski. Rywalizację oceniała Weronika Sosnowska, sędzia sportowa związana na co dzień ze Stadniną Koni Janów Podlaski. Dla zawodników był to ostatni sprawdzian umiejętności przed XVII Sportowymi Mistrzostwami Polski i Mistrzostwami Europy Sportowych Koni Arabskich, które zaplanowane zostały na zaledwie dwa tygodnie później w Stadninie Koni Michałów.

Po czterech edycjach można śmiało powiedzieć, że pokaz w Tarnowie wypracował własną, unikalną tożsamość. All-Polish Arabian Horse Championship po raz kolejny udowodnił, że jest czymś znacznie więcej niż tylko pokazem koni arabskich. To miejsce, w którym spotykają się hodowcy i miłośnicy tej wyjątkowej rasy, aby przez kilka dni wspólnie cieszyć się wzajemnymi sukcesami. Na przestrzeni tych czterech lat pokaz w Klikowskiej Ostoi wyrósł na wydarzenie o ugruntowanej pozycji i nieposzlakowanej renomie, które przyciąga coraz lepsze konie, a także znakomitych gości z kraju i zagranicy. Pozostaje więc mieć nadzieję, że za rok ponownie spotkamy się w Tarnowie i raz jeszcze z pełnym przekonaniem będzie można powiedzieć: We did it again!

„No i ruuuszyły!” – ten charakterystyczny okrzyk doskonale znają bywalcy torów wyścigowych. W Białce nie dotyczy on jednak koni opuszczających maszynę startową, lecz początku polskiego sezonu pokazowego koni arabskich. To właśnie tutaj, wśród lessowych wzgórz, pośród których malowniczo meandruje Wieprz, po raz kolejny spotkali się hodowcy, właściciele i miłośnicy koni arabskich. Ich cel? Przypatrzyć się najmłodszemu pokoleniu młodzieży arabskiej w Polsce.

Na początek, podsumowania słów kilka

XXXVI Wiosenny Młodzieżowy Pokaz Koni Czystej Krwi Arabskiej tradycyjnie otworzył krajowy sezon pokazowy, dając pierwszą okazję do oceny roczniaków, dwulatków i trzylatków, z którymi hodowcy wiążą nadzieje na przyszłe sukcesy. Tegoroczna edycja z pewnością zapisze się w pamięci zarówno gospodarzy z Białki, jak i przedstawicieli Michałowa, a wszystko za sprawą znakomitych wyników ich wychowanków. Powody do radości mają także hodowcy prywatni, których okrzyki radości były w tym roku bodaj najgłośniejsze.

Szczególnie cieszą sukcesy koni białeckich. Choć nie wszystkie stanęły na medalowych pozycjach, to wiele z nich zwracało uwagę jakością i urodą, pozostawiając po sobie bardzo dobre wrażenie. Prym tradycyjnie wiodły konie z Michałowa, do których sukcesów publiczność zdążyła się już przyzwyczaić. Tym bardziej cenne okazały się osiągnięcia gospodarzy, bo sukcesy odnoszone na własnym podwórku zawsze smakują wyjątkowo.

Niestety, jak to w życiu bywa, w cieniu sukcesów Michałowa i Białki znalazła się Stadnina Koni z Janowa Podlaskiego. Jej reprezentanci opuścili pokaz bez medalu i tytułu czempiońskiego, zdobywając zaledwie trzy lokaty Top Five – co ciekawe, wszystkie w klasach ogierków.

Jak niemal co roku, również i tym razem nie sposób pominąć kwestii pogody. Całe szczęście, aura okazała się wyjątkowo łaskawa zarówno dla koni, jak i dla publiczności. Choć lato zbliża się wielkimi krokami, tym razem obyło się bez męczących upałów. Sobotni poranek przywitał uczestników chłodnym wręcz powietrzem, natomiast niedziela upłynęła pod znakiem przyjemnej, prawdziwie wiosennej pogody.

Na uwagę zasługuje także wysoka frekwencja. Zarówno namiot VIP, jak i przestrzeń wokół ringu przez cały weekend tętniły życiem. Na gości czekały słodkie i słone przekąski, ciepłe posiłki oraz napoje, a organizatorzy zadbali o każdy szczegół wydarzenia. Co najważniejsze, pokaz w Białce w najmniejszym stopniu nie utracił swojego niepowtarzalnego charakteru. To właśnie ta swobodna, niemal piknikowa atmosfera sprawia, że wielu miłośników koni arabskich wraca tu każdego roku.

A pokaz? Do udziału zgłoszono 97 koni, z których ostatecznie 83 zaprezentowały się na ringu. Tę stawkę tradycyjnie na tapet wzięło międzynarodowe grono sędziowskie w składzie: Claudia Darius (Niemcy), Joanne Lowe (Wielka Brytania), Paula Böhmer (Holandia) oraz Jerzy Zbyszewski (nasz rodak w barwach USA).

Ogierki roczne, czyli Diaren wygrywa, a Hologram depcze mu po piętach

Sobotnią rywalizację zainaugurowały dwie klasy ogierków rocznych, a na pierwszą, wyczekiwaną przez publiczność „20” nie trzeba było długo czekać. Dwie maksymalne noty za ruch, bez większego zaskoczenia, powędrowały do gniadego Diarena (Morion – Dianora / Vitorio TO), którego ostateczny wynik 91,67 pkt zapewnił mu zwycięstwo w klasie. Tuż za nim uplasował się reprezentant Białki, ogierek Hologram (Elshaan – Hilajla / Medalion). Choć nie otrzymał żadnej „20”, jego ruch został oceniony trzykrotnie na 19,5 pkt, co pozwoliło mu uzyskać wysoki wynik 91 pkt. Na uwagę zasługuje fakt, że sędziowie byli w jego ocenie całkowicie jednomyślni, przyznając identyczne noty we wszystkich kategoriach. Trzecią lokatę z wynikiem 90,67 pkt wywalczył Edgeley (Erantis – Emiremia / Morion), dzięki czemu Michałów obsadził dwa miejsca na podium tej klasy.

Niedzielny czempionat przyniósł dokładnie takie samo rozstrzygnięcie. Złoto jednogłośną decyzją sędziów zdobył Diaren, srebro trafiło do Holograma, a brąz do Edgeleya. Choć zarówno w klasie, jak i w czempionacie Hologram finiszował tuż za Diarenem, różnica pomiędzy tymi młodymi ogierami nie wydaje się duża. Jeśli ich drogi ponownie skrzyżują się na pokazowym ringu, reprezentant Białki może okazać się niezwykle trudnym rywalem do pokonania.

Na tle poprzedniej stawki druga klasa ogierków rocznych prezentowała się zdecydowanie skromniej, a żadnemu z uczestników nie udało się przekroczyć granicy 90 punktów. Pierwsze i drugie miejsce wywalczyły siwe ogierki z Janowa Podlaskiego: Porfirio (Ptolemeusz – Paterna / Eden C) z notą 89,83 pkt oraz Elamir (Palatino – El Fariha / Ascot DD), który uzyskał 89,67 pkt. Oba zakończyły pokaz z tytułami Top Five. Pomimo drugiej lokaty w klasie to właśnie Elamir bardziej przykuł moją uwagę. Konie arabskie potrzebują czasu, by w pełni rozwinąć swój potencjał, dlatego z dużą ciekawością będę śledzić dalszy rozwój tego potomka Palatino.

Ogierki młodsze: walka o brąz, faworyci nie zawiedli

Klasy ogierów dwuletnich również podzielono na dwie grupy, liczące odpowiednio pięciu i sześciu uczestników. Ostatecznie na ringu w klasie A zaprezentowały się jednak tylko trzy konie, a w klasie B pięć. Podobnie jak wśród ogierków rocznych, poziom rywalizacji w obu klasach był wyraźnie zróżnicowany. Tym razem to właśnie w klasie A żaden z uczestników nie zdołał przekroczyć granicy 90 punktów, choć jej reprezentanci z powodzeniem zaznaczyli swoją obecność w czempionacie.

Zwycięstwo w klasie A odniósł siwy Pianisto KL (Lyric E.A. – Pianissa KL / Ajman Moniscione), hodowli i własności stadniny Klikowa Arabians Rodziny Rzepków, uzyskując 89,83 pkt. Uważni miłośnicy polskich rodowodów z pewnością zwrócą uwagę na imię jego matki. Pianissa KL jest bowiem wnuczką legendarnej Pianissimy, jednej z najbardziej utytułowanych klaczy w historii janowskiej hodowli. Co warte podkreślenia, Pianissa KL, córka Pianovy, również została wyhodowana przez Marka i Marcina Rzepków.

Drugie i trzecie miejsca przypadły ogierom, które uzyskały identyczną notę 89,67 pkt. O kolejności zadecydowała wyższa ocena za typ, dzięki której wyżej sklasyfikowany został El Mauro SW (E.S. Harir – El Madera / Morion), hodowli Suweco Stud i własności Jarosława i Katarzyny Szerszenowiczów. Tym samym trzecią lokatę zajął reprezentant Janowa Podlaskiego ogierek Palafreno (Nahil Al Khalediah – Portulanka / Pogrom).

Klasę B zdominowali reprezentanci Michałowa, choć trudno mówić tu o większym zaskoczeniu. Dwóch spośród nich doskonale pamiętamy już z ubiegłorocznych pokazów, gdzie zdążyli zaznaczyć swoją obecność w sposób niepozostawiający złudzeń rywalom. Na czele stawki stanął gniady Dytwin (Morion – Dama Róż / Vitorio TO). W poprzednim sezonie ogier ten sięgnął po srebro roczniaków w Białce, co powtórzył na Pokazie Narodowym, i po tytuł Czempiona Europy. Co ciekawe, zarówno przed rokiem, jak i teraz uzyskał identyczną notę końcową, czyli 91,17 pkt, w tym trzykrotnie oceniony został na 19,5 pkt za ruch.

Drugą lokatę wywalczył jego stajenny towarzysz, siwy Aaron (KA Nabras – Anielka / Ekstern), który również trzykrotnie otrzymał za ruch notę 19,5 pkt. Tym razem uzyskał 90,83 pkt, a więc nieco mniej niż przed rokiem. Nie zmienia to jednak faktu, że mówimy o ogierze, który ubiegły sezon zakończył z dwoma brązowymi medalami, zdobytymi w Białce i Tarnowie.

Pierwszą trójkę z wynikiem 90,5 pkt zamknął kolejny reprezentant Michałowa ogier Patras (Mutabahi Al Hawajer – Pustynia Kahila / Kahil Al Shaqab). Już sam jego rodowód budzi zainteresowanie, wszak jego matka należy do grona najbardziej utytułowanych klaczy ostatnich lat.

Klasa ogierów trzyletnich nie dostarczyła równie wielu emocji. Na ringu zaprezentowały się jedynie dwa konie, którym ostatecznie nie udało się zaznaczyć swojej obecności w finale.

Jak mantrę można powtarzać, że czempionaty rządzą się własnymi prawami, a wyniki uzyskane w klasach nie zawsze znajdują odzwierciedlenie w ostatecznych rozstrzygnięciach. Tym razem jednak złoty i srebrny medal wydawały się niemal przesądzone. Znacznie więcej znaków zapytania towarzyszyło walce o brązowy medal, który – moim zdaniem całkowicie zasłużenie – powędrował do zwycięzcy klasy A, którym był Pianisto KL.

W gronie Top Five znalazły się również ogiery Palafreno oraz El Mauro SW. Złoty i srebrny medal, jednogłośną decyzją sędziów, zdobyli odpowiednio Dytwin i Aaron, przysparzając Michałowowi kolejnych powodów do satysfakcji i powiększając medalowy dorobek stadniny.

Złoto zostaje w Białce – klaczki roczne

O ile po rywalizacji ogierów można było odczuwać pewien niedosyt, a apetyt na większe emocje pozostawał niezaspokojony, o tyle „dziewczęta” skutecznie wynagrodziły oczekiwania. Zwłaszcza czempionat klaczy młodszych nie należał do łatwych, bowiem do walki o młodzieżowe laury stanęło aż piętnaście kandydatek.

Klaczki roczne podzielono na trzy klasy, co oznaczało, że w niedzielnym finale w szranki stanęło ich aż dziewięć. Najwyższą notę wśród wszystkich rocznych klaczek, 91,5 pkt uzyskała zwyciężczyni klasy B, niezwykle efektowna siwa Eldara M (EKS Farajj – Eselaja M / AJ Elaf), hodowli i własności Piotra Podgórnego. Na końcowy rezultat złożyły się między innymi pełne szeregi not 19,5 pkt zarówno za typ, jak i za ruch. Również w czempionacie klaczka nie zawiodła pokładanych w niej nadziei, sięgając po brązowy medal. Sukces ten wywołał wiele emocji, a jej właściciel i hodowca opuszczał ring wyraźnie ukontentowany rezultatem swojej pracy.

Skupmy się jednak na klasie B, gdyż to właśnie tam skryła się przyszła złota medalistka. Białecka Permina (Elshaan – Permarita / Morion) jednogłośną decyzją sędziów sięgnęła po tytuł Złotej Czempionki Klaczek Młodszych. Do finału weszła z wynikiem 91,33 pkt, uzyskanym między innymi dzięki kompletowi not 19,5 pkt za typ oraz głowę i szyję. Przyjrzyjmy się ciut bliżej jej rodowodowi… Permina jest córką wywodzącego się z niemieckiej stadniny Sax Arabians ogiera Elshaan (Marshan – Elena Bint Europe / Europe Al Khidar), który tego samego weekendu mógł pochwalić się jeszcze jednym medalowym potomkiem. Mowa oczywiście o wspomnianym wcześniej Hologramie. Tym samym kolejny medal zasilił dorobek Stadniny Koni Białka.

Skoro złoto i brąz zostały już rozdysponowane, pora odnaleźć właścicielkę srebrnego medalu. W tym celu musimy na chwilę przenieść się do klasy C klaczek rocznych, ponieważ to właśnie jej zwyciężczyni zajęła drugie miejsce w czempionacie. Mowa o urodziwej, żeńskiej Panelli PA (Rhan Al Shahania – Parisana PA / Excalibur E.A.), hodowli i własności Stadniny Koni Dąbrówka Rodziny Parysów, która w klasie uzyskała 91 pkt.

Z drugiego miejsca do finału awansowała klikowska Wieża Magnifica KL (WF Gawin – Wieża Czarów / Vitorio TO), która uzyskała 90,83 pkt. Jak przystało na przedstawicielkę słynącej z doskonałego ruchu rodziny „michałowskich Wież”, córka Wieży Czarów również oczarowała sędziów swoim ruchem, za który otrzymała jedną notę maksymalną oraz dwie oceny 19,5 pkt. Pozwoliło jej to zakończyć czempionat na czwartej pozycji.

Na koniec wróćmy jeszcze do klasy A klaczek rocznych. Choć trzy najwyżej sklasyfikowane klaczki przekroczyły granicę 90 punktów, tylko jednej z nich udało się znaleźć miejsce w gronie Top Five. Była nią, a jakże, reprezentantka Białki: oceniona na 90,83 pkt klaczka Erlli (Sahm El Arab – Espiracja / Morion). Klaczka uzyskała między innymi komplet not 19,5 pkt za typ, a w finale zakończyła rywalizację na piątym miejscu.

Nie sposób tutaj pominąć janowską Paralię (Medan Al Shaqab – Pasawa / Pogrom). Ta urodziwa klaczka zajęła drugie miejsce w klasie z wynikiem 90,67 pkt, jednak w czempionacie nie zdołała przebić się do czołówki. Warto jednak odnotować, że jeden z sędziów widział w niej kandydatkę nawet do srebrnego medalu. Co więcej, jej oceny za głowę i szyję (dwie noty maksymalne oraz 19,5 pkt) okazały się najwyższymi przyznanymi w tej kategorii podczas całego pokazu. To wynik godny uwagi, a nawet jeśli nie znalazł pełnego odzwierciedlenia w końcowym werdykcie czempionatu, z całą pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Piętnaście kandydatek do chwały pośród klaczek młodszych

Bardzo licznie reprezentowane były w Białce klaczki dwuletnie. Podzielono je na trzy klasy, dwie liczące po dziewięć zgłoszeń oraz klasę C, do której zgłoszono dziesięć koni. Ostatecznie w klasie B zaprezentowało się siedem uczestniczek.

Prawdziwą klasą mistrzyń (choć może klasą śmierci) okazała się grupa A, i to nie tylko wśród klaczek dwuletnich, ale w skali całego pokazu. Aby znaleźć się w pierwszej trójce, należało uzyskać wynik przekraczający 92 pkt. Wysoko poprzeczkę zawiesiły reprezentantki Michałowa, a dwa pierwsze miejsca przypadły córkom ogiera Mutabahi Al Hawajer. Obie mogły pochwalić się kompletem not maksymalnych za ruch, wyraźnie zaznaczając swoją przewagę nad rywalkami.

Zwycięstwo odniosła siwa Epiforana (Mutabahi Al Hawajer – Espana / QR Marc), złota roczna medalistka ubiegłorocznego pokazu w Tarnowie, która uzyskała imponujące 92,83 pkt. Jak się później okazało, był to najwyższy wynik całego pokazu. Klaczka oprócz kompletu not maksymalnych za ruch otrzymała jeszcze dwie „20” za typ oraz rząd ocen 19,5 pkt za głowę i szyję. Trudno było wyobrazić sobie bardziej przekonującą kandydatkę do tytułu Best in Show, który dzień później, ku niemałej radości michałowskiej ekipy, trafił właśnie do niej. A jej linia górna? Ach, to jeden z tych detali, przy których nawet najbardziej surowy krytyk musiałby przyznać rację jej wielbicielom.

Dodajmy, że Epiforana ma już na swoim koncie brązowy medal Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim oraz brązowy medal Czempionatu Europy 2025. Jej sukces w Białce nie był więc dziełem przypadku.

Drugie miejsce z wynikiem 92,33 pkt zajęła kolejna córka „Mutabahiego”, również siwa Zanella, wywodząca się od klaczy Zigi Zara po Shanghai E.A. Ubiegłoroczna srebrna roczniaczka z Białki i Janowa również mogła pochwalić się kompletem not maksymalnych za ruch oraz dodatkowymi „20” za typ i głowę z szyją. Taki układ sił znalazł pełne odzwierciedlenie w czempionacie, gdzie złoty i srebrny medal ponownie powędrowały do Michałowa.

Na trzecim miejscu w tej niezwykle mocnej stawce, z wynikiem 92,17 pkt, uplasowała się również michałowska Fidelia (Petrus PA – Fortecja / El Omari). Klaczka otrzymała dwie noty maksymalne za ruch oraz komplet ocen 19,5 pkt za typ. Fidelia jest córką ogiera Petrus PA, urodzonego w 2018 r. syna epokowego Eksterna i klaczy Piwonia. Ogier jest wychowankiem prywatnej Stadniny Koni Dąbrówka, a obecnie stacjonuje w Michałowie. Dwa lata temu w Janowie Podlaskim sięgnął po tytuł Narodowego Wiceczempiona Polski, a w roku 2022 po Nagrodę dla Najlepszego Potomka Eksterna.

O zaciętości rywalizacji w tej klasie najlepiej świadczy fakt, że nawet wynik 92 pkt nie gwarantował miejsca w finale. Takiego pecha miała białecka Principessa (Has Rasheed – Platinia / Equator). Ta niezwykle obiecująca klaczka, wyróżniająca się piękną głową i szyją, zakończyła rywalizację tuż za czołową trójką, a przecież nie sposób oprzeć się wrażeniu, że w nieco mniej wymagającej stawce mogłaby jeszcze sporo namieszać w czempionacie. Zobaczymy, jak potoczy się dla niej reszta tegorocznego sezonu.

Smak tego rozczarowania skutecznie osłodziła jednak gospodarzom genialna Ejna (D Kaheel – Elwimia / Ascot DD). Z wynikiem 92,17 pkt pozostawiła rywalki wyraźnie za swoimi plecami. W niedzielnym czempionacie całkowicie zasłużenie sięgnęła po brązowy medal. Co jednak niezwykle godne uwagi, jeden z sędziów widział w niej nawet Złotą Czempionkę, a kolejny wskazał ją jako kandydatkę do srebra.

Białecka dama również ubiegły sezon rozpoczęła na swoim macierzystym ringu, jednak wówczas musiała zadowolić się wynikiem 90,67 pkt i piątą lokatą w klasie. Zaledwie miesiąc później na European Show w ramach tarnowskiego All-Polish Arabian Horse Championship sięgnęła już po złoty medal. Ejna krok po kroku buduje karierę pokazową z godną podziwu regularnością.

