Rozmowa z Markiem Rzepką, właścicielem i twórcą stadniny Klikowa Arabians, który sprowadził do Polski syna Pianissimy, ogiera Prometeusz.

Skąd u pana tak wielka pasja do koni czystej krwi arabskiej?

Mój dziadek był wielkim miłośnikiem zwierząt. Służył w wojsku austriackim, całą służbę odbył przy koniach, hodował gołębie, ryby, psy. Zmarł w 1950 roku. Niestety, nie poznałem go, ale czuję, że to częściowo po nim odziedziczyłem ogromną pasję do zwierząt. Dziadkowie mieli hodowlę gołębi pocztowych. Babcia zwykła mnie upominać, żebym ich nie wystraszył. Te gołębie były dla mnie w dzieciństwie czymś magicznym, o czym zawsze marzyłem. Mój ojciec nie był zwolennikiem hodowania zwierząt, w przeciwieństwie do dziadka i wujka. Zabraniał mi zbytniego angażowania się w hodowlę. Ale, im bardziej coś jest niedostępne, tym bardziej dążymy, by to posiadać. Tak więc już w szkole podstawowej zacząłem hodować gołębie pocztowe. Trzymałem je w gospodarstwie Sanguszków. Choć jestem absolwentem Akademii Górniczo-Hutniczej, to gołębie zostały ze mną do dziś. To moja ogromna pasja.

Jak miejsce urodzenia i wychowania, czyli dawne dobra książąt Sanguszków w Gumniskach, wpłynęły na rozwój tej pasji?

Urodziłem się w sąsiedztwie pałacu w Gumniskach. Marzyłem o koniach, ale wydawała mi się to rzecz całkowicie niedostępna; konie były dla mnie przez wiele lat czymś nieosiągalnym. Po przepracowaniu dwóch lat w Urzędzie Wojewódzkim w dziale ochrony środowiska, stwierdziłem jednak, że trzeba w życiu zrobić coś większego. Nie mając jeszcze wtedy pojęcia, do jakich rozmiarów urośnie mój plan, postanowiłem otworzyć własną działalność. Moja firma Polmark produkuje obecnie wszystkie potrzebne w domu elementy z dziedziny elektryki. Zacząłem od dystrybucji produktów jednej z fabryk, która była w stanie upadłości. Po roku stałem się największym jej przedstawicielem, a inne znaczące na rynku firmy podpisały ze mną umowy na sprzedaż ich produktów. Udało mi się wykupić pakiet obligacji firmy i zdobyć stanowisko przewodniczącego rady nadzorczej. W przeciągu jednego roku, nie zwalniając przy tym ani jednej osoby, doprowadziłem do tego, że firma w stanie upadłości zaczęła być dochodowa. Zatrudnionych było 320 osób. Po dwóch latach w firmie pracowało już 600 osób.

Klikowa to dawne państwowe stado ogierów, wcześniej należące do książąt Sanguszków – jak to się stało, że jest w nazwie pana stadniny?

Chciałem kupić stadninę w Udorzu, cały czas mając w głowie konie arabskie. Oddalony o 140 km od Tarnowa Udórz nie był jednak wystarczająco atrakcyjnym miejscem na mapie. Żona odwiodła mnie od tego pomysłu. W tym czasie zostałem jednym z fundatorów Fundacji Klikowa, złożonej z 32 członków – instytucji i firm skupionych wokół koni. Członkami fundacji są stadniny janowska i michałowska. Fundacja miała na celu ratowanie upadającego stada w Klikowej. To był niestety najgorszy okres w historii tego miejsca. W tej chwili jestem wiceprezesem zarządu fundatorów Fundacji. Dzięki niej wszedłem w środowisko koniarzy, hodowców. To nie byli hodowcy koni arabskich, lecz głównie małopolskich. Pierwszym moim koniem był małopolski tarantowaty ogier Birkut, kupiony na aukcji w Michałowie. Chciałem, by hodowcy szeroko go użyli; w ten sposób zamierzałem wspomóc fundację. Wiedziałem jednak, że moim celem są konie arabskie. Zupełnie przypadkiem, będąc w podróży, trafiłem do stadniny pana Dariusza Konstantego w Trzyciążu i tam zakupiłem pierwszą klacz arabską, Gamię 2007 po Ganges. Czytałem z zamiłowaniem wszystkie artykuły na portalach i w magazynach branżowych, poświęcone koniom arabskim. Chłonąłem wiedzę na ich temat. Prawdziwa przygoda z hodowlą zaczęła się od zakupu kilku klaczy od Przemysława Sawickiego. Nabyłem wtedy silną grupę klaczy, o solidnych, można powiedzieć, przewidywalnych w hodowli, rodowodach. Wtedy zacząłem układać plan mojej własnej hodowli. Podczas parady ogierów w Klikowej poznałem Monikę Stefaniuk-Szmukier, zootechniczkę pracującą na Uniwersytecie Rolniczym im. Hugona Kołłątaja w Krakowie, mocno zaangażowaną w tematykę koni arabskich. Monika z sukcesem ukończyła doktorat i habilitację z genetyki koni czystej krwi arabskich. Była pozytywnie zakręcona na punkcie Michałowa. Lubię ludzi, dla których pasja ma duże znaczenie i determinuje im życie. Konie arabskie hodowałem na terenie Klikowej przez cztery lata, zanim w marcu 2020, czyli rok temu, przyjechały do nowo wybudowanej stadniny w Woli Rzędzińskiej, w sąsiedztwie siedziby mojej firmy Polmark oraz mojego domu. W Klikowej pracowała Agnieszka Pustelnik, która okazała się bardzo zaangażowaną i profesjonalną osobą. W nowej stajni w Woli Rzędzińskiej, zajmuje się naszymi końmi i jest szefową stajni. Monika i Agnieszka są w naszym zespole do dzisiaj.

Uważam, że wiedzę stale należy pogłębiać, pomimo że w danej dziedzinie z czasem nabieramy doświadczenia. Jednak cały czas się uczymy i jest to, jak i towarzysząca temu pokora, bardzo istotne.

Jaka jest obecnie struktura hodowlana pana stada klaczy i jakie są założenia jego rozwoju?

Podstawą mojej hodowli pozostały cztery córki Eksterna – Erigona (od klaczy Eryka po Eukaliptus), Lili PS (od klaczy Lenka po Piaff), Zazulka (od klaczy Zuzelia po Werbum) oraz El Dorilla (od klaczy El Dorra po QR Marc). Jego córki, szczególnie z linii żeńskiej Milordki, są bardzo wartościowymi matkami. W tej chwili w Klikowa Arabians włączamy już do hodowli ich córki, co jest dla mnie dużą satysfakcją i stanowi wartość stadniny na przyszłość. Druga odnoga hodowli to córki, wnuczki i prawnuczki ogiera Gazal Al Shaqab, dlatego starałem się wyselekcjonować i nabyć dobrej jakości klacze po Gazalu, Marwanie i Kahilu. Postawiłem na michałowską linię „E” i janowską „P”. Niestety nigdy nie widziałem Pianissimy na własne oczy. Być może to również przyczyniło się do tego, że tak bardzo pragnąłem kolekcjonować jej córki. A teraz okazało się, że otrzymaliśmy szansę, aby zostać właścicielami również jej syna, wyjątkowego ogiera Prometeusz.

Dla mnie niezwykłe było to, z jaką estymą, kunsztem i fascynacją mówiono i pisano na całym świecie o Pianissimie. To był koń absolutnie wybitny, który janowską hodowlę postawił na najwyższym poziomie, pozostawiając konkurentów daleko w tyle. Tą drobną gniadą klaczą zachwycano się na wszystkich kontynentach, oferowano za nią miliony euro. Nie przejmując się tym, co niektórzy mówili – że Pianissima to wybryk natury, od której będzie trudno wyhodować dobre potomstwo – gdy tylko na aukcji w roku 2019 pojawiła się córka Pianissimy, Pianova (po Eden C), zdecydowaliśmy się ją nabyć, po czym zupełnie przypadkowo dowiedziałem się o wystawionej na aukcji w Ajman Stud kolejnej córce Pianissimy, tym razem po ogierze El Nabila B, siwej AJ Penelope. Kupiła ją dla mnie żona Franka Spoenle – Elisa Grassi. W ten sposób zostaliśmy posiadaczami dwóch córek Pianissimy. Tak wspaniałe konie, jak złota medalistka Czempionatu Europy Efora KL czy wnuczka Pianissimy (od Pianovy po Eden C) – klaczka Pianissa, urodziły się jeszcze w stadzie w Klikowej. Odbiór stajni, w której teraz się znajdujemy, nie był łatwy. W Polsce szalała już pandemia, a nowo wybudowana Klikowa Arabians to nie tylko stajnia, ale i sala bankietowa, sala konferencyjna, pokoje gościnne, profesjonalne zaplecze gastronomiczne. W końcu jednak się udało się i od 19 marca 2020 konie arabskie mamy tutaj.

Jakie są pana plany na najbliższą przyszłość?

