Nie tylko All-Polish Arabian Horse Championship w Klikowskiej Ostoi doczekał się w tym roku nowej formuły składającej się z dwóch pokazów. Tak samo stało się w Stadninie Koni Janów Podlaski, wobec czego tegoroczne Dni Konia Arabskiego trwały nie pięć, lecz sześć dni i z pewnością zapiszą się w historii… Po raz pierwszy bowiem janowska stadnina była areną wyjątkowego wydarzenia, jakim jest Emirates Arabian Horse Global Cup – Poland Championship. Pokaz odbył się we współpracy z Emirates Arabian Horse Society oraz ECAHO, a jego rangę podkreślał patronat Szejka Mansoura bin Zayeda Al Nahyana, wiceprezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Pokaz Emiracki w pigułce

Emirates Arabian Horse Global Cup to międzynarodowy cykl pokazów stworzony z myślą o promocji i wsparciu mniejszych hodowców koni czystej krwi. Regulamin przewiduje, że właściciele, u których w ciągu trzech lat poprzedzających pokaz rodziło się rocznie ponad 15 źrebiąt (w Europie, Australii, Ameryce Północnej i Południowej oraz Azji) lub ponad 20 źrebiąt (na Bliskim Wschodzie i w Afryce), nie mogą zgłaszać swoich koni do rywalizacji. Co za tym idzie, na pokaz w Janowie Podlaskim swoje konie mogli zgłaszać wyłącznie ci, którzy w ostatnich latach wyhodowali maksymalnie 15 koni, warto nadmienić, że czekała na nich pokaźna pula nagród. Właściciele każdego z pięciu najlepszych koni w klasie otrzymywali bowiem 8 tys. emirackich dirhamów, czyli blisko 8 tys. złotych. Henryk Smolarz, Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zapytany o Emiracki Puchar Świata odparł: „Bardzo cieszymy się, że Dni Konia Arabskiego zostały wzbogacone o dodatkowy dzień emiracki, który jest wyrazem uznania dla hodowli prywatnej prowadzonej w Polsce”.

Pokaz oceniał zespół międzynarodowych sędziów w składzie: Helen Henneken-Van Nes (Belgia), Jayne Bellchamber (Australia), Jerzy Zbyszewski (USA) oraz Mark Ismer (Niemcy), a do czempionatów kwalifikowały się po trzy najlepsze konie z każdej klasy. W katalogu pokazowym figurowały 62 konie, jednak na janowskim ringu pojawiły się ostatecznie 52 – 33 klacze i 19 ogierów. Nie wszyscy zdecydowali się więc wykorzystać tę szansę, by powalczyć o miejsca na podium i nagrody finansowe.

W czempionatach triumfatorzy mogli dodatkowo cieszyć się wyjątkowymi, bogato zdobionymi pucharami, pełnymi symboliki. Na szczycie każdego z nich znalazł się emblemat przedstawiający konia arabskiego i glob, stanowiący logo Emirates Arabian Horse Global Cup. Poniżej, na obręczy pucharu, umieszczono misternie zdobiony pas z motywami kwiatowymi inspirowanymi dubajskim regionem Al Bastakiya. Każdy kwiat składał się z centralnego okręgu oraz siedmiu płatków symbolizujących siedem siedmiu emiratów: Abu Zabi, Dubaj, Szardżę, Adżman, Umm al-Kajwajn, Ras al-Chajma i Fudżajrę. Puchary te podczas piątkowych czempionatów wręczał Ambasador Zjednoczonych Emiratów Arabskich w Polsce Jego Ekscelencja Mohamed Ahmed Alharbi, w towarzystwie przewodniczącego Emirackiego Stowarzyszenia Konia Arabskiego.

Zacznijmy od roczniaków

W czwartkowy poranek pokaz Emirates Arabian Horse Global Cup zainaugurowały klacze roczne, podzielone na dwie sekcje po cztery konie każda. Taki sam układ uczestników był również w klasach ogierków rocznych. Rozkład punktowy uzyskany przez klaczki w poszczególnych klasach znalazł swoje odzwierciedlenie w czempionacie. Czempionką klaczy rocznych została niemal jednogłośnie Nadzieja SW (Barjass Al Zobair – JV Nerina / Kadars Echoo) z czeskiej stadniny Suweco Stud. Srebrny medal zdobyła Ermenia (Picasso Di Mar – Emiliona / Złoty Medal), hod. i wł. Bogdana Mikołajczuka, natomiast brązowe trofeum otrzymała wyhodowana w stadninie Polia Arabians, należącej do Adama Ochmanna, ciemnogniada Etanoya AO (AJ Yas – Etiwa of Sinus / Wadee Al Shaqab). Noty uzyskane przez te klacze w klasach kształtowały się następująco: Nadzieja SW – 41,06 pkt, Ermenia – 40,13 pkt, Etanoya AO – 39,19 pkt. W tym miejscu słowo wyjaśnienia – otóż skala ocen na pokazie emirackim kończyła się na 50, a nie jak w Białce i Tarnowie oraz podczas Pokazu Narodowego na 100.

Wśród ogierków rocznych najwyżej oceniony został tegoroczny białecki złoty medalista El Primero (Has Rasheed – Elprima / Wadee Al Shaqab), który uzyskał 40,81 pkt, „dorzucając” tym samym do swojej kolekcji srebrny medal w czempionacie. Niestety, na Pokazie Narodowym pojawił się nieco „przygaszony” ze zmęczenia, co odbiło się na przyznanych notach i uniemożliwiło mu awans do finału. Dwa dni intensywnej prezentacji dla tak młodego panicza stanowią spore wyzwanie, ale jak mówi stare powiedzenie: ostatni będą pierwszymi, a imię El Primero niezmiennie zobowiązuje.

Drugą najwyższą notę 40,56 pkt. uzyskał wychowanek Łukasza Czecha, roczny Elamir Sahir. W czempionacie to on sięgnął po najwyższy złoty laur. Jego matką jest Escobaria po ogierze Calatorio, od klaczy Ecliss po Don Luciano. Zarówno Escobaria, jak i Calatorio pochodzą z hodowli Marka Kondrasiuka i bynajmniej nie była to jedyna okazja podczas tegorocznego Janowa, aby wspomniany hodowca spod Chełma mógł cieszyć się sukcesami swoich koni. Dokładniej rzecz ujmując, była to pierwsza z trzech okazji, o czym jeszcze szczegółowo opowiem. Brązowy medal powędrował do Danii, do stadniny Barakah Arabians, dzięki ogierkowi Exit UMM (Exagon OS – Aja Estelle / Aja Angelo), którego poznaliśmy już podczas tarnowskiego pokazu. Urodzony w południowoszwedzkiej stadninie Moëll & Moëll Arabians ogierek uzyskał w swojej klasie 39,38 pkt.

Jednogłośny czempion ogierów młodszych

Wracając do Marka Kondrasiuka, kolejną – drugą z trzech – okazją do celebrowania sukcesu był brązowy medal w czempionacie klaczy młodszych, który zdobyła jego hodowli znakomita Cararra (D Zeidan – Calatina / Emerald J). Radość z tego wyróżnienia dzielił, a raczej mnożył, wraz z obecnymi na pokazie właścicielkami klaczy, Alicją Najmowicz i Jadwigą Stryczyńską ze stadniny Nana Arabians. Wspominałam już, że szczególnie cenię tę klacz! Cararra w klasie klaczy trzyletnich uzyskała 39,75 pkt, potwierdzając swój duży potencjał.

Srebrny puchar w tej kategorii powędrował do stadniny Polia Arabians dzięki klaczy Ghaila AO, córce Moriona od Ginevra po AJ Mardan, która w klasie zdobyła 40,00 pkt. Pozwolę sobie przypomnieć, że w zeszłym roku Ghaila triumfowała na arenie międzynarodowej, zdobywając srebrny medal klaczy rocznych Czempionatu Europy. Natomiast po tytuł złotej medalistki sięgnęła zdobywczyni najwyższej noty wśród klaczy młodszych – 40,44 pkt, Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) ze Stadniny Koni Chrcynno-Pałac rodziny Poszepczyńskich. Co ciekawe, nie był to jej pierwszy występ na pokazie z tego cyklu, jako że rok temu debiutowała na nim w Pradze.

Sędziowie okazali się jednogłośni wybierając złotego medalistę w czempionacie ogierów młodszych. Zwycięzcą został charyzmatyczny, siwy Phenix Al Miro (D Zeidan – Psyche Lejla / Pogrom), pupil Mirosława Rogowskiego ze stadniny Evopegasus Stud. Uzyskał on także po najwyższą notę w klasie – 39,88 pkt. Rywalizacja o srebrny i brązowy medal toczyła się łeb w łeb, a głosy sędziów rozłożyły się idealnie po równo: dwa wskazania na srebro i dwa na brąz uzyskali zarówno Monarchio (Star Farid – Minerwina / Kahil Al Shaqab), hod. Wojciecha Parczewskiego i wł. Bogdana Maślanki, jak i Fawoniusz (Wolare – Finga / Genetrix) ze stajni Krzysztofa Jagielskiego. Ostateczny rozkład medali musiała więc przesądzić nota z klasy. Różnica wyniosła zaledwie 0,7 pkt, ale przechyliła szalę na korzyść Monarchio (38,88 pkt). To do niego trafił srebrny puchar, a brązowy przypadł w udziale Fawoniuszowi, który na tej pozycji w czempionacie uplasował się już po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze pokazowej.

Klacze i ogiery starsze. Anawera z najwyższą notą

Najliczniej obsadzonymi okazały się klasy klaczy 4-6-letnich, w której zaprezentowała się szóstka koni, oraz klaczy 7-letnich i starszych, z udziałem aż dziewięciu zawodniczek. I to właśnie w tych dwóch grupach sędziowie okazali się nieco bardziej hojni w przyznawanych notach.

Ponad całą stawkę wyraźnie wysunęła się janowskiej hodowli Anawera (Piaff – Altamira / Ekstern), która uzyskała najwyższą ocenę całego pokazu – 42,50 pkt. Dla swoich właścicieli, stadniny Suweco Stud Niny Suskevicovej, sięgnęła w czempionacie po złoty puchar, wskazana przez dwóch z trzech sędziów jako najlepsza. Jeden z arbitrów opowiedział się jednak za Fogatą (Muranas Jassehr – Formiss / Esparto), co przesądziło o przyznaniu michałowskiej wychowance srebrnego medalu. Fogata, prezentowana przez swojego właściciela Pawła Syliwoniuka, w klasie uzyskała wysoką notę – 40,92 pkt. Identyczny rezultat osiągnęła siwa Hulina (Fire Fighter – Hulala / Pamir), hod. Stadniny Koni Białka i wł. Anny Janas-Naze, która zamknęła podium z brązowym pucharem.

Ogiery starsze zostały połączone w jedną klasę 4-letnich i starszych, co sprawiło, że na ringu spotkały się konie o szerokim przekroju wiekowym. Najstarszym nie tylko wśród ogierów, lecz także spośród wszystkich koni na pokazie, był urodzony w 2007 r. Piernat (Gaspar – Pogoria / Ekstern), hod. Andrzeja Borkowskiego i wł. Agnieszki Dąbrowskiej. Liczący 18 lat weteran musiał zmierzyć się z o wiele młodszymi rywalami.

Ku ogromnej radości swojej właścicielki, a zarazem prezenterki i jedynej kobiety w tej roli podczas pokazu, Piernat z notą 39,92 pkt awansował do finału z drugiego miejsca w klasie, by ostatecznie sięgnąć po brązowy puchar. Ogier wyróżnia się charakterystyczną krwistą odmianą zwaną „piętnem Mahometa” – legendarnym znakiem, którym prorok miał naznaczać konie szczególne. I właśnie takim wyjątkowym wierzchowcem Piernat bez wątpienia jest dla swojej właścicielki. Co ciekawe, aż dwóch sędziów widziało w nim pretendenta do srebrnego medalu. Ten powędrował jednak do zwycięzcy klasy 5-letniego Agadeza, syna tegorocznej gwiazdy Pride of Poland, klaczy Adelita, po ogierze Magic Magnifique. Urodzony w Janowie Podlaskim, dziś w rękach swojego właściciela i zarazem prezentera Karola Makowskiego próbuje sił na pokazowych ringach. W czwartek uzyskał on najwyższą notę wśród ogierów starszych – 40,17 pkt.

Z trzeciego miejsca w klasie, ale – jak się okazało – wyjątkowo szczęśliwego, z wynikiem 39,5 pkt, do czempionatu awansował także 5-letni Evening Star (WH Justice – El Sultana K.A. / QR Marc), hod. Jarosława Zjeżdżałki i własności spółki Horses Poland. Dwóch sędziów wskazało go jako kandydata do zwycięstwa, co pozwoliło mu sięgnąć po złoty puchar.

Pokaz Narodowy – najważniejsze wydarzenie hodowlane w roku!

Piątek okazał się dniem wyjątkowo długim. Oprócz czempionatów w ramach Emirates Arabian Horse Global Cup, w drugiej części dnia tradycyjnie rozegrano klasy pod siodłem oraz klasy ogierów XLVII Narodowego Pokazu Koni Arabskich. Program był napięty, ale unosząca się w powietrzu swobodna atmosfera i pogoda jak na zamówienie sprawiły, że czas upłynął błyskawicznie. Strefa VIP wypełniona były gośćmi, ale dało się zauważyć brak wielu hodowców prywatnych, co nieco smuci, gdyż to właśnie oni, swoją pasją, wiedzą i zaangażowaniem, wnoszą cenne cegiełki do rozwoju hodowli koni arabskich. Dowodem tego są medale zdobyte przez nich podczas tegorocznego Pokazu Narodowego, a także imponujące zakupy dokonane przez polskich klientów w trakcie obu aukcji.

