W sobotę 14 września, w czeskim Moście rozegrano Mistrzostwa Europy Seniorów w sportowych rajdach konnych. Wspaniały sukces na tych zawodach odniosła Kamila Kart zdobywając brązowy medal w klasyfikacji indywidualnej. Reprezentantka Polski, dosiadająca francuskiej hodowli klaczy półkrwi arabskiej Raila Des Sables, pokonała 160- kilometrową trasę w tempie 20,76 km/h.

Olga Ciesielska startująca na wałachu czystej krwi wyhodowanym we Włoszech Gardu Pintu (Ulumu – Aquila Reale/Rubis de Carrere) ukończyła dystans na 24. miejscu z tempem 14,740 km/h. Ryszard Zieliński jadący na Gandawie (Eldon – Gryzetka/Wojsław, hod. SK Michałów) został wyeliminowany po 123 km z powodu kulawizny konia. Nasz kraj był reprezentowany przez trójkę zawodników.

W klasyfikacji otwartej ME drugie miejsce zajął Ali Khalfan Al Jahouri ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich dosiadający Faraka (Furiat – Fanaira/Cyprys) – wałacha czystej krwi wyhodowanego w Polsce przez Krzysztofa Grudziąża. Para ta pokonała dystans w tempie 20,89 km/h. Pokonała ją para Rashid Al Maktoum – Yamanah (21,721 km).

 
 
Czytaj także:
» Polka rządzi na pustyni – Kamila Kart na czele rankingu jeźdźców Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej

» Krzysztof Czarnota na swoim blogu: Od Kowalczyka do Kamili

 
Wyniki:
Wyniki klasyfikacji indywidualnej
Wyniki Best Condition
Wyniki klasyfikacji grupowej
Wyniki klasyfikacji otwartej

Francja, Australia, Republika Południowej Afryki, Urugwaj – co łączy te kraje? Otóż to z nich pochodzą najlepsze konie rajdowe. W tych bowiem krajach rajdy są bardzo popularne. I nie od kilku lat, lecz już od pokoleń hodowcy, łącząc konie, myślą o ich powodzeniu w rajdach. W Polsce natomiast, od dłuższego czasu, większość hodowców, także państwowych, myśli o sukcesach pokazowych i temu podporządkowuje swoje decyzje hodowlane. W zasadzie, patrząc na liczby, współczesne polskie konie arabskie to niemal wyłącznie konie pokazowe.

Pójść, pójdzie, ale nie poleci

Teoretycznie, nic w tym złego, ale należy pamiętać, że jest to droga jednokierunkowa. Podobnie jak użytkowanie mleczno-wełniste owiec to relikt PRL-u, tak przydatność pokazowo-sportowa koni arabskich jest iluzją. Hodowca marzący o sukcesie na pokazie w Białce, nie powinien liczyć na awaryjny plan B: „Jeśli głowa wyjdzie prosta i duża, to koń pójdzie na tory albo do rajdów”. Pójść, może i pójdzie – ale nie poleci! Wiele ogierów używanych obecnie w Polsce nie przeszło jakiejkolwiek próby dzielności, albo nawet jeśli przeszły, to jej nie zdały. Trudno więc liczyć na użytkowe sukcesy ich potomstwa. Jeżeli ktoś chce w Polsce wyhodować konia, który wygra Mistrzostwa Świata w rajdach, musi myśleć o hodowaniu koni, których przyszłością – z założenia! – mają być rajdy. Francuskie konie są dobre z trzech powodów. Po pierwsze, jak już

zaznaczałem, Francuzi hodują konie do rajdów nie od wczoraj. Po drugie, rajdy we Francji są bardzo popularne, więc hodowcy mają gdzie i jak sprawdzać efekty swojej pracy hodowlanej. Po trzecie, Francuzi od bardzo dawna hodują także konie arabskie do wyścigów. Mitem jest, że konie te nie nadają się do rajdów. Owszem, nadają się jak najbardziej i są używane w hodowli koni rajdowych. Intisaar – Mistrz Świata 2012 z Euston Park, jest po wyścigowym cracku Tidjanim. Potomstwo Dormana, równie dobrze jak na torze, sprawdza się w rajdach. Trudno, żeby było inaczej, skoro mówimy o konkurencji, do której potrzebny jest wydajny galop.

Bez selekcji nie ma postępu

Dlatego szansę na karierę w rajdach widzę w polskim potomstwie takich ogierów, jak Akbars, Nougatin czy Von. Również ortodoksi, “brzydzący się” krwią Manganata, mają do wykorzystania Ontario HF, Amaranta, Sabata czy Wadi Nura. Ten ostatni, według mnie, mógłby stać się polskim Persikiem, bo ma cechy budowy, których często brakuje polskim koniom. Wierzę, że ich potomstwo z odpowiednio dobranymi klaczami, sprawdziłoby się nie tylko na torze, ale też w rajdach. Są jeszcze Cyryl i El-Vis – ogiery już sprawdzone w rajdach i też warte użycia. Osobiście najchętniej widziałbym je jednak we Francji. Z tamtejszymi klaczami mogłyby dać naprawdę ciekawe potomstwo i przekazać mu to, co Francuzi cenią w polskiej (i rosyjskiej) krwi najbardziej – dobry metabolizm. Oczywiście nie chcę i nie jestem w stanie zamykać drogi do rajdów koniom po Eksternie, Gasparze czy Kabsztadzie. To jasne, że każdy koń zasługuje na swoją szansę i że wałach po pokazowym ogierze może mieć udaną karierę w rajdach; przypadki chodzą nie tylko po ludziach, po koniach także. Jednak myśląc o hodowli koni do rajdów, należy krzyżować osobniki, które przynajmniej pokrojowo wróżą szanse na powodzenie. Ogier jest ważny, klacz zapewne jeszcze ważniejsza. Hodowcy muszą zrozumieć, że ich decyzje to klucz do postępu hodowlanego. Nie wystarczy “wyrzucić” koni na cały rok na na duże łąki i oczekiwać, że dzięki temu uzyskamy twarde konie, dobre w rajdach. To nie jest hodowanie koni rajdowych! Obcinając myszom ogonki i krzyżując je między sobą, pokolenie po pokoleniu, nie wyhodujemy myszy bez ogonków. Tak samo jest z końmi. Warunki środowiskowe są ważne dla rozwoju, ale bez selekcji nie ma postępu hodowlanego. Twierdzenie, że hoduje się konie rajdowe, bo mają „stare, polskie papiery i całą dobę są na zewnątrz” to jednak trochę mało.