Finałową piątkę uzupełniła na czwartym miejscu zwyciężczyni klasy C klaczek dwuletnich, Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadar’s Echoo), hodowli i własności Niny Suskevicovej z Suweco Stud. Doskonała forma klaczki znalazła odzwierciedlenie w wysokiej nocie 91,83 pkt. Na jej wynik złożyła się między innymi jedna nota maksymalna za typ, dwie oceny 19,5 pkt w tej samej kategorii oraz komplet not 19,5 pkt zarówno za głowę i szyję, jak i za ruch.

Piąte miejsce przypadło Psyche Kiarze (D Haddar – Psyche Kreuza / Ekstern), hodowli i własności Stadniny Koni Chrcynno Pałac Rodziny Poszepczyńskich. Zwyciężczyni klasy B klaczek dwuletnich uzyskała 91,5 pkt, a sędziowie szczególnie wysoko ocenili jej typ, głowę i szyję oraz ruch, przyznając w każdej z tych kategorii pełne szeregi not 19,5 pkt.

Ring podczas czempionatu klaczy młodszych wypełniło aż piętnaście klaczek, co samo w sobie pokazuje skalę wyzwania, przed jakim stanęli sędziowie. Wybór finałowej piątki spośród tak licznej stawki z pewnością nie należał do łatwych. Miejsc było niewiele, dlatego dla części uczestniczek zwyczajnie zabrakło przestrzeni w ścisłej czołówce. Nie oznacza to jednak, że zabrakło im jakości czy potencjału.

Dziewczęta spoza Top 5

Na uwagę zasłużyły również klaczki, które w swoich klasach ustąpiły jedynie zwyciężczyniom. W klasie B klaczek dwuletnich była to Achillea (Mutabahi Al Hawajer – Adriana / EKS Alihandro), wychowanka Stadniny Koni Janów Podlaski i kolejna „Mutabaszka”, która wyróżniała się przede wszystkim głową i szyją, za które otrzymała jedną notę maksymalną oraz dwie oceny 19,5 pkt. Jak się wydaje, nowi właściciele klaczy, panowie Jarosław Zjeżdżałka i Andrzej Tylenda dostrzegli w niej niemały potencjał. Niewykluczone, że w przyszłości Achillea jeszcze nieraz wynagrodzi im tę hodowlaną intuicję.

Ogromne wrażenie zrobiła również Bombola (Picasso Di Mar – Bambina / Kahil Al Shaqab), hodowli i własności Stadniny Koni Janów Podlaski, nadzwyczaj przypominająca swoją utytułowaną matkę. Trudno było także nie dostrzec Psyche Roksany (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis), reprezentującej Stadninę Koni Chrcynno Pałac. Długa, efektowna grzywa oraz uroda tej gniadej klaczki sprawiały, że przyciągała spojrzenia zarówno podczas prezentacji, jak i w ruchu.

Swoje grono sympatyków z pewnością znalazła także Ghaila AO (Morion – Ginevra / AJ Mardan), hodowli i własności Polia Arabians. Tej klaczki nie trzeba przedstawiać miłośnikom pokazów koni arabskich, wszak w 2024 r. sięgnęła po tytuł Srebrnej Czempionki Europy.

A skoro mowa o koniach, które potrafią przyciągać uwagę, trzeba wspomnieć o Caleanie (D Zeidan – Calatina / Emerald J), hodowli i własności Marka Kondrasiuka z MarkArabians. Była jedną z tych klaczek, które zdają się doskonale rozumieć zasady pokazowej gry. W ruchu prezentowała się z wysoko niesionym ogonem, pełna ekspresji i pewności siebie, jakby na każdym kroku chciała przypominać publiczności: „spójrzcie właśnie na mnie”.

Pierwszy przystanek za nami

Pod względem medalowym tegoroczny pokaz bez wątpienia należał do Michałowa. Reprezentanci tej stadniny sięgnęli po trzy złote, dwa srebrne i jeden brązowy medal, a dodatkowo zdobyli tytuł Best in Show.

Jeśli jednak pokusić się o wskazanie największego pozytywnego zaskoczenia tegorocznego pokazu, wiele osób zapewne skierowałoby wzrok ku Białce. Konie gospodarzy prezentowały się niezwykle korzystnie i dało się odczuć, że wielu obserwatorów z zainteresowaniem śledziło kolejne prezentacje białeckich wychowanków, a ich sukcesy przyjmowano z autentyczną sympatią i entuzjazmem. Złoty, srebrny i brązowy medal oraz lokata Top Five sprawiły, że gospodarze mieli wiele powodów do satysfakcji.

Klasy ogierów pozostawiały momentami pewien niedosyt, jednak klaczki w pełni go wynagrodziły. To właśnie w ich rywalizacji oglądaliśmy najciekawsze pojedynki i najwyższe noty.
Organizatorom należą się podziękowania za sprawne przeprowadzenie wydarzenia oraz stworzenie wyjątkowej atmosfery, która od lat stanowi znak rozpoznawczy Białki. Lecz sezon dopiero się rozkręca. „No i ruuuszyły!” chciałoby się powiedzieć raz jeszcze, bo przed nami kolejny przystanek i zarazem prawdziwy pokazowy maraton – trzy dni rywalizacji podczas All-Polish Arabian Horse Championship.

Z wizytą u Marka Kondrasiuka w stadninie MarkArabians

W relacji z zeszłorocznych pokazów koni arabskich w Janowie Podlaskim wspomniałam o trzech powodach do radości Marka Kondrasiuka. Najpierw złoty medal podczas Emirates Arabian Horse Global Cup zdobył roczny Elamir Sahir hodowli Łukasza Czecha, potomek klaczy Escobaria i ogiera Calatorio, wyhodowanych przez Marka Kondrasiuka. Chwilę później brązowy medal w Czempionacie Klaczy Młodszych wywalczyła efektowna Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J), należąca do stadniny Nana Arabians Alicji Najmowicz. Finałem tych emocji było przyznanie klaczy Calatei (Ekstern – Calineczka / Metropolis NA) prestiżowego Trofeum WAHO dla wybitnego przedstawiciela polskiej hodowli koni arabskich. Pomyślałam wtedy, że warto zobaczyć tę hodowlę poza pokazowym ringiem, fleszami aparatów i atmosferą czempionatów. Tak trafiłam do Stanisławówki, niewielkiej miejscowości położonej tuż przy granicy z Ukrainą, gdzie od ponad dwudziestu lat Marek Kondrasiuk prowadzi stadninę koni arabskich MarkArabians. W codziennym funkcjonowaniu stadniny wspiera go Justyna Reda.

Do MarkArabians nie trafia się przypadkiem. Nawigacja okazuje się tu mało pomocna, a momentami wręcz prowadzi na manowce. Kilka kilometrów przed celem telefon stracił zasięg, a nawigacja definitywnie odmówiła współpracy. Nie było to jednak bynajmniej zaskakujące, ponieważ gospodarze uprzedzali mnie wcześniej, że tak będzie… Abym bezpiecznie dotarła do celu, dali mi dokładne wskazówki, bez których moje zadanie mogłoby okazać się wręcz niemożliwe…

Stadnina położona jest wśród lasów, łąk i pól, z dala od miejskiego pośpiechu. Nasze spotkanie rozpoczęliśmy od wizyty w stajni i na padokach. Jak to zwykle bywa, kiedy spotykają się „koniarze”, rozmowa szybko zeszła na hodowlę, konie, jakość siana i codzienność życia w stadninie. Oparci o ogrodzenie padoków obserwowaliśmy konie, a Justyna opowiadała historie związane z niemal każdym z nich, czasem zabawne, a czasem te trudniejsze. Towarzyszy źrebiętom od pierwszych chwil życia, dlatego zna historię właściwie każdego konia.

W końcu przyszła pora na poranną kawę. Nawet wtedy konie pozostawały jednak w centrum uwagi, bowiem z okien domu widać padoki i pastwiska, a z jednego można nawet obserwować wnętrze całej stajni!

Jak zaczęła się Pana historia z końmi? Czy to rodzinna tradycja?

Absolutnie nie. Jestem chłopakiem z miasta, a konie pojawiły się w moim życiu trochę przez przypadek. Miałem kolegę, który zabierał mnie na targ koński do Skaryszewa. To były stare czasy – jakieś 20, może nawet 25 lat temu. Żeby tam dojechać, wyjeżdżaliśmy w środku nocy. Pamiętam te nocne podróże i to, co zastawaliśmy na miejscu: wszędzie pełno błota, dokoła konie i my w gumofilcach. Pięć koni sprzedaliśmy, cztery kupiliśmy i tak to się zaczęło. Konno nie jeździłem wcale. Raz znajomy osiodłał swojego konia, dosiadłem go, ale to nie dla mnie. Zdecydowanie lepiej czuję się w hodowli.

A dlaczego właściwie zdecydował się Pan na konie arabskie?

Mój rozmówca na moment się zamyśla. – Dlaczego araby…? – powtarza półgłosem, a po chwili z wyraźnym błyskiem w oku odpowiada: Bo są piękne! Ten ich ruch, ta głowa, ta szyja… To tworzy niesamowity obraz. Tylko koń arabski potrafi się w taki sposób zaprezentować. One są niezwykłe!

Pamięta Pan swojego pierwszego konia arabskiego?

Pierwszą klaczą, którą nabyłem, była gniada Martyna (Europejczyk – Mitra / Celebes) ze Stadniny Koni w Michałowie. To córka ogiera Europejczyk od klaczy Mitra po Celebes, urodzona w 1989 r.. Było to mniej więcej 20 lat temu. W 2006 r. Martyna dała mi po ogierze Wachlarz gniadą klaczkę Marusię – śmieje się Marek. – No tak, były to akurat czasy, kiedy w telewizji ponownie królowali „Czterej pancerni i pies”.

Rok później na świat przyszła siwa Mandragora, córka ogiera Gaspar. Niestety Martyna nie przeżyła porodu, więc Mandragorę musiałem wykarmić i odchować sam. Jak to jednak często bywa w takich sytuacjach, kiedy źrebię wychowuje człowiek, koń potrafi stać się nieznośny i tak właśnie było w jej przypadku. Zabrakło matki, która nauczyłaby ją zasad i wyznaczyła granice, więc młoda dama miała własne oryginalne pomysły na zabawę. Kilka lat później Mandragora trafiła do Renaty Kowaluk, której córka Magdą z niemałymi sukcesami startowała z nią w sporcie: Hunter i Classic Pleasure, Polskim Stroju Historycznym, a nawet ujeżdżeniu. To była naprawdę fajna klacz.

W 2008 r. kupiłem białecką gniadą Calateę, a później także jej matkę, siwą Calineczkę. I tak to się zaczęło. Calineczka dała mi w 2011 r. kasztanowatą klaczkę po ogierze Esparto, Clarissimę, która później trafiła do emirackiej stadniny Al Jazeera Arabian Horse Stud spod Abu Zabi. Z Calineczką wiąże się też dosyć zabawna historia. Pewien hodowca z Bliskiego Wschodu kupił jej córkę Camilię po ogierze Piaff, wyhodowaną w Stadninie Koni w Białce. Klacz musiała bardzo wiele dla niego znaczyć, bo zapragnął kupić również jej matkę. Po nitce do kłębka, z pomocą różnych osób, Calineczka została „odnaleziona” u mnie. Temu hodowcy tak bardzo zależało na jej zakupie, że ostatecznie przystałem na jego prośby. Tym bardziej że w stadninie została Cezaria, jej siwa córka po Eksternie.

Czy kupując Calateę wiedział Pan, że to będzie „strzał w dziesiątkę”?

Oczywiście! Jak tylko ją zobaczyłem, wiedziałem, że to będzie klacz doskonała. Czułem to.

Które momenty wspomina Pan jako najpiękniejsze w hodowli?

Pamiętam moment, kiedy kilkudniowy Calateon, gniady syn Calatei po Vitorio TO, pierwszy raz wyszedł na padok. Jak zarzucił ogon na grzbiet! Jak się ruszał! Już wtedy miał przepiękną szyję. Głowę mógłby mieć trochę lepszą, ale obraz tego trzydniowego ogierka, kiedy po raz pierwszy wychodzi na zewnątrz, mam do dziś przed oczami. To był też bardzo mądry koń. Kilka lat później podczas pokazu w Krakowie wypatrzyła go Shirley Watts i bardzo wpadł jej w oko. Tym samym Calateon trafił do Wattsów do Halsdon Arabians. Niestety po śmierci Charliego, a później Shirley, ta unikalna hodowla przestała istnieć.

Tu zapada cisza.

Shirley i Charlie byli wyjątkowymi ludźmi. Takich osób jest już niewiele… – dodaje po chwili z sentymentem w głosie, wyraźnie wzruszony, po czym kontynuuje, przenosząc się w zupełnie inne miejsce: – Nie ma też co ukrywać, że jednym z najpiękniejszych momentów w hodowli są narodziny źrebiąt, a szczególnie klaczek. Wtedy radość jest podwójna!

No właśnie, Panie Marku, zdradzi Pan, jaki jest przepis na klaczki?

Kto miał przyjemność poznać Marka, wie też, czego w takiej chwili można się po nim się spodziewać.

Jak to jaki?! Bardzo prosty! Justyna przez całą ciążę głaszcze klacz po brzuchu i mówi: „Daj klaczkę, no, daj klaczkę!” I działa, bo w tym roku mamy już cztery klaczki! Hodowcy pytają nas, jak to robimy, że rodzi się ich u nas tyle. A to przecież taka prosta i oczywista sprawa.

Czego uczy i co wnosi w codzienne życie hodowla koni?

Zdecydowanie uczy pokory, cierpliwości i radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Wnosi też dużo adrenaliny i urozmaicenia do życia.

Przede wszystkim obcowanie z końmi to codzienna radość – włącza się przysłuchująca się dotąd rozmowie Justyna. – A przecież o to właśnie chodzi w życiu, żeby było pełne radości. Uwielbiam poranki w stajni, kiedy konie mnie witają. Lubię patrzeć przez okno na pastwiska i obserwować ich relacje, która z którą klaczą ma coś do „wyjaśnienia”, a które się po prostu lubią. Ta codzienność jest najpiękniejsza. Pozytywne emocje wzbudzają też narodziny źrebiąt.

No, zależy, co się urodzi. – znowu śmieje się Marek. – Ale mamy dobre matki, więc rodzą się dobre konie.

Co zatem według Pana wyróżnia dobrego konia arabskiego?

Przede wszystkim musi mieć dobry ruch – to podstawa. Obowiązkowa jest też charyzma, żeby na pokazie potrafił się prawidłowo zaprezentować, podbić serca sędziów i widowni. Głowa i szyja też są nie bez znaczenia. Jeśli koń jest wybitnej urody, to wspaniale, ale umówmy się: to jest sprawa drugorzędna. Na pierwszym miejscu jest zdecydowanie ruch. Nasze konie bez wątpienia mogą się nim pochwalić, choćby Calatea czy jej młoda gniada wnuczka Caleana (D Zeidan – Calatina).

Caleana, jak zarzuci ogon na grzbiet i zacznie fuczeć – ogień! – wtrąca Justyna.

Ale pamiętajmy też, że dobry koń arabski to nie tylko koń pokazowy. Dobrym koniem czystej krwi możemy nazwać również takiego, który świetnie sprawdza się pod siodłem. Coraz więcej osób, choć wciąż za mało, docenia araby jako konie wierzchowe. Mój znajomy, Grzegorz Miklaszewski z Puszczy Augustowskiej, ma blisko 50 koni arabskich chodzących pod siodłem. Nawet moja wnuczka była u niego na rajdzie konnym i była zachwycona. Oczywiście taki koń jest wymagający jako wierzchowiec, ale jeśli ma odpowiedni trening i ruch, to świetnie sprawdza się pod siodłem.

Czy jest osoba, która ukształtowała Pana „oko hodowlane”?

Mój przyjaciel Henryk Wójtowicz, który odszedł od nas w 2018 r. był hodowcą koni małopolskich, wieloletnim prezesem Lubelskiego Związku Hodowców Koni oraz Terenowego Koła Hodowców Koni w Chełmie. Wspaniały i bardzo bliski mi człowiek. To właśnie on przed laty w środku nocy wyciągał mnie na wspomniany Skaryszew.

Jak wybiera Pan ogiera do skojarzenia z klaczą? To bardziej intuicja czy kalkulacja?

Najważniejsza jest intuicja i trochę szczęścia, bo to w gruncie rzeczy trochę jak loteria. Oczywiście potrzebne są też pieniądze, bo za stanówkę świetnym reproduktorem trzeba zapłacić, i to często niemało. Ale to jest na drugim planie, bo można zapłacić dużo, a i tak nikt nam nie da choćby najmniejszej gwarancji sukcesu. My akurat często decydujemy się na mniej znane ogiery – takie, które dopiero są włączane do programów hodowlanych. Po czym okazuje się, że to był strzał w przysłowiową dziesiątkę!

Właśnie! – dodaje Justyna. – Tu trzeba mieć ten nos hodowcy i wprawne oko, żeby dostrzec w ogierze potencjał, którego inni jeszcze nie odkryli.

Przykładowo mamy bardzo dobre konie po ogierze Ghaith Al Zobair (RFI Farid – Fazea Al Zobair / Marajj) – kontynuuje Marek. – Ależ on miał głowę i szyję! Mamy też konie po jego synu, polskiej hodowli Nahilu Al Khaladiah od Nawal Al Khalediah. Urodził nam się po nim świetny ogierek, wykapany Nahil. Mamy też bardzo dobre klacze po hiszpańskim ogierze Lyric E.A.

Czy zdarza się, że konie potrafią zaskoczyć – zapowiadają się świetnie, a potem rozczarowują albo odwrotnie?

Caleana jest dla nas dużym zaskoczeniem – bez zawahania odpowiada Justyna. – Kiedy się urodziła, była prześliczną klaczką, z piękną główką i okiem. W wieku dwóch lat zrobiła się trochę takim „brzydkim kaczątkiem”, żeby teraz jako trzylatka, znowu wypięknieć. Co ciekawe, byliśmy przekonani, że jest gniada, a okazuje się, że najpewniej będzie siwa!

Będzie długo siwieć… – dodaje Marek – Jak się urodziła, oglądaliśmy ją z każdej strony, czy nie ma siwych włosów i nic nie znaleźliśmy. A teraz taka niespodzianka! Zaskoczeniem jest też dla nas klacz Pilaryka (od Pirany po Lyric E.A). Kiedy się urodziła, była brzydka. Zażartowałem wtedy: „Nasienie pomylili, czy jak?” (wybucha swoim charakterystycznym śmiechem pełnym serdeczności). A teraz okazuje się, że będzie z niej bardzo ciekawa klacz. Zobaczymy, jak poradzi sobie na pokazach, ale może nas jeszcze pozytywnie zaskoczyć. A skoro już mówimy o zaskoczeniach, liczymy też na naszą roczną klaczkę Costa Brava (Lyric E.A. – Cherry Lady / Ghaith Al Zobair). Jak to mówimy w naszym hodowlanym żargonie – to klaczka „na wygraj”.

Jak wygląda ta mniej widoczna, codzienna strona pracy hodowcy?

Tak jak wspomniałem, wyźrebienia to piękny czas, ale bywa też bardzo trudny i wymagający. To powód do radości, jeśli podczas porodu wszystko przebiega prawidłowo, ale zdarzają się też komplikacje. Wtedy hodowca często musi działać sam, improwizować, bo weterynarz nie zawsze jest w stanie dotrzeć na czas. W zeszłym roku musiałem pomóc klaczy przy porodzie. To był ogromny stres, ale na szczęście wszystko zakończyło się dobrze.

Szczególnie stresujący jest czas wyźrebień, kiedy mamy pierwiastki – dodaje Justyna. – To bardzo emocjonujący moment. Na szczęście nie zdarzyło się nam, żeby młoda klacz odrzuciła źrebię, choć czasem trzeba „powalczyć” z maluchem, żeby złapał siarę. Pod tym względem ogierki są trochę trudniejsze niż klaczki, ale na szczęście zdarza się to rzadko. Warto jednak mieć w zapasie mleko zastępcze, bo nigdy nie wiadomo, co się może wydarzyć.

Będąc hodowcą, trzeba naprawdę dużo umieć i mieć wiedzę z wielu dziedzin – kontynuuje Marek. – Mam na myśli zarówno solidne podstawy weterynarii, jak i wiedzę z zakresu żywienia koni. Na szczęście u nas kolki się nie zdarzają. Mamy dobrze dobrane pasze, dodajemy otręby i siemię lniane. Zawsze też dokładnie sprawdzam siano, czy jest dobrej jakości, czy nie jest przypadkiem nadpleśniałe. Ponadto pilnujemy, żeby nie leżało bezpośrednio na piachu. Duże znaczenie ma również profilaktyka weterynaryjna – tu wszystko musi być robione na czas, tego nie wolno zaniedbać.