W tej chwili zaczynamy realizować kolejny projekt – kryta hala i najprawdopodobniej kolejne boksy oraz kryta karuzela. W głowie mam długą listę projektów i imprez związanych z końmi arabskimi, które chciałbym, aby się w tym miejscu odbyły w przyszłości. Organizujemy przeglądy hodowlane, na których, mam nadzieję, będziemy regularnie gościć polskich i zagranicznych hodowców. Staramy się powiększać areał, potrzebny do hodowli koni, a lokalna społeczność jest świadoma, że jesteśmy stadniną i nie zagrozi im po sąsiedzku deweloperka czy inne spekulacje dotyczące terenu. Dlatego wszyscy wokół są mi bardzo przychylni i powoli udaje nam się scalić coraz większy teren. Jest już 20 hektarów, co stanowi niezły areał do dalszego rozwoju. Uważam, że aby prawidłowo hodować konie, trzeba mieć pełny nadzór nad tym, jaką paszą się je karmi. Mamy w naszym zespole bardzo dobrego agronoma, który zajmuje się utrzymaniem łąk i pastwisk w najlepszym stanie. Sami hodujemy owies, kosimy łąki na siano, wszystkie nasze uprawy są podporządkowane hodowli koni. Siłą rzeczy, stałem się dzięki temu rolnikiem. Jako rolnik zakupiłem dobrej jakości park maszynowy. Pierwszy raz, gdy wsiadłem do Fergussona, pomyślałem, że to wyjątkowo przyjemna sprawa; fascynujące jest to, jak wysoce rozwinięta jest mechanizacja w rolnictwie. Siedząc w nowym ciągniku, czułem się wygodniej niż w nowym mercedesie! Radio, klimatyzacja, fotel pneumatyczny, masa dżojstików – to ogromna przyjemność móc uprawiać własne pola. To naprawdę jest bajka. Trochę przez przypadek 25 lat temu kupiłem w okolicy Krynicy 50 hektarów łąk i lasu. Teren ten jest w tej chwili w dzierżawie, utrzymywany w dobrej kondycji, w odpowiedniej kulturze. Potoki górskie, las… Kto wie, czy się nie przyda w przyszłości dla rozwinięcia działalności? Myślę, że miałem w życiu ogromne szczęście, dzięki naprawdę wielu przypadkom. Czasami pewne elementy składają się w całość. Każdy rok w hodowli, czy nam się to podoba czy nie, musi nieść ze sobą postęp. Musimy podążać za modą i utrzymać odpowiednie tempo, orientować się w obecnych trendach. Jeśli przegapimy istotne elementy, trudno będzie to później nadrobić.

Ważnym momentem był zakup michałowskiej hodowli klaczy Erigone 2003 po Ekstern, od pani Helen Zaleski z Lutetia Arabians we Francji. Dwie klacze zawieźliśmy do Belgii, do Knocke Arabians, pod ogiera QR Marc. Od Pegali urodziła się Porta KL, od Erigone Efora KL, późniejsza czempionka Europy, która tytuł zdobyła w ubiegłym roku. To do tej pory największy sukces naszej hodowli. Zobaczymy, co przyniesie ten sezon.

Mój syn Marcin jest niezwykle zaangażowany w hodowlę, tak gołębi, psów, jak i koni. Od lat wspólnie studiujemy rodowody, wyniki pokazów, rankingi potomstwa. Nasz najlepszy rok pod względem pokazów to 2020: medale w Białce, Janowie Podlaskim oraz na Czempionacie Europy w Pradze. W ubiegłym roku zakupiłem dwie córki ogiera Kahil Al Shaqab na poniedziałkowej aukcji w Janowie Podlaskim – Erskinę i Pliwię. Uważam, że to ważne klacze, które wzbogaciły nasz program hodowlany. Czekamy na wcielenie do hodowli w przyszłym roku wspaniałej córki ogiera WH Justice – klaczy Ophrah, którą będziemy w tym roku prezentować na młodzieżowym pokazie w Białce.

Jakie plany ma pan na najbliższą przyszłość dla Prometeusza?

Już oczekiwanie na jego przyjazd to były niesamowite emocje. Po jego mocno opóźnionym przylocie do Amsterdamu, spowodowanym Ramadanem, oczekiwaliśmy go na farmie. Jednak jego przybycie opóźniało się. Telefony dzwoniły, pojawiały się kolejne tłumaczenia, dlaczego transport przesunie się o kolejny, i kolejny dzień. To był bardzo trudny okres. Gdy Prometeusz wreszcie przyjechał, urzekło mnie jego spojrzenie, ekspresyjność. Gdy zaczyna się ruszać na padoku i jest lekko pobudzony, wygląda jak ósmy cud świata. Użyjemy go na naszych klaczach, być może wystartuje w pokazie narodowym w Janowie. Chcemy, aby Prometeusz żył w dobrych, komfortowych warunkach, jakie powinien mieć każdy ogier. Będzie dostępny dla hodowców w Polsce i Europie, ale przy limitowanej liczbie stanówek, ponieważ chcemy zachować wysoką jakość nasienia. Marzy nam się, że zostanie użyty na takich klaczach, na których jego potencjał zostanie w pełni wykorzystany. To ogier w sile wieku, przyszłość hodowlana jest przed nim.

Jakie ogiery, obok Prometeusza, będą użyte w pana hodowli?

W tym sezonie, oprócz Prometeusza, używamy takich ogierów jak D Seraj, El Jahez WH, EKS Farajj, RFI Unique, Naseem Al Rashediah. A sezon wciąż trwa, zobaczymy co przyniosą kolejne decyzje w sprawie doboru ogierów. Staramy się, aby ogiery, których używamy, miały, nawet gdzieś mocno z tyłu rodowodu, polskie korzenie, polskich przodków. To stanowi dla nas dodatkową wartość. Oprócz Al Ayala AA, wszystkie ogiery, których użyliśmy, miały polskich przodków. Oczywiście nie możemy się ograniczać, musimy iść z postępem i modą. El Jahez, Dębowiec, to również nawiązanie do polskich przodków, przy zachowaniu wysokiej jakości i postępu hodowlanego. Absolutnie będziemy przestrzegać tego, aby nie stracić pozytywnych aspektów naszych polskich linii, powinniśmy do tego wracać i sprawić, aby stały się znów wyjątkowe i poszukiwane na całym świecie. Koń Pure Polish jest koniem pięknym, kompletnym. Nieprawdą jest, że nie są to konie nowoczesne. Musimy być konsekwentni w hodowli. Mój syn Marcin od pięciu lat dokonuje pełnej analizy wyników pokazowych koni. To bardzo pomocne podczas wyciągania wniosków co do tego, jakimi ogierami warto się interesować. Po co popełniać błędy, skoro są konie, które dają całą masę czempionów?

Dla mnie największą wartością w hodowli są klacze, które mają w rodowodzie, najlepiej kilkakrotnie, ogiera Bey Shah. Inspirujące jest to, co usłyszałem od Pani, gdy spacerowaliśmy po pastwiskach, że prawdziwym wyzwaniem dla hodowcy jest wyhodowanie ogiera, reproduktora, którego inni zechcą użyć w swojej hodowli. Nazwała to Pani najwyższą sztuką i prawdziwym sukcesem. Ma Pani zdecydowanie rację, twierdząc, że do historii hodowli przechodzi hodowca ogiera. Oboje wiemy, że wyhodowanie dobrego ogiera jest o wiele trudniejsze niż dobrej klaczy, również z tego względu, że selekcja jest dużo ostrzejsza, nie każdy ogier jest dobrym reproduktorem. Mamy to szczęście, że Pianissima, Fa El Shawan i, miejmy nadzieję, Prometeusz to konie epokowe, które wywierają wpływ na hodowlę.

Czy po ubiegłorocznych sukcesach na pokazach stadnina Klikowa Arabians nadal planuje występy swoich wychowanków w Polsce i za granicą? Jak wyglądają przygotowania?

Plany na ten rok: do pokazu w Białce zgłosiliśmy sześć koni. To konie młode, zobaczymy, jak się rozwiną, dla młodzieży każdy miesiąc to różnica. Średnio raz w tygodniu spotykamy się na przeglądzie hodowlanym z moim synem. Oceniamy kondycję koni i wspólnie z osobami odpowiedzialnymi za trening i żywienie decydujemy o dalszych krokach. Ułatwieniem jest to, że mieszkam bardzo blisko stadniny, bywam tu praktycznie codziennie, a tak naprawdę 5-6 razy dziennie. Konie trenujemy u siebie, na razie nie wysyłamy koni do treningu za granicę. Uważam, że to dobry system, który oczywiście wymaga ulepszenia; cały czas się uczymy i zdobywamy doświadczenie. Ale nie lubię wysyłać moich koni do innej stajni, bo nawet jeśli w pełni ufam trenerowi i jego załodze, to tracę kontakt z moim koniem, nie widzę, jak się rozwija i nie mogę ocenić jego jakości tak dobrze, jak w codziennym kontakcie. Bardzo lubię osobiście doglądać koni i dbać o szczegóły. We wszystkim, co w życiu robię, jestem perfekcjonistą. Nasza kadra jest w trakcie szkolenia i zdobywania szlifów – to młodzi, ambitni, pracowici ludzie, co ułatwia nam zadanie. Poza tym wielu trenerów i prezenterów często nas odwiedza. Doszkalają zespół, który pracuje tu na co dzień. Mamy trzech lekarzy weterynarii, do nagłych przypadków, do rozrodu i ortopedii. Staramy się, aby konie pozostawały pod profesjonalną opieką.

Jak pan ocenia, z punktu widzenia klienta, aukcję w Janowie Podlaskim, a także szum medialny wokół koni arabskich w Polsce?

Ludzie mali, którzy nie rozumieją biznesu koni arabskich, coś tam napiszą, nabazgrolą, a gros społeczeństwa to kupuje… A aukcja, klienci, transakcje, pieniądze, wszystkie te elementy lubią ciszę i harmonię. Gdybym był menadżerem aukcji janowskiej, zadbałbym, aby darmowe drinki były cały czas donoszone do stolików gości podczas licytacji. Wspólnie z żoną miło wspominamy znakomicie zorganizowaną aukcję w roku 2018. To był niezapomniany spektakl na najwyższym poziomie – i w tym kierunku aukcja powinna zmierzać. Wyjątkowego wydarzenia, które zapada w pamięć.

Copyright polskiearaby.com

PROMETEUSZ  (US), gniady ogier, ur. 2012

ród męski: Saklawi I 1886, hod. Anazeh Ruala (B)

linia żeńska: Szmrajówka ~1810, hod. Biała Cerkiew (PL)

Iran to przede wszystkim ludzie, pozytywnie nastawieni do cudzoziemców, witający każdego słowami: Khosh amadin! Kraj czasem negatywnie postrzegany, najczęściej nierozumiany, o którym krąży mnóstwo stereotypów. Dla mnie Iran jest jak wyrabiane przez jego mieszkańców dywany. To kraj złożony, subtelny i kolorowy, który zachęca do podróżowania, dzięki swej bogatej kulturze, niezliczonym zabytkom, ruinom po antycznej Persji, różnorodnym krajobrazom, miejscowościom wypoczynkowym nad Morzem Kaspijskim i zimowym kurortom w górach otaczających Teheran. Nic dziwnego, że ten kraj, „mądry poezją, historią, życzliwymi ludźmi, niezwykłą gościnnością” – jak pisze w swojej książce „Wiza do Iranu” (2014) Artur Orzech, polski dziennikarz radiowy i telewizyjny, a przy tym iranista, przyciąga z roku na rok coraz większe grono turystów z Europy.