Łabędzia szyja nie jest potrzebna

Na co hodowcy, którzy chcą odnieść sukces w rajdach, powinni zawracać uwagę? Czego brakuje naszym koniom? Niestety – wielu rzeczy. Wzrostu na pewno, ale nie tak znowu dużo. Uważam, że arab do rajdów powinien mieć 155–160 cm w kłębie. Większe konie też są potrzebne, również się w rajdach sprawdzają, ale nadmierną „wybujałość” zostawmy koniom półkrwi. Czego jeszcze brak? Na pewno siły spokoju. Co tu dużo mówić, nasze konie są czasem odrobinę zbyt „gorące” i to im nie pomaga, a raczej przeszkadza. Ale najważniejszym, czego powinni szukać hodowcy koni rajdowych, są cechy budowy konia. Muszą przy tym całkowicie odrzucić tradycyjne polskie spojrzenie na budowę konia arabskiego! Koń do rajdów nie ma mieć łabędziej szyi, horyzontalnej linii górnej i ruchu w kłusie na trzy dwudziestki. Koń do rajdów ma być przede wszystkim koniem, którego budowa predysponuje do pracy pod siodłem, w galopie. Musi więc mieć prostą, dobrze osadzoną szyję, wydatny kłąb, dobrze skątowaną, długą łopatkę i dobrze skątowany, długi zad. Do tego ma mieć proste, poprawne nogi i kopyta. Co ważne, nie należy zwracać uwagi tylko na wady nóg przednich, trzeba się przyglądać także skątowaniu nóg tylnych. Oceniając kłus takiego konia, trzeba oceniać regularność, równowagę, swobodę – nie zaś efektowność.

Piękne i dzielne? Czy aby na pewno?

Do napisania tego tekstu natchnął mnie wynik Etona (Gazal Al Shaqab – Etra/Pepi, hod. SK Janów Podlaski). 26 stycznia 2013 r. zwyciężył on w Bouthieb w konkursie o Puchar Prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich dla prywatnych stajni na dystansie 120 km, z tempem 25,9 km/h. Ktoś od razu by powiedział: „No proszę, polskie konie wygrywają na czempionacie w Paryżu, wygrywają rajdy na pustyni, są najlepsze na świecie. Piękne i dzielne”. Niestety, tak na pewno nie jest. Polskie konie z pewnością mają niewykorzystany i niesprawdzony potencjał rajdowy. Na pewno można z tej mąki upiec chleb – trzeba tylko zacząć go piec! Bo pokazowy zakalec to zakalec, i na pokazowym ringu, i na rajdowej trasie. Specjalizacja w hodowli koni arabskich, także w Polsce, staje się faktem. Wymuszają ją rynek i pieniądze. Dawny polski

program hodowlany to wspomnienie. W takim dziś żyjemy świecie, że ideały dobrze wyglądają tylko w książkach historycznych. Dziś mamy konie arabskie, które rodzą się, aby zaspokoić nadzieje hodowców na sukcesy w pokazach. Mamy też konie, których przyszłością ma być bieżnia na torze. Przed tymi hodowcami, którzy marzą o sukcesach swoich koni w rajdach, droga najtrudniejsza, najdłuższa, niezbadana, wymagająca najwięcej cierpliwości i wytrwałości. To bowiem sport długodystansowy – i długodystansowa hodowla.

W pubie w Londynie na hasło „Polska” pada odpowiedź „Wojciech Szczęsny”, w Atenach polscy turyści wciąż słyszą wspomnienia o innych piłkarzach – Józefie Wandziku i Krzyszofie Warzysze. Tymczasem na zawodach rajdowych w Abu Zabi czy Dubaju, mówiąc, że jesteś z Polski, możesz od razu usłyszeć: „KAMILA KART!”. Wszystko to za sprawą drobnej blondynki dzielnie radzącej sobie na tamtejszych trasach.

„Polish rider rules endurance race” (polska zawodniczka rządzi na rajdzie długodystansowym) – taki tytuł ukazał się w marcu na portalu gulfnews.com informującym o wydarzeniach z Zatoki Perskiej, a w dziale sportowym również o rozstrzygnięciach w najważniejszych konkursach rajdowych rozgrywanych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Wówczas Kamila Kart wdarła się na czołówki gazet, triumfując w trzydniowym konkursie CEI 3* rozegranym na dystansie 240 km (3 x 80 km) w Abu Zabi. Było to podsumowanie wspaniałego sezonu startów Polki w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Na podbój Emiratów

Kamila Kart na początku 2011 roku zdecydowała się na wyjazd do pracy w stajni rajdowej Emirates Stable należącej do Szejka Al Maktouma. Nowy rozdział kariery rozpoczęła mocnym akcentem, zwyciężając w rajdzie tylko dla kobiet o Puchar Szejka Hamdana bin Mohammed Al Maktouma rozegranym na dystansie 100 km w marcu 2011 w Dubaju. Polska zawodniczka przejechała trasę w czasie 3 godzin, 43 minut i 4 sekund, co dało jej przeciętną 26,9 km/h. Kolejne sukcesy przyszły w następnym sezonie, 2011/2012. Polka nabrała doświadczenia, coraz więcej startowała, odpłacając za zaufanie dobrymi wynikami. Była druga oraz trzecia w konkursach międzynarodowych na 120 km. Zajęła także siódme miejsce w konkursie CEI 3* 160 km o Puchar Prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich, na koniu Shah Khan (Elcatero – Shananaa/Figaro, hod. Tjust Araber, SE). Triumfowała również w konkursie tylko dla kobiet o Puchar Prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich na dystansie 90 km. Podsumowaniem udanego sezonu było, wspomniane już, wspaniałe zwycięstwo w konkursie trzydniowym na dystansie 240 km rozegranym w ramach festiwalu rajdowego imienia Szejka Sułtana Zayeda Al Nahyana.