W tegorocznym Pokazie Narodowym do prywatnych hodowców trafiło łącznie pięć medali: trzy złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Stadnina Koni Michałów, przy wsparciu prezenterów z włoskiego centrum treningowego Elegantica Training Center, zdobyła największą liczbę laurów – osiem: cztery srebrne i cztery brązowe. W Janowie Podlaskim pozostały cztery medale: dwa złote, jeden srebrny i jeden brązowy. Do Stadniny Koni w Białce powędrował jeden, ale za to najcenniejszy – złoty medal. Obydwa pokazy – zarówno Emirates Arabian Horse Global Cup, jak i Pokaz Narodowy– zostały sprawnie poprowadzone przez Mirosława Kołodzieja i Erica Blaaka, którzy pracowali na najwyższych obrotach, nie zdradzając najmniejszych oznak zmęczenia. Do niełatwego zadanie oceny koni podczas Pokazu Narodowego zaproszeni zostali sędziowie w składzie: Christine Jamar (Belgia), Maria Ferraroni (Włochy), Klaus Beste (Niemcy) oraz Ali Al Mazrouei (ZEA).

Ogiery i złote zaskoczenia

Klasy ogierów rocznych podzielono na dwie grupy, każda licząca po pięć koni, a noty oscylowały w przedziale od 89,33 do 91,33 pkt. W rozgrywce finałowej znalazło się aż dwóch synów ogiera Nahil Al Khalediah, którzy najwyraźniej postanowili podążać śladami swojego utytułowanego ojca – Złotego Czempiona Polski Ogierków Rocznych z 2021 r. i Złotego Czempiona Ogierów Młodszych rok później.

Najwyżej oceniony okazał się ogierek Gellatto (od klaczy Gratella po Morion), hodowli Jana Głowackiego. Triumfator tarnowskiego pokazu potwierdził swoją klasę także w Janowie, zdobywając złoty medal. Sędziowie przyznali mu 91,17 pkt, w tym po jednej „dwudziestce” za typ oraz za głowę z szyją, pozostałe noty za głowę z szyją wyniosły 19,5 pkt, a w kategorii „ruch” pojawiła się zaskakująca, nie do końca zrozumiała nota 18,5, obok dwóch ocen 19,5 pkt.

Brązowy medal przypadł drugiemu synowi ogiera Nahil Al Khalediah, siwemu Palafreno (od Portulaka po Pogrom). Ten janowski wychowanek w klasie uzyskał 91 pkt, poprawiając jednocześnie swój wynik z pokazu w Białce, gdzie zajął czwarte miejsce. Najwyższą notę – 91,33 pkt podczas klasyfikacji ogierów rocznych przyznano michałowskiemu Dytwinowi (Morion – Dama Róż / Vitorio TO). W niedzielnych czempionatach musiał uznać wyższość kapitalnego Gellatto, ale Dytwin powtórzył swój białecki sukces, zdobywając srebrny medal.

Następnie na janowskim ringu zaprezentowała się stawka siedmiu dwuletnich ogierów. Jako pierwszy pojawił się zeszłoroczny srebrny medalista z Białki i Janowa, michałowski Partes (Dominic M – Protekcja / Ekstern). Wreszcie wyszedł z cienia, gdzie, moim zdaniem, niesłusznie pozostawał trochę niedoceniany. Sędziowie przyznali mu 91 pkt, w tym wysokie noty za głowę i szyję: trzy razy 19,5 pkt. Wynik ten zapewnił mu trzecie miejsce zarówno w klasie, jak i w finale, a jeden z sędziów wskazał go nawet jako złotego medalistę.

Wracając więc do walki o najwyższy tytuł… Gdyby otworzyć w Janowie Podlaskim zakłady bukmacherskie, wielu obstawiających, że Czempionem Polski Ogierów Młodszych zostanie Palatyn PA, tegoroczny złoty medalista z Białki i Tarnowa, syn Moriona od Prasada PA po Empire, musiałoby przełknąć gorycz przegranej. Wszak w klasie jego nota 91,67 pkt była najwyższą, dwa dni później, choć wydawało się, że tytuł czempiona jest niemal formalnością, stało się inaczej. Ostatecznie tytuł ten przypadł zwycięzcy klasy ogierów trzyletnich, białeckiemu Etylowi (Haash OSB – Elzamira / Glorius Apal).

Palatyn PA finał zakończył ze srebrnym medalem – nagrodą, która wprawdzie cenna, pozostawiła zapewne cień niedosytu w Stadninie Koni Dąbrówka państwa Parysów. Za to Stadnina Koni Białka może świętować wspaniały sukces, którego od kilku lat tej stadninie brakowało. Zaledwie dwa miesiące wcześniej, podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, zarówno Etyl, jak i Partes uplasowali się poza czołówką – Etyl na piątym, a Partes na siódmym miejscu w klasie. Jak pisałam w relacji z tamtego wydarzenia: „(…) prawdziwa weryfikacja formy nastąpi podczas Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi w Janowie Podlaskim”. I właśnie po raz kolejny przekonaliśmy się, że w Janowie układ sił potrafi zmienić się diametralnie.

Synowie michałowskich ogierów na czele

W klasie ogierów 4-6-letnich trzy najwyższe noty przypadły synom Moriona. Najwyższą punktację 91,67 zdobył zaprawiony w bojach El Draco RA (od El Medisa po Shanghai E.A.), hod. i wł. Czesława Gołaszewskiego ze stadniny Regina Arabians. Tuż za nim z nieco tylko niższą notą, 91,5 pkt, ale za to z trzema „20” na koncie (po jednej za typ, głowę i szyję oraz ruch) uplasował się El Maestro (od El Medonia po Shanghai E.A.). Ten wychowanek Michałowa od ubiegłorocznej aukcji Summer Sale, na której został sprzedany za niewielką kwotę, jest własnością Michała Żurawskiego. To trochę jak wygrana na loterii, gdyż już wtedy El Maestro miał na koncie złoto z Białki i brąz z Janowa. A może to po prostu dobry nos kupującego? Trzecie miejsce w klasie z notą 91,17 pkt zajął janowski Wogit (od Wiga po Om El Bellissimo).

W grupie ogierów 7-letnich i starszych po raz kolejny wyróżnili się synowie michałowskich ogierów, tym razem Złotego Medala i Eksterna. Najwyżej oceniony został syn tego pierwszego, również wychowanek Michałowa, siwy Ptolemeusz (Złoty Medal – Parmana / Al Maraam), który zdobył 92 pkt i zachwycił typem oraz głową z szyją, otrzymując po jednej „20” i dwie oceny 19,5 w obu kategoriach. Nie mniej efektownie zaprezentował się atletyczny, z pięknie osadzonym okiem i świetnie się ruszający Petrus PA, syn Eksterna i klaczy Piwonia po Kahil Al Shaqab, hod. i wł. Stadniny Koni Dąbrówka, uzyskując 91 pkt, w tym trzy razy 19,5 za ruch.

W czempionacie sędziowie ponownie nie byli zbyt zgodni, ale ostatecznie El Draco RA powtórzył sukces z 2023 r., sięgając po tytuł Narodowego Czempiona Polski. Srebrnym medalistą został udekorowany Ptolemeusz, a brązowym efektowny El Maestro. Tuż za podium uplasowali się Petrus PA i Wogit, odpowiednio na czwartym i piątym miejscu.

Czarny koń białeckiego pokazu ustawia wysoko poprzeczkę

Nie bez przyczyny wśród bywalców funkcjonuje powiedzenie: jaka pogoda podczas Młodzieżowego Pokazu w Białce, taka będzie na Narodowym w Janowie Podlaskim. Podobnie jak w Białce, klasy udało się rozegrać przy bezchmurnym niebie, by w niedzielnych czempionatowych rozgrywkach deszcz na kilka chwil zakłócił rytm wydarzeń, przynosząc jednak bardzo przyjemne ochłodzenie.

Sobotni poranek należał tradycyjnie do klaczek rocznych, które zaprezentowały się w trzech grupach: w dwóch po osiem zawodniczek i w jednej liczącej sześć koni. W klasie A klaczka z numerem pierwszym od razu ustawiła swoim rywalkom wysoko poprzeczkę. Na ring wkroczyła bowiem wspaniała Psyche Alia (Nahil Al Khalediah – Psyche Victoria / Ekstern), hod. i wł. Stadniny Koni Chrcynno-Pałac. To ona w Białce, jak dobrze pamiętamy, zgarnęła zaszczytny tytuł Best in Show. Psyche Alia, podobnie jak jej ojciec, prezentuje nowoczesny typ pokazowy, doceniony i tym razem przez sędziów bardzo wysokimi notami: jedną „20” i dwiema 19,5. Kolejne dwie „20” otrzymała za głowę z szyją, a trzy noty 19,5 za ruch. Łącznie dało to świetny wynik końcowy – 92,33 pkt. W grupie roczniaczek nota ta pozostała niepobita, choć podobnie jak w Białce, po piętach deptała jej zwyciężczyni klasy B, siwa urocza Zanella (Mutabahi Al Hawajer – Zigi Zara / Shanghai E.A.), hod. i wł. Stadniny Koni Michałów. Zanella „wytańczyła” sobie notę 92,17 pkt, zdobywając dwie „20” oraz 19,5 za ruch, co wśród klaczy rocznych było najwyższą oceną za ruch.

Do finału z klasy C, z notą 91,5 pkt, weszła z pierwszego miejsca kolejna córka ogiera Mutabahi Al Hawajer, również siwa Epiforana (od klaczy Espana po QR Marc), złota medalistka z Tarnowa. W czempionacie sędziowie byli zgodni jedynie w wyborze złotej czempionki, a tytuł ten zasłużenie przypadł Psyche Alii. W kwestii podziału kolejnych medali zdania były już mocno podzielone, każdy sędzia wskazał inną klacz. Ostatecznie srebro i brąz przypadły wychowankom michałowskiej stadniny: odpowiednio Zanelli i Epiforanie.

Anagramma idzie po złoto

Są konie, które rodzą się, by wygrywać. Takie, które choć nie zawsze doskonałe, na ringu błyszczą. Do tej grupy bez wątpienia należy janowska, zaledwie dwuletnia Anagramma (Picasso Di Mar – Aminata / Abyad AA). W rękach Mateusza Tokarskiego zdążyła już trzykrotnie sięgnąć po złoto i raz po srebro. Obserwowanie tej pary na ringu to prawdziwa uczta dla oka: elegancja i wzajemne zaufanie przeplatają się tu z dużym kunsztem prezentera. Nic więc dziwnego, że w kuluarach dało się usłyszeć: „Anagramma idzie po złoto”. W swojej klasie z oceną 91,83 pkt uplasowała się na drugiej pozycji, notując jednak bardzo wysokie oceny za głowę z szyją: jedną „20” i dwiema 19,5, oraz za typ: trzy razy 19,5. W zeszłym roku jako roczniaczka, została czempionką pokazu w Białce i Best in Show oraz Narodową Czempionką Klaczy Rocznych. Tegoroczny sezon rozpoczęła złotym medalem w Białce, by w Janowie – a jakże! – po raz kolejny zostać Czempionką Polski.

Pierwsze miejsce w klasach dwulatek należało do świetnie ruszającej się El Mahmali (Prometeusz – El Medonia / Shanghai E.A.), która uzyskała 92 pkt. Na tę notę złożyły się wysokie noty za typ: jedna „20” i dwa razy 19,5, a także dwa komplety not 19,5 za głowę z szyją oraz ruch. Michałowska wychowanka w czempionacie wywalczyła brąz. Zarówno w klasie klaczy trzyletnich, jak i w czempionacie, uwagę również przykuwała srebrzysto-siwa (jeszcze) Ekarosa, córka Parisa i królowej Emandorii, świetnie zaprezentowana przez Pawła Kozikowskiego z JP Training Center. Michałowska klacz uzyskała znakomitą notę 92,17 pkt, w tym dwie „20” za ruch oraz wysokie oceny (trzy razy 19,5) za typ i głowę z szyją. Bez dwóch zdań zasłużyła na srebrny medal i tytuł wiceczempionki.

Zwyciężczyni klasy A klaczy dwuletnich, janowska Elzoya (Prometeusz – Euzona / Om El Bellissimo) otrzymała jedną „20” za ruch, a także komplet 19,5 za typ, co dało jej w sumie 91,67 pkt. Tegoroczna srebrna medalistka z Białki i złota z Tarnowa tym razem uplasowała się tuż za podium, na czwartym miejscu. Stawkę zamknęła na piątej pozycji Psyche Roksana (Picasso Di Mar – Psyche Ofelia / Echo Adonis) z Chrcynna. W klasie zajęła miejsce tuż za Elzoyą, uzyskując notę 91,67 pkt i komplet ocen 19,5 za typ, głowę z szyją oraz ruch.

Klacze starsze – najwyższy poziom rywalizacji!

Nie jest łatwo przebić się do czołowej trójki w klasach klaczy starszych. Podobnie było i tym razem, w łącznie trzech klasach noty nie spadały poniżej 90 pkt, a ze stawki 21 koni, aż osiem klaczy uzyskało noty powyżej92 pkt. To właśnie tutaj padła najwyższa nota pokazu oraz przyznano największą liczbę „dwudziestek”.

Chyba nie tylko ja, po otrzymaniu katalogu, rozpoczynam jego przeglądanie od list klas klaczy starszych, by już od piątku cieszyć się na nadchodzący spektakl, który regularnie fundują te wspaniałe, majestatyczne konie. Tegoroczna brązowa medalistka z Tarnowa, michałowska Labonita (Dominic M – Lakonia / Chimeryk), uzyskała 92,33 pkt w klasie klaczy 4-6-letnich i zajęła piąte miejsce w czempionacie. Świetną formę zaprezentowała janowska Ascalona (E.S. Harir – Alsara / Kahil Al Shaqab), która wygrała tę klasę z notą 92,5 pkt, zdobywając aż pięć „dwudziestek”: po dwie za głowę z szyją oraz za ruch, a jedną za typ. Była to najwyższa liczba maksymalnych not całego pokazu.

Bardzo mocna grupa zaprezentowała się również w klasie klaczy 7-10-letnich. Cztery z ośmiu zawodniczek przekroczyły próg 92 pkt. Z trzeciego miejsca do finału, z notą 92,33 pkt i jedną „20” za ruch, weszła michałowska Wildanova (WH Justice – Wilda / Gazal Al Shaqab), która do złotego medalu z Tarnowa dorzuciła brązowy w Czempionacie Polski. Poganinka (El Omari – Pentra / Poganin) zdobyła dwie „20” za ruch oraz jedną „20” za typ, co dało w sumie 92,5 pkt, acz w czempionacie uplasowała się tuż poza podium, na czwartym miejscu. W klasie tej zaprezentowała się także Emiliona (Złoty Medal – Emily / Poganin), hod. Stadniny Koni Michałów i wł. Bogdana Mikołajczuka, która jako jedyna w całym pokazie otrzymała trzy „20” za ruch. Co oczywiste, to do niej trafiła nagroda specjalna za Najlepszy Ruch Pokazu.