Tereny dzisiejszego Iranu, na skutek zawirowań dziejowych, przechodziły z rąk do rąk. Były pod panowaniem Arabów, Mongołów i Turków. Jednak pamięć o trzech tysiącach lat cywilizacji perskich władców, której duch jest nadal wyczuwalny m.in. w słynnym Persepolis czy w Fars, nie została utracona. „Bliski Wschód to w istocie prakolebka naszej cywilizacji. Stąd czerpią swój początek i największe obecne religie, i cenne elementy kultury współczesnego świata” – czytamy w książce Orzecha. Iran to pustynne miasta, wśród nich Yazd z zoroastriańską Świątynią Ognia, gdzie kapłani od ponad 1100 lat nieprzerwanie utrzymują święty płomień. To irańska perełka architektoniczna Esfahan z „trzęsącymi się” minaretami, Placem Immama Khomeiniego oraz największym w Iranie Meczetem Piątkowym.

 Do Iranu przyciąga nas kultura Orientu, ale i życzliwość ludzi, których gościnność naprawdę nie ma sobie równych. Warto jej ulec, podobnie jak warto wytargować perski dywan, wysłuchać recytacji perskiej poezji przy tradycyjnym

akompaniamencie muzycznym, napić się herbaty (chay) w jednej z niezliczonych herbaciarni (chaykhane), zapalić fajkę wodną (ghelyuon), a na koniec zjeść tradycyjne potrawy – mirza ghasemi lub kebab sprzedawany w przeróżnych odmianach. Najsmaczniejszy wydaje się nie ten z luksusowej restauracji, ale ten z przydrożnej budki lub małej kawiarenki, gdzie ze sprzedawcą-kucharzem dogadać się możemy jedynie na migi. I tak odejdą w niebyt stereotypy, którym często ulegamy, myśląc o tym regionie świata.

Coraz więcej miłośników koni czystej krwi

Jest to także miejsce związane z końmi czystej krwi. Od wielu lat hodowcy i miłośnicy tej rasy importują konie arabskie z wielu zakątków świata, głównie z Europy i Stanów Zjednoczonych. Grono hodowców i sympatyków arabów rośnie w szokującym tempie. Z roku na rok przybywa w Iranie pokazów, tak afiliowanych przez ECAHO, jak i regionalnych. Organizowane są również te dla koni irańskich, hodowanych w czystości rasy, nazywanych Asil horses. Irańscy hodowcy uważają, że współczesny koń arabski jest bezpośrednim potomkiem właśnie tych koni, hodowanych od tysięcy lat w królestwie Iranu, nazywanym przez tubylców Iranian Empra.

Fariborz Vadipoor to główny motor organizacyjny pokazu Arabian Stallion Show. Rodzina Vadipoor jako jedna z pierwszych w historii Iranu sprowadziła prywatnie konie arabskie. 22 stycznia nowo powstała organizacja pod nazwą Iran Arabian Horse Event (IAHE) zorganizowała prestiżowy, pierwszy tego rodzaju pokaz ogierów kryjących, przebywających obecnie na terenie Iranu. Ideą przedsięwzięcia była pomoc hodowcom w wyborze reproduktora dla swoich klaczy. Celem imprezy było również skupienie jak największej liczby znanych ogierów w jednym miejscu, podczas jednego wieczoru.

I tak byliśmy świadkami wyjątkowego, ekskluzywnego wydarzenia, podczas którego hodowcy, ale i również zaproszeni goście, niezwiązani do tej pory z końmi arabskimi, mogli porównać stawkę zróżnicowanych pod względem pochodzenia, jakości i osiągnięć ogierów. Organizatorami wspomagającymi były: Equestrian Federation of I.R.Iran, Mehrgan Asil Horse Foundation i Al Shams Arabians, a głównym sponsorem Middle East Bank. Tego wieczoru, w oddalonym o kilka godzin jazdy na północny zachód od Teheranu „Dasht-e Behesht Horse Events Hall” w Karaj w prowincji Alborz, stawiło się kilkuset gości z Iranu i z zagranicy, wśród nich wielu ambasadorów odbywających misje dyplomatyczne i stacjonujących w stolicy kraju.

Rozmach i luksus

Wszyscy uczestnicy otrzymali elegancko wydany katalog z czternastoma prezentowanymi tego wieczoru ogierami, z których każdy zajmował dwie strony wydania. Nie po raz pierwszy byłem w Iranie i śmiało mogę powiedzieć, że 2015 IAHE Arabian Stallion Show był najbardziej profesjonalnie i z największym rozmachem zorganizowanym wydarzeniem, w jakim miałem okazję do tej pory w Iranie uczestniczyć. Ogiery prezentowane były w ogromnej hali, w sportowym ośrodku jeździeckim na światowym poziomie, własności Aliego Hojabr, znanego w kraju z organizowania ważnych zawodów jeździeckich, ale również entuzjasty i właściciela koni arabskich oraz szefa Związku Hanowerskiego w Iranie, skupiającego hodowców koni sportowych ras zachodnich.

Przy doskonale dobranej oprawie muzycznej, nastrojowym oświetleniu, wprawiającym gości w dobry nastrój, w przyjaznej i niemal rodzinnej atmosferze śledziliśmy występy koni. Gra świateł i muzyka powodowały, że każdy kolejny ogier, który wyłaniał się z oparów sztucznego dymu i eleganckim kłusem wbiegał do hali, wydawał się stworzeniem jak z bajki, mało realnym i nienamacalnym. Prezentacji towarzyszył dwujęzyczny komentarz trzech osób – głównego organizatora i pomysłodawcy Fariborza Vadipoora oraz dwóch znanych prezenterów telewizyjnych, Mohammada Bahrani i Ehsana Karami. Ze względu na wielkość hali i obecność wielu kamer (również dla potrzeb livestreamu) goście mogli oglądać pokaz także na ogromnym wyświetlaczu w sektorze VIP. Zaskakująca była liczba fotoreporterów i dziennikarzy, poczynając od czołowych irańskich tytułów prasowych i medialnych, po międzynarodowe czasopisma. Przy stolikach VIP przewijały się twarze znanych – i to nie tylko w Iranie – sportowców, pisarzy, artystów, muzyków, filmowców, polityków, biznesmenów, właścicieli największych fabryk w kraju, czołowych klubów sportowych, banków, wydawnictw. Po raz pierwszy w historii tego typu wydarzeń w Iranie, na evencie pojawiło się tak wielu znanych ludzi. Ściągnęła ich tu ciekawość oraz szansa nawiązania biznesowych relacji. Podczas wielogodzinnej prezentacji goście raczyli się obficie serwowanymi

przystawkami oraz niezliczoną ilością słodkości. Byłem zaskoczony niezwykłą elegancją gości. Mężczyźni w garniturach, pod krawatem, kobiety w pięknych szalach, błyszczących chustach, w butach na wysokim obcasie. Wszystko to podkreślało rangę wydarzenia. Luksusowe samochody parkowały wzdłuż hali, a do miejsca prezentacji prowadził kilkunastometrowy czerwony dywan. Wydaje się, że niejeden organizator pokazów z Europy, dysponujący zdecydowanie większym budżetem niż IAHE, mógłby zaczerpnąć inspirację z Arabian Stallion Show w prowincji Alborz.

Czternaście gwiazd

Tego wieczoru podziwialiśmy takie ogiery jak wyhodowany we Włoszech przez El Paradiso Stud, własności Sotoudeh Gold Company z powincji Jazd Amir Ashiraf (WH Justice – Guendalina/Valentyno APS). Ten urodzony w 2004 roku, mlecznobiały ogier o egzotycznej głowie jest z pewnością jednym z bardziej znanych przedstawicieli rasy w Iranie, a jego eksport do tego kraju odbił się głośnym echem. Kolejnym ogierem był gniady BF Coco Junior, urodzony w Belgii syn klaczy Evershama po Warandes Pascha oraz wyhodowanego w Stanach Zjednoczonych ogiera Psytadel, którego krew jest niezwykle ceniona i pożądana w Iranie. Międzynarodowy czempion pokazów w Belgii, Holandii i Francji, należy obecnie do Mohammada Askarshani.

Następnie na ringu zobaczyliśmy młodego, bo zaledwie pięcioletniego, siwego Emanosa KA (QR Marc – Emantka/Eukaliptus), hodowli Knocke Arabians (Belgia), należącego do Vahida Moslemiani z prowincji Kerman. Emanos KA z powodzeniem startował w pokazach europejskich i na Bliskim Wschodzie, m.in. wygrywając klasę i zdobywając srebrny medal w Sharjah. Czwartym prezentowanym ogierem był urodzony w 2005 roku Emotion (Eternity Ibn Navarrone-D – Praetoria/Kubinec), również znany z europejskich ringów. Emotion, hodowli Osterhof Stud (Niemcy), jest własności Ali Ahmada Sotudenia z prowincji Alborz.

Kolejny zaprezentowany ogier dobrze znany był gościom z Europy. To FS Bengali (Kubinec – Om El Sanadiva/Sanadik El Shaklan), wyhodowany przez Franka Speonle w Niemczech. Ogier ten kilkakrotnie zmieniał właścicieli, po czym został importowany z Polski do Iranu przez Ali Reza Sharifa z prowincji Kerman. Czempion pokazów w Scottsdale, Narodowy Czempion Stanów Zjednoczonych sprzed trzynastu lat, Wiceczempion Świata z 1997 roku, Wiceczempion Pucharu Narodów w Aachen z 2000 roku, był prawdziwym dwudziestojednoletnim seniorem wieczoru. Jako szósta gwiazda wystąpił kasztanowaty, sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych i doskonale tam znany multiczempion Honorrs (Affirmmed – Padrons Contessa/Padron). Urodzony w 2003 roku w stadninie PP Wagamon, należy obecnie do Zohren Soltanabadi z El Shams Arabians. Kolejnym dostojnie galopującym w białych obłokach gęstego dymu koniem był kary HS Alcide (Simeon Sadik – Albula/Fawor), wyhodowany w Halsdon Arabians (WB), a należący do Rezy Khalaj z prowincji Teheran.