Wcześniej w Polsce

Przed wyjazdem na podbój pustyni Kamila Kart przez ponad 10 lat reprezentowała Klub Jeździecki Champion (Łódź). Wspaniały sukces osiągnęła już na początku swojej kariery, zwyciężając w Mistrzostwach Polski Seniorów w 2002 r. (miała wówczas zaledwie 18 lat!). „Pierwsze ważne zwycięstwa Kamili Kart należy łączyć z czystej kwi Elbanem (Balon – Elekta/Palas), z którym stanowili zgrany duet. W 2001 roku Elban został czempionem koni 6-letnich, a rok później, w 2002 r., para ta zajęła pierwsze miejsce na Mistrzostwach Polski. Warto dodać, że był to dystans 2×100 km, który Kamila wraz z Elbanem pokonała ze średnią prędkością 20,36 km/h” – wspomina Ewa Szarska, międzynarodowy sędzia zawodów rajdowych.

Kolejne duże sukcesy osiągała na innym synu Balona – wałachu Cert (Balon – Certoza/Set hod. R. Talarek). Razem zdobyli brązowy medal Mistrzostw Polski Juniorów i Młodych Jeźdźców na 120 km w 2005 roku oraz srebro w Mistrzostwach Polski Seniorów na 160 km w 2006 i złoto w 2008 roku.

Czas na Mistrzostwa

Mimo licznych sukcesów w kraju tylko raz reprezentowała Polskę na międzynarodowych zawodach rangi mistrzowskiej. W 2009 wraz z Certem wzięła udział w Mistrzostwach Europy Seniorów w Asyżu, we Włoszech. Niestety, podobnie jak reszta naszej ekipy, nie ukończyła tego konkursu. Szansę na poprawę statystyk będzie miała już w sierpniu tego roku, na Mistrzostwach Świata Seniorów w Euston Park, w Wielkiej Brytanii, gdzie będzie reprezentować Polskę razem z Beatą Dzikowską oraz Olgą Ciesielską.

„Liczę na bardzo dobry start Kamili, która ma świetny sezon. Obecnie prowadzi w rankingu jeźdźców Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej i mam nadzieję, że potwierdzi swoją doskonałą formę na mistrzostwach w Euston Park – mówi Andrzej Bereznowski, przewodniczący Komisji Sportowych Rajdów Konnych w Polski Związku Jeździeckim. – Co ważne, na mistrzostwach będzie dosiadać polskiej hodowli Weneda (Espadero – Włócznia/Borek, hod. Adam Sobczuk)” – dodaje. Wened po udanym sezonie startów pod Krzysztofem Czarnotą (triumfy w konkursach CEI 1* 80 km w Babolnej oraz CEI 2* 120 km w Kuźni Nowowiejskiej) został, pod koniec 2011 r., wyeksportowany do Dubaju. Tam, z Kamilą w siodle, ukończył dystans 160 km w tempie 19,42 km/h. Z kolei na początku czerwca nasza para zajęła 2. miejsce w konkursie CEI 2* 120 km z tempem 21,27 km/h na zawodach w Euston Park (tam swoją bazę na europejską część sezonu mają stajnie z Dubaju).

Wyniki te dają nadzieję na dobry występ w Mistrzostwach Świata. “Sezon Rajdowy 2011/ 2012 w Emiratach Arabskich był dla Kamili bardzo udany – podsumowuje Olga Ciesielska, zawodniczka, która dziś mieszka i startuje w rajdach we Włoszech, przyjaciółka Kamili z KJ Champion. – Jest pierwszą Polką w historii, której udało się osiągnąć tyle sukcesów na tamtejszej arenie”.

Artykuł w wersji angielskiej do pobrania jako PDF»

Przy pięknej, słonecznej pogodzie, w dniach 8–10 października, w Klubie Jeździeckim BIK Gieniusze, odbyły się I Mistrzostwa Polski Młodych Jeźdźców, Mistrzostwa Podlasia oraz Zawody Ogólnopolskie w długodystansowych rajdach konnych. W sumie w pięciu konkursach wystartowało 40 koni.

Najdłuższy konkurs rangi 2* na dystansie 125 km samotnie ukończyła Beata Szlezyngier-Jagielska dosiadająca Asłana (Ecaho – Amina/Murat-Gazon, hod. Z. Górski, wł. T. Jagielski). Para ta przejechała trasę w niezłym tempie 14,64 km/h.

W konkursie 1* na dystansie 91 km wystartowało 6 koni, a ukończyły go 4. Rywalizacja na tym dystansie zakończyła się efektownym finiszem w pełnym galopie na 300-metrowym odcinku kończącym trasę. Najszybszy okazał się Farad (Ecaho – Faza/Arbil, hod. Sebastian Sakowicz) dosiadany przez Sławomira Kosickiego, który jednak został wyeliminowany z powodu nie osiągnięcia tętna 64 uderzeń na minutę w regulaminowym czasie 30 minut po ukończeniu konkursu. W związku z tym pierwsze miejsce w konkursie ex aequo zajął Paweł Wasilewski dosiadający Saruby (Borek – Sarabi/Penclub, hod. Adam Grochowski) oraz Joanna Klinicka dosiadająca arabokonika Dirhama (po Piber oo), którzy według sędziów wpadli równo na metę, tuż za parą Kosicki-Farad. Była to decyzja niewątpliwe dyskusyjna, bo konie raczej na pewno nie wpadły „łeb w łeb”, ale przy braku odpowiedniej aparatury (fotofinisz) do rozstrzygnięcia tej kwestii, można uznać ją za właściwą.

Klasa N, na dystansie 85,7 km, również zakończyła się ściganiem w galopie. Pomimo że jest to konkurs kwalifikacyjny z górnym limitem prędkości wynoszącym 16 km/h i zajęte w nim miejsce jest mało istotne, to jadący na czele przez całą trasę Artur Landau dosiadający Amisa (Ganges – Amina/Murat-Gazon, hod. Zbigniew Górski, wł. A. Landau) oraz Maciej Kosicki jadący na Cemirze (Kornet – Cesia/Pers, hod. i wł. R. Talarek) postanowili rozgrzać publiczność krótką końcówką w dynamicznym galopie, w której lepszy okazał się Cemir. Należy podkreślić, że zarówno Amis, który w tym sezonie, kończąc trzy razy klasę N, „zagrał się” do konkursów 1* oraz debiutujący w rajdach Cemir to bardzo ciekawe konie, którym można wróżyć udaną karierę. Szczególnie Cemir, jak na debiutanta, imponował spokojem i świetnymi czasami wejść na bramkę.