Najwyższą notę zaś, aż 92,83 pkt, uzyskała zwyciężczyni tejże klasy, janowska Encarina (Ascot DD – Eneria / QR Marc). Na jej wynik złożyły się trzy „dwudziestki”: dwie za głowę i szyję oraz jedną za typ, a do tego wysokie noty za ruch: trzy razy 19,5. Na podium pozostało jedno, najwyższe miejsce, które zarezerwowane było oczywiście dla Encariny. Żadna z klaczy klasy 11-letnich i starszych nie znalazła się w finałowej czołówce. Nieco zaskakujący był brak pełnej siostry Pingi, janowskiej Piby (Gazal Al Shaqab – Pilar / Fawor) wśród elity finałowej. Piba zaprezentowała się w klasie wyśmienicie, zdobywając 92,67 pkt, w tym dwie „20” za ruch, jedną „20” za typ i jedną 19 za kłodę – co, jak wiadomo, należy do rzadkości.

Nie skłamię, jeśli stwierdzę, że podczas wyboru Best in Show publiczność podzieliła się na dwa stronnictwa. Jedni obstawiali młodą, obiecującą i urodziwą Psyche Alię – drudzy zaś doświadczoną i kradnącą serca, dostojną Encarinę. Wydaje się, że każdy wybór sędziów w tym przypadku byłby uzasadniony. Ku ogromnej radości janowskiej ekipy, to właśnie ich wychowankę obwołano najlepszą z najlepszych.

Kondrasiuka trzeci powód do radości: Calatea

Nagrodę przechodnią – Trofeum WAHO dla wybitnego przedstawiciela polskiej hodowli koni arabskich – otrzymała Calatea (Ekstern – Calineczka / Metropolis NA). Klacz została nabyta przez Marka Kondrasiuka jeszcze jako odsadka w Stadninie Koni Białka. Dziś jako dostojna 17-latka, wciąż rezyduje w stadninie Mark Arabians i pozostaje prawdziwą ozdobą stajni. Dla swojego właściciela była tym samym trzecim, wspomnianym już powodem radości. Calatea nie tylko jest najpiękniejszą w stajni, ale też oddaną i troskliwą matką.

„Dawała głównie ogierki, ale mamy również jej następczynie – Calatinę po Emerald J i Camberrę po Nahil Al Khalediah” – podkreśla jej właściciel Marek Kondrasiuk. Córka Calatei, Calatina, urodziła wspomnianą wcześniej, utytułowaną Cararrę (po D Zeidan) należącą do Nana Arabians Alicji Najmowicz. W 2023 r. wydała również na świat ciemnogniadą Caleanę (również po D Zeidan), która zaczyna już swoją przygodę z ringiem pokazowym.

„Calatea to klacz niezwykle bystra i zrównoważona. Wystarczy zawołać ją po imieniu, a przybiega prowadząc całe stado” – tak z kolei powiedziała mi Justyna Reda. Najbardziej utytułowanym potomkiem Calatei pozostaje urodzony w 2013 r. gniady Calateon (po Vitorio TO) – ogier o mocnej budowie, pięknej głowie i szyi oraz świetnym ruchu. Na jego kolekcję medali składają się się m.in. srebro z Białki (2015), brąz z Al Khalediah European Arabian Horse Festival w Nowych Wrońskach (2016), jednogłośne złoto z Radomia (2017), srebro Czempionatu Polski (2017), a także brąz z pokazu międzynarodowego w Ströhen w Niemczech (2019) i złoto Czempionatu Holandii (2023). I to właśnie w tym ostatnim kraju Calateon przebywa obecnie, w stadninie Chantal i Sebastiaana Volkerów, gdzie nie tylko odnosi kolejne sukcesy, lecz także pracuje pod siodłem.

Jego pełny brat, kasztanowaty Calatorio, również utytułowany i obdarzony świetnym ruchem, także opuścił macierzystą stadninę. W Polsce pozostał natomiast inny syn Calatei, kasztanowaty ogier Chicago (po Wortex Kalliste), srebrny medalista Pokazu Narodowego z 2022 r., którego obecnym właścicielem jest Jarosław Puchajda. Można go było podziwiać w Janowie w tegorocznych klasach pod siodłem.

Cisi bohaterowie głośnych sukcesów

Przy owacji publiczności na stojąco nagrodę dla najlepszego trenera odebrał nieco zaskoczony Mariusz Liśkiewicz, na co dzień wspierający swoją ogromną wiedzą i doświadczeniem michałowską stadninę. Nagroda dla najlepszego prezentera pokazu powędrowała do Mateusza Tokarskiego, a tytuł najlepszego hodowcy do janowskiej stadniny. Mateusz w swojej pracy wyróżnia się nie tylko zaangażowaniem, ale przede wszystkim widoczną pasją i miłością do koni arabskich. Do dziś pamiętam licytację dwuletniej wówczas Brodnicy (Pogrom – Bambina / Kahil Al Shaqab) podczas aukcji w 2021 r. i wzruszonego do łez Mateusza. Rozejrzałam się wtedy dokoła i ujrzałam zaszklone oczy zgromadzonych wokół ludzi. Mateusz nie płakał sam.

Wśród michałowskich prezenterów wyraźnie brakowało tym razem Artura Łojowskiego, który przez wiele lat był współautorem sukcesów koni ze Stadniny w Michałowie. Patrząc na konie w jego rękach, widać było nie tylko doskonałe przygotowanie, ale też prawdziwą harmonię opartą na zaufaniu i współpracy. Takie wyczucie, połączenie wiedzy technicznej z intuicją pozwala wydobyć z konia jego pełny potencjał. Nie każdy je posiada, a to właśnie wyróżnia najlepszych. Jestem pewna, że jeszcze nie raz, nie dwa go zobaczymy w tej roli.

Polski sezon pokazowy może i dobiegł końca, ale przed nami emocje na arenach międzynarodowych…

Ani się obejrzeliśmy i tegoroczny sezon pokazowy w Polsce dobiegł końca, a podsumowaliśmy go, spędzając tradycyjnie jak co roku, drugi weekend sierpnia w janowskiej stadninie na Narodowym Pokazie Koni Arabskich Czystej Krwi oraz aukcjach Pride of Poland i Summer Sale.

W tym roku pogoda dopisała aż nadto, serwując nam żar lejący się z nieba przez wszystkie dni wydarzenia, ale dzięki pomysłowi zorganizowania całej imprezy w janowskiej hali, mogliśmy w komfortowych warunkach cieszyć oczy widokiem najpiękniejszych polskich koni czystej krwi arabskiej.

Sam pomysł organizacji Czempionatu oraz Aukcji od początku był szeroko krytykowany, a ci, którzy nie krytykowali na pewno byli sceptyczni, ale i bardzo ciekawi tego jak to wyjdzie. Filmiki z przygotowań i budowy infrastruktury, które na bieżąco publikowała Stadnina Koni w Janowie Podlaskim w swoich mediach społecznościowych, podsycały ciekawość i ekscytację, a koniec końców okazało się, że hala została przygotowana naprawdę pięknie i elegancko, ring nie był wcale taki mały, a do tego przyzwoicie oświetlony, wszyscy się zmieścili, a temperatura wewnątrz była naprawdę przyjemna.

Aby nie było zbyt pięknie, niestety w tym roku, goście spoza strefy VIP, kolejny raz nie zostali potraktowani z należytą starannością, chociażby w kwestii cateringu. Jedna, dość miernej jakości budka z hamburgerami i hot-dogami to naprawdę nie jest powód do dumy na tej rangi imprezie. Wystawa fotografii autorstwa Sylwii Iłendy, Karoliny Misztal oraz Mariusza Wiederyńskiego, będąca zaproszeniem do obchodów nadchodzącego 70-lecia Stadniny Koni w Michałowie także była dostępna jedynie dla gości VIP, a wejścia do niej bronił ponury pan ochroniarz. Ochrona zresztą była dosłownie wszędzie – nawet przy wejściu do toalet.

I tak, jak w trakcie każdego z poprzednich polskich pokazów dawało się odczuć przyjacielską, rodzinną atmosferę, gdzie konie były dla ludzi, tak niestety Narodowy Pokaz Koni Arabskich z tych powodów odstraszał, a osoby spoza strefy VIP wydawały się być problemem.

Koniecznie należy jeszcze zwrócić uwagę na temat kolejnego pomysłu organizatorów, czyli obowiązku noszenia brzydkich szarych koszulek przez oficjalne fotografki w ringu. Czemu to miało służyć? Czy naprawdę nie wystarczyły specjalne identyfikatory?

Wracając jednak do czempionatu. Do pokazu zgłoszono łącznie 117 koni, a ich oceną zajęło się grono sędziowskie w składzie: Christine Jamar i Martine Van Hee z Belgii, Mohammed Aziz Kadan z Izraela, Abdelaziz Al Marzooqi ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Joseph Polo ze Stanów Zjednoczonych i Eiad Safady z Holandii w towarzystwie niezawodnych ringmasterów Roberto Ceccaroni (IT) oraz Mohammeda Hammada (EG), a w komisji dyscyplinarnej znaleźli się Peter Hegemann (DE), Fahrang Fazeli (IR) i Gianpaolo Teobaldelli (IT).

XLV Narodowy Pokaz Koni Arabskich Czystej Krwi wystartował w piątkowe popołudnie klasami ogierów. Pierwsza seria ogierków rocznych wyłoniła nam dwóch medalistów niedzielnych czempionatów, ale żadnemu z nich nie przypadł złoty medal. Złoto bowiem i tytuł Czempiona Polski Ogierków Rocznych został przyznany pokazywanemu pierwszy raz w Polsce, zjawiskowemu zwycięzcy serii B ogierków rocznych, gniademu Poker Face KL (RFI Unique – Plivia po Kahil Al Shaqab) hodowli i własności stadniny Klikowa Arabians, który w klasie zdobył 92,70 punktu, w tym 4×20 za typ, 2×20 za głowę z szyją i 2×20 za ruch. Ogierek ten został także uhonorowany przyznawaną pierwszy raz nagrodą Girlan-Beya dla Najlepszego Ogierka Rocznego ufundowaną przez hodowcę Girlan-Beya – Michała Bogajewicza.

Girlan-Bey (Pesal – Gracja-Bis po Monogramm) to koń, który w 2003 roku symbolicznie zapoczątkował erę zacierania się różnic między końmi arabskimi wyhodowanymi w państwowych stadninach, a tymi pozostającymi w rękach prywatnych hodowców, zostając pierwszym w historii polskich pokazów Czempionem Ogierków oraz Best in Show podczas młodzieżowego czempionatu rozgrywanego w Białce. Wizerunek Girlan-Beya umieszczony na nagrodzie został opracowany przez uzdolnionego i znanego z wielu podobnych projektów – Rafała Walendowskiego. Wspomniana wcześniej pierwsza seria ogierków rocznych janowskiego pokazu wyłoniła pozostałych dwóch medalistów niedzielnego czempionatu. Pierwsze miejsce w klasie zajął chwytający za oko, efektowny Phenix Al Miro (D Zeidan – Psyche Lejla po Pogrom) hod. i wł. Mirosława Rogowskiego, który w czempionacie musiał zadowolić się dopiero trzecim miejscem i brązowym medalem, ustępując miejsca srebrnemu czempionowi pokazów w Tarnowie i w Sopocie, siwemu Gladius SA (Dominic M – Ginessa po Shanghai E.A.) hodowli i własności Waldemara Bąka. Tym samym Gladius SA po raz trzeci z rzędu został nagrodzony srebrnym medalem i został wybrany Wiceczempionem Polski Ogierków Rocznych.

Klaczki roczne zostały podzielone na trzy mocne, bardzo wyrównane serie, a wyłonienie spośród nich czempionki w niedzielne przedpołudnie było trudne i nieoczywiste, o czym świadczą zróżnicowane typy sędziów do medali. Finalnie, złoty medal i tytuł Czempionki Polski Klaczek Rocznych, uzyskała reprezentantka gospodarzy – Stadniny Koni w Janowie Podlaskim, zdobywczyni drugiego miejsca w klasie 1C, gniadej Wencedory (Haash OSB – Wiga po Om El Bellissimo) znanej z pokazu w Białce, gdzie otrzymała srebrny medal. W klasie, Wencedora musiała ustąpić miejsca, choć z niewielką stratą punktów michałowskiej Livornie (AJ Azzam – Liguria po El Omari), która w czempionacie zajęła dopiero piąte miejsce. Druga natomiast otrzymała srebrny medal, zwyciężczyni serii 1A, która jako jedyna spośród roczniaczek otrzymała swoją 20 (za głowę z szyją) gniada, śliczna Cararra (D Zeidan – Calatina po Emerald J) hodowli Marka Kondrasiuka, a stanowiąca własność Alicji Najmowicz. Brązowy medal, powtarzając swój wynik z Białki oraz Tarnowa, zdobyła janowska kasztanowata Eleganza (Haash OSB – Eduarda po Pogrom), która w swojej klasie zajęła trzecie miejsce.

Klasy ogierków młodszych zwyczajowo były dość skromnie obsadzone, zarówno pod względem liczby, jak i jakości koni, a wytypowanie Czempiona Polski Ogierków Młodszych w niedzielnym porównaniu w czempionacie nie przysporzyło większego problemu – w tym także sędziom, którzy jednogłośnie wskazali na pokazywanego pierwszy raz w Polsce, trenowanego na co dzień we Włoszech, siwego El Draco RA (Morion – El Medisa po Shanghai E.A.) hodowli i własności Regina Arabians Czesława Gołaszewskiego. El Draco RA został także uhonorowany przechodnią Nagrodą im. Izabelli Pawelec- Zawadzkiej dla Młodzieżowego Czempiona Polski. Tuż za nim na podium znalazł się michałowskiej hodowli, 3⁄4 brat El Draco RA, mieniący się złotem, wielokrotnie nagradzany El Medar (Morion – El Medonia po Shanghai E.A.). Brązowy medal przypadł w udziale wyhodowanemu w Janowie, ciemnogniademu Al Narciso (Erantis – Amorena po Pogrom), który powtórzył swój wynik z Białki, po drodze zdobywając jeszcze złoty medal w Tarnowie.