Poprawnością i bukietem arabskim mnie osobiście zaskoczył młody, czteroletni IS Erpo (Gazwan Al Nasser – IS Electra/Emrod), pochodzący z Ismer Stud, a należący do właściciela ośrodka, w którym spotkaliśmy się tego dnia, Alego Hojabr. Wschodzącej gwiazdy, zakupionej przez Gerami Nazhad zaraz po zdobyciu brązowego medalu niedawnego Czempionatu Świata w Paryżu, trzyletniego Kanza Al Nasser (WH Justice – Ftoon Al Shaqab/Al Adeed Al Shaqab), nie udało nam się zobaczyć podczas prezentacji w Karaj, gdyż ogier przebywa wciąż w Belgii. Wyhodowany przez katarską stadninę Al Nasser, na swoim pokazowym koncie ma, poza paryskim „najświeższym” tytułem, również młodzieżowy czempionat z Sharjah (UAE) 2014, młodzieżowy czempionat z Doha (Qatar) 2013 oraz brązowy medal Pucharu Narodów w kategorii ogierków rocznych (Aachen 2013).

Po krótkiej przerwie podziwialiśmy kolejnych pięciu przedstawicieli rasy arabskiej. Kolejny syn ogiera Psytadel – gniady Lord Bey Shah (od klaczy Lady Aphrodite DD/Padrons Psyche), wyhodowany w Polsce w stadninie Minnesota Arabians, został zakupiony i importowany do Iranu przez właściciela ogiera FS Bengali, Alego Reza Sharif. Ten ramowy ogier do swoich osiągnięć może zaliczyć tytuł Top Ten z Czempionatu Świata w Paryżu 2008 oraz młodzieżowego wiceczempiona Polski z tego samego roku. Pojawił się również należący do tego samego właściciela inny nabytek z Polski, wyhodowany przez Bełżyce Arabians siwy ogier New Man (Major – Njuschaah/Santhos), najlepszy arabski koń wyścigowy w Polsce w 2010 roku.

Wspaniale zaprezentował się syn ogiera Khidar i klaczy J-J Aqina po Aquilo, siwy Mambo, wyhodowany w Belgii przez rodzinę Goossens, a sprowadzony do Iranu przez Mambo Partnership. Pracując swego czasu w Belgii, miałem okazję trenować tego ogiera pod siodłem, więc tym bardziej cieszyłem się, że tak świetnie wypadł podczas prezentacji. Wiceczempion Belgii z 2011 roku, w Iranie pokazany został przez belgijskiego trenera Geerta Obena. Nie był jedynym koniem w jego rękach tamtego wieczoru. Na ringu zobaczyliśmy również S.S Biju Psyche (SW Renegade – Mouna El Masan/Masan), którego w 2010 roku importował do Iranu Farzad Shams. Ogier ten kilkakrotnie sięgał po medale na najważniejszych pokazach w kraju. Ostatnim ogierem był młody, bo zaledwie pięcioletni syn Marajja, Tajj (od klaczy Tatjana S po Arastin). Wyhodowany przez holenderską stadninę Klarenbeek Arabians, własności Mahdi Entezari, stanowił ciekawe dopełnienie katalogowej listy ogierów. Znany z ringów europejskich, kilkukrotnie z sukcesem pokazywany w Iranie, jest jednym z bardziej rozpoznawalnych reproduktorów w tym kraju.

Czytaj także: Uchylona kurtyna. Polskie konie w Iranie

Artykuł w wersji angielskiej do pobrania jako PDF»

W ubiegły weekend (6-8.02) stolica Czech Praga gościła Zjazd Generalny ECAHO. Nasz sąsiedzki kraj zaskoczył delegatów i gości wyjątkowo mroźną pogodą – były to najchłodniejsze dni tegorocznej zimy w Czechach.

W piątek odbyły się obrady Komisji Sportu, której przewodniczy dobrze w Polsce znana sędzia, p. Elisabeth Chat z Austrii. Obrady skupiły się głównie na zmianach w Green Book (zestaw przepisów dla zawodów sportowych, podobnie jak Blue Book jest zestawem przepisów dla pokazów). Nowa wersja Green Book będzie opublikowana oficjalnie w najbliższych miesiącach. Jednym z głównych tematów, poruszonych tego popołudnia, były Sportowe Mistrzostwa Europy dla Koni Czystej Krwi Arabskiej, które w tym roku odbędą się w Janowie Podlaskim (10-13.09), a które zapowiedziała wstępnie p. Anna Stojanowska. W obradach tej komisji uczestniczyli delegaci z 22 krajów członkowskich (członkowie pełni oraz starający się o pełne prawa i o możliwość głosowania). Warto przypomnieć, że każdy kraj ma po dwa głosy. Jeśli jest reprezentowany przez dwie organizacje (spełniające wymogi i zakwalifikowane na prawach pełnego członka – Full Member), każda z nich ma po jednym głosie podczas wyborów i głosowania. Nawiasem mówiąc, po 2 organizacje mają Francja (ACA oraz IFCE) i Egipt (EAHBA oraz EAO). Głosowanie jest ważne jedynie wówczas, gdy przedstawiciel danej organizacji jest fizycznie obecny na obradach. Tym razem z Egiptu przybył tylko jeden delegat, reprezentant EAHBA. W związku z tym Egipt dysponował jednym głosem.

Ustalono kwalifikację zawodów sportowych; mają też być przyznawane specjalne nagrody (na zasadach rankingu, którego szczegóły zostaną opublikowane w uaktualnionej wersji Green Book) dla arabskich koni sportowych, startujących w zawodach ECAHO i FEI. Ciekawą kwestią była propozycja szkoleń dla sędziów ECAHO z listy A, którzy byliby zainteresowani sędziowaniem klas pod siodłem podczas zawodów ECAHO, takich jak Pleasure Classed (Classic i Western). Jak dotychczas zaledwie kilku spośród kilkudziesięciu sędziów ECAHO ma uprawnienia FEI lub innych organizacji jeździeckich pozwalające sędziować zarówno pokazy w ręku, jak i te pod siodłem. Propozycja szkoleń została przyjęta z dużą aprobatą.

Tego samego dnia odbyły się również obrady Komisji EAHRIC (Registration and Identification), pod przewodnictwem reprezentanta Belgii Winanda Bijensa. Głównym tematem były wytyczne WAHO i zmiany w przepisach rejestracji embrionów i klaczy, od których embriony są płukane, jak również zastępczych matek, noszących zarodki („donor” i „recipient”). Po obradach komisji wielkim powodzeniem wśród gości i delegatów cieszył się otwarty wykład pod hasłem „The dangers of inbreeding within the Arabian horse population” dr. Stevena Janssensa (Livestock Genetics, Departement Biosystemen, KU Leuven) z Belgii. Wystąpienie było tym ciekawsze, że zmienność genetyczna jest skomplikowaną materią, trudną do wyjaśnienia.

W sobotę obradowała Komisja Pokazów, pod przewodnictwem kończącej kadencję księżniczki Alii Al Hussein. Uczestniczyli w niej przedstawiciele 26 krajów. Bez wątpienia najważniejszym tematem była tu możliwość zmiany przepisów organizacji Czempionatu Europy. Odbywa on się na przemian w Belgii i we Włoszech, organizowany w tym pierwszym kraju przez prywatnych organizatorów, a we Włoszech przez ANICA, włoski związek hodowców koni arabskich. W przyszłości ECAHO zamierza dążyć do organizacji Czempionatu Europy przez ECAHO i europejskich hodowców, zarówno tych dużych, jak i tych posiadających kilka koni, którzy wyrażą inicjatywę i chęć współorganizacji. Celem tej zmiany jest zwiększenie poparcia dla imprezy wśród europejskich hodowców i właścicieli oraz ich liczniejsze uczestnictwo. Zatwierdzono również niewielkie zmiany w Blue Book, którego uaktualniona wersja zostanie wkrótce opublikowana na stronie ECAHO i rozesłana do organizatorów pokazów i osób oficjalnych z list ECAHO.

Najbardziej oczekiwanym punktem dnia były wybory przewodniczącego wspomnianej komisji, którą ośmielę się nazwać najważniejszą spośród komisji wewnątrz ECAHO. Dotychczasowa szefowa, księżniczka Alia, zrezygnowała z możliwości reelekcji. Kandydatów było trzech – Francesco Santoro z Włoch, Gideon Reisel z Holandii i Nils Ismer z Niemiec. Tajne wybory wygrał doskonale znany w Polsce dr Nils Ismer, właściciel Ismer Stud i organizator pokazu w Ströhen.

Kolejnym punktem dnia była otwarta dyskusja wokół tematów przygotowanych na niedzielny „Annual General Meeting”, czyli najważniejszą cześć Zjazdu. Delegaci i wolni słuchacze mogli kierować pytania do Zarządu. Dyskusja miała na celu usprawnienie i skrócenie obrad, jako że wielu delegatów opuszczało Pragę już w niedzielne popołudnie. Skrupulatnie zaprezentowany program został więc przedyskutowany dzień wcześniej.

Ale sobotni wieczór nie zakończył się na dyskusji. Gospodarz Zjazdu i szef ECAHO Jaroslav Lacina zorganizował atrakcyjny wieczorny program dla wszystkich uczestników AGM, obejmujący m.in. zwiedzanie Zamku Praskiego, który jest siedzibą prezydenta kraju. Zwiedzaniem pokierował p. Hynek Kmoníček, szef Departamentu Spraw Zagranicznych Urzędu Prezydenta. Mieliśmy szansę obejrzeć, zwykle zamknięte dla turystów, pomieszczenia Zamku, będącego największym tego typu obiektem w Europie Środkowej. Przy tej okazji p. Hynek Kmoníček z dużą dozą humoru przybliżał nam wydarzenia z historii Czech, Pragi, Zamku, a przede wszystkim narodu czeskiego i jego języka. W wielkich zamkowych salach niejednokrotnie rozbrzmiewał tego wieczoru śmiech. Potem goście przenieśli się do restauracji Villa Richter, położonej w pobliżu Zamku Praskiego, tuż nad winnicami. Z okien restauracji rozpościera się widok na Pragę i płynącą przez nią Wełtawę. Niestety pogoda uniemożliwiła kolację na tarasie i nie mogliśmy podziwiać blisko stu praskich wież. Za to zespół folklorystyczny grał dla nas tradycyjne czeskie, morawskie i słowackie pieśni. Koszty związane z organizacją wieczoru ponieśli wspólnie Jaroslav Lacina i KAAHC (King Abdulaziz Arabian Horse Centre) z Królestwa Arabii Saudyjskiej.