Co więcej, nasze konie przebywają na zewnątrz prawie cały dzień. Wyjątkiem jest lato, kiedy bąki i meszki nie dają im spokoju. Wtedy wypuszczamy je już o trzeciej nad ranem, a około ósmej chowamy z powrotem do stajni. Wieczorem znowu mogą wyjść. W tych rejonach latem nie da się inaczej, bo owadów jest tak dużo. Hodowca, jak widać, musi mieć oczy dookoła głowy. A i tak każdego dnia uczy się przy tych koniach czegoś nowego, bo ta praca właściwie nigdy się nie kończy.

Jak zmieniła się hodowla koni arabskich od czasu, gdy Pan zaczynał swoją przygodę?

Sporo się pozmieniało przez te lata. Zmieniły się priorytety w hodowli, panuje teraz inna moda, cały rynek uległ zmianom. Inny jest też wygląd konia arabskiego, kanon jego urody. Kiedy zaczynałem, standardy były zupełnie inne. Ci, którzy dziś kształtują ten rynek, wyznaczyli nowe kierunki rozwoju hodowli, a mali hodowcy prywatni, tacy jak my, muszą się do tego dostosować. Nie sztuką jest wyhodować konia i go nie sprzedać. Hodowlę trzeba utrzymać, często też sporo do niej dokładając. Oczywiście, że chciałbym mieć takie czy inne konie, ale trzeba patrzeć na rynek. Prywatny hodowca musi brać to pod uwagę.

Bardzo dobrze, że nadal funkcjonują stadniny państwowe, które stanowią rezerwuar cennych genów i zapewniają ciągłość hodowli. Bo prywatny hodowca może istnieć, ale wcale nie musi, a wtedy cała hodowla mogłaby się urwać, jej dokonania by przepadły. Dlatego stadniny państwowe pełnią bardzo ważną rolę.

Niestety wiele prywatnych stadnin zamyka się. Kończy działalność. Nie ma się co łudzić – to jest ciężka praca. Dlatego my cieszymy się z każdego sukcesu koni polskiej hodowli. Bardzo im kibicujemy i zawsze trzymamy kciuki podczas pokazów, szczególnie międzynarodowych. Każdy taki sukces bardzo nas cieszy.

Gdyby zaczynał Pan hodowlę dziś, ale z tą wiedzą, którą ma Pan teraz, zrobiłby Pan coś inaczej?

W niektórych przypadkach na pewno inaczej byłbym dobrał klacze do hodowli. Nic poza tym.

A co w hodowli jest dla Pana najtrudniejsze? Jest w ogóle coś takiego?

Najtrudniejszą decyzją zawsze jest ta o sprzedaży konia. Przywiązujemy się do nich, a one do nas…

Czy to prawda, że w hodowli wszystko jest na sprzedaż, a granicą jest tylko cena?

W życiu! Niektórych koni nie sprzedałbym za żadne pieniądze. Mam do nich duży sentyment. Calatea nie jest i nigdy nie będzie na sprzedaż. Ona tu zostaje, tu jest jej dom. Nie wszystko jest na sprzedaż. Zdarza się, że usłyszę: „stary koń, trzeba będzie sprzedać”, a ja wtedy odpowiadam: „wykluczone, nie tędy droga”. Tak się nie robi.

Co doradziłby Pan osobom, które chciałyby rozpocząć przygodę hodowlaną z końmi arabskimi?

Początkujący hodowca powinien dużo czytać. Powinien porównywać rodowody i dużo uwagi poświęcać pokazom – nie tylko w Polsce, ale przede wszystkim na świecie. Trzeba śledzić nowinki i najnowsze globalne trendy. Podstawą jest oczywiście miłość do koni, ale sama nie wystarczy – wiedza jest absolutnie niezbędna.

Ja generalnie chętnie dzielę się swoim doświadczeniem. Chciałbym, żeby było coraz więcej hodowców, bo im większe jest nasze środowisko, tym jest nam wszystkim lepiej – mamy większą siłę. Kiedy sprzedajemy nasze konie młodym hodowcom, pozostajemy z nimi w stałym kontakcie. Doradzamy, pomagamy w podejmowaniu decyzji hodowlanych, robimy to chętnie i dalej będziemy to robić. Jeśli nasze konie trafiają do nowych domów stosunkowo blisko nas, odwiedzamy je i obserwujemy, jak się rozwijają. Dzięki temu sam też się uczę i wyciągam wnioski, ale mogę też swoją wiedzę i doświadczenie przekazywać dalej.

Przy rozpoczynaniu hodowli ważny jest też dobór matek. Klacz nie musi być młoda, ale musi mieć dobry rodowód i być dobrą matką. No i trzeba mieć dużo, dużo szczęścia.

Jaki koń byłby dla Pana spełnieniem hodowlanych marzeń?

Zapada cisza, chwila zastanowienia, na twarz wypływa lekki uśmiech.

Koń marzeń? Mam w głowie wizję konia z piękną głową i szyją, a przede wszystkim z wybitnym ruchem. Więcej zachowam dla siebie. Czekam na mojego własnego Czempiona Europy, a może i Czempiona Świata. Myślę, że każdy z nas hodowców ma takie marzenie – to naturalne. Pytanie tylko, czy taki koń się objawi?

Oczywiście, że będzie! Mocno w to wierzę – dopowiada z uśmiechem Justyna.

Powoli kończymy rozmowę. Za oknami spokojnie pasą się konie, a w domu po raz kolejny rozmowa schodzi na hodowlę, plany i kolejne źrebięta. Patrząc na konie spacerujące po pastwiskach, trudno nie pomyśleć, że być może to właśnie tam dorasta przyszły „Czempion Europy, a może i Czempion Świata”.

Dziękuję Markowi i Justynie za rozmowę, gościnność i możliwość poznania miejsca, w którym od ponad dwudziestu lat powstaje historia hodowli MarkArabians. Życzę im kolejnych sukcesów, a nade wszystko spełnienia hodowlanych marzeń.

To było wspaniałe zakończenie sezonu przez Rasmy’ego Al Khalediah, którego portal polskiearaby.com wybrał Arabskim Koniem Roku 2025 w Polsce. W niedzielę w Pizie odniósł on efektowne zwycięstwo, bijąc o nos… swego towarzysza stajennego Wasmy’ego Al Khalediah. Oto relacja z tego wydarzenia zamieszczona na Facebooku przez Huberta Kuleszę, dyrektora Polska AKF Sp. z o.o,, która jest właścicielem obu koni.

– Czy można sobie wymarzyć wspanialsze zakończenie sezonu niż emocjonujący wyścig na pięknym torze San Rossore? Chyba można… gdyby Rasmy Al Khalediah i Wasmy Al Khalediah minęły metę „łeb w łeb” – a tak musieliśmy zadowolić się „tylko” pierwszym i drugim miejscem. Zabrakło dosłownie kilkunastu centymetrów. Rasmy Al Khalediah, którego wybitne dokonania dość szczegółowo opisywałem ostatnio, jeszcze bardziej wyśrubował swoje niezwykłe statystyki. To jego siedemnaste zwycięstwo w karierze i dziewiąte na poziomie Pattern. Po raz czwarty wygrywa w Pizie – trzykrotnie sięgał po nagrodę Tower of Pisa Cup – Listed (w roku 2021, 2024, 2025) oraz raz jako trzylatek w 2020 roku.

Tegoroczny bilans naszego podopiecznego jest równie imponujący – cztery wygrane, w tym Nagroda Cometa (kat. B); Nagroda Ofira (kat. A) ; Nagroda Europy (G3); Premio Tower of Pisa – Moutai Cup (Listed), do tego trzecie miejsce w niezwykle prestiżowym UAE President Cup w Sztokholmie, i mały wypadek przy pracy – piąte w Nagrodzie Porównawczej.

Wasmy Al Khalediah, który tylko nieznacznie odbiega swoimi dokonaniami od swojego stajennego kolegi, sezon miał równie udany. W swoich czterech startach wygrał dwukrotnie w Szwecji, w tym wysoko dotowany i wymagający UAE President Cup, a w niedzielę tylko nieznacznie przegrał w Pizie. W Polsce był trzeci w Nagrodzie Warsaw Traf Mile. Pozostaje jedynie ubolewać, że w polskim kalendarzu wyścigowym, mimo ponad 190 gonitw dla koni arabskich czystej krwi, jedynie jedna spełnia wymagania Wasmy’ego.

Warto odnotować, że dzisiejszy wyścig miał bardzo efektowną oprawę, za sprawą Organizatorów oraz Sponsora – chińskiego producenta nalewek Moutai.

W pięknym toskańskim słońcu i niezwykle malowniczej scenerii Toru San Rossore, całości dopełnił bardzo wysoki poziom rywalizacji, które obok podopiecznych AKF Stud zapewnili nasi liczni i bardzo mocni konkurenci. Brawo dla trenera Janusza Kozłowskiego i jego żony Katarzyny, ale również dla Carlo Fiocchi i Alessio Sattcie. Dziękuję – Marek Brezinie, Mateuszowi Kołodziejczykowi i Annie Potrzebowskiej – napisał Hubert Kulesza.

W niedzielę 16 listopada zakończył się sezon wyścigów konnych na Służewcu. Tak, jak w poprzednich latach, portal polskiearaby.com przyznał honorowe wyróżnienia za najlepsze osiągnięcia w rywalizacji koni czystej krwi arabskiej. Koniem Roku 2025 wybraliśmy ośmioletniego ogiera Rasmy’ego Al Khalediah, który w imponującym stylu wygrał dwie najważniejsze gonitwy kategorii A, o nagrody Ofira i Europy. Ponadto, w pierwszym dniu sezonu, w biegu o Nagrodę Cometa (kat. B), Rasmy pokonał po walce o łeb swego najgroźniejszego konkurenta, Fragnara. We wszystkich wymienionych wyścigach Rasmy’ego dosiadał wówczas jeszcze kandydat dżokejski Temur Kumbarek Uulu. 

Francuskiej hodowli Al Khalediah Stables Rasmy Al Khalediah (Nayef Al Khalidiah – Rajwa Al Khalediah po Tiwaig) to swoisty fenomen w historii koni arabskich trenowanych na Służewcu. Już jako trzylatek wygrał cztery gonitwy (trzy w Warszawie i jedną w Pizie). Czterokrotnie triumfował także w wieku czterech lat (dwa razy w Szwecji), a kolejnych sezonach zwyciężał: dwukrotnie (na Służewcu i w Szwecji), raz na Służewcu (2023), natomiast w poprzednim sezonie w Warszawie wygrał Porównawczą, a w Pizie Listed PA. Koń Roku 2025 jest własnością Polska AKF Sp. z o.o. Poprosiliśmy dyrektora Huberta Kuleszę o całościową ocenę występów koni własności Polska AKF w minionym sezonie.

– Dzięki Rasmy’emu już początek był obiecujący, a potem szło nam tylko lepiej. W sumie nasze konie wygrały 15 gonitw, łącznie z dwoma zwycięstwami Wasmy’ego w Szwecji. Kropkę na „i” postawiły w ostatnią niedzielę trzylatki Shami i Azzam Alkahalediah, odnosząc pierwsze wygrane w karierze. Wcześniej po dwa razy wygrywały inne trzylatki: Rawda Al Khalediah, Adon Al Khalediah i Agar Al Khalediah. Dziękuję za owocną współpracę z trenerami na Służewcu, oprócz Janusza Kozłowskiego, z Claudią Pawlak, Małgorzatą Łojek i Wiesławem Szymczukiem; na Partynicach z Marleną Stanisławską i Michałem Borkowskim oraz Cornelią Fraisl ze Strzegomia.

– Wasmy i Rasmy wystartują jeszcze w grudniu w Pizie. Prawdopodobnie będą się ścigać także w przyszłym roku, ale zadecyduje o tym ich kondycja zdrowotna i czy będą jeszcze miały chęć do rywalizacji na torze. Jeśli chodzi o młode konie, to niestety w latach 2023-2024 mieliśmy bardzo ograniczone zasoby hodowlane, więc w przyszłym sezonie będziemy biegać będą maksymalnie dwa nasze trzylatki – informuje Hubert Kulesza.

Arabskie kłopoty bogactwa w Stajni Nova

Tytuł Trenera Roku przyznaliśmy Januszowi Kozłowskiemu. Oprócz sukcesów Rasmy’ego, święcił on dwa triumfy Wasmy’ego Al Khalediah w Szwecji oraz aż cztery wygrane najlepszego trzylatka Ammasa, francuskiej hodowli Abdullaha Al Atiyah, własności Restauracji „Canwa II”, M. Wiśniewskiego i S. Wiśniewskiego. Po wygraniu w debiucie, następnie był trzeci (Nagroda Borka), ale w kolejnych startach (Europejczyka – kat. B), Białki (kat. A) i Sambora (kat.), świetnie przeprowadzony przez Antona Turgaeva, wygrywał po walce.

Ponadto bardzo dobrze biegał czterolatek Elnizo, hodowli Jana Głowackiego oraz własności P. Głowackiego i S. Szczepkowskiego. Wygrał dwie gonitwy, w tym prestiżową Nagrodę Janowa (Przychówku), jednak w najważniejszej próbie, w Derby, nie okazał się koniem „szczęśliwym”. Przez całą ostatnią prostą walczył z prowadzącym w dystansie Largo Winchem. Ostatecznie nie był w stanie go wyprzedzić. Po biegu Janusz Kozłowski i dżokej Szczepan Mazur, każdy z osobna, złożyli protesty do Komisji Technicznej, zarzucając E. Zamudinowi Uulu nieczystą jazdę, utrudniającą swobodne finiszowanie Elnizo. Sędziowie po trwających ok. pół godziny przesłuchaniach ogłosili, że zwycięzcą Derby został Elnizo, przesuwając Largo Wincha na drugie miejsce, karząc jednocześnie E. Zamudina zawieszeniem licencji na dwa miesiące.

Odwołanie do KO i zmiana werdyktu KT

Trenerka Largo Wincha, Kamila Urbańczyk, odwołała się do Komisji Odwoławczej, zwracając m.in uwagę, że KT ogłosiła wyrok, bez wysłuchania jej argumentów. Po dwóch tygodniach KO wydała ostateczny werdykt, przywracający Largo Wincha na pierwsze miejsce. Jednocześnie obniżyła karę jeźdźcowi o miesiąc. Czy sprawiedliwości stało się zadość? Nie jesteśmy od tego, żeby być arbitrem w tej drażliwej sprawie. Na pewno wywołała ona dyskomfort po jednej i drugiej stronie. Jak to niestety bywa w takich sytuacjach, najbardziej pokrzywdzeni zostali ci, którzy w totalizatorze postawili w grze z góry oraz zakładach łącznych: triplach, septymie i kwincie na Largo Wincha. Dodajmy na marginesie, że Largo Winch (No Risk Maury – Lilij Ann po Makfoul du Breuil), to drugi derbista Tomasza Mikołajczyka w jego dopiero kilkuletniej karierze hodowcy i właściciela. Pierwszym był w 2023 roku trenowany przez Sergeya Vasyutova Lex (Sartejano – Lilij Ann). Przy okazji dodajmy, że Tomasz Mikołajczyk wyhodował trzeciego konia od Lilij Ann, tym razem pod Dahessie – Lenoxa. Nie można wykluczyć, że on również będzie w przyszłym sezonie należał do krajowej czołówki derbowego rocznika, bowiem debiutując 18 października, pokonał mających za sobą już po cztery starty, Asara i Happy’ego Blue.

Francuski dublet w UAE President Cup Central European Arabian Derby

Najważniejszym, międzynarodowym wydarzeniem sezonu było włączenie przez organizatorów z Abu Zabi, rozgrywanego od 2021 roku wyścigu Derby Europy Centralnej, do światowego, wysoko dotowanego cyklu UAE President Cup 2025. Dzięki temu na ten wyścig przyjechały francuskie araby, mające na koncie bardzo dobre wyniki na tamtejszych torach. Ich właścicieli skusiły stosunkowo wysokie nagrody, najwyższe w historii wyścigów na Służewcu! Wystarczy powiedzieć, że pula w tej gonitwie wyniosła 616 500 zł (308 250 – 123 300 – 92 475 – 61 650 i 30 825 zł), natomiast w najwyżej jak do tej pory dotowanej Westminster Wielkiej Warszawskiej – Listed (ka. A): 520 000 (260 000 – 104 0000 – 78 000 – 52 000 – 26 000 zł)! Faworytem był siwy Haseef, trenowany przez D. de Watriganta, z dżokejem J.B. Eyquem w siodle. Płacono za niego w totalizatorze zwyczajnym ponad 3:1 (15,70). Natomiast drugi z „francuzów”, Katrain de Ghazal, miał nieoczekiwanie dopiero trzecie notowania (35,50).

Z koni francuskich trenowanych w Polsce, publiczność liczyła najbardziej na trenowanego przez Cornelię Fraisl Darcknesa Al Ashai (27,90). Czwarte notowania miał dobrze znany polskiej publiczności niderlandzki Power Bolt (35,90), którego w wieku trzech lat trenował we Wrocławiu Michał Borkowski. W tym roku jego hodowczyni, K. R. van den Bos, przygotowywała go u siebie w stadninie. Miesiąc wcześniej, podczas Dnia Arabskiego zanotował on bardzo dobry występ na Służewcu w Traf Warsaw Mile, zajmując drugie miejsce za Lindahlsem Anakinem.  Faworyt Haseef wygrał  pewnie z przewagą 2,5 długości, w bardzo dobrym czasie 2’12,8″, tylko o 0,3 sekundy gorszym od wyśrubowanego rekordu służewieckiego toru, ustanowionego w ub. sezonie przez francuskiego Bahwana, podopiecznego C. Fraisl.  Natomiast Power Bolt, który dyktował mocne tempo w dystansie bliski był sprawienia niespodzianki. Ostatecznie był trzeci, tylko o szyję za Katrainem de Ghazal. Peleton finiszował o ponad 11 długości za zwycięzcą. Czwarte miejsce zajęła nieoczekiwanie Menwaal Al Shahania (137 zł), a piąte, ostatnie płatne, wywalczył Elevation Al Maury (43,90). Darckness Al Ashai nie wytrzymał mocnego tempa i był dopiero 11.

Sensacyjne rozstrzygnięcie w Porównawczej

Jak już informowaliśmy szerzej w poprzedniej relacji, do sensacji doszło w gonitwie o Nagrodę Porównawczą, w której porażki doznały konie faworyzowane Rasmy Al Kahlediah i Fragnar (odpowiednio 5 i 4 miejsca), a jako pierwsze metę osiągnęły dwa francuskie konie trenera Andrzeja Laskowskiego, Love Me de la Cere (hod. F. Poli, wł. M.A.M Teeka) i Menwall Al Shahania (hod. Al Shahania Stud, wł.Haifi Ali Alhaifi). Trzecie miejsce zajął trenowany i dosiadany przez Sergeya Vasyutova Nimrod. Zwycięskiego konia dosiadał Dastan Sabatbekov.

Stajnia Vasyutova rośnie w siłę!

Sergey Vasyutov prowadził w tym roku stajnię liczącą już kilkanaście koni arabskich.  Osiągnęła ona bardzo dobry wynik – 17 zwycięstw. Wyróżniły się dwa czteroletnie francuskie ogiery: Ksar de l’Ardus (3 wygrane), Al Dhahabi (2), polskie klacze Glossy Gwen  (hod: B. Kłoczko, wł. P. Piotrowski – 2 ) i Orkama (hod. i wł. Jan Głowacki – 2) oraz po jednym Baleegh, Fair Play RP, Sultan KB, Madeeha Al Shahania, Super Story TR, Wieczorynka, Asswan  i Winter.

Pozostałe konie, które się wyróżniły

Drugie miejsce w hierarchii koni pięcioletnich i starszych należy przyznać podopiecznemu młodej trenerki Claudii Pawlak, duńskiemu wałachowi Lindahls Anakinowi, hodowli oraz własności A. Lindahl. Po słabszym ubiegłym sezonie, w 2025 roku wspaniale się odrodził. Wygrał pod Konradem Mazurem aż trzy gonitwy, w tym dwie kategorii A, Traf Warsaw Mile i Michałowa oraz był drugi w Ofira i Figaro. Szczególnie zaimponował walecznością w Traf Warsaw Mile, pokonując nie tylko bitego faworyta Wasmy’ego Al Khalediah, ale także groźnego, wspomnianego również wyżej Power Bolta. Z młodych koni tej ambitnej trenerki wyróżnił się Agar Al Kahlediah, własności AKF Polska, który wygrał dwie gonitwy, w tym Nagrodę Baska (kat. B).