W klasach klaczek dwu- i trzyletnich zobaczyliśmy łącznie 15 koni, a w niedzielnym czempionacie stanęło 6 klaczek. Do pierwszego miejsca, sędziowie jednogłośnie wytypowali zwyciężczynię klasy klaczek dwuletnich, janowską siwą Abellię (Magic Magnifique – Axara po Kahil Al Shaqab), która ma już jedno złoto na koncie z tarnowskiego czempionatu. Tym razem do kolekcji dołożyła tytuł Młodzieżowej Czempionki Polski. Srebrny medal zdobyła wyhodowana i stanowiącej własność Stadniny Koni Chrcynno-Pałac, zdobywczyni pierwszego miejsca w klasie klaczek trzyletnich i jedynych młodzieżowych 20 (za głowę z szyją) gniada Psyche Apsary (Ghaith Al Zobair – Psyche Victoria po Ekstern), która tym samym, podobnie jak Abellia powtórzyła wynik z Tarnowa. Brązowy medal przypadł do kolekcji kolejnej reprezentantce Janowa, kasztanowatej Bellarii (Wortex Kalliste – Bokasa po Ekstern), która w klasie zajęła analogiczne, trzecie miejsce.

Klasy seniorskie, czy klaczy, czy ogierów zawsze powodują mniejsze lub większe wzruszenia, cieszą oczy i sprawiają, że serce mocniej bije, bo każdy ma swoich ulubieńców, których zna od lat. Czempionat Ogierów Starszych był miłym dla oka i dla serca wydarzeniem. Pierwszym powodem, dla którego na sercu zrobiło się cieplej był Złoty Medal (QR Marc – Złota Orda po Pesal), który po wygranej w wielkim stylu klasy ogierów najstarszych z notą 92,70 (czyli najwyższą notą pośród ogierów starszych) po latach został wreszcie nagrodzony zapisanym mu w imieniu złotym medalem i został Czempionem Polski Ogierów Starszych. Drugie miejsce na podium przypadło dawno niewidzianemu na pokazach, ciemnogniademu Wolare (RFI Farid – Wieża Marii po El Omari), który przepięknie dojrzał i pozostaje w bardzo dobrej kondycji, dzięki czemu wygrał swoją klasę z wysoką notą 92,10 punktu, w tym 1×20 za typ i 4×20 za ruch. Wolare jest hodowli Wojciecha Parczewskiego, a stanowi własność Sławomira Bubasa. Trzecie i ostatnie „męskie” miejsce na podium tegorocznych czempionatów zajął janowski mlecznosiwy Barok (Om El Bellissimo – Baida po Balon), który w klasie był drugi ustępując miejsca Złotemu Medalowi.

Licznie i bardzo mocno obsadzone klasy klaczy starszych, jak zwykle były swego rodzaju wisienką na torcie pokazu. O jakości klaczy świadczy fakt, że na 4 klasy klaczy starszych, w których zobaczyliśmy łącznie 31 klaczy, tylko jedna zdobyła poniżej 90 punktów, natomiast aż 14 powyżej 92 punktów! Dlatego kolejny raz sędziowie mieli arcytrudne zadanie w czempionatach, by wybrać najlepsze z najlepszych i uhonorować je medalami. I tak, Czempionką Polski Klaczy Starszych, a następnie Best in Show XLV Narodowego Pokazu Koni Arabskich Czystej Krwi została ubiegłoroczna Wiceczempionka Polski, siwa, zjawiskowa w pozycji na stój Evett Magic (S.M.A. Magic One – Evolett po Ajman Moniscione), wyhodowana przez Katarzynę Dolińską-Witkowską z Zalia Arabians, a stanowiąca własność Tomasza Tarczyńskiego ze stadniny Grabów nad Pilicą. Sukcesy Evett Magic, a także kilku innych koni wyhodowanych pod Łodzią w stadninie pp. Witkowskich (m.in. Excalibria, Exfaria Zalia, Extina Zalia, Perlaf Zalia) spowodowały, że kolejny raz, właściciele niewielkiej stadniny Zalia Arabians zostali uhonorowani nagrodą dla Hodowcy Roku, przyznawaną każdego roku przez Polski Związek Hodowców Koni Arabskich. Evett Magic otrzymała także specjalną nagrodę za Najlepszą Głowę Pokazu, i mimo że w klasie zajęła drugie miejsce z 92,50 pkt., to w niedzielę w porównaniu wypadła najlepiej w oczach sędziów, którzy nominowali ją na czempionkę niemal jednogłośnie (tylko jeden sędzia miał inną faworytkę). Srebrny medal i drugie miejsce na podium powędrowało do wysoko ocenianej zarówno w Janowie, jak i wcześniej w Tarnowie, wyhodowanej w Stadninie Koni Chrcynno-Pałac siwej Echo Anastazji (Psyche Keret – Echo Aurora po Eternity Ibn Navarrone-D). Echo Anastazja została nagrodzona dodatkowo nagrodą dla Best in Show – Pure Polish oraz wygrała swoją klasę z wynikiem 93,20 pkt., w tym 1 raz 20 za typ, 3 razy 20 za ruch i kompletem 16 za nogi. Brązowy medal tegorocznego janowskiego czempionatu przypadł w udziale wyhodowanej w Stadninie Koni Michałów Zigi Zanie (QR Marc – Zagrobla po Monogramm), która wygrała klasę klaczy najstarszych z notą 93,10 punktu (3×20 za typ, 3×20 za ruch). Zigi Zana po fenomenalnym występie w Tarnowie na pewno dawała nadzieję michałowskiej stadninie na lepszy wynik, ale i tak, sukcesy koni z michałowskich stajni, w tym także nagroda dla Najwyżej Ocenionej Klaczy Pokazu – El Bellissimy (Ascot DD – Ekliptyka po Ekstern), spowodowały przyznanie tej stadninie tytułu Najlepszego Hodowcy Pokazu, a Artur Łojowski został wybrany Najlepszym Prezenterem Pokazu.

Poza wyżej wymienionymi nagrodami specjalnymi, oczywiście należy wspomnieć także o nagrodzie za Najlepszy Ruch Pokazu, którą otrzymała najstarsza jego uczestniczka, siwa Altamira (Ekstern – Altona po Eukaliptus), oraz o nagrodzie dla Najlepszego Konia Wyścigowego Pokazu, czyli janowskiej Patangi (Om El Bellissimo – Pepita po Ekstern). Czempionaty zakończyły się wręczeniem nagrody przechodniej – Trofeum WAHO dla wybitnego przedstawiciela rasy arabskiej hodowli polskiej. W tym roku otrzymał ją dawno niewidziany, ale wciąż kochany i posiadający liczne grono fanów, janowski, gniady Pogrom (QR Marc – Pętla po Visbaden), a zaprezentował go Najlepszy Trener Pokazu, czyli Mateusz Tokarski.

Aukcja Pride of Poland 2023

Po około dwugodzinnej przerwie po czempionatach, z niemałym opóźnieniem rozpoczęła się aukcja Pride of Poland 2023. Opóźnienie wynikało, według organizatorów, z dużego zainteresowania kupców rejestrujących się w biurze Aukcji. Dziś wiadomo, że aż tak wielkiego zainteresowania nie było, kupujący nie „bili się” o konie, a finalnie nowy dom znalazło 14 koni z wystawionych 24, po ponad 6 godzinach, niekoniecznie żywej licytacji. W 2023 roku rolę aukcjonera przyjął George Bruns, w asyście trzech spotterów w ringu – Mohammeda Hammada, Mariusza Rytla i Roberto Ceccaroni.

Dziwi fakt wystawienia praktycznie na ostatnią chwilę tzw. lokomotywy aukcji w postaci michałowskiej utytułowanej, przecudnej urody Wildony (Shanghai E.A. – Wilda po Gazal Al Shaqab). I o ile można się spierać, czy powinna zostać sprzedana, czy też nie, o tyle nie ulega wątpliwości, że strona marketingowa, promocja tego konia nie powinna przebiegać w taki sposób jaki mogliśmy obserwować. Z tego powodu, licytacja Lot. 0 nie przebiegała jakoś bardzo dynamicznie, aukcjoner „wymęczył” ostatni wzrost o 50 tysięcy Euro do kwoty 650.000 Euro i trzykrotnym, pospiesznym przybiciem młotka zakończył licytację. Wildona znalazła nowy dom w Hanaya Arabians w Szwajcarii pośród innych wysokiej klasy „koleżanek” z Polski.

Kolejne dwie klacze z listy, czyli Celita (Lawrence El Gazal – Cella po Ekstern) hodowli i własności Stadniny Koni Białka oraz Majama (po Shanghai E.A.) wraz z matką Minerwiną (Kahil Al Shaqab – Mesalina po Ekstern) będące w posiadaniu Wojciecha Parczewskiego nie znalazły zainteresowania kupców. W przypadku Majamy i Minerwiny, jest to o tyle zaskakujące, że Minerwina jest pełną siostrą michałowskiego Moriona i wydawać by się mogło, że to jedna okazja w życiu, by kupić taką klacz. Ciągnąca się w nieskończoność licytacja gniadej, ślicznej Babetty (Emerald J – Belinda po Kahil Al Shaqab) przyniosła janowskiej stadninie 112.000 Euro, a zamieszka ona w Belgii, w dobrze nam znanej stadninie Flaxman Arabians. Kolejna klacz z listy została wycofana – michałowska Elaksa (Shanghai E.A. – Elara po Gazal Al Shaqab), a kolejne trzy klacze (Pustynia Ognia, Basilea i Escotia) wróciły do stajni niesprzedane, choć każda z nich nosi w sobie potencjał pokazowy i hodowlany.

Koń z numerem 8 na liście aukcyjnej od początku wzbudzał wielkie emocje. Pierwotnie dlatego, że z tym numerem miała wystąpić kasztanowata janowska Paterna (Eden C – Pinga po Gazal Al Shaqab), ale ponieważ została wycofana z aukcji z powodu niedyspozycji, a na jej miejsce wskoczyła Patria (Eden C – Palmeta po Ecaho). Zmiana nastąpiła na kilka dni przed aukcją, toteż podobnie jak w przypadku Wildony nie mogło być mowy o odpowiedniej promocji tej klaczy i została sprzedana także do Belgii, do Flaxman Arabians, za 62.000 Euro.

Lot 9, czyli pierwotna gwiazda tegorocznej aukcji – michałowska El Esmera (Sahm Al Arab – Esmeraldia po QR Marc) przyniosła widzom i oczywiście kupującym najwięcej emocji, co przełożyło się na w miarę sprawnie przeprowadzoną licytację, która zakończyła się najwyższą uzyskaną ceną w trakcie tegorocznej Pride of Poland, czyli 810.000 Euro. El Esmera zamieszka w Al Zobair Stud (UAE). Kolejny koń z listy aukcyjnej, zjawiskowy, lecz bardzo oszczędnie użyty w macierzystej stadninie, siwy Paris (Kahil Al Shaqab – Palmeta po Ecaho) pochodzący z janowskiej stadniny zostaje w Polsce, w stajniach Adama Ochmana z Polia Arabians, a uzyskał cenę 50.000 Euro. Frestona, Pazienza i Palisandra zeszły z ringu niesprzedane. Ceny uzyskane za kolejne dwie klacze (odpowiednio 20.000 Euro i 25.000 Euro), czyli Alsandrinę (Equator – Alhasa po Ganges) i Pesalinę (El Omari – Parmania po Kahil Al Shaqab) wydają się być skromne, zwłaszcza za tę drugą. Niemniej, Alsandrina zasili amerykańską stadninę Aspire Arabians Ivana i Sheryl Orsorio, a Pesalina zamieszka pod Łodzią w Black Lady Arabians Anny Janas-Naze.

Dużo satysfakcji przyniosła Państwu Parysom licytacja Bogini Róż PA (Kahil Al Shaqab – Blackrose po Abyad AA), która zakończyła się sprzedażą klaczy za 170.000 Euro do stadniny w Belgii. Kolejna na liście klacz, i kolejna przedstawicielka janowskiej linii B, młodziutka Bella Mia (Morion – Beira po Pogrom) uzyskała cenę 66.000 Euro i znalazła nowy dom w Arabii Saudyjskiej. Oferowana przez Alicję Najmowicz, pełna siostra oferowanej rok temu michałowskiej Poganinki – kasztanowata Pentoria (El Omari – Pentra po Poganin) wylicytowana za kwotę 29.000 Euro zamieszka w stadninie Budhens Stud w Belgii, a michałowskę Wesperę (Morion – Wogeza po Equator) za niewiele wyższą kwotę 30.000 euro wylicytowała Christine Jamar.

Przedłużająca się aukcja i coraz późniejsza godzina nie sprzyjały ożywionej licytacji. Kolejna z listy pochodząca ze Stadniny Koni w Janowie Podlaskim Palemona (Polon – Prometida po Kahil Al Shaqab) uzyskała cenę 17.000 Euro, którą zapłacił klient z Syrii. Gniada Calatina (Emerald J – Calatea po Ekstern) wróciła do stajni nie uzyskawszy ceny minimalnej. W okolicach godziny 22 na ringu janowskiej hali pojawił się wyczekiwany przez grono fanów, wyhodowany w Stadninie Koni w Michałowie multiczempion Ferrum (Morion – Ferrmaria po El Omari). Uzyskał on cenę 81.000 euro i od tej pory szczęśliwe życie będzie wiódł w stadninie Branninge Arabian Stud w Szwecji, pod troskliwym okiem Sary Holm. Ostatnia z listy, oferowana przez stadninę Klikowa Arabians, siwa w gęstej hreczce Pegala PS (Gazal Al Shaqab – Percepcja po Laheeb), za kwotę 39.000 Euro pojedzie do tej samej stadniny do licytowana wcześniej Pentoria, czyli do Budhens Stud w Belgii.