Jedynie delegacje trzech krajów przysłały listy tłumaczące ich nieobecność w Pradze. Poza nimi wszystkie kraje były reprezentowane – w niedzielnych obradach uczestniczyło ponad 70 osób z całego świata. Poza „obowiązkowymi” tematami, udało się zrealizować kilka dodatkowych punktów programu, m.in. zatwierdzić Królewską Kawalerię Omanu (Oman Royal Cavalry) jako pełnoprawnego członka ECAHO; do tej pory Oman był członkiem stowarzyszonym (Associate Member). Ponadto opracowany przez Zarząd organizacji kodeks postępowania (Code of Conduct) dla osób oficjalnych ECAHO został przedstawiony w wersji ostatecznej – dokument ten tworzy ramy oczekiwanego zachowania podczas spotkań, pokazów, zawodów oraz podczas reprezentowania ECAHO. Jedną z istotniejszych kwestii tegorocznego zjazdu był protokół ustaleń między ECAHO i AHO (Arabian Horse Organization). Memorandum to określa ogólne porozumienie pomiędzy tymi dwiema organizacjami dotyczące współpracy w organizowaniu pokazów dla koni czystej krwi arabskiej i zasad kwalifikowania koni do pokazów. Porozumienie zostało zatwierdzone, jednak w Blue Book znajdzie się najprawdopodobniej dopiero w 2016 roku. Zgodnie z nim, konie startujące w pokazach AHO będą uzyskiwały kwalifikacje do pokazów wyższych klas afiliowanych przez ECAHO, i odwrotnie. Zaproponowany i zatwierdzony poprzez głosowanie został również nowy schemat opłat dla krajów członkowskich, nieznacznie różniący się od poprzedniego (który był nie do końca zrozumiały, jako że ECAHO nie znało zasad, na jakich został przed laty stworzony). Obecny system opiera się głównie na liczbie członków w poszczególnych związkach i organizacjach krajów członkowskich oraz liczbie organizowanych pokazów.

AGM odwołało dwóch członków SDC (Standing Disciplinary Committee), których kadencja zakończyła się w 2015 roku. Swoje kadencje, po wyrażeniu wcześniejszej chęci współpracy, przedłużyli: p. Izabella Pawelec-Zawadzka z Polski i dr Abdel Wahab Ben Ali Amira z Tunezji (oboje nieobecni w Pradze).

Zapewne najważniejszym punktem AGM były wybory trzech członków Zarządu, jako że kadencja trzech z dotychczasowych dobiegła końca. Najpierw jednak odbyło się głosowanie nad przedłużeniem kadencji obecnego prezydenta ECAHO, Jaroslava Laciny. Był jedynym kandydatem i bez problemu został obdarzony zaufaniem większości. Jego kandydaturę przegłosowano przy dwóch głosach wstrzymujących się. Jako wolny słuchacz i obserwator Zjazdu muszę przyznać, że Jaroslav Lacina z wielkim profesjonalizmem i kunsztem prowadził tegoroczne obrady. Wydaje się niezastąpionym szefem, z którego kadencji większość reprezentantów jest bardzo zadowolona.

Sytuacja podczas wyborów do zarządu była bardziej skomplikowana. P. Christine Jamar-Demeersseman z Belgii, kończąc drugą kadencję, nie mogła ubiegać się o reelekcję. P. Christiane Chazel z Francji i p. Claudia Darius z Niemiec, kończąc pierwszą kadencję, miały prawo ubiegać się o reelekcję. Jednak zgodnie z konstytucją ECAHO, w Zarządzie nie może znaleźć się dwóch przedstawicieli tego samego kraju. Ponieważ dzień przed niedzielnymi wyborami dr Nils Ismer został szefem Komisji Pokazów, co automatycznie umieściło go w fotelu członka Zarządu, p. Claudia Darius podjęła decyzję o wycofaniu swojej kandydatury. Natomiast p. Christiane Chazel, podczas tajnego głosowania, zdobyła wystarczającą liczbę głosów, by przedłużyć swoją kadencję na kolejne 4 lata. Wolne fotele zajęli: p. Marianne Tensgstedt z Danii i dr Francesco Santoro z Włoch.

Wybory zakończyły oficjalną część zjazdu. AGM 2015 zakończył się wykładem „Horse welfare in horses’ sport in the 21st century”, wygłoszonym przez p. Roly’ego Owersa, (MRCVS, Chief Executive of World Horse Welfare). Wykład koncentrował się na wykorzystaniu bata na pokazach i w sporcie. Po intensywnej rundzie pytań do Brytyjczyka, który przyleciał do Pragi jedynie na kilka godzin, aby zaprezentować swoje badania, AGM oficjalnie zamknięto.

Krajem, który oficjalnie zgłosił się do organizacji przyszłorocznego zjazdu, jest Hiszpania.

W ostatnią niedzielę marca (27.03), w niezwykle urokliwym miejscu o nazwie Darby Farm, gdzie mieści się centrum treningowe Johanny Ullström, odbył się Dzień Otwarty. Wyjątkowo słoneczna pogoda i możliwość obejrzenia ponad 30 koni czystej krwi arabskiej podczas prezentacji, jak również kolejnych 30 znajdujących się w stajniach i na pastwiskach, spowodowały, że do belgijskiego Kerkom koło Sint-Truiden zjechało ponad 300 gości z wielu zakątków świata, m.in. Brazylii, Francji, Szwecji, Kuwejtu, Kataru, Niemiec, Słowenii, Danii, Polski, Czech i Wielkiej Brytanii. Gospodyni imprezy Johanna Ullström podkreśliła, jak bardzo docenia to, że tyle osób pokonało tysiące kilometrów, by wziąć udział w tym wydarzeniu. „Powodem naszego spotkania tutaj są konie – niezwykłe konie czystej krwi arabskiej, które połączyły nas wszystkich, niezależnie od kraju, w którym mieszkamy, pochodzenia, środowiska społecznego, majątku, religii, przekonań, kultury, koloru skóry, czy politycznych przekonań – powiedziała, witając gości. – Jestem dumna, że widzę was wszystkich razem, tylu zupełnie różnych ludzi, mówiących wieloma językami. W tym jednym dniu łączą nas dwie wspólne, ważne cechy:

poczucie humoru i wielka miłość do koni!”

Niektóre z zaprezentowanych koni przybyły na farmę zaledwie kilka dni lub nawet kilka godzin przed Dniem Otwartym, po ciężkim locie z Brazylii; inne przyjechały w ostatnich tygodniach z europejskich stadnin. Widać było, że część z nich potrzebowała jeszcze kilku dni odpoczynku, aby poczuć się jak w domu. Wiele z nich zdobyło już ważne tytuły, w tym Czempionat Świata. Całe popołudnie goście mogli również zwiedzać okolicę powozem zaprzężonym w dwa piękne ogiery fryzyjskie.

Pierwsza pokazała się dwuletnia, ciemnogniada WW Indih (Od Ivernah/Crusader), elegancka, z piękną rzeźbioną główką i porywającym ruchem. Bez wątpienia to jedna z najlepszych córek QR Marca. Jako roczniaczka wystąpiła kilkakrotnie na pokazach krajowych i międzynarodowych, za każdym razem zwracając na siebie uwagę zagranicznych kupców, jednak jej hodowcy i właściciele (W-Arabians, Wielka Brytania) zdecydowali się klacz zatrzymać. Druga na ring wkłusowała wspaniała i dobrze znana polskim miłośnikom koni arabskich Psyche Kreuza, córka multiczempiona Eksterna i Pallas-Ateny/Ecaho, siostra utytułowanej Psyche

Victorii ze stadniny Chrcynno-Pałac. Psyche Kreuza jak zwykle pokazała zapierający dech w piersiach ruch i poprawną budowę. Inną polską klaczą, zaprezentowaną w Darby Farm, była kupiona na ubiegłorocznej aukcji Pride of Poland (Selection Sale) siwa, michałowskiej hodowli Manresa (Werbum – Martynika/Monogramm), własności stadniny z Południowej Afryki Agmal Arabians. To wyjątkowo elegancka klacz, ze wspaniałym ruchem i wielką charyzmą. Podczas prezentacji towarzyszyła jej prześliczna kilkutygodniowa klaczka po ogierze Ganges – Mansara. Kolejną klaczą, którą zobaczyliśmy, była elegancka, wyrośnięta,

lubiąca się pokazywać i obdarzona słodkim charakterem Bellissima, córka El Amina i klaczy Blanche.

Następnie na ring weszła nestorka działu hodowlanego w stajniach Johanny, siwa w hreczce, ze śnieżnobiałym ogonem i grzywą, Syara NA po El Shaklan (od SA Bint Maria/Hal Gibby), pełna siostra czempionki Europy, klaczy Shadra. To jedna z nielicznych córek El Shaklana, które wciąż rodzą w Europie. Jest własnością W-Arabians (Veroniki Mann-Wernsten z Wielkiej Brytanii).

Syara jest doskonałym przykładem klasycznego, starego stylu klaczy arabskich. Zaimponowała gościom swą delikatnością, spokojem i ostrożnością. Prowadził ją zaledwie kilkuletni chłopiec, w przebraniu arabskim, a ona uważała, by nie nastąpić mu na nogę… Dalej obejrzeliśmy roczną, bardzo urodziwą Zlotą Olimpię (Ekstern – Złota Orchidea/Emigrant). Zlota Olimpia, która przyjechała na dzień przed imprezą, jest hodowli i własności stadniny Lutetia Arabians z Francji, której właścicielką jest polskiego pochodzenia Helene Zaleski. Zlotą Olimpię zobaczymy z pewnością na ringach pokazowych już wkrótce. Kolejną piękną klaczą, należącą

od niedawna także do Lutetia Arabians, była Athena SA (Nuzyr HCF – Dell Tough/Delmar). Importowana z Brazylii, przyjechała na farmę na początku ubiegłego roku. Pokryta jest ogierem TF Afrikhan Shah.