Wysoką formę przez cały sezon utrzymywał także podopieczny trenera Adama Wyrzyka, wspomniany już wyżej Fragnar, hodowli oraz własności Moniki Stelmaszczyk. Należy mu przyznać trzecie miejsce w hierarchii koni pięcioletnich i starszych. Wygrał trzy gonitwy kategorii B: Bandosa, Figaro i Wielkiego Szlema oraz był drugi w Cometa. Swoiste wejście smoka miał podopieczny Cornelii Fraisl, czteroletni, wspomniany już francuski wałach Darckness Al Ashai, własności Sławomira Pegzy. Wygrał on najpierw trzy gonitwy z rzędu, by następnie po nieudanym występie w UAE Derby, odnieść w październiku czwarte grupowe zwycięstwo.

Wypada też zwrócić uwagę na Addaga, trzylatka hodowli i własności Andrzeja Urbanowskiego. Wygrał on trzy gonitwy, w tym nagrody kat. B, Europejczyka i Amuratha, oraz był drugi nieznacznie (o szyję) po walce z Ammasem w Sambora. Trzecie miejsce w tym wyścigu zajęła trenowana przez Małgorzatę Łojek Arima, hodowli oraz własności Zbigniewa Górskiego. Wygrała ona dwa wyścigi, w tym Nagrodę Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich (kat. B).

W wyścigach pod patronatem KOWR (specjalnych) żaden z koni specjalnie się nie wyróżnił. Jedyną nagrodę kategorii B o Nagrodę Wiliama wygrał trenowany przez D. Bonarchuka Frego Pero, hodowli L. Staniszewskiej i własności K. i L. Staniszewskich. Pomysł osobnej rywalizacji wyścigowej koni trzyletnich, hodowanych głównie do pokazów ma sens, ale jeśliby ich właściciele chcieli, żeby ścigały się także w wieku 4 lat i wyżej, musiałyby rywalizować w gonitwach PASB lub otwartych, w których ich szanse zajęcia czwartych-piątych miejsc mają znikome.

„Deszcze niespokojne”, padające w czwartek i piątek, i w dzień, i w nocy, miały znaczący wpływ na przebieg oraz wyniki gonitw rozegranych na Służewcu. W sobotę tor był ciężki (5,2), a w niedzielę mocno elastyczny (4,8). W głównym arabskim wyścigu dwudniówki (25-26 X), Nagrodzie Porównawczej, doszło do sensacyjnego rozstrzygnięcia. Wielki faworyt, zwycięzca ubiegłorocznej edycji tej nagrody Rasmy Al Khalediah (w zakładzie pojedynczym 8,30 za stawkę 5 zł), który „w ręku” wygrywał z przewagą kilku długości nagrody Ofira (28.06) i Europy (24.08), tym razem nie zaistniał w walce o wygraną podczas ostatniej najszybszej ćwiartki (34,4). Efektowne zwycięstwo odniósł pod dżokejem Dastanem Sababetkowem, trenowany przez Andrzeja Laskowskiego Love Me de la Cere (Al Mouwaffak – Safira du Paon po Akbar) – 71,30, a w walce o drugie miejsce podopieczna tego trenera Menwall Al Shahania (99,80), dosiadana przez Kamila Grzybowskiego, pokonała Nimroda (77,30). Jako czwarty osiągnął celownik Fragnar (27,00), Rasmy był dopiero piąty!

Za „całą oborę” Laskowskiego płacono 246,80 za stawkę 3 zł, a zakładu trójki nikt nie trafił. Już po piątej gonitwie było wiadomo, że septyma (zwycięskie konie w gonitwach I-VII) nie będzie trafiona. Jej piąta kumulacja (w puli będzie prawdopodobnie 80 – 100 tysięcy zł) rozegrana zostanie w niedzielę, 2 listopada. Ostatecznie po raz czwarty nie została trafiona także kwinta (od gon. III do VII), co zapowiada wielkie emocje w totalizatorze!

Powrócił, by znów zwyciężyć

Historia zwycięzcy Nagrody Porównawczej 2025 jest bardzo ciekawa. Ten wyhodowany przez F. Poli, kasztanowaty ogier własności M.A.M. Teeka, w wieku trzech lat trafił do stajni Andrzeja Laskowskiego. Biegał bardzo dobrze (dwa zwycięstwa, jedno drugie miejsce, oraz jedna dyskwalifikacja z pierwszego miejsca po pozytywnym teście dopingowym). Po sezonie został zabrany do Francji i tam wiosną wystartował dwukrotnie. Zajmował dalsze miejsca, ale w mocnych stawkach, więc właściciel postanowił wrócić do „tej samej rzeki”, czyli stajni Laskowskiego. Love Me de la Cere przybył na Służewiec pod koniec czerwca i po miesiącu miał wystartować w biegu o Nagrodę Figaro (2400 m), jednak występ nie doszedł do skutku, gdyż z Francji nie nadeszły odpowiednie dokumenty. W rezultacie po raz pierwszy wystartował w wyścigu o Nagrodę Europy (2600 m) i zajął bardzo dobre trzecie miejsce, o szyję za holenderską Bayesą. W kolejnym występie (UAE President Cup Central European – 2000 m), rozegranym od startu w bardzo mocnym tempie: 2’12,8″ (33,6-33,4-33,1–32,7), finiszował jako szósty.

– To było za krótko dla niego, ale poza tym niewiele stracił do koni trenowanych na Służewcu. Był o 0,75 dł. za Menwaal Al Shahanią i 0,5 dł. za Elevation Al Maury. On dysponuje sporą szybkością, podobnie jak klacz, więc po cichu liczyłem, że jeśli w Porównawczej dojdzie do szybkiej końcówki, oba moje konie mogą być w rozgrywce – mówi trener Laskowski.

– Ponieważ brakowało w tym wyścigu klasycznego lidera, który by narzucił mocne tempo, założyłem, że żaden z faworyzowanych koni nie będzie rwał się do prowadzenia. I tak było. Przez chwilę po starcie prowadził Love Me de la Cere, ale zaraz zmienił go Elevation Al Maury. Tempo było zaledwie średnie i do ostatniej prostej kolejność na czele stawki się nie zmieniła. Po wyjściu na prostą mój podopieczny zaatakował jako pierwszy, szybko uzyskał dwie długości przewagi i następnie ją powiększał. Próbowały go środkiem pola ścigać Rasmy i Nimrod, a najbliżej publiczności, po najbardziej sprzyjającej tego dnia nawierzchni toru rozpędzały się Fragnar i Menwaal Al Shahania. Nasza kobyła nabrała w końcówce takiego szwungu, że gdyby było 200 m dalej, mogłaby się dobrać do skóry ogierowi. Ale i tak byłem wdzięczny losowi za tę furę szczęścia. Co prawda oba nasze konie były bardzo dobrze przygotowane do tego wyścigu, jednak zdaję sobie sprawę, że był to w dużej mierze sukces taktyczny. Wykorzystaliśmy sprzyjające warunki pogodowe, a dżokeje spisali się na medal. Wypada dodać, że odległości na mecie pomiędzy pierwszą piątką, mając na uwadze mocno elastyczny tor, nie były wcale duże – podsumowuje trener.

Przypomnijmy, że Andrzej Laskowski, który nadal bierze udział w codziennej, treningowej robocie, ma dobrą rękę nie tylko do francuskich, ale także polskich arabów. Wyhodowany przez Leszka Kowala Alladyn wygrał Derby w 2015 roku, a ten sukces powtórzył siedem lat później Han Rastaban, który zdobył także Nagrodę Europy.  Oba zostały wybrane Arabskimi Końmi Roku! Sezon 2022 był dla Laskowskiego niezwykle udany, gdyż oprócz fetowania sukcesów Hana Rastabana, został wybrany Hodowcą Roku za osiągnięcia folbluta Neverland (wygrał Nagrodę Otwarcia i Prezesa Totalizatora Sportowego).

Nagroda Porównawcza – Listed PA (kat. A)

1. Love Me de la Cere (FR) dż. D.Sabatbekov (59.0) nr 3
2. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 7
3. Nimrod (IT) dż. S.Vasyutov (62.0) 9
4. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 5
5. Rasmy Al Khalediah (FR) dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) 2
6. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 4
7. Elevation Al Maury (FR) dż. S.Abaev (59.0) 6
8. Zaram (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (57.0) 1
Wycofany: Lightning Thunder (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (62.0) 8

2400 m: 2’58,7” (33,8-37,2-36,9-36,4-34,4).
Temperatura: 13°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: wysyłany.
Odległości: 3½-1¼-kr.łeb-2-2½-1¼-daleko (25).
Stan tor: mocno elastyczny(4,8)

Adam Wyrzyk perfekcyjnie wylicytował Wielkiego Szlema

Dwa tygodnie przed Porównawczą odbyła się gonitwa o Nagrodę Wielkiego Szlema (3000 m). Rozegrały ją koncertowo dwa ogiery ze stajni Adama Wyrzyka, 4-letni Harry Blue i pięcioletni Fragnar, który przed rokiem wygrał Nagrodę Janowa, był trzeci w Derby, oraz odniósł pod córką trenera, Joanną Wyrzyk, wspaniałe zwycięstwo w biegu o Nagrodę Michałowa (2800 m) w rekordowym czasie 3’14,0″. Wyrzyk zawsze twierdził, że koń ten potrzebuje dłuższego okresu regeneracji pomiędzy kolejnymi startami. Nie zawsze jednak kalendarz gonitw na to pozwala. Być może dlatego Fragnar, startując zaledwie po dwóch tygodniach w Porównawczej, nie mógł sprostać bardziej wypoczętym rywalom. Natomiast w Wielkim Szlemie, po trzech tygodniach, miał praktycznie do bicia tylko drugiego konia ze stajni Wyrzyka, czwartego w Derby Harry’ego Blue. Czterolatek podyktował, równe solidne tempo na torze mocno elastycznym i wbiegł na prostą finiszową z przewagą kilku długości. Dopiero wtedy ruszył w pogoń dosiadany przez Stefano Murę Fragnar i na 200 m przed metą doścignął uciekiniera, osiągając w celowniku 4 długości przewagi. Jako trzeci, ze stratą 14 dł. niespodziewanie finiszował 9-letni Hamal, który wyprzedził drugiego w Derby Elnizo aż o 10 długości. Fragnar został wyhodowany przez Monikę Stelamszczyk i jest jej własnością.

Nagroda Wielkiego Szlema – (kat. B)

1. Fragnar dż. S.Mura (65.0) 1
2. Harry Blue pr.dż. M.Zholchubekov (59.0) 4
3. Hamal dż. T.Kumarbek Uulu (59.0) 2
4. Elnizo dż. S.Abaev (62.0) 5
5. Orfea dż. D.Sabatbekov (60.0) 6
6. Azzam Al Khalediah dż. A.Reznikov (60.0) 7
7. Cewasz st.u. A.Gil (56.0) 8
Wycofany: Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (62.0) 3

3000: 3’40,6″ (36,9-36,6-36,4-35,6-36,2-38,9).
Temperatura: 14°C, pochmurno.
Styl: wysyłany.
Odległości: 4-14-10-8-daleko (65)-18.
Stan toru: mocno elastyczny (4,2).

Ammas najlepszym trzylatkiem

Miano najlepszego trzylatka uzyskał trenowany przez Janusza Kozłowskiego Ammas, hodowli Abdullaha Al Attiyah, własności Restauracji „Canwa II”, M. Wiśniewskiego i S. Wiśniewskiego, który w pięciu startach odniósł cztery zwycięstwa, w tym dwa kategorii A, Białki i Sambora. O pierwszeństwo francuski Ammas rywalizował przede wszystkim z polskim Addagiem, hodowli oraz własności Andrzeja Urbanowskiego, który jest również trenerem swoich koni. Addag w sześciu startach był trzykrotnie pierwszy, dwukrotnie drugi i raz trzeci.

Przed gonitwą o Nagrodę Sambora spore szanse były przyznawane także Arimie, która wygrała łatwo Nagrodę Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich, w czasie o 4,6 sekund (2’17’5) lepszym od wyniku Ammasa (2’22,1), uzyskanego w Białki na tym samym torze (3,5). Jednak, co innego wygrać tylko w gronie klaczy, po mocnym tempie w dystansie, a co innego walczyć z mocnymi ogierami w wyścigu na końcówkę. Arima poprowadziła wolno (17,6-37,4, 40,4, 36,4) i podczas bardzo szybkiego finiszu (33,4) nie była w stanie podjąć walki z ogierami, które zażarcie walczyły do samego celownika. Ostatecznie o szyję zwyciężył Ammas, dosiadany przez Antona Turgaeva, natomiast Arima straciła do  rywali 5 długości. Arima i Addag, to konie, które najprawdopodobniej będą rywalizować w przyszłorocznym wyścigu Derby.

Nagroda Sambora – (kat. A)

1. Ammas (FR) dż. A.Turgaev (58.0) 5
2. Addag dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 1
3. Arima dż. S.Mura (56.0) 3
4. Wagi (FR) dż. S.Abaev (58.0) 4
5. Mandat k.dż. T.Kumarbek Uulu (58.0) 2

2200: 2’45,1″ (17,6-37,4-40,4-36,4-33,3).
Temperatura: 15°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: po walce.
Odległości: szyja-5-10-13.
Stan toru: elastyczny (4,0).

Wyścigi w niedzielę 2 listopada

Kolejny dzień wyścigowy, to niedziela 2 listopada. Rozegranych zostanie 9 gonitw. Pierwsza bomba pójdzie w górę o godz. 10.30, a ostatnia o 14.30. W biegu o Nagrodę Geparda (4 l. i starsze, I gr., 1800 m) faworytem będzie zapewne podopieczny Cornelii Fraisl, wałach Darckness Al Ashai. Jednak stawka rywali jest bardzo mocna: Salsabil II, Ben Mark, Ksar de l’Ardus, Al Dhahabi i Wally. Trochę słabsze wydają się Mahsoub, Kasanowa i Mgheta.

Tekst i zdjęcia: Polski Związek Hodowców Koni Arabskich

Minęły już trzy lata, odkąd Polski Związek Hodowców Koni Arabskich – pod nowym kierownictwem – wpadł na pomysł pod tytułem „stawiamy na edukację i rozwój polskich hodowców koni arabskich”. Rok później odbyło się pierwsze seminarium organizowane przez PZHKA, a w kolejnym roku następne. Niedawno skończyliśmy pisać „Rozdział 3” naszej noweli o edukacji i jesteśmy ponad wszelką wątpliwość pewni, że obraliśmy przed laty właściwy kierunek. Nasze seminaria i kursy przyciągają nie tylko polskich hodowców i miłośników koni czystej krwi arabskiej, lecz także z całego (w zasadzie) świata. Brzmi ciekawie, nieprawdaż? I w rzeczy samej tak właśnie jest!

W zeszłym roku pisaliśmy, że w ostatnich latach wiele zmieniło się w świecie polskich koni arabskich, i mieliśmy rację. Po wyborze nowego Zarządu PZHKA, ponownie zaczęliśmy się rozwijać i od tamtej pory regularnie pozyskujemy nowych członków. Jednocześnie nieustannie podbijamy nowe pola aktywności – odważnie, jak bowiem głosi pewne powiedzenie: „kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana”. Status organizacji pożytku publicznego (OPP) bardzo nam w realizacji naszej misji pomaga. Jakby nie patrzeć, pod koniec 2023 r. Związek zyskał możliwość korzystania z odpisów od podatków i bezpłatny dostęp do mediów publicznych. To z kolei sprawiło, że nasza działalność edukacyjna i charytatywna okazała się przysłowiową „bułką z masłem”. Ale żarty na bok, ponieważ traktujemy zarówno naszą działalność charytatywną, jak i misję edukacyjną niezwykle poważnie. Można śmiało powiedzieć, że to nasze powołanie.

Ćwierć miliona powodów

Słowo „milion” zawsze wzbudza niemałe zainteresowanie, czyż nie? Nasza przyjaciółka i członkini, Jolanta Gębka, podsumowała latem trzy aukcje stanówek, które do tej pory z sukcesem przeprowadziliśmy podczas All-Polish Arabian Horse Championship w Tarnowie – pokazu wcześniej znanego jako Ogólnopolski Czempionat Koni Arabskich, który wskrzesiliśmy po pandemii. Każdorazowo nasze aukcje mają ten sam cel: pomoc dzieciom i młodzieży z domów dziecka i placówek opiekuńczych.

Podczas naszej pierwszej aukcji dla Przyjaznego Domu, zebranie 17.250€ zajęło nam zaledwie pół godziny. Po pokazie nasi członkowie, Rodzina Rzepków, właściciele stadniny koni Klikowa Arabians, zaprosili dzieci do swoich stajni, by pokazać im konie arabskie z bliska. W zeszłym roku, podczas drugiej aukcji, zebraliśmy 20.500€ dla Słonecznego Domu. W tym roku zebraliśmy 21.000€ dla Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej im. Janusza Korczaka. Każda z nich jest lokalną instytucją, która opiekuje się dziećmi, które najbardziej potrzebują naszej pomocy. Zamierzamy kontynuować nasze wysiłki na ten cel, bo wystarczy zsumować to, co zebraliśmy dla dzieci i młodzieży, jak to właśnie latem zrobiła Jola, a otrzymamy imponującą kwotę ćwierć miliona złotych! Całość tych środków jest przeznaczona bezpośrednio na pomoc najmłodszym pokoleniom, aby było im łatwiej w dorosłym życiu. Weźmy też pod uwagę fakt, że duża część tych środków jest przeznaczana na ich dobrą edukację.

Uczyć się? Lubimy bardzo!

Nasze pierwsze seminarium dla hodowców miało miejsce jesienią roku 2023, mniej więcej trzy miesiące po pierwszej tarnowskiej edycji All-Polish Arabian Horse Championship. Jednym z sędziów na tym pokazie była Bérengère Fayt z Faber Arabians, hodowczyni i sędzia z ogromną wiedzą o koniach arabskich. Chętnie dzieliła się swoim doświadczeniem i pasją z polskimi hodowcami, którzy spotkali się z nią w Stadninie Koni Arabskich Grabów nad Pilicą. To był nasz pierwszy kurs i wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, czego ludzie najbardziej pragną i potrzebują, mimo że wszyscy jesteśmy związani z tą branżą przez większość życia! Mimo to czuliśmy się jak pionierzy przemierzający prerię, mknący w nieznane, otwierając tym samym nowy rozdział w historii naszego Związku.

Kurs Sędziowski i DC połączony z Seminarium Hodowlanym, na którym wykładowcami byli Bérengère, Tomasz Tarczyński, Farhang Fazeli i Mariusz Liśkiewicz, to był wielki tryumf. Kilka osób, które brały w nim udział, sędziuje konie, inni wybrali ścieżkę członków komisji dyscyplinarnych – a my jesteśmy z nich dumni. W każdym razie, skoro udało nam się przetrzeć szlaki, czym prędzej należało „kuć żelazo, póki gorące”.

Kolejnym etapem był kurs ujeżdżenia wiosną 2024 r. O poprowadzenie tego kursu poprosiliśmy Agnieszkę Kolek-Kowieską, absolwentkę Stadniny Koni Janów Podlaski. To utalentowana sportswoman, która ma na swoim koncie niemało nagród i wyróżnień. Nasze zaproszenie chętnie przyjęła i przez weekend wtajemniczała grupę młodych amazonek w arkana ujeżdżenia. Niektóre z jej uczennic mogliśmy później zobaczyć na Sportowych Mistrzostwach Europy Koni Arabskich w Wiener Neustadt czy na Pucharze Narodów w Akwizgranie. Edukacja prowadzi do zwycięstwa.

Następnie odbył się kurs ECAHO DC, który poprzedzał All-Polish Arabian Horse Championship 2024. Wykładowcami byli Janet Court i Nils Ismer, a dla Związku było to pierwsze iście międzynarodowe wydarzenie szkoleniowe. Mieliśmy studentów nie tylko z Polski, ale także z Włoch, Danii, a nawet Kuwejtu i Australii! Tym razem jednak kurs był o wiele bardziej złożony i wymagający, ponieważ część praktyczna trwała dwa dni. Zgadza się: dwa dni w palącym słońcu, pracując jako uczniowie Janet i Nilsa, a także Farhanga, który dołączył do nich, aby pomóc im zapanować nad ogromną grupą „czeladników”. Mieliśmy jednakowoż ogromną satysfakcję, gdy Janet wypowiedziała dwa magiczne słowa z szerokim uśmiechem na twarzy: „Wszyscy zdali”.

Arena krajowa to za mało

Co logiczne, musieliśmy podnieść sobie poprzeczkę i zintensyfikować naszą działalność. News, że organizowaliśmy międzynarodowe kursy dla hodowców i profesjonalistów pracujących w branży koni czystej krwi, szybko przekroczył granice Polski, docierając do najdalszych zakątków świata. Widząc w tym ogromną szansę dla naszego Związku, ogłosiliśmy nasz pierwszy „Kurs Sędziowski i Seminarium Hodowlane” w Klikowa Arabians Stud. Mieliśmy 25 studentów z całej Polski, a także z Iranu i Szwecji. To były dwa bardzo intensywne dni, wypełnione tak dużą ilością wiedzy, że do nauki siadaliśmy wcześnie rano, a notatniki odkładaliśmy dopiero późnym wieczorem. Imponujący był również zestaw wykładowców i instruktorów: Scott Benjamin, Allan Preston, Kathleen Ohlsson, Antonia Bautista, Łukasz Goździalski i Tomasz Tarczyński.