W konkursie klasy P rozegranym na dystansie 53,2 km wystartowało 11 par; dwa konie zostały wyeliminowane z powodu kulawizny, a najwięcej punktów (przyznawanych z uwzględnieniem ocen z bramki weterynaryjnej oraz prędkości) zdobył Czasahir (Entyk – Czarina/Etogram, hod. Andrzej Strumiłło) dosiadany przez Annę Tarnowską, co dało tej parze pierwsze miejsce w konkursie. W najkrótszym konkursie klasy L, rozegranej na dystansie 32,5 km, zwyciężyła Joanna Sokólska dosiadająca Hipnozy.

Równolegle z konkursami ogólnopolskimi rozegrano konkursy Mistrzostw Polski Młodych Koni dla koni 6-letnich, które rywalizowały na dystansie klasy N, dla koni 5-letnich, które startowały w klasie P oraz dla koni 4-letnich, które pokonały dystans klasy L. Dodatkowo konie 4-letnie zostały ocenione na płycie, a wynik oceny wliczony był do końcowego rezultatu. W sumie w konkursach MPMK wystartowało 12 koni. Konkurs dla koni 6-letnich jako jedyny z trzech startujących ukończył zwycięzca ubiegłorocznej edycji w kategorii koni 5-letnich, ogier czystej krwi Papion (Ecaho – Prokanitsa/Karnaval, hod/wł. Przemysław Sawicki) dosiadany przez Martę Piontek. W kategorii koni 5-letnich wystartowało 6 koni, a 1. miejsce ex aequo zajęły znane nie tylko z rajdowych tras wałachy: Edinet (Włodarz – Ellila/Wachlarz, hod. Damis) dosiadany przez Agnieszkę Romszycką oraz Orsk (Włodarz – Orieta/Fawor, hod. Damis) pod Martą Krężel, które zgromadziły identyczną liczbę punktów. Trzecie miejsce zajął wałach Hajdar (Armaniak – Hudu–Asbah/Armaniak, hod. Ireneusz Filar, wł. Joanna Oczoś) dosiadany przez właścicielkę.

Wśród koni 4-letnich triumfował Ali Gazal LA (Gazal Al Shaqab – Yermeh Sangayla/Gay Laddinn, hod. Lauran Arabians, wł. Czesław Witko) dosiadany przez Piotra Bukałę, drugi był ogier Silvano (BS Black Fable – Silvatica/Fawor, hod. Silvatica Black Arabians) pod Elżbietą Horbowiec, a trzeci czempion pokazowy Panicz (Gaspar – Pelisa/Europejczyk, hod. i wł. Monika Luft) z Joanną Zarzecką w siodle. Klasa dla najmłodszych rajdowców była bardzo wyrównana, wszystkie konie przejechały ją w identycznym tempie, a Ali Gazal LA wygrał dzięki lepszej niż Silvano ocenie na płycie, bo oba te konie miały taki sam wynik z bramki weterynaryjnej. Panicz również zaprezentował się bardzo dobrze, a punkty stracił tylko z powodu zerowego wyniku testu Ridgweya*.

Do wyników wśród koni 4-letnich należy mieć dystans. Rajdowe konkursy dla koni młodych (4- i 5-letnich) trzeba traktować jako nieśmiały wstęp do ich kariery. Konkursy na krótkich dystansach powinny mieć charakter wyłącznie treningowy i szkoleniowy. Stosowany obecnie w Polsce system punktowy uwzględniający takie elementy, jak czas wejścia na bramkę weterynaryjną, odwodnienie, ruch, wynik testu Ridgwaya oraz prędkość przejazdu, mimo najszczerszych chęci autorów, nigdy nie da dokładnej i jedynie słusznej odpowiedzi na pytanie o możliwości konia, bo dystans 30 czy 50 km nie powinien zmęczyć nawet przeciętnego, ale sumiennie trenowanego konia. Nie znosi to jednak sensu rozgrywania konkursów dla koni młodych, które to konkursy należy traktować jako prezentację ich możliwości oraz wprowadzenie do poważnej kariery rajdowej.

Tegoroczne MPMK miały oficjalny status i były rozegrane pod egidą Polskiego Związku Hodowców Koni. Niestety wyższa ranga nie przełożyła się na lepszą frekwencję. W zeszłorocznej, próbnej edycji tych zawodów w trzech kategoriach wiekowych wystartowało 19 koni, czyli o 7 więcej niż w tym roku. Należy mieć nadzieję, że ta wyjątkowa impreza sportowo-hodowlana, jakim niewątpliwie są Mistrzostwa Polski Młodych Koni, w kolejnych latach będzie się stawała coraz bardziej popularna.

* Test Ridgwaya, inaczej znany jako Cardiac Recovery Index CRI jest to różnica dwóch pomiarów tętna dokonywanych na bramce weterynaryjnej w odstępie kilku minut. Pierwszy pomiar tętna wykonywany jest od razu po wejściu konia na bramkę. Drugi pomiar dokonywany jest po ocenie ruchu oraz badaniu perystaltyki. Między pierwszym a drugim pomiarem tętna mija około 1 minuty. Od koni w dobrej kondycji oczekuje się, żeby drugie tętno było niższe od pierwszego, co świadczy o postępującej w czasie restytucji pulsu. Dodatni wynik testu może, choć nie musi, informować o zbytnim zmęczeniu, a także o ewentualnym bólu spowodowanym badaniem ruchu. W klasach „punktowych” za ujemny wynik testu Ridgewaya otrzymuje się 2 pkt., za zerowy wynik 0 pkt., a za dodatni minus 2 pkt.

Wyniki

W najbliższy weekend, w dniach 2–5 września, w ośrodku jeździeckim Kuźnia Nowowiejska, spotkają się jeźdźcy z Polski oraz Europy, którzy wezmą udział w międzynarodowych i ogólnopolskich zawodach w długodystansowych rajdach konnych. Dotychczas do 9 konkursów zostało zgłoszonych 79 koni z 9 krajów, ale organizatorzy wciąż czekają na kolejne zgłoszenia i liczą na jeszcze lepszą frekwencję.

W piątek, 3 września, zostaną rozegrane krajowe konkursy w klasach L-30 km, P-50 km i N-80 km oraz konkursy międzynarodowe CEI1*-80 km i CEIJY1*-80 km. W sobotę, 5 września, wczesnym rankiem konie i jeźdźcy wyruszą na 160 km trasę konkursu CEI3*. Startujący w nim polscy zawodnicy będą dodatkowo rywalizować o tytuł Mistrza Polski Seniorów. Tego samego dnia zostaną również rozegrane konkursy CEI2*-120 km oraz CEIJY2*-120 km. W sobotę odbędzie się również najkrótszy konkurs zawodów, klasa LL-20 km dla koni i jeźdźców bez licencji, którzy chcą spróbować swoich sił w rajdach przez trochę mniejsze „R”. W niedzielę przed południem przewidziana jest ceremonia wręczenia nagród, w tym dekoracja medalistów Mistrzostw Polski Seniorów.