Kolejnymi gwiazdami pokazu były: SF Shaklina, World Top Ten 2010, wł. Johanny Ullström i Natalii Kuphal de Mato, córka zasłużonych i utytułowanych rodziców, Sanadika El Shaklan i czempionki świata ZT Sharuby/ZT Sharello, która również przebywa na farmie; oraz El Nadika Rose, kolejna córka Sanadika El Shaklan, od Narodowej Czempionki Szwecji DR Rosa

Psyche/Padrons Psyche. El Nadika Rose jest hodowli i własności Liezl Els (Agmal Arabians, Płd. Afryka). Następnie pokazała się polska klacz, reprezentująca najwyższą jakość i typ, kurozwęckiej hodowli Euskara (Ararat – Euglena/Banat), wielokrotna międzynarodowa czempionka pokazów klasy A i B, matka czempionów. W tym roku dostępna jest do dzierżawy hodowlanej, pod warunkiem, że zostanie u siebie – w Darby Farm. W ciągu najbliższych dni jej właścicielka Liezl Els spodziewa się od swojej klaczy

źrebięcia po ogierze Ekstern, a wielu hodowców czeka na rezultat tego połączenia równie niecierpliwie, jak i sama hodowczyni.

Wśród prezentowanych koni nie zabrakło czysto egipskich piękności. Jedną z nich była kasztanowata TF Shahraaz, która dopiero co przyjechała z Atlanty. Ta córka ogiera Botswana i klaczy Shaamis Amira/Richter MH, wyhodowana w USA, w Talaria Farm. Pokazywana była tylko raz, zdobyła tytuł Czempionki Klaczek Egyptian Event Kentucky 2010. W tym sezonie ma wziąć

udział w European Egyptian Event w Lanaken w barwach nowych właścicieli – Ingeli Gyllenkrok i Johna Tengberga z GT Arabians (Szwecja). Warto wspomnieć również o multiczempionce kl. Rohara Rebecca (Magnum Psyche – Somewhere Mi Love/Padron), hod. Rohara Arabians (USA), wł. Naples Arabians (Szwecja), a także o Nag Olla Bez (SW Bezatiw – Sweet Saff/Gai Chagall), urodzonej w Brazylii, a własności W-Arabians, kolejnej multiczempionce, która zakończyła swoją karierę dwa lata temu tytułem Top Five pokazu w Al

Khalediah (Arabia Saudyjska), czy o JB Psynderelli (CE Magnum – Estetica/LM Limaal), Narodowej Czempionce Szwecji, wyhodowanej przez szwedzką stadninę Oppreva Arabians, a wł. Liezl Els (Agmal Arabians).

Młodziutka, siwa Irinah K (Shael Dream Desert – Balereena), z Brazylii, będzie pokazywana już niebawem podczas imprez europejskich. Jej hodowcą jest dobrze znany, również dzięki sędziowaniu w Polsce, Murilo Kammer, który również przyleciał do Belgii specjalnie na ten jeden dzień. Właścicielem klaczki jest rodzina Moell ze Szwecji. Wśród młodzieży zobaczyliśmy również dwuletniego ogierka hodowli i własności Al Naif Stud z Qataru, Jafur Al Naif, syna

ogiera WH Justice i Czempionki Klaczy Starszych Eurpean Egyptian Event Lanaken 2010 – Ansata Mouna/Farres. Potem na ring weszła gwiazda i jeden z najbardziej utytułowanych koni przebywających w Darby Farm – 20-letnia ZT Sharuby, wł. Al Shaqab z Qataru. Nie można pominąć Suhalii Al Saba (Thaqib al Nasser – Simeon Siboni/Asfour), niepobitej w Australii. To przykład wysokiej jakości klaczy “straight Egyptian”. Jej hodowcą i właścicielem jest Saba Arabians z Australii. Wśród kolejnych klaczy z linii czysto egipskich była Ramses Minx (Thee Desperado – Ramses Effendi/Prince Ibn Shaih), wyhodowana przez stadninę Talaria Farms

(USA), wł. Liezl Els z Płd. Afryki, Supreme Champion Mare Egyptian Event 2009 w USA i Wiceczempionka Klaczy Starszych European Egyptian Event. Jest jedną z zaledwie kilku klaczy w Europie, źrebnych synem ogiera Salaa El Dine Sahibem. Ujrzeliśmy następnie czempionkę świata kl. Johara Al Naif (Ansata Shalim – Al Johara/Prince Fa Moniet), hodowli i własności Al Naif Stud z Qataru, zdobywczynię tytułu czempionki Egyptian Event i Best in show. W tym roku część starszych klaczy, podobnie jak Johara Al Naif, powróci na ring pokazowy.

Z piękną, zaledwie roczną, delikatną klaczką CA Leena (po WH Justice, od CA Zaspa/LM Polaris) wiąże się niezwykle smutna i poruszająca historia. Przyjechała do Darby Farm zaledwie kilka tygodni wcześniej, zupełnie niespodziewanie. Opowiada Johanna Ullström: „Pewnego wieczoru odebrałam telefon od mężczyzny, który spytał, czy mogę przyjechać do Danii, aby zobaczyć kilka jego koni. To pilne – powiedział. Wiedziałam, że w tej duńskiej stadninie od dawna on i jego żona Margit prowadzą hodowlę koni na wysokim, imponującym poziomie. Wiedziałam też, że Margit zmaga się z ciężką chorobą, ale na ostatnich pokazach wyglądała na zadowoloną, szczęśliwą, zdrowszą… Była bez wątpienia prawdziwą horsewoman. Podczas pokazów zawsze była rano w stajni, karmiła swoje konie razem z córkami, popołudniami poiła je, zadawała siano. Na pytanie o to, jak się czuje, jej mąż Gösta odpowiedział, że Margit zmarła dzień przed jego telefonem do mnie. Zanim odeszła, poprosiła rodzinę, aby kontynuowali hodowlę i postarali się pokazać Leenę, i abym to właśnie ja zajęła się

jej treningiem”.

Wśród ogierów zobaczyliśmy m.in. Kadar’s Echoo, syna czempiona świata, ogiera Padrons Kadar i klaczy MB Fantasiaa/Krimson Fame. Echoo to Narodowy Czempion Belgii, wyhodowany przez Nancy Lacoste i stanowiący własność Karoliny Mikkonen. Echoo jest przykładem pięknego konia (czempiona wielu pokazów) i konia użytkowego jednocześnie, z kilkoma tytułami czempiona zdobytymi podczas zawodów sportowych, pod swoją właścicielką. Kolejnym

Narodowym Czempionem Belgii, który pokazał się publiczności, był Mambo (Khidar – JJ Aqina/Aquilo), hod. Ben Goosens i wł. W-Arabians. Następnie na ring wkroczył TF Afrikhan Shah (Botswana – Rohara Shahblee/Bey Shah) znany wśród przyjaciół jako “Teddy”. To zdobywca trofeum dla konia o najbardziej klasycznej głowie podczas Egyptian Event, wyhodowany przez Curta Westleya z USA, który jest także jego właścicielem.

To była trzecia edycja Open Barn w centrum treningowym ArcticTern Johanny Ullström. Tegoroczny Dzień Otwarty na Darby Farm, niegdyś mieszczącej najlepsze kłusaki w Europie, zakończył się wielkim sukcesem. Dopisała pogoda – wiosenne słońce pomogło koniom pokazać

się z najlepszej strony – jak również goście. Przypomnijmy, że Johanna przez wiele lat współpracowała ze SK Janów Podlaski, pokazując janowskie konie na pokazie narodowym i aukcji Polish Prestige, a następnie Pride of Poland. Z Pianissimą zdobyła tytuł młodzieżowej czempionki świata i czempionki Europy. W Janowie zapoczątkowała charakterystyczny tylko dla naszego Pokazu Narodowego zwyczaj podrzucania w górę najlepszego prezentera przez jego kolegów.

Następny Dzień Otwarty w ArcticTern jest zaplanowany na ostatnią sobotę marca 2012 roku.

Gdy w Polsce wszyscy jeszcze żyją emocjami janowskiego weekendu, w małym belgijskim miasteczku Lier, na północy kraju, odbył się międzynarodowy pokaz afiliowany przez ECAHO jako „C”. Połączony był z klasami Polish Prestige (bez afiliacji ECAHO), do których mogły być zapisane konie z piećdziesięcioprocentowym udziałem polskich arabów w rodowodzie. Do sędziowania, zarówno Belgian Arabian Prestige, jak i klas „polskich”, zaproszono: Sylwię Eberhardt z Niemiec, Claudię Darius z tego samego kraju i Christiana Moschini z Włoch. W sobotę, 14 sierpnia, odbyły się klasy koni młodszych i czempionat, a w niedzielę klasy starsze, źrebiąt, czempionaty koni starszych, klasa użytkowa, Polish Prestige i Best in Show. Głównym sponsorem pokazu była stadnina Ajman Stud ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Klasę ogierków rocznych wygrał „fasoniasty”, gniady syn Marwana Al Shaqab – Aria Santino RA (od SF Shaklina). To jeszcze bardzo młody ogierek, ale poprawnie zbudowany, lubiący się pokazywać, w dobrym typie, z roku na rok budził będzie zapewne większe zainteresowanie. Od strony matki, babką ogierka jest czempionka świata klaczy starszych z 2002 roku – przepiękna siwa ZT Sharuby (z Al Shaqab Stud). Hodowcą i właścicielem ogierka jest Pete Rosenau z USA. Kilka godzin później ogierek ten wybrany został brązowym medalistą. W swojej karierze pokazowej ma już na koncie tytuł Czempiona Belgii źrebiąt w 2009 roku.