Był to bez wątpienia „szalony eksperyment”, gdyż nie zdarza się zbyt często, by aż sześciu wykładowców wspólnie rozkładało konie czystej krwi na czynniki pierwsze. Ale formuła zażarła, a skoro zażarła, to po co ją zmieniać?! Ulepszyć, dopracowywać i powtórzyć – taką ścieżkę obraliśmy i rok później spotkaliśmy się ponownie u Rodziny Rzepków. Ponownie było sześciu wykładowców i spędziliśmy kolejny weekend, chłonąc tyle wiedzy, ile tylko się dało. Oczywiście lista ekspertów była nie mniej imponująca niż rok wcześniej: Anna Stojanowska, Scott Benjamin, Jennifer Dhombre, Allan Preston, Łukasz Goździalski i Tomasz Tarczyński. A nasi studenci – powtarzamy się niczym zdarty winyl: ponownie – byli nie tylko z Polski. Łatwo to wytłumaczyć. Polska to globalny ośrodek hodowli koni arabskich, nic więc dziwnego, że w tym roku mieliśmy studentów z Rumunii czy Szwecji, ale także z Kuwejtu i… Wenezueli!

A tegoroczny program nauczania? Podobnie jak w zeszłym roku, zaczęliśmy od spraw najbardziej elementarnych, sięgając 50 milionów lat wstecz aż do czasów Eohippusa, zamieszkującego lasy proto-konika wielkości dorodnego lisa, albo jak kto woli „pso-konia”, jak nazwał go Scott Benjamin. Omówiliśmy podstawy anatomii współczesnych koni, szczegółowo analizując kolejno wszystkie główne części ciała, niekiedy do bólu, a nasi słuchacze nie przestawali zadawać pytania. Omówiliśmy typ czystej krwi arabskiej, jak i gdzie ewoluowała ta majestatyczna rasa, najczęstsze i najpowszechniejsze wady postawy, zwyrodnienia, niektóre z najsłynniejszych arabów, które podbijały światowe areny pokazów w ciągu ostatnich kilku dekad, ale także sposób oceny i punktowania koni, na co zwracać uwagę i dlaczego, a także etykę i genetykę. Gdybyśmy powiedzieli „mieliśmy wystarczająco dużo czasu, aby odpowiedzieć na wszystkie pytania”, byłoby to wierutne kłamstwo, ponieważ nasi studenci pytań mieli aż nadto i nie wahali się zadawać je nawet podczas lunchu, kolacji czy w przerwach…

Kiedy wszyscy nasi uczniowie, w tym przyszli sędziowie (trzymamy kciuki!), opanowali już wiedzę teoretyczną, nadeszła część praktyczna. Nasi instruktorzy skrupulatnie i szczegółowo pomagali im analizować konie, które Rodzina Rzepków wyprowadziła ze swoich stajni. Każdy musiał odpowiadać na pytania wykładowców o nogi, zad, kłąb, kopyta i ruch. I choć nie były to podchwytliwe pytania, wcale nie były łatwe. Bo ktokolwiek myślał, że sędziowanie jest proste, był – bądźmy szczerzy – w srogim błędzie. Po zaaranżowanej klasie odbył się zaaranżowany czempionat, a wszystko po to, by dokładniej przemaglować studentów i sprawdzić ich wiedzę. Następnie musieli zwrócić wykładowcom swoje arkusze sędziowskie. Co więcej, egzaminy były w tym roku nie tylko pisemne, ale i ustne! Jak wspomnieliśmy na początku, do naszej misji edukacyjnej podchodzimy niezwykle poważnie. Miesiąc później możemy się pochwalić i radować, bo wszystko wskazuje na to, że w przyszłym roku na pokazach afiliowanych przy ECAHO będziemy mieli kolejnych nowych sędziów odbywających swoje probacje, a zatem… gratulacje!

Nie w naszym stylu spocząć na laurach

Edukacja niezmiennie pozostaje jednym z najważniejszych celów statutowych Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich. Dostrzegamy nienasycony głód wiedzy i widzimy, że granice państwowe czy język nie mają tu znaczenia. Ponadto mamy ogromne szczęście, że jesteśmy w samym epicentrum nauki o arabach. W końcu Polska jest jedną ze światowych stolic koni czystej krwi, a polska hodowla nie przestaje się cieszyć uznaniem i estymą. Dlatego już teraz zobowiązujemy się kontynuować naszą misję, a w roku 2026 rozpoczniemy pisanie „Rozdziału 4”. Zapraszamy wszystkich – niezależnie od tego, skąd jesteście, dołączcie do nas i razem z nami zdobywajcie nową wiedzę i umiejętności. Bo nawet najlepsze podcasty czy filmiki nie zastąpią kursu na żywo, podczas którego można swobodnie konwersować z nauczycielami, innymi hodowcami i miłośnikami arabów. Sprawa jest prosta. Pytanie „Czy warto wziąć udział w takim kursie?” nie ma sensu. Właściwym pytaniem jest „Jak można sobie taki kurs odpuścić?”

Stało się tak, jak powszechnie przewidywano. Włączenie przez organizatorów z Abu Zabi, rozgrywanego od 2021 roku wyścigu Derby Europy Centralnej, do światowego, wysoko dotowanego cyklu UAE President Cup 2025, spowodowało, że po raz pierwszy na ten wyścig przyjechały francuskie araby, mające na koncie dobre wyniki na tamtejszych torach. Ich właścicieli skusiły stosunkowo wysokie nagrody, najwyższe w historii wyścigów na Służewcu! Dość powiedzieć, że pula w tej gonitwie wyniosła 616 500 zł (308 250 – 123 300 – 92 475 – 61 650 i 30 825 zł, natomiast w najwyżej jak do tej pory dotowanej Westminster Wielkiej Warszawskiej – Listed (ka. A): 520 000 (260 000 – 104 0000 – 78 000 – 52 000 – 26 000 zł)!

Jedynie niderlandzki Power Bolt postawił się „francuzom”

Faworytem fachowców, jak również publiczności, był siwy Haseef, trenowany przez D. de Watriganta, z dżokejem J.B. Eyquem w siodle. Koń ten w ostatnich trzech startach był dwukrotnie pierwszy i raz drugi (o łeb). Płacono za niego w totalizatorze zwyczajnym ponad 3:1 (15,70). Natomiast drugi z „francuzów”, Katrain de Ghazal, miał nieoczekiwanie dopiero trzecie notowania (35,50).

Z koni francuskich trenowanych w Polsce, publiczność liczyła najbardziej na trenowanego przez Cornelię Fraisl Darcknesa Al Ashai (27,90). Czwarte notowania miał dobrze znany polskiej publiczności niderlandzki Power Bolt (35,90), który w wieku trzech lat był trenowany we Wrocławiu przez Michała Borkowskiego. Wygrał dwa wyścigi, w tym Nagrodę Dragona (kat. B), oraz był drugi w gonitwach kategorii A (Białki i Sambora). W tym roku jego hodowczyni, K. R. van den Bos, przygotowywała go u siebie w stadninie. Przed miesiącem zanotował on bardzo dobry występ na Służewcu w Traf Warsaw Mile, zajmując drugie miejsce za Lindahlsem Anakinem.

Power Bolt, własności Rafała Płatka, okazał się cichym bohaterem wyścigu i niewiele brakowało, by przedzielił francuskie „smoki”. Podyktował zaraz po starcie niezwykle mocne tempo i walczył dzielnie do samego celownika, ulegając Katrain de Ghazalowi jedynie o szyję. Faworyt Haseef finiszował pewnie z przewagą 2,5 długości, w bardzo dobrym czasie 2’12,8″, tylko o 0,3 sekundy gorszym od wyśrubowanego rekordu służewieckiego toru, ustanowionego w ub. sezonie przez francuskiego Bahwana, podopiecznego C. Fraisl. Peleton finiszował o ponad 11 długości za zwycięzcą. Czwarte miejsce zajęła nieoczekiwanie Menwaal Al Shahania (137 zł), a piąte, ostatnie płatne miejsce, wywalczył Elevation Al Maury (43,90). Darckness Al Ashai nie wytrzymał mocnego tempa i był dopiero 11.

UAE President Cup Central European Arabian Derby – Grupa 3 PA (kat. A)

1. Haseef (FR) dż. F.Bughanaim (59.0) nr 14
2. Katrain de Ghazal (FR) dż. M.Forest (59.0) 3
3. Power Bolt (FR) dż. B.Marie (59.0) 2
4. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 4
5. Elevation Al Maury (FR) k.dż. T.Roman (59.0) 9
6. Love Me de la Cere (FR) dż. S.Mazur (59.0) 6
7. Wally dż. A.Turgaev (59.0) 1
8. Lord de Bozouls (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 11
9. Mahsoub (FR) k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 8
10. Al Dhahabi (FR) dż. S.Vasyutov (59.0) 5
11. Darckness Al Ashai (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 7
12. Elnizo dż. S.Abaev (59.0) 12
13. Moshakes Al Shahania (FR) dż. K.Mazur (59.0) 15
14. Fajeed Ibn Majeed (SI) dż. S.Mura (59.0) 13
Wycofany: Buhoor (FR) dż. G.Guedj-Gay (57.0) 10

2000 m:2’12,8” (33,6-33,4-33,1-32,7).
Temperatura: 14°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: pewnie.
Odległości: 2½-szyja-9-szyja-½-2½-3-4-łeb-1¾-3-daleko(22)-daleko(37).
Stan toru: lekko elastyczny (3,2).

Lindahls Anakin odrodził się w tym roku

Po słabszym ubiegłym sezonie, na miano drugiego najlepszego starszego araba po Rasmy’ym Al Kahalediah zasługuje duńskiej hodowli Lindahls Anakin, trenowany przez Claudię Pawlak i dosiadany przez Konrada Mazura. Wygrał on już trzy wyścigi, w tym Traf Warsaw Mile i Michałowa. W tej ostatniej miał do bicia właściwie tylko derbistę Largo Wincha i Konrad Mazur wykonał to zadanie z perfekcyjną dokładnością. Wiadomo było, że jedynie mocny wyścig dawał Largo Winchowi szanse na zwycięstwo. Jednak podyktował on w dystansie tylko średnie tempo. Dopiero ostatni kilometr był bardzo szybki. Largo Winch próbował odskoczyć od rywala, ale ten galopował najwyżej 2-3 długości za nim. Gdy w połowie ostatniej prostej wydawało się przez chwilę, że derbista może pierwszy dociągnąć do mety, Konrad Mazur włączył przerzutkę, choć tempo ostatniej ćwiartki wynosiło 32,8 s i po krótkiej walce, silnie wysyłany wygrał z przewagą 1,25 długości.

Nagroda Michałowa – (kat. A)

1. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 3
2. Largo Winch k.dż. E.Zamudin Uulu (59.0) 5
3. Monaasib (GB) dż. K.Dogdurbek Uulu (62.0) 1
4. Eyd’a Alfash dż. B.Kalysbek Uulu (60.0) 2
5. Formuła MS dż. S.Mura (60.0) 6
6. Cabaliros (FR) k.dż. A.Kardanov (59.5) 4

2800 m: 3’20,9″ (23-37,8-37-36,5-33,8-32,8).
Temperatura: 28°C, słonecznie.
Styl: silnie wysyłany.
Odległości: 1¼-10-2½-5½-daleko (23).
Stan toru: elastyczny (3,8).

Paweł Talarek, tak jak w ubiegłym roku, fetował zwycięstwo w Oaks

Trener młodszego pokolenia, Paweł Talarek, zanotował kolejny sukces. Przypomnijmy, że jego podopieczny Celebryta był drugi w Derby 2018 za Sewerusem. W ubiegłym roku wygrała pod Konradem Mazurem Oaks Cechini, a 21 września błyskotliwe zwycięstwo w tej cenionej nie tylko przez polskich hodowców gonitwie (klacze wygrywające Oaks są za darmo zapładniane nasieniem światowych, topowych reproduktorów) odniosła pod Szczepanem Mazurem Orfea (Haddag Al Khalediah – Orozona Fata po Nivourgonnatouchthis). Na prostej finiszowej z łatwością oderwała się ona od stawki i wygrała z przewagą 6 długości nad Nanią. Poprosiłem Pawła Talarka, aby opowiedział o sobie i swoich związkach z wyścigami.

– Pochodzę z Garwolina. Ukończyłem Inżynierię Środowiska na Politechnice Warszawskiej, prowadzę prywatną firmę. Miałem już bliski związek z wyścigami jako sędzia. Przez cztery sezony (2012-2015) byłem członkiem Komisji Technicznej. Mój ojciec Robert hoduje w Garwolinie konie arabskie od 1990 roku, a dwa lata później zaczął je oddawać do treningu na Służewiec. Najlepszym okazał się trenowany przez Krzysztofa Ziemiańskiego Cesihus, który w 2006 r. był drugi w Derby. Następnym dobrym arabem naszej hodowli był Cekur (ur. 2008). Podczas trzyletniej kariery w stajni Macieja Janikowskiego wygrał trzy gonitwy (w tym Nagrodę Kabareta), cztery razy zajmował drugie miejsca i był piąty w Derby.

– Bardzo dobre wyniki osiągał również szkolony przez Macieja Janikowskiego Cerwing (ur. 2010 r.). W wieku 3 lat wygrał dwie gonitwy i rewelacyjnie rozpoczął kolejny sezon od trzech zwycięstw z rzędu. Już myśleliśmy, że spełni nasze marzenia o zwycięstwie w Derby, ale niestety ciężka kontuzja przerwała jego karierę i na tor już nie powrócił. Świetnie zapowiadała się także Cedunia (ur. 2010), trenowana przez Józefa Siwonię. Ona również wygrała trzy wyścigi z rzędu, w tym pierwszą pozagrupową Nagrodę Europejczyka. W Białki podyktowała bardzo mocne tempo i po wyjściu na prostą jakby odjęło jej nogi. Przybiegła ostatnia, 40 dł. za świetną francuską klaczą Ancelly, którą wcześniej pokonała raczej przypadkowo o łeb. Na tym zakończyła wyścigową karierę.

– Przez lata kibicowałem naszym koniom na torze, było to moje hobby, ale w końcu postanowiłem uzyskać trenerską licencję i gdy nadarzyła się okazja (zwolniły się boksy po likwidacji stajni Marka Nowakowskiego) zadebiutowałem w 2017 roku jako trener, lecz tylko trzy konie z pięciu wyszły do startu. Dwa, klacz Cepadu i ogier Centor, biegały bardzo słabo, ale półbrat Cerwinga, Celebryta (oba są od tej samej matki Celineczki, ale mają różnych ojców, pierwszy Nougatina, drugi Vona) okazał się wart zachodu. Starałem się jak mogłem, żeby niczego mu nie brakowało, cięższej roboty również. Był dopieszczany, ale się odwdzięczył. Zrobił niespodziankę, wygrywając w debiucie w stawce koni, które już biegały. Potem już nie było tak łatwo, jednak poczynał sobie bardzo dzielnie. Był trzeci (Eldona, I gr.), piąty (Baska, kat. B) i drugi (Embargo, I gr.). Jako czterolatek był trzeci w Janowa i najważniejsze – drugi w Derby! Ubiegłoroczna wygrana Cechini, hodowli mojego ojca i własności mojej mamy Anny, bardzo podniosła mnie na duchu. Postanowiliśmy, że odejdzie do naszej stadniny na matkę i została już zapłodniona nasieniem światowej klasy reproduktora Gazwana (wspomniany na początku, drugi w UAE President Cup Central European Arabian Derby Katrain de Ghazal jest właśnie synem Gazwana – przyp. J.Z). Orfeę wyhodowali państwo  Milena i Maciej Kosiccy, którzy są jej współwłaścicielami razem ze mną. Niewykluczone, że Orfea pobiegnie jeszcze raz w tym roku i na tym zakończy wyścigową karierę – zakończył swą wypowiedź Paweł Talarek.

Nagroda Gazelli, Mlechy i Sahary (Oaks) – (kat. A)

1. Orfea dż. S.Mazur (60.0) 6
2. Nania dż. S.Abaev (60.0) 5
3. Krynka dż. B.Kalysbek Uulu (60.0) 2
4. Gina de la luz ARW k.dż. E.Zamudin Uulu (60.0) 3
5. Win Win k.dż. T.Kumarbek Uulu (60.0) 7
6. Dragana dż. K.Grzybowski (60.0) 4
7. Wierzba dż. K.Mazur (60.0) 9
8. Flagerta dż. S.Mura (60.0) 8
9. Anwena dż. K.Dogdurbek Uulu (60.0) 1

2400 m: 2’47,5″ (29-33,6-34,4-35,3-35,2).
Temperatura: 31°C, upalnie.
Styl: dowolnie.
Odległości: 6-2½-¾-1-łeb-3½-daleko (28)-4.
Stan toru: elastyczny(3,5)

Harry Blue sprostał roli faworyta

Trenowany przez Adama Wyrzyka Harry Blue, hodowli A. Chrząstek-Szyc oraz własności A. Chrząstek-Szyc i Vert A. Wyrzyk, sprawił sporą niespodziankę, zajmując czwarte miejsce w Derby. W biegu o Nagrodę Kurozwęk miał dwóch mocnych rywali, Wiktusa i Hyrokkina, ale sprostał roli programowego faworyta. Podczas szybkiego ostatniego kilometra, silnie wysyłany przez Stefano Murę utrzymał pierwsze miejsce, wygrywając o 2,5 długości przed Wiktusem, który po walce pokonał Hyrokkina.

Nagroda Kurozwęk – (kat. B)

1. Harry Blue dż. S.Mura (56.0) 4
2. Wiktus dż. S.Abaev (56.0) 6
3. Hyrokkin dż. K.Mazur (59.0) 3
4. Hamal dż. K.Dogdurbek Uulu (59.0) 1
5. Anwena dż. B.Kalysbek Uulu (56.0) 2
Wycofany: Al-Dżaster st.u. R.Mannanbek Uulu (56.0) 5

2600 m: 3’07,5″ (8,4-38,1-36,2-36,3-34,8-33,7).
Temperatura: 18°C, pochmurno.
Styl: silnie wysyłany.
Odległości: 2½-¾-3½-daleko (49).
Stan toru: elastyczny (3,8).

Rewelacyjny Addag miał tylko jednego groźnego rywala

Polskiej hodowli oraz własności Andrzeja Urbanowskiego Addag (Haddag Al Akhalediah – Akadi TR po Von) z powodzeniem rywalizuje z końmi hodowli francuskiej. Po zwycięskim debiucie, w gonitwie o Nagrodę Borka (I gr. 1800 m) pokonał Azara i Ammasa. Co prawda uległ im nieznacznie w biegu o Nagrodę Białki (kat. A, 2000 m), ale w Amuratha (kat. B 2000 m) odniósł pod Konradem Mazurem zwycięstwo, pokonując Wagiego o 1,25 długości. W najbliższą niedzielę Ammas, Addag i Wagi powalczą o miano najlepszego trzylatka w gonitwie o Nagrodę Sambora (kat. A, 2200 m). Ciekawe czy do walki z ogierami włączy się Arima, hodowli oraz własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Małgorzatę Łojek. W Białki zajęła ona bliskie czwarte miejsce za Ammasem, Azaarem i Addagiem, łeb w łeb z Agarem Al Khalidiah (0,5-szyja-szyja-łeb w łeb). Zwycięzca uzyskał wtedy czas 2’22,1 na torze elastycznym (3,5). Dwa tygodnie temu, Arima łatwo wygrała Nagrodę PZHKA (kat. B, 2000 m), również na torze 3,5, uzyskała rezultat – 2’17,5” (34,3-33-34,2-36)!!! Świetny dżokej Jerzy Ochocki powtarzał mi często, żebym „nie patrzył na czasy”. Ale gdybym na nie „patrzył”, to bym jednak musiał wytypować Arimę na pierwsze miejsce, tak jak to zrobił typujący w programie wyścigowym jego redaktor Maciej Piłat! Ale czy klacz poradzi sobie z trzema ogierami?

Nagroda Amuratha – (kat. B)

1. Addag dż. K.Mazur (58.0) 4
2. Wagi (FR) dż. S.Abaev (58.0) 1
3. Obsesja dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 2
4. Mandat k.dż. E.Zamudin Uulu (58.0) 3
5. Ceyhun dż. D.Sabatbekov (58.0) 5

2000 m: 2’20,2″ (36,3-34,6-34,5-34,8)
Temperatura 22°C, pochmurno
Styl: wysyłany.
Odległości: 1¼-20-daleko (24)-7.
Stan toru: elastyczny (3,9).