Nowością w skali naszego kraju będzie elektroniczny system pomiaru czasu obsługiwany przez firmę z Austrii, który został już sprawdzony m.in. na tegorocznych Mistrzostwach Europy Juniorów i Młodych Jeźdźców w rajdach rozegranych w Kreuth, w Niemczech. Dzięki chipom umieszczonym na szyjach koni możliwe będzie natychmiastowe obliczanie poszczególnych prędkości oraz podawanie aktualnej klasyfikacji w trwających konkursach. To nowa jakość w polskich rajdach, która powinna przyczynić się znacznie do podniesienia ich atrakcyjności dla obserwatorów. Elektronika będzie wspierana przez spikera, który na bieżąco będzie komentował sytuację i podawał wyniki.

Organizatorzy zawodów serdecznie zapraszają do Kuźni Nowowiejskiej w pierwszy weekend września wszystkich miłośników rajdów, hodowców oraz właścicieli koni arabskich i małopolskich, a także osoby, które chcą z bliska zobaczyć, na czym polegają sportowe rajdy konne. Niewątpliwie warto tam być!

Więcej informacji, szczegółowy program oraz mapkę dojazdu do Kuźni Nowowiejskiej można znaleźć na stronach www.agrokuznia.eu oraz www.endurance.pl

W najbliższy weekend, w sobotę 23 stycznia, w Kuźni Nowowiejskiej, odbędzie się coroczna Konferencja Rajdowa. Główną jej częścią będzie seminarium szkoleniowe, które poprowadzi Belinda Hitzler. Jest to utytułowana zawodniczka z Niemiec, która w tegorocznych Otwartych Mistrzostwach Europy w Asyżu zajęła 10 miejsce w klasyfikacji indywidualnej. Prelegentka podzieli się ze słuchaczami swoimi doświadczeniami związanymi z takimi tematami, jak wybór konia do rajdów, trening konia rajdowego, żywienie i suplementacja, opieka w czasie codziennego treningu oraz zawodów. Wykład będzie trwał około 4 godzin, a po jego zakończeniu będzie czas na zadawanie pytań oraz dyskusję. Organizator, Komisja Rajdów PZJ, zapewnia bezpośrednie tłumaczenie z języka angielskiego. Udział w konferencji jest bezpłatny. Zaproszone są wszystkie osoby, które interesują się rajdami – nie tylko te, które już rozpoczęły starty, ale także te planujące dopiero swą przygodę z tą dyscypliną.

Szczegółowy program konferencji:
10:00 – 10:30 – Podsumowanie sezonu 2009 – Andrzej Bereznowski
10:30 – 11:00 – Wystąpienie Prezesa PZJ Marcina Szczypiorskiego
11:00 – 11:15 – Wręczenie nagród za rankingi w sezonie 2009
11:15 – 11:30 – Przerwa
11:30 – 12:30 – Przepisy antydopingowe FEI oraz PZJ – Janusz Okoński
12:30 – 13:00 – Sprawy organizacyjne
13:00 – 14:00 – Przerwa obiadowa
14:00 – 15:45 – Seminarium szkoleniowe część I – Belinda Hitzler
15:45 – 16:00 – Przerwa
16:00 – 18:00 – Seminarium szkoleniowe część II – Belinda Hitzler

W dniach 11–13 września w ośrodku jeździeckim Sielanka w Warce odbyły się Międzynarodowe oraz Ogólnopolskie Zawody w Rajdach Konnych. Ostatecznie rozegrano 10 konkursów, w tym 5 międzynarodowych, 4 ogólnopolskie oraz jeden amatorski. W sumie w zawodach wzięło udział 49 par z Włoch, Holandii, Finlandii, Estonii, Czech, Niemiec, Słowacji oraz Polski. Niestety nie odbył się konkurs Mistrzostw Polski Juniorów i Młodych Jeźdźców z powodu zbyt małej liczby zgłoszeń.

To druga impreza tej rangi w tym roku w Polsce. Dla porównania, w lipcowych zawodach w Kuźni Nowowiejskiej w 9 konkursach wzięło udział sześćdziesiąt pięć par, ale tam wszystkie konkursy zostały rozłożone na trzy dni, co pozwoliło zawodnikom i klubom na przywiezienie większej liczby koni. W Warce natomiast wszystkie dystanse rozegrano jednego dnia i właśnie dlatego osiągniętą frekwencję można uznać za satysfakcjonującą.

Niestety w najdłuższych (i najbardziej prestiżowych) konkursach CEI3* 160 km oraz CEI2*/CEIJY2* 120 km wzięły udział tylko dwie polskie pary. Dystans 160 km, na którego starcie zabrakło Polaków, najszybciej pokonała reprezentantka Włoch Diana Origgi dosiadająca klaczy czystej krwi Pervinca Della Bosa (2001, Algol Meraviglia – Jasmineh/Falstaff). Seniorskie 120 km wygrała natomiast jej siostra Angela Origgi na wyhodowanej w SO Białka klaczy Perana Bosana (2002, Wachlarz – Per Panna/Batyskaf). Obydwóm klaczom przyznano nagrody Best Condition dla swoich dystansów.

Dwójka Polaków, która wzięła udział w konkursie CEI2* 120 km, ukończyła ten dystans z satysfakcjonującymi wynikami, niewiele gorszymi od zwycięskiej pary. Anna Tarnowska na Baderze (1998, Ararat – Barkarola/Alegro) zajęła 3. miejsce z tempem 16,68 km/h, a Maciej Kacprzyk (autor tego tekstu) dosiadający małopolskiego Ferro był 4. z tempem 16,43 km/h. Dystans 120 km ukończyła również Alicja Sobieska na Empirze (2000, Harbin – Embola/Balon) w tempie 13,86 km/h, ale para ta nie posiadała kwalifikacji do konkursu międzynarodowego i w związku z tym była klasyfikowana w konkursie krajowym.