Najliczniejszą i zarazem najlepszą pod względem jakości zgłoszonych koni, okazała się klasa klaczek rocznych. Gdy na ring wchodziły jedna po drugiej córki QR Marca, Magnuma Psyche, WH Justice’a, Marwana Al Shaqab, Ajmana Moniscione, Mystic Jamaala, gęsia skórka z pewnością pojawiła się nie tylko na moich rękach. Klasa piętnastu uroczych, niezwykle delikatnych i można by stwierdzić – dziewczęcych jeszcze klaczek, była z pewnością niełatwa do sędziowania i wybrania tych najlepszych. A potwierdzić może to fakt, że świetne córki Marwana Al Shaqab i QR Marca zajęły 9. i 10. miejsce w tej klasie. Wygrała, z wynikiem 90 pkt., kasztanowata Marwanah Rose-D (Marwan Al Shaqab – WH Marissa Rose), hod. i wł. Dion Arabians z Belgii. W popołudniowych rozgrywkach czempionatowych sędziowie wybrali ją brązową medalistką.

Klasę ogierków dwuletnich wygrał, wybrany po przerwie czempionem ogierów młodszych, ciemno gniady Sultan BVA (Marajj – Ciara Bey), hod. Brookville Arabians z USA, wł. Al Jassimya Stud z Kataru. Klasę wygrał wynikiem 90 pkt. Należy zaznaczyć, że sędziowie byli wyjątkowo wymagający i nie sypali „dwudziestkami”, gdy na ringu pojawiał się tylko trochę lepszy koń od pozostałych w klasie. W trzylatkach najlepszy okazał się kasztanowaty syn Marwana – Spartacus, hod. i wł. Ajman Stud.

Klasę klaczek dwuletnich wygrała, należąca do saudyjskiej stadniny Athbah, kasztanowata Mawee Athbah (QR Marc – Trejoria), z wynikiem 91,33 pkt. I to ona tego samego dnia wybrana została czempionką klaczy młodszych. Klasę starszych o rok klaczek wygrała wyhodowana w Michałowie i dzierżawiona przez tę samą stadninę co czempionka – książęcą Athbah Stud – El

Saghira (Galba – Emira), którą wysędziowano na 90,66 pkt., w tym dwie „20” za ruch. El Saghirze przypadł tytuł wiceczempionki klaczy młodszych, choć większość hodowców i obserwatorów typowało ją, jako zdecydowanie lepiej ruszającą się i bardzo dobrze zbudowaną, na najwyższy tytuł. Drugie miejsce w klasie klaczy trzyletnich przypadło siwej Ajmanie (Ajman Moniscione – Yazmin), hod. i wł. norweskiej stadniny Voran Arabians.

W niedzielę mogliśmy podziwiać konie starsze, a pokaz rozpoczęła klasa klaczy 4-6- letnich, którą wygrała siwa Farhannah Bint Navaronne-D (Ansata Selman – Navaronne „P”), hod. i wł. Dion Arabians (Belgia). W jej końcowej ocenie 90,66 znalazła się jedna „20” za typ. Podczas czempionatu sędziowie wskazali ją na drugą wiceczempionkę, czyli brązową medalistkę. Drugie miejsce zajęła michałowskiej hodowli, a własności Lutetia Arabians Faustyna (Emigrant – Felicjana/Ekstern). Niestety, zakulała i nie wyszła do czempionatów.

Klasę klaczy 7-9-letnich wygrała niezwykle urodziwa, o przepięknej głowie, mlecznobiała Unic All JP (Laddin BA – Sherazade), hodowli brazylijskiej, a własności dobrze znanej w Polsce Lutetia Arabians z Francji. Ta niewielka typowa klaczka otrzymała dwie „20” za typ i jedną za głowę z szyją. Wygrała swoją klasę z wynikiem 91,66 pkt., zdobywając w niedługim czasie dwa pozostałe najważniejsze laury – tytuł Czempionki Klaczy Starszych i Best In Show pokazu w Lier. W czempionacie brązowy medal przypadł wyhodowanej w Michałowie, siwej córce Monogramma Etencie (od wspaniałej Emigracji), która wygrała klasę klaczy 10-

letnich i starszych z wynikiem 91 pkt.

Klasę ogierów 4-6-letnich wygrał gniady Dali El Bri (CH El Brillo – Pandora El Jamall), hod. La Movida Arabians z Austrii, wł. rodziny Somerhausen z Belgii. Kolejną klasę, ogierów najstarszych – 7-9-letnich, wygrał siwy, przepięknie się ruszający w kłusie SC Dyonn (Davidoff – Wenkum Gorba), hod. Astrid Schmidt z Niemiec, a własności Christiny Wolf z Węgier, który zdobył 90 pkt. Wybrano go również Wiceczempionem Ogierów Starszych. Czempionem został zwycięzca poprzedniej klasy.

Interesujący jest fakt, że belgijskie pokazy są niezwykle lubiane przez właścicieli stadnin z Bliskiego Wschodu. Nie ma praktycznie w kalendarzu pokazu w Belgii, na który nie byłyby zgłoszone konie tamtejszych właścicieli. Nie ma znaczenia, czy są to pokazy klasy A czy C – konie królów, szejków i książąt są tutaj zarejestrowane, startują w pokazach i wygrywają je. A dzięki temu, że zarejestrowane są w belgijskiej księdze stadnej, mogą zmagać się na tych i na innych, ważniejszych pokazach, jak choćby Czempionat Europy, który odbywa się co drugi rok właśnie w Belgii.

Ciekawe także, iż często na największych pokazach na świecie nie spotyka się tylu osobistości z Bliskiego Wschodu, co na belgijskich. Są one najczęściej również sponsorowane i odbywają się pod patronatem bliskowschodnich hodowców. Może wyjaśnieniem jest to, że ich konie są często trenowane w centrach znajdujących się w Belgii i w Niemczech. Ich konie również hodowane są w Belgii, od wielu klaczy, czempionek Europy i świata, pobierane są embriony w tak zwanych „breeding stations” lub „breeding centers” właśnie w Belgii. Klacze te są w treningu bądź już na emeryturze, a klacze zastępcze, w ogromnych stacjach hodowlanych (nawet po 500 koni w jednej) noszą embriony czempionek i rodzą ich potomstwo (po kilka sztuk w roku).

Nastąpiła zmiana w wynikach A-klasowego pokazu w Hasselt. Viola Speier z biura ECAHO poinformowała właścicielkę klaczy Tamara LL (Gris El Jamaal – Sweet Alladina/Almaden), Johannę Ullström, że to jej klacz została uznana złotą medalistką klaczy starszych, srebrny medal zaś przypada dotychczasowej zwyciężczyni, saudyjskiej własności Abha Opalinie (WH Justice – Om El Amira Estopa/Sanadik El Shaklan).

O kontrowersjach wokół werdyktu sędziowskiego pisaliśmy już wcześniej. Abha Opalina w klasie zajęła drugie miejsce, za klaczą Bess Fa’Izah, która podczas czempionatu okulała i musiała zejść z ringu. Pozostała „na placu boju” Abha Opalina wygrała więc czempionat, ale z drugiego miejsca w klasie, co jest niezgodne z przepisami ECAHO. Grupa prezenterów wniosła sprzeciw do organizatora pokazu oraz komisji dyscyplinarnej.

Warto dodać, że po zakończeniu czempionatu jest tylko godzina na złożenie skargi na specjalnym druku ECAHO i wpłacenie wadium. Tym razem zostało to zrobione na czas, a skargę rozpatrzono również bardzo szybko – zaledwie tydzień po imprezie.

Galeria zdjęć z Elran Cup Mateusza Jaworskiego

U naszych południowych sąsiadów już za niecałe półtora miesiąca, w dn. 4-5 września, odbędzie się międzynarodowy pokaz klasy B, afiliowany przez ECAHO. Poprzedzał go będzie narodowy czempionat Czech. Przedsięwzięcie, organizowane z dużym rozmachem, nagłośnione, najprawdopodobniej cieszyło się będzie dużą popularnością wśród hodowców i wystawców z wielu krajów. Pokaz sponsorowany jest m.in. przez salon Audi w Liberecu, Royal Interier, SELVA, Al Khalediah Farm, Dubai Arabian Stud. Wspierany jest także przez ministra rolnictwa, a patronat honorowy przyjął przewodniczący senatu – dr Sobotka. Miejsce pokazu to wyspa Cisarsky Ostrov („Emperor Island“), położona na rzece Wełtawa, zaledwie 10 minut transportem miejskim od historycznej Starówki. Sama impreza będzie rozgrywana w nowoczesnej hali usytuowanej blisko największego praskiego parku Stromovka, w którym znajduje się również kompleks zamkowy Troja.

Miasto to z pewnością skusi polskich arabiarzy bliskością: dobrym dojazdem, jak i kilkudziesięciuminutowym lotem z wielu miast Polski.

W sobotę o godzinie 10.00 rozpoczną się klasy narodowego pokazu, który sędziowany będzie przez księżniczkę Alię Al Hussein (Jordania), Jerzego Białoboka (Polska) i Claudię Darius (Niemcy). Młodzieżowe klasy w rozgrywce międzynarodowej rozpoczną się tego samego dnia po południu. Pierwszy „Prague Intercup” sędziowany będzie przez komisję w składzie: Christiane Chazel (Francja), Ann Nordén (Szwecja), Francesco Santoro (Włochy) i Peter Gamlin (Wielka Brytania). Na sobotni wieczór zaplanowana jest arabska gala charytatywna, z wieloma atrakcjami dla gości i wystawców. Wieczór ten rozpocznie w Czechach Miesiąc kultury arabskiej.

Termin zgłoszeń upływa 5 sierpnia. Organizatorzy oferują, poza charytatywną wieczorną kolacją w sobotni wieczór, pakiet VIP. Oczekiwanych jest ponad 80 koni z całej Europy.

Więcej informacji o pokazie można uzyskać na stronie pokazu: www.achpak.cz/pragueintercup oraz w najnowszym numerze „Tutto Arabi”, które opublikowało obszerny artykuł opisujący imprezę w tekście „Prague Intercup Preview”.

W ubiegły weekend w belgijskim Hasselt odbył się jubileuszowy, dziesiąty pokaz Elran Cup. Jak twierdzą obserwatorzy, poziom pokazu był bardzo wysoki; zjawiło się wiele koni wybitnych, a i młode roczniki – zwłaszcza potomstwo WH Justice i Ajmana Moniscione – zwracały uwagę wysoką jakością. Jedyną niedogodnością był nieco zbyt mały ring i mała rozprężalnia, przez co konie w większości przypadków nie miały szans, by pokazać ruch. Niektóre w ogóle nie zakłusowały.