Nie tylko All-Polish Arabian Horse Championship w Klikowskiej Ostoi doczekał się w tym roku nowej formuły składającej się z dwóch pokazów. Tak samo stało się w Stadninie Koni Janów Podlaski, wobec czego tegoroczne Dni Konia Arabskiego trwały nie pięć, lecz sześć dni i z pewnością zapiszą się w historii… Po raz pierwszy bowiem janowska stadnina była areną wyjątkowego wydarzenia, jakim jest Emirates Arabian Horse Global Cup – Poland Championship. Pokaz odbył się we współpracy z Emirates Arabian Horse Society oraz ECAHO, a jego rangę podkreślał patronat Szejka Mansoura bin Zayeda Al Nahyana, wiceprezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Pokaz Emiracki w pigułce

Emirates Arabian Horse Global Cup to międzynarodowy cykl pokazów stworzony z myślą o promocji i wsparciu mniejszych hodowców koni czystej krwi. Regulamin przewiduje, że właściciele, u których w ciągu trzech lat poprzedzających pokaz rodziło się rocznie ponad 15 źrebiąt (w Europie, Australii, Ameryce Północnej i Południowej oraz Azji) lub ponad 20 źrebiąt (na Bliskim Wschodzie i w Afryce), nie mogą zgłaszać swoich koni do rywalizacji. Co za tym idzie, na pokaz w Janowie Podlaskim swoje konie mogli zgłaszać wyłącznie ci, którzy w ostatnich latach wyhodowali maksymalnie 15 koni, warto nadmienić, że czekała na nich pokaźna pula nagród. Właściciele każdego z pięciu najlepszych koni w klasie otrzymywali bowiem 8 tys. emirackich dirhamów, czyli blisko 8 tys. złotych. Henryk Smolarz, Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zapytany o Emiracki Puchar Świata odparł: „Bardzo cieszymy się, że Dni Konia Arabskiego zostały wzbogacone o dodatkowy dzień emiracki, który jest wyrazem uznania dla hodowli prywatnej prowadzonej w Polsce”.

Pokaz oceniał zespół międzynarodowych sędziów w składzie: Helen Henneken-Van Nes (Belgia), Jayne Bellchamber (Australia), Jerzy Zbyszewski (USA) oraz Mark Ismer (Niemcy), a do czempionatów kwalifikowały się po trzy najlepsze konie z każdej klasy. W katalogu pokazowym figurowały 62 konie, jednak na janowskim ringu pojawiły się ostatecznie 52 – 33 klacze i 19 ogierów. Nie wszyscy zdecydowali się więc wykorzystać tę szansę, by powalczyć o miejsca na podium i nagrody finansowe.

W czempionatach triumfatorzy mogli dodatkowo cieszyć się wyjątkowymi, bogato zdobionymi pucharami, pełnymi symboliki. Na szczycie każdego z nich znalazł się emblemat przedstawiający konia arabskiego i glob, stanowiący logo Emirates Arabian Horse Global Cup. Poniżej, na obręczy pucharu, umieszczono misternie zdobiony pas z motywami kwiatowymi inspirowanymi dubajskim regionem Al Bastakiya. Każdy kwiat składał się z centralnego okręgu oraz siedmiu płatków symbolizujących siedem siedmiu emiratów: Abu Zabi, Dubaj, Szardżę, Adżman, Umm al-Kajwajn, Ras al-Chajma i Fudżajrę. Puchary te podczas piątkowych czempionatów wręczał Ambasador Zjednoczonych Emiratów Arabskich w Polsce Jego Ekscelencja Mohamed Ahmed Alharbi, w towarzystwie przewodniczącego Emirackiego Stowarzyszenia Konia Arabskiego.

Zacznijmy od roczniaków

W czwartkowy poranek pokaz Emirates Arabian Horse Global Cup zainaugurowały klacze roczne, podzielone na dwie sekcje po cztery konie każda. Taki sam układ uczestników był również w klasach ogierków rocznych. Rozkład punktowy uzyskany przez klaczki w poszczególnych klasach znalazł swoje odzwierciedlenie w czempionacie. Czempionką klaczy rocznych została niemal jednogłośnie Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadars Echoo) z czeskiej stadniny Suweco Stud. Srebrny medal zdobyła Ermenia (Picasso Di Mar – Emiliona / Złoty Medal), hod. i wł. Bogdana Mikołajczuka, natomiast brązowe trofeum otrzymała wyhodowana w stadninie Polia Arabians, należącej do Adama Ochmanna, ciemnogniada Etanoya AO (AJ Yas – Etiwa of Sinus / Wadee Al Shaqab). Noty uzyskane przez te klacze w klasach kształtowały się następująco: Nadzieja SW – 41,06 pkt, Ermenia – 40,13 pkt, Etanoya AO – 39,19 pkt. W tym miejscu słowo wyjaśnienia – otóż skala ocen na pokazie emirackim kończyła się na 50, a nie jak w Białce i Tarnowie oraz podczas Pokazu Narodowego na 100.

Wśród ogierków rocznych najwyżej oceniony został tegoroczny białecki złoty medalista El Primero (Has Rasheed – Elprima / Wadee Al Shaqab), który uzyskał 40,81 pkt, „dorzucając” tym samym do swojej kolekcji srebrny medal w czempionacie. Niestety, na Pokazie Narodowym pojawił się nieco „przygaszony” ze zmęczenia, co odbiło się na przyznanych notach i uniemożliwiło mu awans do finału. Dwa dni intensywnej prezentacji dla tak młodego panicza stanowią spore wyzwanie, ale jak mówi stare powiedzenie: ostatni będą pierwszymi, a imię El Primero niezmiennie zobowiązuje.

Drugą najwyższą notę 40,56 pkt. uzyskał wychowanek Łukasza Czecha, roczny Elamir Sahir. W czempionacie to on sięgnął po najwyższy złoty laur. Jego matką jest Escobaria po ogierze Calatorio, od klaczy Ecliss po Don Luciano. Zarówno Escobaria, jak i Calatorio pochodzą z hodowli Marka Kondrasiuka i bynajmniej nie była to jedyna okazja podczas tegorocznego Janowa, aby wspomniany hodowca spod Chełma mógł cieszyć się sukcesami swoich koni. Dokładniej rzecz ujmując, była to pierwsza z trzech okazji, o czym jeszcze szczegółowo opowiem. Brązowy medal powędrował do Danii, do stadniny Barakah Arabians, dzięki ogierkowi Exit UMM (Exagon OS – Aja Estelle / Aja Angelo), którego poznaliśmy już podczas tarnowskiego pokazu. Urodzony w południowoszwedzkiej stadninie Moëll & Moëll Arabians ogierek uzyskał w swojej klasie 39,38 pkt.

Jednogłośny czempion ogierów młodszych

Wracając do Marka Kondrasiuka, kolejną – drugą z trzech – okazją do celebrowania sukcesu był brązowy medal w czempionacie klaczy młodszych, który zdobyła jego hodowli znakomita Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J). Radość z tego wyróżnienia dzielił, a raczej mnożył, wraz z obecnymi na pokazie właścicielkami klaczy, Alicją Najmowicz i Jadwigą Stryczyńską ze stadniny Nana Arabians. Wspominałam już, że szczególnie cenię tę klacz! Cararra w klasie klaczy trzyletnich uzyskała 39,75 pkt, potwierdzając swój duży potencjał.

Srebrny puchar w tej kategorii powędrował do stadniny Polia Arabians dzięki klaczy Ghaila AO, córce Moriona od Ginevra po AJ Mardan, która w klasie zdobyła 40,00 pkt. Pozwolę sobie przypomnieć, że w zeszłym roku Ghaila triumfowała na arenie międzynarodowej, zdobywając srebrny medal klaczy rocznych Czempionatu Europy. Natomiast po tytuł złotej medalistki sięgnęła zdobywczyni najwyższej noty wśród klaczy młodszych – 40,44 pkt, Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) ze Stadniny Koni Chrcynno-Pałac rodziny Poszepczyńskich. Co ciekawe, nie był to jej pierwszy występ na pokazie z tego cyklu, jako że rok temu debiutowała na nim w Pradze.

Sędziowie okazali się jednogłośni wybierając złotego medalistę w czempionacie ogierów młodszych. Zwycięzcą został charyzmatyczny, siwy Phenix Al Miro (D Zeidan – Psyche Lejla / Pogrom), pupil Mirosława Rogowskiego ze stadniny Evopegasus Stud. Uzyskał on także po najwyższą notę w klasie – 39,88 pkt. Rywalizacja o srebrny i brązowy medal toczyła się łeb w łeb, a głosy sędziów rozłożyły się idealnie po równo: dwa wskazania na srebro i dwa na brąz uzyskali zarówno Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), hod. Wojciecha Parczewskiego i wł. Bogdana Maślanki, jak i Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix) ze stajni Krzysztofa Jagielskiego. Ostateczny rozkład medali musiała więc przesądzić nota z klasy. Różnica wyniosła zaledwie 0,7 pkt, ale przechyliła szalę na korzyść Monarchio (38,88 pkt). To do niego trafił srebrny puchar, a brązowy przypadł w udziale Fawoniuszowi, który na tej pozycji w czempionacie uplasował się już po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze pokazowej.

Klacze i ogiery starsze. Anawera z najwyższą notą

Najliczniej obsadzonymi okazały się klasy klaczy 4-6-letnich, w której zaprezentowała się szóstka koni, oraz klaczy 7-letnich i starszych, z udziałem aż dziewięciu zawodniczek. I to właśnie w tych dwóch grupach sędziowie okazali się nieco bardziej hojni w przyznawanych notach.

Ponad całą stawkę wyraźnie wysunęła się janowskiej hodowli Anawera (Piaff – Altamira / Ekstern), która uzyskała najwyższą ocenę całego pokazu – 42,50 pkt. Dla swoich właścicieli, stadniny Suweco Stud Niny Suskevicovej, sięgnęła w czempionacie po złoty puchar, wskazana przez dwóch z trzech sędziów jako najlepsza. Jeden z arbitrów opowiedział się jednak za Fogatą (Muranas Jassehr – Formiss / Esparto), co przesądziło o przyznaniu michałowskiej wychowance srebrnego medalu. Fogata, prezentowana przez swojego właściciela Pawła Syliwoniuka, w klasie uzyskała wysoką notę – 40,92 pkt. Identyczny rezultat osiągnęła siwa Hulina (Fire Fighter – Hulala / Pamir), hod. Stadniny Koni Białka i wł. Anny Janas-Naze, która zamknęła podium z brązowym pucharem.

Ogiery starsze zostały połączone w jedną klasę 4-letnich i starszych, co sprawiło, że na ringu spotkały się konie o szerokim przekroju wiekowym. Najstarszym nie tylko wśród ogierów, lecz także spośród wszystkich koni na pokazie, był urodzony w 2007 r. Piernat (Gaspar – Pogoria / Ekstern), hod. Andrzeja Borkowskiego i wł. Agnieszki Dąbrowskiej. Liczący 18 lat weteran musiał zmierzyć się z o wiele młodszymi rywalami.

Ku ogromnej radości swojej właścicielki, a zarazem prezenterki i jedynej kobiety w tej roli podczas pokazu, Piernat z notą 39,92 pkt awansował do finału z drugiego miejsca w klasie, by ostatecznie sięgnąć po brązowy puchar. Ogier wyróżnia się charakterystyczną krwistą odmianą zwaną „piętnem Mahometa” – legendarnym znakiem, którym prorok miał naznaczać konie szczególne. I właśnie takim wyjątkowym wierzchowcem Piernat bez wątpienia jest dla swojej właścicielki. Co ciekawe, aż dwóch sędziów widziało w nim pretendenta do srebrnego medalu. Ten powędrował jednak do zwycięzcy klasy 5-letniego Agadeza, syna tegorocznej gwiazdy Pride of Poland, klaczy Adelita, po ogierze Magic Magnifique. Urodzony w Janowie Podlaskim, dziś w rękach swojego właściciela i zarazem prezentera Karola Makowskiego próbuje sił na pokazowych ringach. W czwartek uzyskał on najwyższą notę wśród ogierów starszych – 40,17 pkt.

Z trzeciego miejsca w klasie, ale – jak się okazało – wyjątkowo szczęśliwego, z wynikiem 39,5 pkt, do czempionatu awansował także 5-letni Evening Star (WH Justice – El Sultana K.A. / QR Marc), hod. Jarosława Zjeżdżałki i własności spółki Horses Poland. Dwóch sędziów wskazało go jako kandydata do zwycięstwa, co pozwoliło mu sięgnąć po złoty puchar.

Pokaz Narodowy – najważniejsze wydarzenie hodowlane w roku!

Piątek okazał się dniem wyjątkowo długim. Oprócz czempionatów w ramach Emirates Arabian Horse Global Cup, w drugiej części dnia tradycyjnie rozegrano klasy pod siodłem oraz klasy ogierów XLVII Narodowego Pokazu Koni Arabskich. Program był napięty, ale unosząca się w powietrzu swobodna atmosfera i pogoda jak na zamówienie sprawiły, że czas upłynął błyskawicznie. Strefa VIP wypełniona były gośćmi, ale dało się zauważyć brak wielu hodowców prywatnych, co nieco smuci, gdyż to właśnie oni, swoją pasją, wiedzą i zaangażowaniem, wnoszą cenne cegiełki do rozwoju hodowli koni arabskich. Dowodem tego są medale zdobyte przez nich podczas tegorocznego Pokazu Narodowego, a także imponujące zakupy dokonane przez polskich klientów w trakcie obu aukcji.

W tegorocznym Pokazie Narodowym do prywatnych hodowców trafiło łącznie pięć medali: trzy złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Stadnina Koni Michałów, przy wsparciu prezenterów z włoskiego centrum treningowego Elegantica Training Center, zdobyła największą liczbę laurów – osiem: cztery srebrne i cztery brązowe. W Janowie Podlaskim pozostały cztery medale: dwa złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Do Stadniny Koni w Białce powędrował jeden, ale za to najcenniejszy – złoty medal. Obydwa pokazy – zarówno Emirates Arabian Horse Global Cup, jak i Pokaz Narodowy– zostały sprawnie poprowadzone przez Mirosława Kołodzieja i Erica Blaaka, którzy pracowali na najwyższych obrotach, nie zdradzając najmniejszych oznak zmęczenia. Do niełatwego zadanie oceny koni podczas Pokazu Narodowego zaproszeni zostali sędziowie w składzie: Christine Jamar (Belgia), Maria Ferraroni (Włochy), Klaus Beste (Niemcy) oraz Ali Al Mazrouei (ZEA).

Ogiery i złote zaskoczenia

Klasy ogierów rocznych podzielono na dwie grupy, każda licząca po pięć koni, a noty oscylowały w przedziale od 89,33 do 91,33 pkt. W rozgrywce finałowej znalazło się aż dwóch synów ogiera Nahil Al Khalediah, którzy najwyraźniej postanowili podążać śladami swojego utytułowanego ojca – Złotego Czempiona Polski Ogierków Rocznych z 2021 r. i Złotego Czempiona Ogierów Młodszych rok później.

Najwyżej oceniony okazał się ogierek Gellatto (od klaczy Gratella po Morion), hodowli Jana Głowackiego. Triumfator tarnowskiego pokazu potwierdził swoją klasę także w Janowie, zdobywając złoty medal. Sędziowie przyznali mu 91,17 pkt, w tym po jednej „dwudziestce” za typ oraz za głowę z szyją, pozostałe noty za głowę z szyją wyniosły 19,5 pkt, a w kategorii „ruch” pojawiła się zaskakująca, nie do końca zrozumiała nota 18,5, obok dwóch ocen 19,5 pkt.

Brązowy medal przypadł drugiemu synowi ogiera Nahil Al Khalediah, siwemu Palafreno (od Portulaka po Pogrom). Ten janowski wychowanek w klasie uzyskał 91 pkt, poprawiając jednocześnie swój wynik z pokazu w Białce, gdzie zajął czwarte miejsce. Najwyższą notę – 91,33 pkt podczas klasyfikacji ogierów rocznych przyznano michałowskiemu Dytwinowi (Morion – Dama Róż / Vitorio TO). W niedzielnych czempionatach musiał uznać wyższość kapitalnego Gellatto, ale Dytwin powtórzył swój białecki sukces, zdobywając srebrny medal.

Następnie na janowskim ringu zaprezentowała się stawka siedmiu dwuletnich ogierów. Jako pierwszy pojawił się zeszłoroczny srebrny medalista z Białki i Janowa, michałowski Partes (Dominic M – Protekcja / Ekstern). Wreszcie wyszedł z cienia, gdzie, moim zdaniem, niesłusznie pozostawał trochę niedoceniany. Sędziowie przyznali mu 91 pkt, w tym wysokie noty za głowę i szyję: trzy razy 19,5 pkt. Wynik ten zapewnił mu trzecie miejsce zarówno w klasie, jak i w finale, a jeden z sędziów wskazał go nawet jako złotego medalistę.

Wracając więc do walki o najwyższy tytuł… Gdyby otworzyć w Janowie Podlaskim zakłady bukmacherskie, wielu obstawiających, że Czempionem Polski Ogierów Młodszych zostanie Palatyn PA, tegoroczny złoty medalista z Białki i Tarnowa, syn Moriona od Prasada PA po Empire, musiałoby przełknąć gorycz przegranej. Wszak w klasie jego nota 91,67 pkt była najwyższą, dwa dni później, choć wydawało się, że tytuł czempiona jest niemal formalnością, stało się inaczej. Ostatecznie tytuł ten przypadł zwycięzcy klasy ogierów trzyletnich, białeckiemu Etylowi (Haash OSB – Elzamira / Glorius Apal).

Palatyn PA finał zakończył ze srebrnym medalem – nagrodą, która wprawdzie cenna, pozostawiła zapewne cień niedosytu w Stadninie Koni Dąbrówka państwa Parysów. Za to Stadnina Koni Białka może świętować wspaniały sukces, którego od kilku lat tej stadninie brakowało. Zaledwie dwa miesiące wcześniej, podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, zarówno Etyl, jak i Partes uplasowali się poza czołówką – Etyl na piątym, a Partes na siódmym miejscu w klasie. Jak pisałam w relacji z tamtego wydarzenia: „(…) prawdziwa weryfikacja formy nastąpi podczas Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim”. I właśnie po raz kolejny przekonaliśmy się, że w Janowie układ sił potrafi zmienić się diametralnie.

Synowie michałowskich ogierów na czele

W klasie ogierów 4-6-letnich trzy najwyższe noty przypadły synom Moriona. Najwyższą punktację 91,67 zdobył zaprawiony w bojach El Draco RA (od El Medisa po Shanghai E.A.), hod. i wł. Czesława Gołaszewskiego ze stadniny Regina Arabians. Tuż za nim z nieco tylko niższą notą, 91,5 pkt, ale za to z trzema „20” na koncie (po jednej za typ, głowę i szyję oraz ruch) uplasował się El Maestro (od El Medonia po Shanghai E.A.). Ten wychowanek Michałowa od ubiegłorocznej aukcji Summer Sale, na której został sprzedany za niewielką kwotę, jest własnością Michała Żurawskiego. To trochę jak wygrana na loterii, gdyż już wtedy El Maestro miał na koncie złoto z Białki i brąz z Janowa. A może to po prostu dobry nos kupującego? Trzecie miejsce w klasie z notą 91,17 pkt zajął janowski Wogit (od Wiga po Om El Bellissimo).

W grupie ogierów 7-letnich i starszych po raz kolejny wyróżnili się synowie michałowskich ogierów, tym razem Złotego Medala i Eksterna. Najwyżej oceniony został syn tego pierwszego, również wychowanek Michałowa, siwy Ptolemeusz (Złoty Medal – Parmana / Al Maraam), który zdobył 92 pkt i zachwycił typem oraz głową z szyją, otrzymując po jednej „20” i dwie oceny 19,5 w obu kategoriach. Nie mniej efektownie zaprezentował się atletyczny, z pięknie osadzonym okiem i świetnie się ruszający Petrus PA, syn Eksterna i klaczy Piwonia po Kahil Al Shaqab, hod. i wł. Stadniny Koni Dąbrówka, uzyskując 91 pkt, w tym trzy razy 19,5 za ruch.

W czempionacie sędziowie ponownie nie byli zbyt zgodni, ale ostatecznie El Draco RA powtórzył sukces z 2023 r., sięgając po tytuł Narodowego Czempiona Polski. Srebrnym medalistą został udekorowany Ptolemeusz, a brązowym efektowny El Maestro. Tuż za podium uplasowali się Petrus PA i Wogit, odpowiednio na czwartym i piątym miejscu.