W konkursie CEI1* 80 km drugie miejsce z tempem 17,03 km/h zajęła Jolanta Lubera na Cirrusie (1994, Borek – Czeczotka po Eukaliptus), trzecie Dorota Krzywicka na małopolskiej Sahibie (po Grandorr) – tempo 16,74 km/h, a piąte Beata Szlezyngier-Jagielska dosiadająca Eminema (2001, Fawor – Eleuzyna po Wermut) – tempo 14,78 km/h.

Podczas ceremonii zakończenia zawodów międzynarodowych Mazurek Dąbrowskiego nie został zagrany ani razu, ale myślę, że rezultaty reprezentantów Polski, mimo braku choć jednego zwycięstwa, można uznać za pozytywne.

Bardzo ciekawie obsadzone były konkursy krajowe z limitem prędkości. Klasę N na dystansie 80 km w identycznym tempie 14,91 km/h ukończyły ogiery Ghazallah (2002, Ganges – Ghaza po Engar), hod. Petroniusza Frejlicha, dosiadany przez Elżbietę Horbowiec oraz Esturion (2000, Wachlarz – Etra po Pepi), hodowli janowskiej, dosiadany przez Beatę Dzikowską. Mam ogromną nadzieję, że obydwa te konie w przyszłym sezonie dostaną szansę pokazania się w ściganych konkursach gwiazdkowych rangi międzynarodowej.

W klasie P (50 km) zwyciężył Papion (2004, Ecaho – Prokanitsa po Karnaval) dosiadany przez swojego hodowcę Przemysława Sawickiego. Z kolei trzeci w klasie L (30 km) był Prefekt (2005, Ararat – Perspektywa po Eukaliptus) również ze swoim hodowcą Czesławem Witko w siodle.

Podczas swojej prelekcji o dyscyplinie rajdów na zjeździe Polskiego Związku Hodowców Koni Arabskich w marcu 2007 roku mówiłem między innymi o szansach dla koni oraz ich hodowców, które mogą dawać rajdy. Starty Papiona oraz Prefekta, ale też Ghazallaha i Esturiona to wspaniałe przykłady, że rajdy mogą być nie tylko alternatywą dla pokazów czy wyścigów, ale też kolejnym etapem kariery dla wielu koni.

Sezon rajdowy zbliża się już ku końcowi. Za dwa tygodnie, 26 września, reprezentanci Polski staną na starcie arcytrudnej trasy Mistrzostw Europy w Asyżu, we Włoszech. Tydzień później w Gieniuszach ogólnopolski sezon zamkną pierwsze w historii Mistrzostwa Polski Młodych Koni.

Wyjątkowo późno, bo dopiero 15 listopada zostały rozegrane ostatnie w tym roku w Polsce zawody rajdowe. W sumie w roku 2008 od kwietnia do listopada odbyło się 12 imprez, na których zostały rozegrane oficjalne konkursy rajdowe zgodne z przepisami Polskiego Związku Jeździeckiego (PZJ). Jak na polskie warunki, to naprawdę sporo. Aż dwie imprezy miały rangę zawodów międzynarodowych (Kuźnia Nowowiejska oraz Warka), pięć ogólnopolskich (trzy razy Gieniusze, Zabajka i Stare Żukowice) oraz pięć regionalnych (dwa razy Gieniusze, Stare Żukowice, Bieruń, Raciechowice). Liczby te doskonale obrazują to, że piramida różnej rangi zawodów organizowanych w Polsce ma zły kształt. Podstawa, którą powinny stanowić zawody regionalne z krótkimi dystansami (30, 60 km) dla jeźdźców i koni rozpoczynających swoją przygodę z rajdami, jest zbyt wąska. Dopóki tego typu imprez nie będzie więcej, dopóty nie będziemy mogli mówić o rozwoju polskich rajdów. Dopóki w klasach L i P nie będzie po 30-40 startujących par, dopóty nie będziemy mogli marzyć o 10 parach kończących Mistrzostwa Polski czy o wysyłaniu pełnej reprezentacji na Mistrzostwa Świata. W tym wypadku nie ma innej drogi, dopiero ilość może stworzyć jakość.

Oprócz rywalizacji w kraju, nasi zawodnicy podejmowali również próby startów zagranicznych. Polacy wzięli udział w sześciu zawodach międzynarodowych poza granicami naszego kraju (Babolna – Węgry, Topolczanki – Słowacja, Asyż – Włochy, Vittel – Francja oraz Kreuth i Getynga – Niemcy). Polskich par zabrakło jednak na najważniejszych zawodach: Mistrzostwach Świata w Malezji oraz Mistrzostwach Europy Młodych Jeźdźców i Juniorów w Hiszpanii. W tym roku nie było również polskiej reprezentacji na Mistrzostwach Świata Młodych Koni organizowanych co roku we Francji.

To tyle, jeżeli chodzi o statystyki zawodów. Temat zawodników należy rozpocząć od Beaty Dzikowskiej z KJ Champion Łódź, która zwyciężyła w rankingu jeźdźców PZJ oraz jest aktualnie najwyżej sklasyfikowanym polskim jeźdźcem w rankingu Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej (118 miejsce na 1482 sklasyfikowanych zawodników). 14 miejsce na 160 km w Asyżu, 22 miejsce na 119 km w Vittel, zwycięstwo na 80 km w Kuźni Nowowiejskiej, a na deser 2 miejsce na 120 km w Getyndze – sezon 2008 zdecydowanie należał do niej. W sumie konkursy najwyżej rangi – CEI3* kończyło 5 polskich par: Beata Dzikowska na Cyrylu (1995, Sinus – Cyrla po Algomej, hod. SK Kurozwęki) – 160 km w Asyżu i 120 km w Getyndze, Kamila Kart na Cercie (1997, Balon – Certoza po Set, hod. Roberta Talarka) – 160 km w Warce i 120 km w Babolnej, Ryszard Zieliński na Gencie (2000, Samsheik – Gryzetka po Wojsław, hod. SK Michałów), Maciej Kacprzyk na Sahibie oraz Sebastian Karaśkiewicz na Sagarze (1998, Ararat – Sambra po Partner, hod. SK Janów Podlaski) – cała trójka 120 km w Kuźni Nowowiejskiej. W tym miejscu muszę jeszcze wspomnieć o konkursie CEI2* na 119 km we francuskim Vittel, który ukończyli Artur Landau na Cricket Du Pecher (2001, Kesberoy – Diamina du Cayrou/Dia Oua) oraz Beata Dzikowska na Label Du Magny (1999, Naquib – Saida El Bignovre po Magic Ould Mag). Dodatkowo dystans 120 km na zawodach CEI w Kuźni Nowowiejskiej ukończyła tegoroczna Mistrzyni Polski Młodych Jeźdźców i Juniorów Anna Tarnowska na Baderze 1998 (Ararat – Barkarola, hod. SK Janów Podlaski), nie była ona jednak klasyfikowana w konkursie międzynarodowym ze względu na brak paszportu FEI u jej konia. Te liczby nie pozwalają optymistycznie myśleć o ewentualnych startach polskiej reprezentacji na przyszłorocznych Mistrzostwach Europy Seniorów (160 km, Asyż – Włochy) oraz Mistrzostwach Świata Młodych Jeźdźców i Juniorów (120 km, Babolna – Węgry). Realnie o wyjeździe na czempionat do Włoch mogą na pewno myśleć Beata Dzikowska z Cyrylem oraz Kamila Kart z Certem, może jeszcze jakiejś parze uda się do nich dołączyć, ale wysłanie pełnej czteroosobowej drużyny będzie trudne. Na pewno takiej drużyny nie uda się „zmontować” na młodzieżowe mistrzostwa na Węgrzech, a wyjazd jednej lub dwóch par na te zawody będzie już sukcesem.