Większość tytułów powędrowała na Bliski Wschód. Znakomity wynik osiągnęła stadnina z Arabii Saudyjskiej, Athbah Stud, kierowana jeszcze do niedawna przez zmarłego kilka dni temu Wojciecha Kowalika. Dwa brązowe medale otrzymały bowiem dzierżawione przez nią konie – oba polskiej hodowli: michałowska, 2-letnia Parmana oraz pochodzący ze stadniny Niewierz Michała Bogajewicza, szwedzkiej własności Girlan-Bey (ogiery starsze). Pamięć autora sukcesów saudyjskiej stadniny, Wojciecha Kowalika, uczczono podczas czempionatu w niedzielę minutą ciszy na stojąco. Prowadzący pokaz spiker przypomniał sylwetkę polskiego hodowcy i trenera, opowiedział o jego osiągnięciach i zakończył słowami: „Wszystkim będzie go brakowało”. Przy wejściu do sektora VIP i w stajni, przy sektorze koni z Bliskiego Wschodu, zawieszono także wielkoformatowe zdjęcia Wojciecha Kowalika.

Konie polskiej hodowli z niemałym sukcesem pokazały się także wcześniej, w rozgrywkach w klasach. Urodzone w Michałowie: El Saghira (w dzierżawie w Athbah Stud) oraz Elissara (własność tejże saudyjskiej stadniny) wygrały swoje klasy, odpowiednio klaczek 3-letnich i klaczy najstarszych. Poza tym, pochodząca z Michałowa Etenta (własności francuskiej), zajęła drugie miejsce w klasie klaczy najstarszych, za Elissarą.

Stadniny bliskowschodnie pochwalić się mogą (poza wymienionymi) także złotem i srebrem klaczy młodszych (Alma Al Tiglio i AJ Raheda), srebrem ogierów młodszych (AJ Bintan), złotem (zamienionym potem na srebro) i brązem klaczy starszych (Abha Opalina i Lana Al Khalidiah) oraz srebrem ogierów starszych (MCA Magnum Gold).

Niekwestionowanym faworytem pokazu był od początku QR Marc – i on to otrzymał złoto w kategorii ogierów starszych. Trofeum zasłużone, bo choć niektórych razi niezwykle intensywna promocja tego ogiera, to jednak uczestnicy pokazu przyznali, że był w znakomitej kondycji. Niektórzy już teraz zastanawiają się, jaka będzie cena stanówki w przyszłym roku. Kontrowersje wzbudził za to sędziowski werdykt dotyczący złota dla zwyciężczyni w kategorii klaczy starszych – Abha Opaliny. Saudyjska klacz wygrała czempionat, mimo że w klasie zajęła drugie miejsce, co jest niezgodne z przepisami ECAHO. Grupa prezenterów wniosła sprzeciw do organizatora pokazu oraz komisji dyscyplinarnej, ale sytuacja nie jest wcale jednoznaczna. Klacz, która pokonała Abha Opalinę w klasie, Bess Fa’Izah, w czasie czempionatu okulała i musiała zejść z ringu. Po jej wycofaniu, Abha Opalina występowała jako najlepsza ze swojej klasy, miała więc najprawdopodobniej prawo do najwyższych laurów. Rozstrzygnięcie sporu jeszcze nie nastąpiło.

(Po analizie skargi, ECAHO przyznało rację protestującym, w wyniku czego Abha Opalina oddała tytuł czempionki Tamarze LL, a sama zadowolić się musiała srebrnym medalem.)

Wyniki:

Klacze młodsze
złoto: Alma Al Tiglio (Ajman Moniscione – Amanda Al Tiglio/Shamilah Masai Mara), hod. Azienda Agricola Tiglio, Włochy, wł. Azienda Agricola di Buzzi, Włochy, dzierżawiona przez Ajman Stud
srebro: AJ Raheda (WH Justice – Lumiar Rosalita/Lumiar Amadeus), hod/wł. Ajman Stud
brąz: Parmana (Al Maraam – Palmira/Monogramm), hod. SK Michałów, w dzierżawie w Athbah Stud, Arabia Saudyjska

Ogiery młodsze
złoto: El Chall WR (Magnum Chall HVP – Major Love Affair/DS Major Afire), hod. Donald Camacho Jr, USA, wł. North Arabians, USA
srebro: AJ Bintan (WH Justice – RGA Kouress/Kouvay Bey), hod. Joel Desmarteau (Markelle Arabians), USA, wł. Ajman Stud
brąz: Aja Justified (WH Justice – Aja Beneja/FS Bengali), hod/wł. Aja Arabians, Wielka Brytania

Klacze starsze
srebro: Abha Opalina (WH Justice – Om El Amira Estopa/Sanadik El Shaklan), hod. Yeguada Ses Planes, Hiszpania, w dzierżawie do Al Mohamadia Stud, Arabia Saudyjska
złoto: Tamara LL (Gris El Jamaal – Sweet Alladina/Almaden), hod. Luciana Arahna Levy, Brazylia, wł. Johanny Ullström, Belgia
brąz: Lana Al Khalidiah (Aja Sangali – Thee Evening Star/Thee Desperado), hod/wł. Al Khalediah, Arabia Saudyjskia

Ogiery starsze
złoto: QR Marc (Marwan Al Shaqab – Swete Dreams po Magic Dream), hod. Quail Ridge Arabians (Vicki L. & Louis F. Doyle), USA, własności Zoutekreken NV (Paul Gheysens), Belgia
srebro: MCA Magnum Gold (Magnum Psyche – Litique/Litigor), hod. Gary R. Buxton, USA, wł. Al Khaled Farm, Arabia Saudyjska
brąz: Girlan-Bey (Pesal – Gracja-Bis/Monogramm), hod. Michała Bogajewicza, wł. OKS Arabians, Szwecja, dzierżawiony przez Athbah Stud, Arabia Saudyjska

Galeria zdjęć Sylwii Iłendy

„Jewels of the Desert. The Magic of Egyptian Arabians” to nowa publikacja poświęcona koniom arabskim – albumowe wydanie autorstwa Judith Wich, niemieckiej dziennikarki i znanej fotograf, rozpoznawalnej w środowisku „arabiarzy” na całym świecie, na co dzień współpracującej głównie z niemieckimi czasopismami, ale też z wieloma międzynarodowymi magazynami. Do tej pory udało jej się z aparatem kilkakrotnie okrążyć świat! W sposób specjalny autorka traktuje wyprawy na Bliski Wschód. Prywatnie hoduje konie o czysto egipskich rodowodach w swojej stadninie Orienta Arabians, której również dedykuje część albumu.

Książkę otwiera przedmowa szejka Abdula Aziza Bin Khaleda Bin Hamada Al-Thaniego ze stadniny Al Rayyan z Kataru: „Konie arabskie podbiły wiele serc na całym świecie. W ostatnich latach obserwujemy także ogromny wzrost zainteresowania końmi arabskimi w krajach Zatoki Perskiej. Od tysięcy lat żyjemy obok siebie: ludzie i konie. Egipski koń arabski jest zapisem przeszłości, prawdziwym skarbem, którym możemy się cieszyć także dzisiaj”. Kolejną, niezwykle zasłużoną dla hodowli koni arabskich osobą, która wprowadza czytelnika w nastrój albumu, jest Judith Forbis (Ansata Arabians, USA). Pisze ona tak: „Natchnienie artystom, pisarzom i fotografom daje wiele tematów, ale tutaj jest pasja, którą można wyrazić siebie”.

Autorka, pisząc o wyjątkowym wdzięku koni egipskich, przedstawia ich historię, życie beduinów i obecny stan hodowli – w Europie, USA, a przede wszystkim na Bliskim Wschodzie. Przytacza tu znany fragment Al-Damiri, który mówi o rubinowych, uskrzydlonych koniach, jakie czekają na wiernych, którzy dostaną się do raju. W rozdziale „Kraina nad Nilem” przedstawia pochodzenie egipskich koni arabskich. Autorka pisze o swojej „bezczasowej i bezcennej fascynacji”. Rozdział zatytułowany „Podróż do Zatoki Arabskiej” zawiera krótkie opisy stadnin, specjalizujących się w hodowli koni egipskich, w dalszej części ukazanych na fotografiach, które stanowią największą i główną część albumu. Można sporo dowiedzieć się o stadninach w Kuwejcie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Katarze, Omanie… Oprócz fotografii koni, wstęp zawiera zdjęcia z międzynarodowego pokazu w Katarze, a także nastrojowe panoramy rzeki Nil, fotografie z „lotu ptaka” Dohy, Bahrainu, słynnego dubajskiego Burj Al Arab Hotel, romantyczne wieczory na rzece w Sharjah oraz przepych i luksus tego miasta.

Książka z pewnością spodoba się każdemu miłośnikowi koni arabskich, dla którego może być lekcją poznawczą, ukazuje bowiem różnice pomiędzy egipskimi końmi hodowanymi w Europie, USA i na Bliskim Wschodzie. Poznajemy stadniny z Półwyspu Arabskiego, ich historię, a przede wszystkim mamy możliwość obejrzenia nastrojowych kadrów, nasyconych ciepłym, wieczornym światłem i barwą, często lekko nieostrych, dla podkreślenia energicznego ruchu, plastyczności i romantyzmu niezwykłych stworzeń, jakimi są konie arabskie.

„Klejnoty pustyni” zostały opublikowane przez wydawnictwo należące do autorki – Orienta Publications. Na 176 stronach kredowego papieru znalazło się 135 kolorowych fotografii, nie licząc kilku sepii i litografii. Galerie z poszczególnych stadnin dekorowane są arabską kaligrafią. Tekst jest w całości po angielsku. Twarda, elegancka oprawa z podwójną okładką, o wymiarach 25,6/25,6 cm, zamyka bogato wydany album. Jego przejrzysty i nowoczesny układ podkreśla elegancję przedstawionych w nim bohaterów. Koszt albumu to 69 euro, nabyć można go bezpośrednio u autorki.

Judith Wich
Tel.: +49 15156234434
e-mail: JudithWich@t-online.de
www.JewelsoftheDesert.de