Czarny koń białeckiego pokazu ustawia wysoko poprzeczkę

Nie bez przyczyny wśród bywalców funkcjonuje powiedzenie: jaka pogoda podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, taka będzie na Narodowym w Janowie Podlaskim. Podobnie jak w Białce, klasy udało się rozegrać przy bezchmurnym niebie, by w niedzielnych czempionatowych rozgrywkach deszcz na kilka chwil zakłócił rytm wydarzeń, przynosząc jednak bardzo przyjemne ochłodzenie.

Sobotni poranek należał tradycyjnie do klaczek rocznych, które zaprezentowały się w trzech grupach: w dwóch po osiem zawodniczek i w jednej liczącej sześć koni. W klasie A klaczka z numerem pierwszym od razu ustawiła swoim rywalkom wysoko poprzeczkę. Na ring wkroczyła bowiem wspaniała Psyche Alia (Nahil Al Khalediah – Psyche Victoria / Ekstern), hod. i wł. Stadniny Koni Chrcynno-Pałac. To ona w Białce, jak dobrze pamiętamy, zgarnęła zaszczytny tytuł Best in Show. Psyche Alia, podobnie jak jej ojciec, prezentuje nowoczesny typ pokazowy, doceniony i tym razem przez sędziów bardzo wysokimi notami: jedną „20” i dwiema 19,5. Kolejne dwie „20” otrzymała za głowę z szyją, a trzy noty 19,5 za ruch. Łącznie dało to świetny wynik końcowy – 92,33 pkt. W grupie roczniaczek nota ta pozostała niepobita, choć podobnie jak w Białce, po piętach deptała jej zwyciężczyni klasy B, siwa urocza Zanella (Mutabahi Al Hawajer – Zigi Zara / Shanghai E.A.), hod. i wł. Stadniny Koni Michałów. Zanella „wytańczyła” sobie notę 92,17 pkt, zdobywając dwie „20” oraz 19,5 za ruch, co wśród klaczy rocznych było najwyższą oceną za ruch.

Do finału z klasy C, z notą 91,5 pkt, weszła z pierwszego miejsca kolejna córka ogiera Mutabahi Al Hawajer, również siwa Epiforana (od klaczy Espana po QR Marc), złota medalistka z Tarnowa. W czempionacie sędziowie byli zgodni jedynie w wyborze złotej czempionki, a tytuł ten zasłużenie przypadł Psyche Alii. W kwestii podziału kolejnych medali zdania były już mocno podzielone, każdy sędzia wskazał inną klacz. Ostatecznie srebro i brąz przypadły wychowankom michałowskiej stadniny: odpowiednio Zanelli i Epiforanie.

Anagramma idzie po złoto

Są konie, które rodzą się, by wygrywać. Takie, które choć nie zawsze doskonałe, na ringu błyszczą. Do tej grupy bez wątpienia należy janowska, zaledwie dwuletnia Anagramma (Picasso Di Mar – Aminata / Abyad AA). W rękach Mateusza Tokarskiego zdążyła już trzykrotnie sięgnąć po złoto i raz po srebro. Obserwowanie tej pary na ringu to prawdziwa uczta dla oka: elegancja i wzajemne zaufanie przeplatają się tu z dużym kunsztem prezentera. Nic więc dziwnego, że w kuluarach dało się usłyszeć: „Anagramma idzie po złoto”. W swojej klasie z oceną 91,83 pkt uplasowała się na drugiej pozycji, notując jednak bardzo wysokie oceny za głowę z szyją: jedną „20” i dwiema 19,5, oraz za typ: trzy razy 19,5. W zeszłym roku jako roczniaczka, została czempionką pokazu w Białce i Best in Show oraz Narodową Czempionką Klaczy Rocznych. Tegoroczny sezon rozpoczęła złotym medalem w Białce, by w Janowie – a jakże! – po raz kolejny zostać Czempionką Polski.

Pierwsze miejsce w klasach dwulatek należało do świetnie ruszającej się El Mahmali (Prometeusz – El Medonia / Shanghai E.A.), która uzyskała 92 pkt. Na tę notę złożyły się wysokie noty za typ: jedna „20” i dwa razy 19,5, a także dwa komplety not 19,5 za głowę z szyją oraz ruch. Michałowska wychowanka w czempionacie wywalczyła brąz. Zarówno w klasie klaczy trzyletnich, jak i w czempionacie, uwagę również przykuwała srebrzysto-siwa (jeszcze) Ekarosa, córka Parisa i królowej Emandorii, świetnie zaprezentowana przez Pawła Kozikowskiego z JP Training Center. Michałowska klacz uzyskała znakomitą notę 92,17 pkt, w tym dwie „20” za ruch oraz wysokie oceny (trzy razy 19,5) za typ i głowę z szyją. Bez dwóch zdań zasłużyła na srebrny medal i tytuł wiceczempionki.

Zwyciężczyni klasy A klaczy dwuletnich, janowska Elzoya (Prometeusz – Euzona / Om El Bellissimo) otrzymała jedną „20” za ruch, a także komplet 19,5 za typ, co dało jej w sumie 91,67 pkt. Tegoroczna srebrna medalistka z Białki i złota z Tarnowa tym razem uplasowała się tuż za podium, na czwartym miejscu. Stawkę zamknęła na piątej pozycji Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) z Chrcynna. W klasie zajęła miejsce tuż za Elzoyą, uzyskując notę 91,67 pkt i komplet ocen 19,5 za typ, głowę z szyją oraz ruch.

Klacze starsze – najwyższy poziom rywalizacji!

Nie jest łatwo przebić się do czołowej trójki w klasach klaczy starszych. Podobnie było i tym razem, w łącznie trzech klasach noty nie spadały poniżej 90 pkt, a ze stawki 21 koni, aż osiem klaczy uzyskało noty powyżej92 pkt. To właśnie tutaj padła najwyższa nota pokazu oraz przyznano największą liczbę „dwudziestek”.

Chyba nie tylko ja, po otrzymaniu katalogu, rozpoczynam jego przeglądanie od list klas klaczy starszych, by już od piątku cieszyć się na nadchodzący spektakl, który regularnie fundują te wspaniałe, majestatyczne konie. Tegoroczna brązowa medalistka z Tarnowa, michałowska Labonita (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), uzyskała 92,33 pkt w klasie klaczy 4-6-letnich i zajęła piąte miejsce w czempionacie. Świetną formę zaprezentowała janowska Ascalona (E.S. Harir – Alsara / Kahil Al Shaqab), która wygrała tę klasę z notą 92,5 pkt, zdobywając aż pięć „dwudziestek”: po dwie za głowę z szyją oraz za ruch, a jedną za typ. Była to najwyższa liczba maksymalnych not całego pokazu.

Bardzo mocna grupa zaprezentowała się również w klasie klaczy 7-10-letnich. Cztery z ośmiu zawodniczek przekroczyły próg 92 pkt. Z trzeciego miejsca do finału, z notą 92,33 pkt i jedną „20” za ruch, weszła michałowska Wildanova (WH Justice – Wilda / Gazal Al Shaqab), która do złotego medalu z Tarnowa dorzuciła brązowy w Czempionacie Polski. Poganinka (El Omari – Pentra / Poganin) zdobyła dwie „20” za ruch oraz jedną „20” za typ, co dało w sumie 92,5 pkt, acz w czempionacie uplasowała się tuż poza podium, na czwartym miejscu. W klasie tej zaprezentowała się także Emiliona (Złoty Medal – Emily / Poganin), hod. Stadniny Koni Michałów i wł. Bogdana Mikołajczuka, która jako jedyna w całym pokazie otrzymała trzy „20” za ruch. Co oczywiste, to do niej trafiła nagroda specjalna za Najlepszy Ruch Pokazu.

Najwyższą notę zaś, aż 92,83 pkt, uzyskała zwyciężczyni tejże klasy, janowska Encarina (Ascot DD – Eneria / QR Marc). Na jej wynik złożyły się trzy „dwudziestki”: dwie za głowę i szyję oraz jedną za typ, a do tego wysokie noty za ruch: trzy razy 19,5. Na podium pozostało jedno, najwyższe miejsce, które zarezerwowane było oczywiście dla Encariny. Żadna z klaczy klasy 11-letnich i starszych nie znalazła się w finałowej czołówce. Nieco zaskakujący był brak pełnej siostry Pingi, janowskiej Piby (Gazal Al Shaqab – Pilar / Fawor) wśród elity finałowej. Piba zaprezentowała się w klasie wyśmienicie, zdobywając 92,67 pkt, w tym dwie „20” za ruch, jedną „20” za typ i jedną 19 za kłodę – co, jak wiadomo, należy do rzadkości.

Nie skłamię, jeśli stwierdzę, że podczas wyboru Best in Show publiczność podzieliła się na dwa stronnictwa. Jedni obstawiali młodą, obiecującą i urodziwą Psyche Alię – drudzy zaś doświadczoną i kradnącą serca, dostojną Encarinę. Wydaje się, że każdy wybór sędziów w tym przypadku byłby uzasadniony. Ku ogromnej radości janowskiej ekipy, to właśnie ich wychowankę obwołano najlepszą z najlepszych.

Kondrasiuka trzeci powód do radości: Calatea

Nagrodę przechodnią – Trofeum WAHO dla wybitnego przedstawiciela polskiej hodowli koni arabskich – otrzymała Calatea (Ekstern – Calineczka / Metropolis NA). Klacz została nabyta przez Marka Kondrasiuka jeszcze jako odsadka w Stadninie Koni Białka. Dziś jako dostojna 17-latka, wciąż rezyduje w stadninie Mark Arabians i pozostaje prawdziwą ozdobą stajni. Dla swojego właściciela była tym samym trzecim, wspomnianym już powodem radości. Calatea nie tylko jest najpiękniejszą w stajni, ale też oddaną i troskliwą matką.

„Dawała głównie ogierki, ale mamy również jej następczynie – Calatinę po Emerald J i Camberrę po Nahil Al Khalediah” – podkreśla jej właściciel Marek Kondrasiuk. Córka Calatei, Calatina, urodziła wspomnianą wcześniej, utytułowaną Cararrę (po D Zeidan) należącą do Nana Arabians Alicji Najmowicz. W 2023 r. wydała również na świat ciemnogniadą Caleanę (również po D Zeidan), która zaczyna już swoją przygodę z ringiem pokazowym.

„Calatea to klacz niezwykle bystra i zrównoważona. Wystarczy zawołać ją po imieniu, a przybiega prowadząc całe stado” – tak z kolei powiedziała mi Justyna Reda. Najbardziej utytułowanym potomkiem Calatei pozostaje urodzony w 2013 r. gniady Calateon (po Vitorio TO) – ogier o mocnej budowie, pięknej głowie i szyi oraz świetnym ruchu. Na jego kolekcję medali składają się się m.in. srebro z Białki (2015), brąz z Al Khalediah European Arabian Horse Festival w Nowych Wrońskach (2016), jednogłośne złoto z Radomia (2017), srebro Czempionatu Polski (2017), a także brąz z pokazu międzynarodowego w Ströhen w Niemczech (2019) i złoto Czempionatu Holandii (2023). I to właśnie w tym ostatnim kraju Calateon przebywa obecnie, w stadninie Chantal i Sebastiaana Volkerów, gdzie nie tylko odnosi kolejne sukcesy, lecz także pracuje pod siodłem.

Jego pełny brat, kasztanowaty Calatorio, również utytułowany i obdarzony świetnym ruchem, także opuścił macierzystą stadninę. W Polsce pozostał natomiast inny syn Calatei, kasztanowaty ogier Chicago (po Wortex Kalliste), srebrny medalista Pokazu Narodowego z 2022 r., którego obecnym właścicielem jest Jarosław Puchajda. Można go było podziwiać w Janowie w tegorocznych klasach pod siodłem.

Cisi bohaterowie głośnych sukcesów

Przy owacji publiczności na stojąco nagrodę dla najlepszego trenera odebrał nieco zaskoczony Mariusz Liśkiewicz, na co dzień wspierający swoją ogromną wiedzą i doświadczeniem michałowską stadninę. Nagroda dla najlepszego prezentera pokazu powędrowała do Mateusza Tokarskiego, a tytuł najlepszego hodowcy do janowskiej stadniny. Mateusz w swojej pracy wyróżnia się nie tylko zaangażowaniem, ale przede wszystkim widoczną pasją i miłością do koni arabskich. Do dziś pamiętam licytację dwuletniej wówczas Brodnicy (Pogrom – Bambina / Kahil Al Shaqab) podczas aukcji w 2021 r. i wzruszonego do łez Mateusza. Rozejrzałam się wtedy dokoła i ujrzałam zaszklone oczy zgromadzonych wokół ludzi. Mateusz nie płakał sam.

Wśród michałowskich prezenterów wyraźnie brakowało tym razem Artura Łojowskiego, który przez wiele lat był współautorem sukcesów koni ze Stadniny w Michałowie. Patrząc na konie w jego rękach, widać było nie tylko doskonałe przygotowanie, ale też prawdziwą harmonię opartą na zaufaniu i współpracy. Takie wyczucie, połączenie wiedzy technicznej z intuicją pozwala wydobyć z konia jego pełny potencjał. Nie każdy je posiada, a to właśnie wyróżnia najlepszych. Jestem pewna, że jeszcze nie raz, nie dwa go zobaczymy w tej roli.

Polski sezon pokazowy może i dobiegł końca, ale przed nami emocje na arenach międzynarodowych…

Kilka tysięcy widzów przybyłych w niedzielne popołudnie na tor służewiecki oglądało gonitwy dorocznego Dnia Arabskiego, z których najważniejszą była rozgrywana po raz 41. Nagroda Europy dla 4-letnich i starszych koni czystej krwi. Nie zabrakło wielkich emocji, a także sensacyjnych rozstrzygnięć, gdyż tylko w trzech wyścigach zwyciężali faworyci, natomiast w pozostałych sześciu doszło do niespodzianek większego lub mniejszego kalibru. Niewątpliwie rywalizację najlepszych arabów trenowanych w Polsce uatrakcyjniły występy koni wyhodowanych i trenowanych w Holandii przez K. R. van den Bos, własności Rafała Płatka. Dwa z nich, Bayesa i Power Bolt zajęły drugie miejsca w głównych gonitwach mityngu, Nagrodzie Europy (Grupa 3 PA (kat A) i Traf Warsaw Mile – Listed PA (kat. A). Sportową rywalizację urozmaicił wspaniały, bajeczny pokaz taneczny dwóch koni arabskich, których dosiadały amazonki w tradycyjnych strojach, z udziałem tancerki ubranej w bliskowschodni, kolorowy strój. Na ten międzynarodowy mityng przybyli znakomici goście – m.in. ambasadorowie krajów Bliskiego Wschodu: Arabii Saudyjskiej, Kuwejtu i Kataru.

Rasmy Al Khalediah nie dał rywalom żadnych szans!

Niepokonany w wieku trzech lat w czterech startach (w ostatnim wygrał w Pizie), ośmioletni obecnie podopieczny trenera Janusza Kozłowskiego Rasmy Al Khalediah, w kolejnych sezonach był uznawany za bardzo dobrego średniodystansowca. Wygrał m.in. Jägersro (President of the U.A.E. Cup, L) 1730 m, Al Khalediah Poland Cup, kat. A, 1600 m oraz Bro Park (Sheikh Zayed Bin Sultan Al Nahyan Cup, L) na 1750. Na dystansach powyżej 2200 m (jako trzylatek zwyciężył na tym dystansie w gonitwie o Nagrodę Baska) pobiegł tylko dwukrotnie na 2400 m. Jako czterolatek był drugi w UAE President Cup – Porównawcza (pół długości za Wielkim Dakrisem) oraz w ubiegłym sezonie nieoczekiwanie pierwszy w Porównawczej Listed PA, bijąc po fantastycznym finiszu z ostatniego miejsca o 0,5 długości Nimroda. Sezon 2025 rozpoczął Rasmy od zwycięstwa gonitwie o Nagrodę Cometa (kat. B, 2000 m). Był faworytem, ale wygrana nie przyszła łatwo. Tylko o łeb wyprzedził Fragnara. Następnie wystartował w Szwecji, gdzie był czwarty w wyścigu na 1500 m (Wasmy Al Khalediah zajął drugie miejsce). W ostatnią niedzielę czerwca odniósł błyskotliwe zwycięstwo w prestiżowej Nagrodzie Ofira (kat. A, 2400 m). Prowadzony od połowy prostej finiszowej przez T. Kumarbeka Uulu „w ręku”, z łatwością oddalił się do rywali, wygrywając o 5,5 długości. Nic dziwnego, że był mocnym faworytem gonitwy o Nagrodę Europy, choć w notowaniach totalizatora „z góry” (13,10 za stawkę 5 zł) nieznacznie ustępował Fragnarowi (12,70), który na początku sierpnia ustanowił rekord toru na 2400 m- 2’42,5″. Jedyne obawy o jego postawę mogły być związane z dystansem 2600 m, na którym wystartował po raz pierwszy, a także z tym, że nie biegał od 28 czerwca. Trener Janusz Kozłowski w rubryce „Prosto ze stajni” zapewniał jednak, że jego podopieczny jest w formie. „Oczywiście, wolałbym dla niego nieco krótszy dystans, jednak mam nadzieję, że sobie poradzi i będzie w rozgrywce” – podkreślił.

No i poradził sobie, i to jak! W dystansie równym, mocnym tempem prowadził świeżo upieczony derbista Largo Winch, którego na przeciwległej prostej wyprzedziła wspomniana wyżej holenderska Bayesa. Rasmy Al Khalediah był prowadzony na 6-8 miejscu. Po wyjściu na prostą próbowała uciec Bayesa, ale finiszujący środkiem pola Rasmy, podobnie jak w poprzednim starcie, galopował „w ręku” niczym uskrzydlony i zwyciężył bardzo łatwo z przewagą aż sześciu długości nad Bayesą, którą na ostatnich metrach mocno naciskał Love Me de la Cere. Jako czwarty zameldował się w celowniku Fragnar. Osiągnięty na torze elastycznym (3,5) czas – 3’01,8″ można uznać za niezły, choć gorszy o ponad 5 sekund od rekordu Muqatila Al Khalidiah, ustanowionego w 2010 roku – 2’56,3″.

Rasmy Al Khalediah to ostatni francuski arab z kilku lat świetności AKF Polska Sp. z o.o. Przypomnijmy, że wcześniej trzykrotnie z rzędu Nagrodę Europy wygrywały konie własności Polska AKF, trenowane przez Macieja Kacprzyka: Salam Al Khalediah (2019), Shadwan Al Khalediah (2020) i Amwaj Al Khalediah (2021).

Było to 16 zwycięstwo Rasmy’ego w dotychczasowej karierze (dziesięć na Służewcu, sześć za granicą). Zapytaliśmy Huberta Kuleszę, jakie są dalsze plany startowe zwycięzcy Nagrody Europy w tym roku. – Wstępnie planujemy, że damy teraz Rasmy’emu czas na dłuższy odpoczynek. Najprawdopodobniej spróbuje po raz drugi wygrać Nagrodę Porównawczą, a następnie zostanie zgłoszony do  wyścigu w Pizie, gdzie wygrywał już trzykrotnie – poinformował prezes Polska AKF Sp. z o.o.

Nagroda Europy – Grupa 3 PA (kat. A)

1. Rasmy Al Khalediah (FR) k.dż. T.Kumarbek Uulu (62.0) nr 5
2. Bayesa (FR) k.dż. J.Mariën (60.0) 10
3. Love Me de la Cere (FR) dż. S.Mazur (60.0) 4
4. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 6
5. Menwaal Al Shahania (FR) dż. K.Grzybowski (57.0) 8
6. Elevation Al Maury (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 2
7. Onyks dż. A.Turgaev (62.0) 7
8. Largo Winch dż. M.Srnec (59.0) 9
9. Chocolatebliss (FR) k.dż. K.Vanderbeke (57.0) 1
10. Ksar de l’Ardus (FR) dż. S.Vasyutov (62.0) 3

2600 m: 3’01,8″ (8,3-34,9-34,1-34,6-35,0-34,9).
Temperatura: 19°C, pochmurno z przejaśnieniami.
Styl: dowolnie.
Odległości: 6-szyja-1¾-6-3½-16-3½-8-2½.
Stan toru: elastyczny (3,5).