Aukcja zakończyła się późnym wieczorem. 14 sprzedanych koni uzyskało łącznie 2 161 000 Euro, w tym Stadnina Koni Michałów sprzedała 5 koni za 1 596 000 Euro, Stadnina Koni Janów Podlaski 6 koni za 326 000 Euro, a hodowcy prywatni 3 konie za 238 000 Euro.

Poniedziałkowa aukcja Summer Sale przyniosła łącznie dochód w wysokości 324 500 Euro, a sprzedano 17 koni z listy. Stadnina Koni Michałów zarobiła kolejne 186 500 Euro, w tym 75 000 Euro za najdroższego konia tejże aukcji, czyli siwą Apolonię (Ekstern – Argolida po Grafik), która zamieszka w Belgii. Stadnina Koni w Janowie Podlaskim sprzedała 7 koni za 73.000 Euro, a hodowcy prywatni kolejne 3 konie za 65.000 Euro.

Pozostaje czekać na wpłaty i odbiory koni i życzyć im pięknego życia w nowych domach. A nam kolejnego spotkania w Janowie za rok. Do zobaczenia!

W dniach 11-14.08.2023 odbyło się jedno z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń dla miłośników najpiękniejszych koni, czyli rozsławiona na całym świecie Pride of Poland i Narodowy Pokaz Koni Arabskich Czystej Krwi. Stadninę Koni w Janowie Podlaskim śmiało można nazwać stolicą koni czystej krwi arabskiej w Polsce. Jest to miejsce historyczne i bliskie sercu każdej osobie, która ma cokolwiek wspólnego z tą wspaniałą rasą koni.

Tegoroczny Janów był inny niż zwykle, nie było pokazu na świeżym powietrzu, ani zielonego ringu, z którym większości z nas się kojarzył. Cała impreza została zorganizowana pod zadaszeniem, aby zapewne zapobiec ewentualnej złej pogodzie, na którą rok temu organizatorzy nie byli przygotowani. Janowska kryta ujeżdżalnia zamieniła się w ekskluzywne, bardzo eleganckie i mocno nowoczesne miejsce. Wnętrze dorównało wysokiej rangi zagranicznym pokazom, a granatowa aranżacja z białymi stolikami wyglądała szykownie i wykwintnie, ogromne ledowe telebimy były zjawiskowe, a cały ring bardzo dobrze oświetlony.

Powierzchnia została znakomicie wykorzystana, a sektor VIP na około ringu, okazał się dobrym pomysłem. Organizacyjnie wszystko zostało dopięte na ostatni guzik, łącznie z zadaszeniem na rozprężalni, dając komfort koniom i ich prezenterom podczas oczekiwania na wejście. Mimo wysokich temperatur w hali było dosyć chłodno. Restauracja Bałałajka sprostała formą cateringu na tak dużej imprezie, a jedzenie było naprawdę smaczne.

W sali na parterze było można podziwiać przepiękną kolekcję trofeów zdobytych na krajowych i międzynarodowych pokazach przez janowskie i michałowskie konie oraz prace fotograficzne trzech twórców: Karoliny Misztal, Mariusza Wideryńskiego i Sylwii Iłendy. Katalog tak ten pokazowy jak i aukcyjny były przyjemne dla oka i dość przejrzyste, choć w aukcyjnym brakowało informacji odnośnie rodowodów ogierów, którymi były stanowione klacze oraz ich historii hodowlanej, czyli co dotychczas urodziły, poza tym był tylko w wersji angielskiej.

Tegoroczne Dni Arabskie otworzyły klasy pod siodłem, które rozpoczęły się w piątek o godz. 11:00. Łącznie wzięło udział 9 koni w trzech dyscyplinach (Classic Pleasure, Hunter Pleasure, Historical Polish Costume). Jest to zawsze miły akcent, aby zobaczyć jakimi znakomitymi wierzchowcami są araby. Zmagania w XLV Narodowym Pokazie Koni Arabskich Czystej Krwi rozpoczęły ogierki roczne. Zwycięzcą pierwszej grupy został gniady Phenix Al Miro (D Zeidan x Psyche Lejla po Pogrom), hodowli i własności Mirosława Rogowskiego, prezentowany przez Juriego Samoilenko. Drugą grupę roczniaków zdominował tegoroczny złoty medalista Poker Face KL (RFI Unique x Plivia po Kahil Al Shaqab) prezentowany przez Glenna Schoukensa, hodowli i własności Klikowa Arabians. Ogierek w Janowie wyglądał wybitnie obiecująco, prezentował rewelacyjny typ i tym samym zdobył najwyższą notę w roczniakach i ogierach młodszych – 92,70 ex aequo z michałowskim Złotym Medalem (ogiery starsze).

W klasach ogierów dwuletnich i trzyletnich zwycięzcami zostali synowie Moriona – michałowski El Medar (Morion x El Medonia po Shanghai E.A.), który zdobył srebro, i złoty medalista wśród ogierów młodszych El Draco RA (Morion x El Medisa po Shanghai E.A.), hodowli oraz własności Czesława Gołaszewskiego. Ogierami starszymi zawładnął mlecznosiwy Złoty Medal (QR Marc x Złota Orda po Pesal) z Arturem Łojowskim i tak, jak jego imię zobowiązuje, wrócił do Michałowa ze złotym medalem ogierów starszych i jak wcześniej wspomniałam najwyższą notą.

Sobota należała już do żeńskich klas, w których stawka była liczniejsza niż piątkowa. Trzy klasy roczniaczek, z czego dwie wygrane przez prywatnych hodowców. Pierwsze zwycięstwo i srebrny medal należały ponownie do potomstwa D Zeidana, zdobyła je gniada klaczka Cararra (D Zeidan x Calatina po Emerald J), hod. Marka Kondrasiuka, wł. Alicji Najmowicz, pokazywana przez Marka Demczuka. W klasie 1B odniosła zwycięstwo podopieczna Pawła Kozikowskiego Katarina AO (Raoud Al Bidayer x Kadira of Sinus po Fadi Al Shaqab), hodowli i własności Adama Ochmanna. Ostatnia klasa roczniaczek została zdominowana przez reprezentantki stadnin państwowych: zwyciężczynię michałowskiej hodowli Livornię (AJ Azzam x Liguria po El Omari) i janowską Wencedorę (Haash OSB x Wilga po Om El Bellissimo), która zdobyła tegoroczne złoto klaczek rocznych.

To Janów zdecydowanie zdominował klasę dwulatek, dzięki przepięknej córce ogiera Magic Magnifique, Abelli od klaczy Axara po Kahil Al Shaqab. Jednogłośnie okrzyknięto ją złotą medalistką klaczy młodszych, na co bezwzględnie zasłużyła. Po przerwie rozpoczęły się, często nazywane „klasami śmierci”, kategorie klaczy starszych. A wśród nich najwyżej oceniane konie podczas całego pokazu, znakomite klacze, dojrzałe, pewne siebie, pełne nieprzemijającego uroku i charyzmy, będące kwintesencją konia arabskiego. Tegoroczne złoto klaczy starszych, miano najlepszego konia pokazu i nagrodę za najpiękniejszą głowę uzyskała prywatnej hodowli Evett Magic (S.M.A Magic One x Evolett po Ajman Moniscione), hod. Zalia Arabians Katarzyny Dolińskiej-Witkowskiej, wł. Tomasza Tarczyńskiego, fantastycznie przygotowana i zaprezentowana przez Juriego Samoilenko. Srebro również otrzymali prywatni hodowcy: Stadnina Chrycynno-Pałac dzięki wspaniale się ruszającej, siwej Echo Anastazji (Psyche Keret x Echo Aurora po Eternity Ibn Navarrone-D), a brąz przypadł michałowskiej, doskonale znanej z ringów pokazowych w całej Europie Zigi Zanie (QR Marc x Zagrobla po Monogramm), która zachwyciła w Tarnowie zdobywając tam oprócz Złotego Medalu Klaczy Starszych cały szereg nagród dodatkowych, w tym Puchar Księcia Pawła Sanguszki dla Najwyżej Ocenionego Koni Pokazu.

Również w przypadku pokazu w Janowie należy wspomnieć o nagrodach specjalnych. Tutaj najwyższą notę pokazu otrzymała michałowska El Bellisima (Ascot DD x Ekliptyka po Ekstern), a nagrodę za najlepszy ruch janowskiej hodowli Altamira (Ekstern x Altona po Eukaliptus), własności Adama Ochmanna. Tegoroczne WAHO Trophy przyznano legendarnemu ogierowi Pogrom (QR Marc x Pętla po Visbaden). Najlepszym prezenterem okazał się dzielnie walczący Artur Łojowski, a najlepszym trenerem został niezawodny Mateusz Tokarski. Jego podopieczna Patanga (Om El Bellissimo x Pepita po Ekstern) otrzymała nagrodę dla najlepszego wyścigowego konia pokazu. Nagrodę dla najlepszego hodowcy zdobyła natomiast Stadniny Koni Michałów.

Do tegorocznego Pokazu narodowego zostało zgłoszonych aż 117 koni. Ich jakość była zadowalająca. Zdecydowanie lepsze są klasy koni starszych niż te koni rocznych i młodszych. Po niedzielnych czempionatach rozpoczęło się najbardziej wyczekiwane wydarzenie, czyli aukcja Pride of Poland. W tym roku sprzedano konie za kwotę 2.151.000 Euro (46 koni w ofercie, 31 sprzedanych), w tym najwyższe kwoty uzyskały dwie michałowskie klacze: przepiękna El Esmera (Sahm El Arab x Esmeraldia po QR Marc) została sprzedana do stadniny Al Zobair Stud (ZEA) za 810 tys. Euro, a Wildona (Shanghai E.A. x Wilda po Gazal Al Shaqab) poszła w świat z ceną młotkową 650 tys. Euro do Szwajcarii (Hanaya Stud). Aukcja była dobrze przygotowana zarówno dla przyszłych nabywców, którzy przybyli osobiście, jak i składających oferty drogą internetową (dzięki systemowi online sprzedana została jedna klacz, do Portugalii).

W poniedziałek odbyła się druga aukcja pod nazwą Summer Sale. Najwyższe ceny uzyskały dwie michałowskie córki Eksterna: za Apolonię od kl. Argolida po Grafik zapłacono 75 tys. Euro, a za Editorię, córkę kl. Editha po Eden C – 35 tys. Euro. Podsumowując, tegoroczne imprezy „Janów i Pride” wypadły bardzo dobrze, zarówno pod względem organizacyjnym, wizualnym jak i finalnym wynikiem aukcji. Było wielu widzów na trybunach, jak i w sektorze VIP, a całe wydarzenie przebiegało sprawnie i bez niespodzianek pogodowych.

Vademecum XLV Polish National Arabian Horse Show & Pride of Poland

Wyniki Czempionatów:

Klacze roczne:
Gold – Wencedora (Haash OSB x Wiga po Om El Bellissimo) hod. i wł. SK Janów Podlaski
Silver – Cararra (D Zeidan x Calatina po Emerald J) hod. Marek Kondrasiuk, wł. Alicja Najmowicz
Bronze – Eleganza (Haash OSB x Eduarda po Pogrom) hod. i wł. SK Janów Podlaski

Ogiery roczne:
Gold – Poker Face KL (RFI Unique x Plivia po Kahil Al Shaqab) hod. i wł. Klikowa Arabians
Silver – Gladius SA (Dominic M x Ginessa po Shanghai E.A.) hod. i wł. Waldemar Bąk
Bronze – Phenix Al Miro (D Zeidan x Psyche Lejla po Pogrom) hod. i wł. Mirosław Rogowski

Klacze młodsze:
Gold – Abellia (Magic Magnifique x Axara/ Kahil Al Shaqab) hod. i wł. Sk Janów Podlaski
Silver – Psyche Apsara (Ghaith Al Zobair x Psyche Victoria po Ekstern) hod. i wł. SK Chrycynno-Pałac
Bronze – Bellaria (Wortex Kalliste x Bokasa po Ekstern) hod. i wł. SK Janów Podlaski

Ogiery młodsze:
Gold – El Draco RA (Morion x El Medisa po Shanghai E.A.) hod. i wł. Czesław Gołaszewski
Silver – El Medar (Morion x El Medonia po Shanghai E.A.) hod. i wł. SK Michałów
Bronze – Al Narciso (Erantis x Amorena po Pogrom) hod. i wł. SK Janów Podlaski

Klacze starsze:
Gold – Evett Magic (S.M.A. Magic One x Evolett po Ajman Moniscione) hod. Katarzyna Dolińska-Witkowska, wł. Tomasz Tarczyński
Silver – Echo Anastazja (Psyche Keret x Echo Aurora po Eternity Ibn Navarrone-D) hod. i wł. SK Chrycynno-Pałac
Bronze – Zigi Zana (QR Marc x Zagrobla po Monogramm) hod. i wł. SK Michałów

Ogiery starsze:
Gold – Złoty Medal (QR Marc x Złota Orda po Pesal) hod. i wł. SK Michałów
Silver – Wolare (RFI Farid x Wieża Marii po El Omari) hod. Wojciech Parczewski i wł. Sławomir Bubas
Bronze – Barok (Om El Bellissimo x Baida po Balon) hod. i wł. SK Janów Podlaski

Nagrody specjalne:
Nagroda PZHKA Pure Polish – Echo Anastazja (Psyche Keret x Echo Aurora po Eternity Ibn Navarrone-D) hod. i wł. SK Chrycynno-Pałac
Highest Score Mare – El Bellisima (Ascot DD x Ekliptyka po Ekstern) hod. i wł. SK Janów Podlaski
Best Movement – Altamira (Ekstern x Altona po Eukaliptus) hod. i wł. SK Janów Podlaski
Best Head – Evett Magic (S.M.A. Magic One x Evolett po Ajman Moniscione) hod. Katarzyna Dolińska-Witkowska, wł. Tomasz Tarczyński
Best Breeder – SK Michałów
WAHO Trophy – Pogrom (QR Marc x Pętla po Visbaden) hod. i wł. SK Janów Podlaski
Best Handler – Artur Łojowski – SK Michałów
Best Trainer – Mateusz Tokarski – SK Janów Podlaski
Best Racehorse of the National Show – Patanga (Om El Bellissimo x Pepita po Ekstern) hod. i wł. SK Janów Podlaski
Izabela Pawelec-Zawadzka Trophy – El Draco RA (Morion x El Medisa po Shanghai E.A.) hod. i wł. Czesław Gołaszewski