Zeszłoroczne podsumowanie sezonu zakończyłem takim oto zdaniem: „Obraz polskich rajdów po sezonie 2007 nie jest budujący, ale w chaosie amatorki i mizerii można dostrzec kilka jasnych punktów, które pozwalają na ostrożny optymizm”. Tegoroczne resume mógłbym zakończyć identycznie. Te jasne punkty w tym roku to na pewno KJ Champion i jego dalszy rozwój, stosunkowo sporo liczba organizowanych zawodów oraz udany debiut międzynarodowy ośrodka w Kuźni Nowowiejskiej. Główny problem wciąż ten sam: frekwencja, frekwencja i jeszcze raz frekwencja.

Podczas gdy oczy większości arabiarzy zwrócone były na Jesienny Pokaz Koni Arabskich w Janowie Podlaskim, w Warce odbywała się najważniejsza impreza w rajdowym kalendarzu w Polsce: Mistrzostwa Polski Seniorów rozegrane w ramach zawodów międzynarodowych.

W piątek, 5 września, w ośrodku jeździeckim Sielanka, rozegrano konkursy krajowe. W konkursie 1* triumfowała Alicja Sobieska na Empirze (2000, Harbin – Embola po Balon, hod. Stanisława Redestowicza), która 65-kilometrową trasę pokonała w tempie 17,41 km/h. Drugi był Piotr Komosa na małopolskim Gaju po ogierze czystej krwi Borek. Obie pary o zwycięstwo walczyły w efektownym finiszu w pełnym galopie. Niestety, ten konkurs nie był przykładem rozważnej i świadomej jazdy. Pierwszą pętlę cztery konie pokonały w tempie prawie 25 km/h! Niestety trzy z nich potrzebowały na wejście na bramkę weterynaryjną prawie 20 minut (w tym czasie ich tempo spadło do około 18,5 km/h), po czym dwa zostały wyeliminowane z powodu metabolizmu. Był to doskonały pokaz, jak nie należy jeździć konkursów rajdowych.

W klasach stylowych z limitem prędkości triumfowały odpowiednio: w klasie P – 55 km Katarzyna Nyklewicz na czystej krwi Elpasie (2002, Arzgir – Elema po Wermut, hod. Tarus Arabians) z wynikiem 34,71 pkt., a w klasie L – 30 km Iwona Mikulska na klaczy szlachetnej półkrwi o imieniu Diana (wynik 15,87 pkt.)

Sobota była dniem konkursów międzynarodowych. Na najdłuższym konkursie CEI 160 km triumfowała para Kamila Kart – Cert (1997, Balon – Certoza po Set, hod. Roberta Talarka) z KJ Champion, zdobywając jednocześnie tytuł Mistrza Polski. Dodatkowo Cert otrzymał nagrodę Best Condition. Kolejne dwa miejsca zajęli zawodnicy z Czech. W sumie konkurs ten ukończyły tylko trzy z dziesięciu startujących koni, w tym siedem polskich par. Dla Kamili Kart to już czwarty medal Mistrzostw Polski, w tym drugie złoto. Pierwszy raz triumfowała jako osiemnastolatka w 2002 roku na półbracie Certa – Elbanie (1995, Balon – Elekta po Palas, hod. SK Janów Podlaski). Wówczas nietypową trasę 2×100 km (200 km w dwa dni) pokonała w tempie 20,36 km/h! Kolejne sukcesy święciła już z „Rudym”: brąz w 2002 na Mistrzostwach Polski Juniorów i Młodych Jeźdźców (120 km) oraz srebro w 2006 na Mistrzostwach Polski Seniorów (160 km).

W konkursie CEI 120 km wystartowało 6 par, w tym 3 polskie – niestety żadna para nie ukończyła tego dystansu. W konkursie CEIJYR 120 km dla juniorów i młodych jeźdźców wystartowało 5 par, w tym 2 polskie. Konkurs ukończyły 3 pary, niestety oba polskie konie zostały wyeliminowane. Wygrała Sophie Mauritsch z Austrii na angloarabie Aledano w tempie 15,99 km/h. Nagrodę Best Condition otrzymała Arista, która na mecie była trzecia pod zawodniczką z Czech Kateriną Hemzalową (tempo 14,00 km/h) .

W konkursie CEI 80 km wystartowały 3 pary, wszystkie ukończyły konkurs. Triumfował Jakub Kysely z Czech na wałachu Woody w tempie 18,87 km/h. Trzeci na mecie był Wojciech Kot na Efezeuszu (1997, Ecaho – Efezja po Falsyfikat, hod. SK Michałów), który po szybkiej jeździe na pierwszej pętli (tempo 19,46 km/h) zrezygnował ze ścigania się i zdecydowanie zwolnił, uzyskując przeciętną 15,11 km/h.

W konkursie CEIJYR 80 km wystartowały 2 konie, oba ukończyły konkurs. Zwyciężyła Petra Trojakova z Czech na Emanie 1 (tempo 14,16 km/h). Druga była Milena Kalata na Nokturnie (2002, Emigrant – Nowalia po Pasat, hod. SK Janów Podlaski) – tempo 13,69 km/h.