Lindahls triumfuje w Traf Warsaw Mile

Największym w całym Dniu Arabskim faworytem, zwanym w żargonie wyścigowym „słupem”, miał być drugi as trenera Kozłowskiego Wasmy Al Khalediah. Jednak ta prognoza się nie sprawdziła, na co niewątpliwie miał wpływ stan toru (w nocy z soboty na niedzielę dość mocno popadało), a także zbyt mocne tempo zaraz po starcie. Zabójcza była już pierwsza ćwiartka (31,6). Nic dziwnego, że galopujący na czele stawki Lightning Thunder i podążający za nim w pół siodła Wasmy, ostatecznie nie liczyły się w walce o zwycięstwo. Pierwszemu odjęło nogi już przed wyjściem na prostą i ukończył wyścig jako ostatni (minął go nawet słaby Cabaliros). Natomiast dosiadany przez Szczepana Mazura Wasmy próbował uciec stawce i uzyskał nawet przewagę ok. 3 długości. Wtedy S. Mazur obejrzał się, jakby wyczuł, że siły jego konia słabną. Przy bandzie zbliżał się Lindahls Anakin, dosiadany przez brata Szczepana, Konrada Mazura. Po krótkiej walce okazało się, że wielki faworyt gaśnie w oczach. Nie był on w stanie odeprzeć także ataku finiszującego polem Power Bolta. Na ostatnich metrach Power Bolt zaczął się niebezpiecznie zbliżać do Lindahlsa Anakina, ale ten zdołał utrzymać przewagę 0,5 długości.

– Mówiłem trenerce, że trzeba mu założyć okulary. Gdyby w nich pobiegł, moim zdaniem, by wygrał – skomentował krótko wyścig właściciel Power Bolta, Rafał Płatek. I dodał:  – To był niego bieg przygotowawczy  do UAE President Cup Central European Arabian Derby!!

Jak już informowaliśmy, pula nagród w tym prestiżowym biegu koni czystej krwi arabskiej sięgnie  kwoty 150 000 euro (ponad 650 tysięcy złotych). To pierwsza tak wysoka suma nagród w historii polskich wyścigów konnych. To przełomowe wydarzenie, zaplanowane na 28 września na warszawskim Służewcu, odbędzie się w ramach globalnej serii UAE President Cup Arabian Purebred Classic Series, wzmacniając wyjątkowość dnia Wielkiej Warszawskiej. 
Zwycięstwo Lindahlsa Anakina w Traf Warsaw Mile to największy sukces w trzyletniej karierze młodej trenerki Claudii Pawlak. Dwa lata wcześniej ten wyhodowany przez Dunkę A. Lindahl i będący jej własnością wałach był najlepszym trzylatkiem na Służewcu.

Traf Warsaw Mile – Listed PA (kat. A)

1. Lindahls Anakin (DK) dż. K.Mazur (62.0) 2
2. Power Bolt (FR) k.dż. J.Mariën (59.0) 6
3. Wasmy Al Khalediah (FR) dż. S.Mazur (62.0) 4
4. Nimrod (IT) dż. S.Vasyutov (62.0) 5
5. Baleegh A (SA) dż. S.Abaev (62.0) 1
6. Cabaliros (FR) k.dż. A.Kardanov (60.0) 7
7. Lightning Thunder (FR) k.dż. K.Vanderbeke (62.0) 3

1600 m: 1’48,9″ (7,8-31,6-33,6-35,9).
Styl: wysyłany
Odległości: ½-5-4½-10-13-2

Ammas najlepszym trzylatkiem

Rywalizacja czołówki trzylatków arabskich jest bardzo zacięta. Najpierw zaskoczył wszystkich wyhodowany, trenowany i będący własnością Andrzeja Urbanowskiego Addag, który wygrał dwukrotnie z rzędu. W trzecim występie został jednak pokonany o szyję przez francuskiej hodowli Abullaha Al Attyiah Ammasa, własności Restauracji „Canwa II” M. Wiśniewski i S. Wiśniewski, trenowanego przez Janusza Kozłowskiego. Te dwa konie i tym razem były na czele już w dystansie. Na finiszu ponownie lepszy okazał się Ammas, a tuż przed celownikiem Addaga wyprzedził jeszcze trenowany przez Justynę Domańską we Wrocławiu francuski Azzar, własności A. B. J i Ł. Gągałów.

Mający trzy zwycięstwa na koncie Ammas (wygrał także w debiucie) będzie zapewne faworytem Nagrody Sambora (kat. A, 2200 m), ale jego przewaga jest niewielka. Wystarczy powiedzieć, że aż pięć koni zmieściło się celowniku w przedziale około jednej długości. Duży postęp zrobiła zwłaszcza Arima, hodowli oraz własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Macieja Janikowskiego, która ukończyła wyścig na czwartym miejscu łeb w łeb z Agarem Alkhalediah.

Nagroda Białki – (kat. A)

1. Ammas (FR) dż. A.Turgaev (58.0) 9
2. Azaar (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 3
3. Addag dż. S.Mura (58.0) 5
4. Arima dż. S.Abaev (56.0) 7
4. Agar Al Khalediah dż. K.Mazur (58.0) 1
6. Glossy Gwen dż. S.Vasyutov (56.0) 4
7. Dekhal FA dż. S.Mazur (60.0) 2
8. Arnado dż. K.Dogdurbek Uulu (58.0) 8
Wycofany: Fairplay RP pr.dż. M.Zholchubekov (58.0) 6

2000 m: 2’22,1″ (35,8-36,5-34,7-35,1).
Styl: w walce.
Odległości: ½-szyja-szyja-łeb w łeb-9-10-15.

Niespodzianka w wyścigu dla 4-letnich i starszych klaczy

Gonitwa dla czteroletnich i starszych klaczy o Nagrodę Sabelliny zakończyła się nieoczekiwanym zwycięstwem francuskiej Zaram, hodowli Harasa de Mandore, własności I. Yordanova-Dimitrova, trenowanej przez Emila Zaharieva. Podczas finiszu łatwo oderwała się ona pod Antonem Turgaevem od walczących o kolejne płatne miejsca HM Farajllah, Madeehy Al Shahania oraz polskich klaczy Krynki i Nanii. Dopiero szósta była uważana w totalizatorze za faworytkę francuska Mghetha.

Był to drugi występ Zaram w Polsce. W lipcu zajęła drugie za miejsce Logmanem Muscatem na torze w Sopocie. Wyprzedziła wtedy niezłe francuskie klacze, Massivę de Monlau i Menwaal Al Shahanię. Jednak w pierwszym występie na Służewcu liczona była dopiero w siódmej kolejności (60 za 5 zł).

Nagroda Sabelliny – (kat. B)

1. Zaram (FR) dż. A.Turgaev (56.0) 6
2. HM Farajallah (FR) dż. S.Mura (56.0) 7
3. Madeeha Al Shahania (FR) dż. S.Vasyutov (56.0) 8
4. Krynka dż. B.Kalysbek Uulu (56.0) 3
5. Nania dż. S.Abaev (56.0) 4
6. Orfea dż. K.Mazur (56.0) 1
7. Mghetha (FR) dż. K.Grzybowski (56.0) 9
8. Eyd’a Alfash dż. S.Mazur (60.0) 2
9. Win Win k.dż. T.Kumarbek Uulu (56.0) 10
Wycofana Szanti: dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 5
Dodatkowe informacje
2000 m: 2’21,8″ (36,2-35,7-34,9-35,0).
Styl: łatwo.
Odległości: 3½-¾-kr. łeb-szyja-1¼-½-4½-13.

Trzecia „rzędowa” wygrana Darcknessa Al Ashai

Zakupiony przez Sławomira Pegzę 4-letni wałach Darckness Al Ashai, w sześciu biegach we Francji najwyżej uplasował się na 6 miejscu. Po trzech miesiącach treningu przez Cornelię Fraisl zrobił już furorę na Służewcu. Najpierw bardzo łatwo wygrał w połowie czerwca wyścig III grupy na 1800 m, bijąc aż o 8 długości Madeehę Al Shahania. Następnie 26 lipca zwyciężył w nieźle obsadzonej gonitwie IV grupy, pokonując dowolnie o 6 dł. nieźle zapowiadającą się HM Farajallah. Nic dziwnego, że był faworytem pierwszogrupowego Memoriału Bogdana Ziemiańskiego, zwłaszcza że tym razem niósł korzystną wagę (55 kg). Solidnym tempem prowadził w dystansie trzeci w Derby Wally, który na prostej dał się wyprzedzić właśnie tylko faworytowi. Darckness Al Ashai wygrywał pod K. Dogdurbekiem Uulu pewnie o 1,5 długości. Jako trzeci finiszował Al Dhabi, a czwarty był Almared, hodowli i własności Zbigniewa Górskiego, trenowany przez syna patrona gonitwy, Krzysztofa Ziemiańskiego.

Memoriał Bogdana Ziemiańskiego

1. Darckness Al Ashai (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (55.0) 7
2. Wally dż. A.Turgaev (55.0) 1
3. Al Dhahabi (FR) dż. S.Vasyutov (56.0) 3
4. Almared dż. S.Abaev (58.0) 6
5. Hyrokkin dż. K.Mazur (58.0) 9
6. Mahsoub (FR) dż. K.Grzybowski (61.0) 5
7. Monaasib (GB) dż. S.Mura (62.0) 2
8. Wiktus T.Kumarbek Uulu (58.0) 8
9. Meydan P Kossack (FR) dż. A.Reznikov (58.0) 4

1800 m: 2’05,4″ (22,4-34,8-33,2-35,0).
Styl: pewnie.
Odległości: 1½-½-2-3½-2-1½-2½-3.

Sensacyjny dublet w biegu II grupy dla trzyletnich klaczy!!!

Ten bieg miał mocną parę faworytek, Hersi Grand i Ajalę RA. Taki porządek miał w totalizatorze notowania 3:1 (czyli 9 zł za 3). Tymczasem od startu ton walce nadawała dosiadana przez R. Mannanbeka Uulu Munifa, hodowli i własności Zbigniewa Górskiego, trenowana przez Macieja Janikowskiego. W czubie stawki była również Felicita MS, a z tyłu biegła wspomniana para faworytek. W końcówce jako druga finiszowała towarzyszka stajenna Munify – Erama, a Felicita MS utrzymała trzecie miejsce,. Dopiero czwartą pozycję zajęła trzecia w tym biegu podopieczna trenera Janikowskiego Ajala RA. Pierwsza faworytka Hersi Grand (10,60) była dopiero siódma. Za wygraną Munify totalizator pojedynczy płacił 104,80 zł, za porządek Munifa-Erama (159,70) – 413,30 za stawkę 3 zł! Trójki oraz czwórki nikt nie trafił, a także septymy, kwinty i tripli dwójek. 

Cała „obora” trenera Janikowskiego w celowniku. Na trzecim miejscu Felicita MS. Fot. Traf Online

Memoriał Izabelli Pawelec-Zawadzkiej

1. Munifa st.u. R.Mannanbek Uulu (58.0) 8
2. Erama pr.dż. M.Zholchubekov (58.0) 5
3. Felicita MS dż. S.Mura (58.0) 9
4. Ajala RA dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 3
5. Almareda dż. S.Mazur (60.0) 11
6. Sama NH k.dż. T.Kumarbek Uulu (58.0) 2
7. Hersi Grand dż. K.Grzybowski (58.0) 4
8. Sabbia dż. K.Dogdurbek Uulu (58.0) 10
9. Sima Al Khalediah dż. S.Abaev (58.0) 6
10. Parrana dż. A.Reznikov (58.0) 7
Wycofana: Gaza Al Khalediah dż. K.Mazur (58.0) 1

2000 m: 2’24,9″ (36,9-35,7-35,9-36,4).
Styl: wysyłany.
Odległości: łeb-1¾-1½-1½-1¾-¾-7-17-daleko(52)

Drugie zwycięstwo Antyfony

W rywalizacji koni trzyletnich pod patronatem Krajowego Ośrodka Wspierania Rolnictwa (I gr. 1800 m), drugie zwycięstwo odniosła trenowana przez Petro Nakoniechnyiego janowska Antyfona, dosiadana tym razem przez Kamila Grzybowskiego. Jest ona obecnie najlepszym trzylatkiem w tej specjalnej kategorii, gdyż w pozostałych startach zajmowała drugie miejsca.
Wzrost formy potwierdził wyhodowany przez L. Staniszewskiego i będący własnością K. i L. Staniszewskich, trenowany przez D. Bondarczuka Frego Prego, który poprzednim występie wygrał, występując z pozycji outsidera.

Nagroda Gangesa

1. Antyfona dż. K.Grzybowski (57.0) 1
2. Frego Pero dż. A.Turgaev (58.0) 4
3. Picadora dż. S.Abaev (56.0) 3
4. Erlend dż. M.Kryszyłowicz (58.0) 6
5. Bellmonda k.dż. T.Kumarbek Uulu (56.0) 2
6. Favonio dż. A.Reznikov (58.0) 5
Wycofany: Waiber st.u. S.Urmatbek Uulu (58.0) 7

1800 m: 2’15,1″ (22,7-36,0-36,3-40,1).
Styl: wysyłany:
Odległości: 1½-8-2½-14-19.

Dziwnie się plecie w naszym wyścigowym świecie. Komisja Techniczna wytoczyła istne armaty przeciwko kandydatowi dżokejskiemu Erbolowi Zamudinowi Uulu za jazdę w Derby na Largo Winchu. Zarzuciła mu, że z premedytacją przeszkadzał mistrzowi Szczepanowi Mazurowi na prostej finiszowej w swobodnym wysyłaniu Elnizo, przyznając temu koniowi pierwsze miejsce, a na drugie przesuwając właśnie Largo Wincha, który wygrał wyścig z przewagą 1,25 długości. Tydzień później Komisja Odwoławcza po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez hodowcę i właściciela Largo Wincha, trenerkę Kamilę Urbańczyk oraz kandydata dżokejskiego Erbola Zamudina Uulu, w dużej mierze odmiennie oceniła przebieg gonitwy Derby…

Poniżej fragment jej orzeczenia Nr 16/2025, które ma sankcję ostateczną. 

Nieoczekiwana, powtórna zamiana miejsc!

„Komisja Odwoławcza uznała, że og. Largo Winch był w tej gonitwie w lepszej dyspozycji i galopował lżej, z większym zapasem sił, utrzymywał przewagę wypracowaną na poprzednich etapach gonitwy, na którą rzetelnie zapracował. Pomimo usilnych starań dż. S. Mazura, w tym nadużycia bata (7 pobudzeń), og. Elnizo nie był w stanie zniwelować różnicy jednej długości do og. Largo Winch (4 pobudzenia batem) przez cały dystans prostej finiszowej, mimo że nie był wstrzymywany, wybity z rytmu galopu, nie został sprowokowany do potknięcia, czy w inny sposób nie uniemożliwiono mu swobodnego ruchu. Mimo szeregu błędów technicznych popełnionych przez k.dż. E. Zamudina Uulu, co potwierdza również ocena jego postawy dokonana przez Komisję Odwoławczą w Orzeczeniu KO Nr 15/2025, nie miało to decydującego wpływu na końcowy wynik gonitwy.”

Przed wydaniem powyższego orzeczenia, Komisja Odwoławcza uznała, że w jeździe Zamudina były błędy. Zdaniem Komisji nie nosiły one jednak znamion premedytacji, w związku z czym skróciła karę zawieszenia jego licencji. Kara miała obowiązywać od 1 sierpnia do 30 września, a ostatecznie obejmie okres od 1 do 31 sierpnia.

Tym samym pierwsze nagrody za tegoroczne Derby przypadną Tomaszowi Mikołajczykowi, hodowcy oraz właścicielowi Largo Wincha, jego trenerce Kamili Urbańczyk i kandydatowi dżokejskiemu Erbolowi Zamudinowi Uulu.

Na portalu Facebook pojawiły się sugestie, żeby przy najbliższej okazji Largo Winch, przykryty niebieską derką, odbył wraz z właścicielem i trenerką rundę honorową na padoku. Moim zdaniem, najlepsza ku temu okazja będzie podczas Dnia Arabskiego, w niedzielę 24 sierpnia, przed gonitwą Sheikh Zayed Bin Sultan Al Nahyan – Nagroda Europy, o ile Largo Winch będzie do niej zgłoszony.

Fragnar ustanawia drugi rekord toru!

Po nieoczekiwanej porażce Fragnara, który zajął czwarte miejsce w gonitwie o Nagrodę Ofira (kat. A, 2400 m), trenowany przez Adama Wyrzyka pięcioletni kasztan, hodowli i własności Moniki Stelmaszczyk, zrewanżował się – i to jak! – dwóm rywalom w wyścigu o Nagrodę Figaro (kat. B, 2400 m). Po zaciętej walce na finiszu pokonał o 0,5 długości Lindahlsa Anakina i o 3 długości Elevationa Al Maury, poprawiając wynikiem rekord toru – 2’42,5″. Poprzedni najlepszy rezultat na tym dystansie – 2’43,4″ – należał do Zenhafa, który ustanowił go przed dwoma laty w Nagrodzie Ofira, 

Ubiegłoroczny derbista Onyks tradycyjnie już poprowadził wyścig bardzo mocnym tempem. Na prostej finiszowej liczyły się tylko trzy konie. Pierwszy zaatakował Lindahls Anakin, którego po raz pierwszy dosiadał Szczepan Mazur. Podopieczny trenerki Claudii Pawlak dzielnie walczył, jednak Fragnar pod Stefano Murą lepiej zniósł trudy tego morderczego wyścigu. Wygrał co prawda po walce, ale pewnie o 0,5 długości. Czteroletni Elevation Al Maury, przygotowywany przez Krzysztofa Ziemiańskiego do Derby Europy Centralnej, które w tym roku odbędą się w dniu rozgrywania Wielkiej Warszawskiej (28 września), stracił do zwycięzcy 3 długości.

Trzeba podkreślić, że Fragnar jest obecnie drugim (obok Salasabilla II: 140m m – 1’31,6″; 1600 m – 1’45,5″) biegającym na Służewcu koniem arabskim, do którego należą dwa rekordy toru. Pierwszy z nich podopieczny trenera Wyrzyka ustanowił w ubiegłym roku w Nagrodzie Michałowa (kat. A, 2800 m) – 3’14,0″. Dosiadała go wtedy dżokejka Joanna Wyrzyk, córka trenera.

Nagroda Figaro (Specjalna) – (kat. B)

1. Fragnar dż. S.Mura (62.0) 3
2. Lindahls Anakin (DK) dż. S.Mazur (59.0) 6
3. Elevation Al Maury (FR) dż. B.Kalysbek Uulu (59.0) 4
4. Monaasib (GB) dż. J.Crowley (59.0) 1
5. Hyrokkin dż. K.Mazur (59.0) 8
6. Baleegh A (SA) dż. A.Reznikov (59.0) 2
7. Lord de Bozouls (FR) dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 5
8. Onyks st.u. O.Nowak (62.0) 7
2400 m: 2’42,5” (27,4-32,1-33,6-35,3-34,1). Rekord toru.
Temperatura: 26°C, pogodnie.
Styl: po walce.
Odległości: ½-2½-9-10-13-12-3½.
Stan toru: elastyczny (3,3).

Ammas najlepszy w stawce trzylatków

Pierwszy wyścig pozagrupowy dla trzyletnich arabów o Nagrodę Europejczyka (kat. B, 1800 m) wygrał francuskiej hodowli Ammas (Mister Ginoux – Farlet de Pine po Akbar), trenowany przez Janusza Kozłowskiego. Wyprzedził on w celowniku o szyję niepokonanego w poprzednich dwóch wyścigach Addaga, polskiej hodowli i własności Andrzeja Urbanowskiego. Trzecie miejsce zajęła francuska SS Al Masa, która od startu prowadziła bardzo mocnym tempem.

Hodowcą zwycięskiego siwka jest Abdullah Al Attiyah, a właścicielem Restauracja „Canwa II” M. Wiśniewski, S. Wiśniewski.

Nagroda Europejczyka

1. Ammas (FR) dż. A.Turgaev (58.0) 9
2. Addag dż. S.Mura (58.0) 2
3. SS Al Masa (FR) dż. K.Mazur (56.0) 7
4. Azaar (FR) dż. D.Sabatbekov (58.0) 8
5. Khayaaly dż. B.Kalysbek Uulu (58.0) 1
6. MN Aazar (FR) dż. K.Grzybowski (58.0) 5
7. Wagi (FR) dż. S.Mazur (58.0) 6
8. So Easy 'OA’ (NL) dż. K.Dogdurbek Uulu (56.0) 4
Wycofany: Super Story TR dż. S.Abaev (56.0) 3
1800 m: 2’02,2” (20,8-32,4-33,6-35,4).
Temperatura, 26°C, pogodnie.
Styl: wysyłany.
Odległości: szyja-4½-¾-2½-1¾-6-1¼.
Stan tor: elastyczny(3,5).

Dwutygodniowa przerwa na Służewcu

W najbliższy weekend na Służewcu nie będą  wyścigi nie będą rozgrywane, natomiast niedziela 10 sierpnia będzie siódmym dniem wyścigowym na wrocławskich Partynicach. Kolejna nasza relacja ze Służewca po Dniu Arabskim, czyli po 24 sierpnia.