Wyniki Pride of Poland:

Lot 0 Wildona (Shanghai E.A. x Wilda po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – 650.000 euro – Szwajcaria
Lot 1 Celita (Lawrence Al Gazal x Cella po Ekstern) hod. i wł. Stadnina Koni Białka – niesprzedana
Lot 2 Majama (Shanghai E.A. x Minerwina po Kahil Al Shaqab) hod. i wł. Wojciech Parczewski – niesprzedana
Lot 3 Babetta (Emerald J x Belinda po Kahil Al Shaqab) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 112.000 euro – Belgia
Lot 4 Elaksa (Shanghai E.A. x Elara po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – wycofana
Lot 5 Pustynia Ognia (Empire x Pustynia Kahila/ Kahil Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – niesprzedana
Lot 6 Basilea (Pogrom x Bambina po Kahil Al Shaqab) hod. i wł. SK Janów Podlaski – niesprzedana
Lot 7 Escotia (Ascot DD x Emancja po WH Justice) hod. Stanisław Sławiński i wł. Jarosław Naze i Anna Janas-Naze – niesprzedana
Lot 8 Patria (Eden C x Palmeta po Ecaho) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 62.000 euro – Belgia
Lot 9 El Esmera (Sahm El Arab x Esmeraldia po QR Marc) hod. i wł. SK Michałów – 810.000 euro – Zjednoczone Emiraty Arabskie
Lot 10 Paris (Kahil Al Shaqab x Palmeta po Ecaho) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 40.000 euro – Polska
Lot 11 Frestona (QR Marc x Frymuszka po Ekstern) hod. Jan Dobrzyński wł. Paweł Dobrzyński – niesprzedana
Lot 12 Pazienza (Wortex Kalliste x Pregola po Vitorio TO) hod. i wł. SK Janów Podlaski – niesprzedana
Lot 13 Palisandra (Kahil Al Shaqab x Pasjenza po Enzo) hod. i wł. SK Michałów – niesprzedana
Lot 14 Alsandrina (Equator x Alhasa po Ganges) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 20.000 euro – Stany Zjednoczone
Lot 15 Pesalina (El Omari x Parmania po Kahil Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – 25.000 euro – Polska
Lot 16 Bogini Róż PA (Kahil Al Shaqab x Blackrose po Abyad AA) hod. i wł. P.P.H. Parys Sp.z o. o. – 170.000 euro – Belgia
Lot 17 Bella Mia (Morion x Beira po Pogrom) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 66.000 euro – Królestwo Arabii Saudyjskiej
Lot 18 Pentoria (El Omari x Pentra po Poganin) hod. SK Michałów wł. Alicja Najmowicz – 29.000 euro – Belgia
Lot 19 Wespera (Morion x Wogeza po Equator) hod. i wł. SK Michałów – 30.000 euro – Holandia
Lot 20 Palemona (Polon x Prometida po Kahil Al Shaqab) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 17.000 euro – Turcja
Lot 21 Calatina (Emerald J x Calatea po Ekstern) hod. i wł. Marek Kondrasiuk – niesprzedana
Lot 22 Ferrum (Morion x Ferrmaria po El Omari) hod. i wł. SK Michałów – 81.000 euro – Szwecja
Lot 23 Pegala PS (Gazal Al Shaqab x Percepcja po Laheeb) hod. Przemysław Sawicki wł. Klikowa Rzepka – 39.000 euro – Belgia

Summer Sale:

Lot 1/s Editoria (Ekstern x Editha po Eden C) hod. i wł. SK Michałów – 35.000 euro – Belgia
Lot 2/s Teodora (Pomian x Tartina po Perseusz) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 20.000 euro – Zjednoczone Emiraty Arabskie
Lot 3/s Forga (Morion x Forgissima po Vitorio TO) hod. i wł. SK Michałów – 31.500 euro – Portugalia
Lot 4/s Echo Bey Asila (Psytadel x Egzyna po Eldon) hod. i wł. Janusz Ryżkowski – niesprzedana
Lot 5/s Almawiwa (Abyad AA x Alara po Eden C) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 9.000 euro – Turcja
Lot 6/s Apolonia (Ekstern x Argolida po Grafik) hod. i wł. SK Michałów – 75.000 euro – Belgia
Lot 7/s Aloja (Ascot DD x Aliara po Europejczyk) hod. i wł. SK Janów Podlaski – niesprzedana
Lot 8/s Golstera (Empire x Goltra po Alert) hod. i wł. SK Michałów – 18.000 euro – Zjednoczone Emiraty Arabskie
Lot 9/s Ametyda (Paris x Atanda po Eden C) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 6.000 euro – Turcja
Lot 10/s Paera (Emerald J x Paeksa po Ekstern) hod. Lech Błaszczyk wł. Piotr Pruszyński – wycofana
Lot 11/s Endibia (Eternal x Ekliptyka po Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – niesprzedana
Lot 12/s Paliada (Ekstern x Pollina po Om El Bellissimo) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 9.000 euro – Turcja
Lot 13/s Esperana (Morion x Elerta po Alert) hod. i wł. Jan Głowacki – 22.000 euro – Zjednoczone Emiraty Arabskie
Lot 14/s Lambada (Emerald J x Lawinia/ Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 5.000 euro – Niemcy
Lot 15/s Eduela (Amanito x Eneria po QR Marc) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 5.000 euro – Polska
Lot 16/s Pustynia PS (Marwan Al Shaqab x Prokanitsa po Karnaval) hod. Przemysław Sawicki, wł. Klikowa Rzepka – 9.000 euro – Niemcy
Lot 17/s Kopra (Equator x Kasjopej po Eldon) hod. i wł. SK Michałów – niesprzedana
Lot 18/s Bella Bellisa (Erantis x Bellisa po Poganin) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 8.000 euro
Lot 19/s Emigrannta (E.S. Harir x Estopa po Emigrant) hod. i wł. Paweł Dobrzyński – niesprzedana
Lot 20/s Ekaja (Morion x Ellena po Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 12.000 euro – Czechy
Lot 21/s Bella La Fuerte (Fuerte x Bogini Marajj po Marajj) hod. i wł. Wojciech Parczewski – 34.000 euro – Izrael
Lot 22/s Forla (El Omari x Formia po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – 10.000 euro – Zjednoczone Emiraty Arabskie
Lot 23/s Pia Mari (Pogrom x Pia po Ganges) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 16.000 euro – Polska.

Koronawirus sprawił, że przyszło nam żyć w dziwnych czasach. Jednak nie wszystkie „dziwne” zjawiska można wytłumaczyć szalejącą pandemią. Tak właśnie jest z aukcją Pride of Poland 2021. Pod wieloma względami była to aukcja bez precedensu. Nad tegoroczną edycją, w poprzedzających ją miesiącach, zapadła niespotykana dotąd cisza medialna. Selekcja koni na aukcję nie wzbudziła zwyczajowych emocji, ani w mediach głównego nurtu, ani też w mediach społecznościowych. Przyczyna takiego stanu rzeczy tkwi, być może, w nowym podejściu organizatora do janowskiej imprezy Anno Domini 2021. Oto niegdysiejsze Dni Konia Arabskiego, czy też Święto Konia Arabskiego stały się świętem środowiska hodowców i właścicieli. Mogłoby się wydawać, że konie zeszły na plan dalszy. Dość powiedzieć, że informacja o mającej odbyć się 10 maja pierwszej konferencji prasowej poświęconej Pride of Poland 2021 pojawiła się na stronie PKWK zaledwie kilka godzin przed zapowiadanym wydarzeniem. Tuż przed jej rozpoczęciem, rzeczona konferencja została odwołana i przeniesiona na kolejny termin. 13 maja prezes PKWK wreszcie pojawił się na przełożonej konferencji on-line, lecz sam, bez asysty zapowiadanego Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Konferencja okazała się niezwykle krótka i stanowiła zadziwiający kontrast z analogicznym wydarzeniem z pandemicznego roku 2020. Kolejnej konferencji już nie było.

Cisza wokół koni typowanych na aukcję Pride of Poland 2021 miała bezpośrednie przełożenie na niespotykany brak widocznej promocji koni aukcyjnych. W latach ubiegłych cezurą dla inauguracji katalogu aukcyjnego stanowił czerwcowy, bardzo prestiżowy Menton Mediterranean and Arab Countries Arabian Horse Championship Show. Chodziło o to, by z odpowiednim wyprzedzeniem zainteresować poważnych kupców ofertą sierpniowej aukcji koni arabskich w Janowie Podlaskim. Tym razem naszego katalogu w Mentonie nie było. Ba, obecna tam polska ekipa musiała mierzyć się z pytaniami, czy w ogóle janowska aukcja dojdzie do skutku. Szeroko relacjonowane w latach ubiegłych sesje zdjęciowe do katalogu aukcyjnego tym razem przeszły całkiem bez echa. Pierwsze zdjęcia koni aukcyjnych zaczęły stopniowo ukazywać się w sieci, tu i tam, jednak na oficjalnej stronie Pride of Poland 2021 katalog aukcji Pride of Poland oraz Summer Sale ukazał się dopiero 26 lipca. Jak mi wyjaśnił Marek Romański, były p.o. SK Michałów, stadnina prowadziła intensywną promocję w mediach społecznościowych, wysyłając do potencjalnych klientów materiały filmowe promujące konie aukcyjne.

Wypowiadając się 4 sierpnia dla Radia Lublin, Tomasz Chalimoniuk w następujących słowach asekuracyjnie ocenił spodziewany wynik organizowanej przez PKWK imprezy: „Co do kupców, to nie wiadomo, jak to do końca wyjdzie, głównie z powodów pandemicznych, bo strasznie dużo ludzi boi się tego, co się dzieje i nie wiedzą, czy do Polski da się przyjechać. Ale zainteresowanie jest. Z tego, co wiem, część kupców, szczególnie znad Zatoki Perskiej, stara się tutaj wysłać swoich agentów europejskich, głównie z powodu ograniczeń pandemicznych i kwarantanny. Ciężko powiedzieć, bo po takim specyficznym czasie, jakim był poprzedni i obecny rok pandemii, nie ma nikogo, kto mógłby określić, jak rynek handlu końmi arabskimi stoi dzisiaj”. W późniejszych wypowiedziach Pełnomocnik Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ds. Hodowli Koni powtarzał, że trudno w obecnej chwili powiedzieć, jak pandemia wpłynęła na rynek koni arabskich, wobec zaś odwołania imprezy w Aachen, Janów będzie pierwszym testem, „gdzie jesteśmy”. To, co wydarzyło się później, czyli sukces aukcji Pride of Poland 2021, nie był więc oczywisty. Okazało się, że przebieg i ostateczny wynik aukcji wzbudził wielkie emocje z tego powodu, iż impreza obfitowała w nieprzewidywane wcześniej zdarzenia i zwroty akcji. Faktem jest, iż zapowiadane przez Chalimoniuka zainteresowanie aukcją się zmaterializowało. Kupcy stawili się licznie, reprezentując takie kraje jak Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska, Katar, Bahrajn, Turcja, Wielka Brytania, Belgia, Holandia, no i oczywiście Polska. Tuż przed rozpoczęciem aukcji Pride of Poland wśród gości rozeszła się informacja, iż wpłacono 50 wadiów.

Na aukcję Pride of Poland wystawiono łącznie 16 koni, z czego z SK Michałów 7 koni, z SK Janów Podlaski 6 koni, z SK Białka 1 konia oraz 2 konie prywatnej własności. W tej stawce znalazły się aż 3 ogiery: michałowskie Equator (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern) i Ermitage (QR Marc – Emandoria po Gazal Al Shaqab) oraz janowski Pomian (Gazal Al Shaqab – Pilar po Fawor). Tylu ogierów w ofercie Pride of Poland jeszcze nie było, przynajmniej w ostatnich latach. Omawiana aukcja była inna niż poprzednie również dlatego, że to właśnie jeden z tych ogierów, a nie klacz, miał pełnić rolę lokomotywy aukcji. Mowa oczywiście o utytułowanym ogierze Equator, będącym dumą michałowskiej stadniny, złotym medalistą czempionatu świata ogierów starszych z 2018 roku. Jednym słowem, Equator został okrzyknięty perłą w koronie aukcji PoP 2021. W jednej ze swych wcześniejszych wypowiedzi medialnych Chalimoniuk sugerował nawet, że istnieje szansa uzyskania za ogiera Equator wyższej ceny niż rekordowa kwota uzyskana w roku ubiegłym za białecką klacz Perfinka. Jak sam przyznał w rozmowie ze mną, była to wypowiedź na wyrost. Wedle innych spekulacji krążących w środowisku, Equator miałby zostać sprzedany za cenę nie niższą niż 750 tysięcy euro, gdyż ponoć taką ustanowiono cenę rezerwową na tego ogiera. Sprzedaż ogiera Equator za wielkie pieniądze uznawana była za pewnik. Drugiemu z oferowanych przez SK Michałów ogierów, Ermitage, również dawano szansę na sprzedaż. Jest on bowiem synem Emandorii i pełnym bratem ogiera Emerald J. Niezwykle lubiany przeze mnie ogier Pomian, o wspaniałym, łagodnym usposobieniu, zdawał się mieć najmniejsze szanse na sprzedaż. Jedynych zainteresowanych Pomianem można było spodziewać się ewentualnie wśród rodzimych kupców. Krystyna Chmiel w wypowiedziach medialnych tak oceniała potencjał tego ogiera: „Pomian jeszcze może zrobić karierę pokazową, posiada świetne walory ruchowe, poza tym ma bardzo dobry charakter”. Ciekawe, iż katalog Pride of Poland 2020 opisujący wystawianą na tamtej aukcji klacz Aplia (Pomian – Anima po Ekstern), najlepszą córkę Pomiana, taką oto laurkę wystawił temu ogierowi: „an excellent pedigree and show achievements of Pomian guarantee him a place in the chief sire group of Janów Podlaski”. Jak widać, w życiu konia też nie ma żadnych gwarancji.