Podsumowując te zawody, przede wszystkim należy wspomnieć o bardzo trudnych warunkach pogodowych: konie i zawodnicy musieli zmagać się z kilometrami w ponad 30-stopniowym upale. Niewątpliwe był to główny powód tak dużej liczby eliminacji za metabolizm. Polskie konie nie mogły być przygotowane na szybką jazdę przy takiej pogodzie, bo po prostu nie było im dane trenować w tak wysokiej temperaturze. Sierpień był raczej chłody i deszczowy. Ci, ktorzy zaryzykowali szybką jazdę, wyszli na tym nienajlepiej… W tych okolicznościach przyrody wynik Kamili Kart i Certa nabiera jeszcze większej wartości. W historii Mistrzostw Polski dystans 160 km szybciej pokonali tylko Kajusz Krzemieniecki na Nenufarze (1991, Palas – Nejtyczanka po Banat, hod. SK Kurozwęki) w 1999 roku – tempo 15,47 km/h oraz Lesław Gałka na Bajusie (1989, Partner – Bajeczka po Bandos, hod. SK Janów Podlaski) w 2001 roku – tempo 16,92 km/h. W skali europejskiej wynik naszych tegorocznych mistrzów można uznać za poprawny (uwzględniając pogodę, nie teren). Jednak w skali polskiej, szczególnie w odniesieniu do kilku ostatnich lat, to naprawdę bardzo dobry rezultat. Smutne jest to, że podium nie zostało w pełni obsadzone, ale obecnie tylko kilka polskich par jest w stanie ukończyć 160 km. 6 września udało się to jednej, ale za to w świetnym stylu.

W miniony weekend (17 –20 lipca), w ośrodku jeździeckim Kuźnia Nowowiejska koło Żyrardowa, odbyły się Mistrzostwa Polski Młodych Jeźdźców i Juniorów, Zawody Międzynarodowe oraz Zawody Ogólnopolskie w Długodystansowych Rajdach Konnych. W sumie w 7 konkursach wystartowało blisko 40 par z Polski, Czech, Litwy oraz Szwecji.

W piątek rozegrano konkursy krajowe. Na najkrótszym dystansie – 30 km klasy L, triumfowała zawodniczka KJ Champion Łódź Katarzyna Nykielewicz na ogierze Elpas (2002, Arzgir – Elema po Wermut, hod. Tarus Arabians). W klasie P (dystans 50 km) zwyciężyła para Olga Ciesielska – Peoria (2002, Balon – Peseta po Eldon, hod. SK Janów Podlaski), również reprezentująca barwy KJ Champion. Oprócz dystansów stylowych tego dnia rozegrano również konkurs ścigany klasy 1* na 70 km. Niestety, żadnej ze startujących pięciu par nie udało się ukończyć tego dystansu – wszystkie konie zostały wyeliminowane ze względu na kulawiznę. Po części mogło to wynikać z podłoża na trasie, które miejscami było trudne (jak na polskie warunki) i wymagało szczególnej uwagi jeźdźców.

W sobotę rozegrano konkursy międzynarodowe na dystansach 120 i 80 km. W ramach konkursu 120 km prowadzona była również klasyfikacja Mistrzostw Polski Młodych Jeźdźców i Juniorów – czyli zawodników do 21 roku życia. W konkursie CEI3* 120 km triumfował Ryszard Zieliński na wałachu czystej krwi Gent (2000, Samsheik – Gryzetka po Wojsław, hod. SK Michałów) z tempem 14,77 km/h. To drugi sezon startów tego konia, który w swojej 4-letniej karierze wyścigowej wygrał aż 43 gonitwy. Na razie wszystko wskazuje na to, że swoją dzielność i żelazne zdrowie potwierdzi również w rajdach. Drugi był autor tego artykułu (Maciej Kacprzyk) na doświadczonej małopolskiej Sahibie (po Grandorr oo), która następnego dnia dostała nagrodę Best Condition. Między tymi dwiema parami rozegrał się krótki, dynamiczny finisz, z którego zwycięsko wyszedł Gent. W sumie w konkursie tym wystartowało pięć koni, a ukończyły go cztery.

Finiszem w pełnym galopie zakończyły się również MPMJiJ. Na metę pierwsza wpadła Milena Kalata na Eurolandzie (1997, Ecaho – Eunona po Eukaliptus, hod. SK Michałów), przed Anną Tarnowską na Baderze (1998, Ararat – Barkarola po Alegro, hod. SK Janów Podlaski) – obie pary reprezentują JKS Jasiorówka. Niestety Euroland nie przeszedł ostatniego badania na bramce i został wyeliminowany za kulawiznę. I tak Mistrzostwo Polski przypadło Annie Tarnowskiej i Baderowi, którzy ukończyli dystans w tempie 14,5 km/h. Bader otrzymał puchar ufundowany przez PZHKA dla najlepszego konia Mistrzostw. Pomysłodawcą tego trofeum był Mateusz Jaworski. Zwycięska para nie była jednak klasyfikowana w konkursie międzynarodowym, ponieważ nie miała wymaganego paszportu Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej. Dlatego w konkursie CEIJY3* 120 km pierwsze miejsce zajęła reprezentantka Szwecji Maria Hagman-Eriksson na Wigorze (2001, Egmont – Wenezia po Emblemat, hod. Agneta Alfredsson, SE) z tempem 13,78 km/h, która jako jedyna ukończyła dystans spośród pięciu startujących par.

W konkursie seniorskim CEI2* 80 km triumfowała Beata Dzikowska na Feridzie (2002, Borysław – Formuła po Pesal, hod. M. Nowakowska) z tempem 17,13 km/h. W klasyfikacji juniorsko-młodzieżowej na tym dystansie zwyciężyła reprezentantka Czech Katarina Kysela dosiadająca klaczy Poesia (tempo 15,99 km/h).

W sumie zawody, mimo bardzo skromnej obsady, można uznać za udane. Dla organizatorów był to rajdowy debiut, z którego wyszli obronną ręką. Po odwołaniu zawodów w Ciosnach mieli niewiele czasu na przygotowanie się do organizacji międzynarodowej imprezy w nowej dla nich dyscyplinie jeździeckiej. I chyba właśnie „odkrycie” Kuźni dla rajdów należy uznać za największy sukces tej imprezy.