Stawka klaczy z oferty Pride of Poland 2021 była wyjątkowo nieoczywista. Brakowało gwiazd światowego formatu (te już wyprzedano), lecz nie brakowało perełek. Dla wielbicieli Pure Polish, niezwykłą gratką była możliwość zakupu janowskiej klaczy Amiga (Piaff – Amra po Eukaliptus), czy też klaczy Bigamia (Ekstern – Barka po Ararat), również własności SK Janów Podlaski. Konie Pure Polish z polskim papierem po stronie ojca i matki to coraz rzadszy towar. W wypowiedzi dla Radia Lublin z 8 czerwca, Krystyna Chmiel następująco oceniła ofertę klaczy: „Jest wybrany skład dla amatorów różnego typu koni arabskich, więc dla miłośników koni pokazowych może być zeszłoroczna czempionka roczniaków z Białki, dwulatka Brodnica, córka Bambiny. Poza tym jest jeszcze w tej samej stawce półsiostra Bambiny, pięknie skarogniada Bemola. Jest cały klan zwolenników tego typu ciemnych maści, więc może to być coś dla nich. Poza tym dla miłośników koni w starym polskim typie są starsze, doświadczone i typowo polskie klacze, jak Amiga i Bigamia. Obydwie są siwe i wyglądają tak typowo, jak kiedyś powinien był wyglądać polski arab. Są przede wszystkim bardzo suche. Mają duże oczy, suche rzeźbione głowy, mają głębokie ganasze, pięknie się ruszają”. Patrząc na listę klaczy aukcyjnych, niepokoi kontynuacja w tym roku trendu zapoczątkowanego na „breeding prospects”, tj. klacze Aplia (Pomian – Anima po Ekstern) oraz Amirata (EKS Alihandro – Alhasa po Ganges). W dotychczasowej, długiej historii sierpniowych aukcji w Janowie rzadko sprzedawano tak młode i rokujące klacze, których pełen potencjał pokazowo-hodowlany nie zdołał się jeszcze rozwinąć. Wystawienie na tegoroczną aukcję dwuletniej, niezwykle obiecującej Brodnicy (Pogrom – Bambina po Kahil Al Shaqab) było więc posunięciem budzącym wątpliwości. Trzeba jednak wspomnieć, iż w SK Janów Podlaski pozostają matka i siostra Brodnicy.

W swojej wypowiedzi dla mediów Jerzy Białobok tak ocenił ofertę aukcyjną: „tegoroczna oferta, z wyjątkiem ogiera Equator, nie składa się z najlepszych polskich koni, składa się z bardzo dobrych polskich koni. Z Janowa na pewno prym wiedzie córka Bambiny, a Michałów na pewno ma Emandorissę. Są to konie, które powinny poprowadzić tę aukcję”. Takie były prognozy przed aukcją w PoP 2021 w chwili, gdy licznie zgromadzona w Janowie publiczność usłyszała, punktualnie o godzinie 16.00, 15 sierpnia pytanie od prowadzącego akcję Erika Blaacka: „Are you ready to buy horses?” Odzewem było gromkie YEAH!!! Współprowadzącym aukcję był prezenter TVP Grzegorz Miśtal.

Aukcję rozpoczęła licytacja białeckiej klaczy Cefrena (Lawrence El Gazal – Cella po Ekstern), od ceny wywoławczej 5 tysięcy euro. Na aukcjach PoP białeckie konie często schodziły z ringu niesprzedane. Atutem tej klaczy było, iż reprezentuje unikatową linię żeńską Bent El Arab or.ar. (to dla koneserów) oraz że jest pokryta ogierem Equator. Pierwsza licytacja odbyła się szybko. Gdy doszło do kwoty 14 tysięcy euro, ogłoszono, iż klacz jest „on the market”. Ostatecznie, Cefrena, licytowana jako Lot 1, została sprzedana za 15 tysięcy euro. Jej sprzedaż okazała się dobrym otwarciem i od tej chwili aukcja rozpędzała się coraz bardziej. Lot 2, czyli janowska Amiga (Piaff – Amra po Eukaliptus) była pierwszą z trzech, oferowanych na aukcji, klaczy z czysto polskim rodowodem, tak zwanych Pure Polish. Dla wielu kupców w Europie taki rodowód, coraz rzadszy, jest tym, czego szukają. Mimo dojrzałego wieku, Amiga zachowuje świetną kondycję oraz piękną górę, a ponadto może jeszcze urodzić coś dobrego. W istocie, Eric Blaack miał pełną rację, zachwalając tę klacz następująco: „She’s got style, movement and everything”. Trzeba również dodać, iż Amiga należy do tych klaczy, które rozkwitają z wiekiem. Cena wywoławcza janowskiej klaczy wynosiła 10 tysięcy euro i ślamazarna początkowo licytacja zdawała się wskazywać na to, iż wśród kupców brak ludzi doceniających jej wartość. Gdy wreszcie wylicytowano kwotę 20 tysięcy euro, aukcjoner ogłosił, że Amiga jest „on the market”. Summa summarum, Amiga została sprzedana do Szwecji za kwotę 26 tysięcy euro do kupców, którzy znają wartość koni Pure Polish.

Kolejna klacz, czyli Lot 3, El Madera (Morion – El Medonia po Shanghai E.A.), nie wymieniana wcześniej w gronie faworytek, okazała się tą klaczą, za sprawą której aukcja nabrała rozpędu, dramaturgii oraz wielkich emocji. Ta młoda, zaledwie 2-letnia klacz, o pięknej głowie i szyi, przepastnym oku i równej górze, reprezentująca wszystko, co najlepsze w michałowskiej hodowli, stała się przyczynkiem do niezwykle ekscytującej licytacji, która rozpoczęła się od kwoty 50 tysięcy euro. Otrzymaliśmy w efekcie wspaniałe widowisko, gdzie postąpienia po 5 tysięcy euro błyskawicznie windowały cenę licytowanej klaczki. W mgnieniu oka Madera osiągnęła cenę 155 tysięcy euro, za którą została kupiona przez Ninę Suskievicovą z Czech. Słyszałam w kuluarach, że nowa właścicielka była niezwykle szczęśliwa, że udało jej się kupić tę obiecująca klaczkę za tak korzystną, w jej ocenie, kwotę.

Następną propozycją aukcyjną SK Michałów była klacz Enobaria (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern). Wystawiana jako Lot 4, była zapowiadana przed aukcją jako „jedna z bardziej ekskluzywnych propozycji’. Jej głównym atutem było to, iż Enobaria to pełna siostra ogiera Equator. Licytacja rozpoczęła się od kwoty 25 tysięcy euro. Początkowo brak było chętnych do licytowania, ostatecznie jednak udało się uzyskać cenę na poziomie 34 tysięcy euro, od której to kwoty klacz była „on the market”. Pełna siostra Equatora nie wywołała więc wśród kupców szczególnego bicia serca.

Bicie mojego serca wzbudziło za to pojawienie się na ringu aukcyjnym uwielbianego przeze mnie ogiera Pomian (Gazal Al Shaqab – Pilar po Fawor), Lot 5. Pełny brat Pingi, syn żyjących legend, mający ¾ rodowodu polskiego, jest ogierem kochanym przez wszystkich, którzy go znają. Zaletą Pomiana jest nie tylko cudowny charakter, lecz również piękny ruch, idealny łuk szyi, głęboki ganasz, góra jak stół, imponujący wykrok oraz dotąd niewykorzystany potencjał pokazowy. Niezwykle zacięta i emocjonująca licytacja tego ogiera okazała się kolejną, miłą niespodzianką tej aukcji. Licytacja rozpoczęła się od kwoty 5 tysięcy euro i zaraz nabrała wielkiego rozpędu, bo klienci wręcz bili się o Pomiana. Ogier został spuszczony z linki przez Mateusza Tokarskiego, genialnego prezentera z Janowa, umiejącego nawiązać niezwykłe porozumienie z prezentowanymi końmi. Dzięki temu Pomian zachwycił zarówno kupców, jak i publiczność całym sobą, nie tylko wspaniałym ruchem. Postąpienia szły po tysiącu euro, a gdy licytacja osiągnęła poziom 19 tysięcy, Eric Blaack oznajmił, że Pomian jest „on the market”. Ostatecznie, po zaciętej i emocjonującej licytacji, ogier Pomian został sprzedany za sumę 46 tysięcy euro do Arabii Saudyjskiej. Muszę przyznać, że miałam nadzieję, że Pomian zostanie kupiony przez nabywcę z Europy; obawiam się bowiem, jak zniesie tak odmienne warunki klimatyczne. Podeszłam więc do nowych właścicieli Pomiana z pytaniem, czy koń będzie mieć dostęp do zielonych pastwisk. Niezwykle uprzejmy przedstawiciel Alwashem Stud zapewnił mnie, że w Arabii Saudyjskiej ogier będzie miał jak w raju. Wierzę mu na słowo, bo życzę temu cudownemu koniowi szczęśliwego życia.

Następujący po ogierze Pomian Lot 6, Emandorissa (Abha Qatar – Emanda po Ecaho) była jedną z zapowiadanych lokomotyw aukcji PoP 2021. Jak powiedział Blaack, “she is one of the highlights of the auction, maternal sister of Emandoria, she has quality, substance, type, she got it all”. Królowa Michałowa, ze względu na swoją matkę, reprezentuje najlepszą michałowską linię pokazową „E”, stąd cenę wywoławczą tej klaczy określono na poziomie 150 tysięcy euro. Było jasne, że kilkoro kupców, w tym menadżerka Al Thumama Stud, przybyło do Janowa, by wrócić do domu z Emandorissą. Postąpienia po 10 i 20 tysięcy euro sprawiły, iż szybko wylicytowano kwotę 300 tysięcy euro, za którą Emandorissa była już „on the market”. Jednak ten poziom nie zakończył licytacji. Hilke de Bruycker dopięła swego, kupując Emandorissę dla Al Thumama Stud za godną tej klaczy cenę 450 tysięcy euro. Na tym etapie wszyscy uczestnicy mieli już świadomość, że jesteśmy świadkami udanej aukcji, świadczącej o tym, że janowska flagowa impreza odzyskuje dawny blask.

Jak to bywa, kolejna propozycja SK Michałów, Lot 7, czyli klacz Ebira (Empire – Ebra po Alert), nie wzbudziła wśród kupców zainteresowania. Cena wywoławcza w wysokości 15 tysięcy euro nikogo nie zachęciła i klacz zeszła z ringu niesprzedana. Poprzedzająca oczekiwaną licytację ogiera Equator (Lot 8) janowska klacz Bemola (Pomian – Belissa po Poganin) oraz Lot 9, falborecka klacz Estama (EKS Alihandro – Estaka po Eskalopka), zostały sprzedane, odpowiednio, za 25 tysięcy (skarogniada Bemola, półsiostra Bambiny, trafiła do Belgii) oraz 17 tysięcy euro.

Wreszcie na aukcyjną arenę wkroczył oczekiwany przez wszystkich Lot 10, michałowski ogier Equator (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern), zapowiadany jako perła w koronie aukcji PoP 2021. Jak anonsował go Grzegorz Miśtal, „muskularny wygląd ogiera Equator jest rozpoznawalny na całym świecie”; raz w życiu jest szansa na zakup takiego konia. 11-letni Equator, czempion świata ogierów starszych z 2018 roku, nie potrzebuje reklamy. Cena wywoławcza wynosiła więc aż 300 tysięcy euro. Ze względu na ogromne oczekiwania, mógł dziwić fakt, że na taką cenę rezerwową nie było reakcji kupców. Jak słyszałam w kuluarach, realnie rzecz biorąc, Equator może być atrakcyjny ze względu na swój dotychczasowy dorobek pokazowy, ale w tej mierze osiągnął już wszystko. Pozostaje mu jedynie kariera hodowlana, choć dotychczas nie zachwycił w tej roli. W efekcie, cena wywoławcza została obniżona do 200 tysięcy, co ożywiło licytację. Jednak na poziomie 400 tysięcy licytacja się zacięła. Sądzę, że nikt nie spodziewał się, iż licytacja ogiera Pomian będzie dużo bardziej emocjonująca i ciekawa niż ogiera Equator, pomijając oczywiście uzyskane ceny. Gdy licytujący wymęczyli cenę 440 tysięcy euro aukcjoner oznajmił, iż Equator „is on the market”. Finalnie, Equator został sprzedany za 450 tysięcy euro do Arabii Saudyjskiej. Jak poinformowano publiczność, trafi on do tego samego domu co Perfinka. Trzeba sobie jasno powiedzieć, iż uzyskana za Equatora cena może i była poniżej oczekiwań, czy tej pierwotnie ustalonej ceny rezerwowej. Jednak prawda jest taka, iż należało go sprzedać za dobrą cenę 450 tysięcy euro, gdyż z każdym rokiem jego wartość będzie maleć. Eksperci twierdzą, że należało sprzedać tego ogiera dwa lata temu, gdy był jeszcze opromieniony świeżo zdobytym tytułem czempiona świata. W chwili obecnej uzyskana kwota musi zostać uznana za satysfakcjonującą. Nie ulega wszak wątpliwości, iż licytacja Equatora była rozczarowująca. To jasne, że moda na tego ogiera już minęła.

Lot 11, janowska klacz Bigamia (Ekstern – Barka po Ararat), to kolejna z trzech klaczy aukcyjnych o rodowodzie Pure Polish. Równolatka klaczy Amiga prezentowała się od niej dużo gorzej, gdyż po wykarmieniu źrebaka jest w kiepskiej formie. Jednak klacz tę wyróżnia doskonały polski papier oraz fakt, iż jest to wspaniała klacz matka. Przy okazji warto zauważyć, że decyzja o pokryciu Bigamii takim ogierem jak Haash OSB budzi pewien sprzeciw. Tak wyborna janowska klacz kryta kiepskim ogierem, zupełnie do niej nie pasującym, ani do polskiego programu hodowlanego… Zabrzmi to paradoksalnie, ale szczęśliwie dla SK Janów Podlaski na tę klacz nie było chętnych, mimo obniżenia ceny wywoławczej z 20 do 15 tysięcy euro. Bigamia przyda się jeszcze w janowskiej stadninie.

W przeciwieństwie do ogiera Equator, zapowiadana jako kolejna gwiazda aukcji, młoda janowska klacz Brodnica (Pogrom – Bambina po Kahil Al Shaqab) nie zawiodła pokładanych w niej nadziei, a wręcz przeciwnie. Jako Lot 12 pięknie pokazała się już na piątkowej prezentacji koni aukcyjnych, czym z pewnością rozbudziła apetyty kupców. Ta pierwszorzędnie zbudowana 2-letnia klaczka, która w 2020 roku zdobyła aż trzy tytuły czempionki – w Białce, Janowie i Pradze – stanowiła dla kupców wspaniały prospekt pokazowy, a następnie hodowlany. Gdyby nie fakt, iż pozostawia w Janowie matkę i siostrę, aż żal byłoby się pozbywać tak zachwycającej klaczki. Perfekcyjnie zaprezentowana przez Mateusza Tokarskiego, który w pewnym momencie puścił ją, by mogła w pełni zaprezentować swój ruch, dawała pewność, że znajdzie się chętny kupiec. Jednak uzyskana kwota była zaskoczeniem in plus. Wprawdzie początkowa cena wywoławcza w wysokości 100 tysięcy euro została obniżona do 50 tysięcy, lecz licytacja ruszyła z kopyta. Na kolejne postąpienia po 10 tysięcy nie trzeba było długo czekać. Ogólnie rzec biorąc, dzięki zaaranżowanemu aplauzowi wspieranemu przez publiczność na trybunach, aukcja była wydarzeniem pełnym radości i spontanicznych emocji. Walka o Brodnicę rozgorzała na dobre. Przy kwocie 160 tysięcy euro oznajmiono, iż osiągnęła cenę rezerwową. Mimo to licytacja trwała nadal. Prezentujący Brodnicę Mateusz Tokarski już wiedział, że ta cudowna klacz opuści janowską stajnię i nie mógł powstrzymać łez. Płakał jak dziecko, co pokazuje więź janowskich prezenterów z końmi… Przy tej okazji wspomnę, że srebrny medalista czempionatu Polski ogierów młodszych, janowski Czaro (Poganin – Cedora po Kahil Al Shaqab), wprost uwielbia Andrzeja Siekluckiego, który go pokazywał w Czempionacie Narodowym. Klacz Brodnica, „arystokracja Janowa Podlaskiego”, została sprzedana po emocjonującej licytacji za fantastyczną cenę 250 tysięcy euro. Jak poinformowano publiczność, trafiła do Szwajcarii, do hodowczyni Nayli Hayek, która niewątpliwie będzie umiała wykorzystać potencjał tej cudownej janowskiej klaczy.

Lot 13, klacz Paradna (Equator – Piękna Pani po Ekstern), wystawiona przez Leszka Jarmuża, została sprzedana do Polski za 15 tysięcy euro, z kolei Lot 14, janowska Tarta (Palatino – Tartina po Perseusz), ostatnia z klaczy Pure Polish, wzbudziła niewielkie zainteresowanie (początkowo wręcz żadnego). Ostatecznie sprzedano ją za jedyne 8 tysięcy euro kupcowi z Holandii, lekarzowi weterynarii. Można więc domniemywać, iż nie będzie miała źle.

Przedostatni koń, Lot 15, ogier Ermitage (QR Marc – Emandoria po Gazal Al Shaqab), był absolutnym pewniakiem, ze względu na swoje pochodzenie. Pełny brat ogiera Emerald J, został przedstawiony przez Grzegorza Miśtala jako „przepiękny ogier, jak ze starych pokazów”. Bardzo dobre określenie, gdyż Ermitage niewątpliwie jest bardzo dekoracyjnym ogierem, choć na ringu pokazowym nie ma szans, ze względu na liczne braki w budowie. Po obniżeniu ceny wywoławczej z 25 tysięcy na 10 tysięcy, licytacja ruszyła do przodu. Nowym kupcem/pośrednikiem okazał się Marek Romański, były p.o. SK Michałów, który uczestniczył w licytacji tego ogiera. Osiągnąwszy cenę 32 tysiące euro, Ermitage był już „on the market”. Duże zainteresowanie sprawiło, iż osiągnął on cenę 72 tysięcy euro, którą wylicytował nabywca z Arabii Saudyjskiej.

Ostatni oferowany koń, Lot 16, klacz Pustynna Noc (WH Kaneko MS – Pustynna Rosa po Ekstern), „piękność z pustynnej kolekcji Michałowa”, z rzadko spotykanym rodowodem i źrebna ogierem Paris, została sprzedana za 35 tysięcy euro. Ostatecznie sprzedano 14 z 16 oferowanych koni za łączną kwotę 1 miliona 598 tysięcy euro. Jak powiedział po aukcji Tomasz Chalimoniuk: „Jestem zadowolony z tego wyniku, bo się obawiałem przed aukcją. To było wróżenie z fusów”. Dzięki aukcji Pride of Poland 2021 państwowe stadniny nie tylko zostały zasilone bardzo potrzebnymi pieniędzmi, lecz również podreperowały swój wizerunek.

Tegoroczna atmosfera wydarzenia całkowicie różniła się od tej w roku ubiegłym. Do Janowa wróciła publiczność, która licznie odwiedzała stadninę w trakcie minionego weekendu. Goście mogli spacerować wszędzie, nie będąc przez nikogo strofowani. Pojawiły się stoiska handlowe, lody, co przy pięknej pogodzie stwarzało cudowną atmosferę święta konia arabskiego. Swoją działalność w budynku aukcyjnym zainaugurowała restauracja „Bałałajka”, o nazwie zapożyczonej od słynnej klaczy, której portret zdobi wnętrze.

W niedzielę, zgodnie z tradycją, czempionat i aukcję w Janowie odwiedzili Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi Grzegorz Puda oraz kilkoro celebrytów, jak choćby Anna Popek w pięknym kapeluszu i Paweł Deląg w modnym kaszkiecie. Po ubiegłorocznej przerwie, w Janowie była widziana również Anna Stefaniuk, była wieloletnia główna hodowczyni tej stadniny. W przeciwieństwie do roku ubiegłego, minister rolnictwa nie był otoczony kordonem ochroniarzy odgradzających go od „gawiedzi”. Wręcz przeciwnie, przechadzał się swobodnie i każdy mógł z nim porozmawiać. Na marginesie wspomnę, iż poseł Jan Krzysztof Ardanowski również pojawił się na chwilę w Janowie. Grzegorz Puda okazał się człowiekiem przystępnym i oby tylko zdążył zrealizować swoje obietnice względem PSK, dotyczące dalszego finansowego wsparcia, szczególnie dla Janowa. Na porannej konferencji prasowej 16 sierpnia zadałam mu pytanie, czy resort podejmuje starania o wpisanie SK Janów Podlaski na listę światowego dziedzictwa UNESCO, co umożliwiłoby tej stadninie dostęp do różnorakich dotacji celowych oraz środków unijnych, Usłyszałam, że czynione są analizy w tym względzie, bowiem nie zawsze wpisanie na listę okazuje się korzystne dla danego obiektu. Grzegorz Puda zapewnił, że wsparcie państwa dla hodowli koni będzie utrzymane, hodowla koni arabskich zaś jest traktowana jako dobro narodowe. Marki SK Janów Podlaski, SK Michałów i Pure Polish muszą się rozwijać. Podkreślono również, iż istniejące w SK Janów Podlaski zaniedbania są efektem kumulacji niekorzystnych zjawisk z ostatnich 20-30 lat. Nie da się ich zniwelować w 5 lat. Atakująca prezesa SK Janów Podlaski Lucjana Cichosza hejterka, znana jako „Alina z fejsbuka”, otrzymała od niego propozycję, by razem przejść się po stadninie, tak by mogła przekonać się naocznie, iż zaniedbania te pochodzą jeszcze z czasów miłych sercu tej osoby. Jak można było przypuszczać, fejsbukowa „dama” odrzuciła tę propozycję. Optymistycznym akcentem konferencji była ogólna radość z sukcesu aukcji Pride of Poland 2021. Tomasz Chalimoniuk stwierdził, iż aukcja ta uzyskała historycznie najwyższy wskaźnik sprzedaży do ilości zgłoszonych koni, średnia zaś powyżej 100 tysięcy euro za konia dobitnie pokazuje, że janowska aukcja odzyskała swoje miejsce na światowej scenie. Na koniec Grzegorz Puda powiedział, iż jest pod wrażeniem organizacji imprezy, lecz zawsze może być lepiej.

Sukces aukcji niewątpliwie cieszy. Należy jednak pamiętać, że w obecnym stanie rzeczy zarówno SK Janów Podlaski, jak i SK Michałów muszą odbudowywać swoją hodowlę, przetrzebioną latami wyprzedaży najlepszych klaczy z obu stadnin. Marek Skomorowski, nowy p.o. prezesa SK Michałów, jest bezsprzecznie doskonałym specjalistą od zarządzania i ekonomiki przedsiębiorstwa z branży rolnej, co udowodnił jako prezes Zamojskich Zakładów Zbożowych. Jeśli otrzyma do współpracy doświadczonego głównego hodowcę koni, SK Michałów ma szansę na rozkwit. Umówmy się, trudno teraz o człowieka, który w jednej osobie będzie łączyć umiejętności zarządcze z umiejętnościami hodowlanymi. SK Janów Podlaski również wymaga, by Katarzyna Stepczuk otrzymała fachowe wsparcie w kwestiach hodowlanych, aby z jednej strony odbudowywać markę Pure Polish, z drugiej zaś prowadzić ukierunkowaną politykę hodowlaną determinowaną jakąś głębszą koncepcją. Przy tej okazji należy koniecznie zaznaczyć, iż w niedzielę aukcyjną profesor Krystyna Chmiel promowała swoją nową książkę pod tytułem „Polska hodowla koni arabskich czystej krwi (1979-2019) i jej sukcesy na świecie”, wydaną przez Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi. Miłośnicy koni arabskich powinni mieć ten tytuł w swojej bibliotece.

Organizator miał w tym roku trudne zadanie, gdyż ze względu na pandemię i inne zobowiązania sponsorskie, spółki skarbu państwa nie sypnęły groszem na aukcję Pride of Poland 2021. Sytuację uratowała dotacja od jednej z agencji Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Trzeba było oszczędzać. Nie chciałabym więc przesłonić krytykanctwem niewątpliwego sukcesu aukcji. Mimo niedociągnięć w promocji, kupcy dopisali i wydali na polskie konie duże pieniądze. Warto by jednak rozważyć na przyszłość zaangażowanie polskich, dwujęzycznych aukcjonerów oraz polskich ringmenów. Byłoby też wskazane, by stadniny zatrudniały po jednej osobie, której jedynym zadaniem byłaby promocja w mediach społecznościowych, na Instagramie etc. koni ze swoich stadnin, utrzymywanie stałych relacji z potencjalnymi kupcami oraz budowanie na przestrzeni całego roku zaplecza dla sukcesu kolejnych aukcji. Samo PKWK ma zbyt wiele zadań w stosunku do liczby zatrudnianych pracowników, by sprostać temu zadaniu. Niewątpliwie godna podkreślenia była atmosfera, przyjazna dla każdego, bez dzielenia ludzi na dobrze i źle widzianych. Było miło, wesoło, ciekawie, bezpretensjonalnie i gościnnie. Istne święto konia arabskiego.

Aukcja Summer Sale zawsze budzi mniejsze emocje. Na poniedziałkową licytację wystawiono łącznie 19 koni, z czego z SK Michałów 8 koni, z SK Janów Podlaski 6 koni, z SK Białka 3 konie oraz 2 konie prywatnej własności. Niekwestionowanym celebrytą w stawce Summer Sale był michałowski trzyletni Pointer (Sahm El Arab – Palanga po Ekstern). Głównym wyróżnikiem tegorocznej aukcji Summer Sale było to, że wszystkie konie się sprzedały. Na tej aukcji można było zrobić świetny interes, czyli kupić klasową klacz za niewielką cenę, choć generalnie większość wystawionych koni nie mogła pochwalić się pokazowym ruchem. By wskazać jedynie kilka z takich okazji: janowska klacz Endorfina (Alert – Eteryka po Poganin), z coraz rzadszym rodowodem Pure Polish, wnuczka klaczy Etnologia, została zakupiona do Włoch za 10 tysięcy euro; inna janowska klacz, Aldonza (Borsalino K – Alhasa po Ganges), półsiostra klaczy Al Jazeera i Amirata, została wylicytowana przez Marka Romańskiego za jedyne 5 tysięcy euro; kolejna klacz Pure Polish, tym razem michałowska, Ellena (Ekstern – El Kahira po Emigracja), znalazła nabywcę za 11 tysięcy euro; druga Pure Polish z Michałowa, klacz El Azja (Ekstern – El Dorra po QR Marc), trafiła do Włoch za cenę 27 tysięcy euro. Przemysław Sawicki zapewne bardzo cieszył się z tego, że za jedyne 4 tysiące udało mu się kupić na Summer Sale klacz El Kashira (Wadee Al Shaqab – Evictoria po Vitorio TO). Jednak licytacja michałowskiego ogiera Pointer (Sahm El Arab – Palanga po Ekstern) stanowiła duże rozczarowanie. Ten młody koń pokazowy wzbudził niewielkie zainteresowanie. Trudno powiedzieć dlaczego, choć wymieniano następujące powody: biegać nie będzie, klasy juniorskie już wyczerpał, a będąc najlepszy jako roczniak, schodził w dół, tak więc jego kariera w klasach seniorskich stoi pod znakiem zapytania. Z wielkim trudem udało się wylicytować za niego ledwie 11 tysięcy, co było poniżej ceny rezerwowej. Ogłoszono więc, że Pointer schodzi niesprzedany. Wówczas nastąpił nagły zwrot akcji. Po chwili zamieszania okazało się, że kupiec siedzący na trybunie dla publiczności zaoferował za Pointera kwotę 18 tysięcy euro. Kwota ta została przyjęta. Pointer trafił do nowego właściciela i prawdopodobnie pozostanie w Polsce.

Dużą niespodzianką Summer Sale okazała się młodziutka, 2-letnia białecka klacz Binella (Empire – Bint Ermina po Kabsztad). Licytacja rozpoczęła się od ceny wywoławczej 5 tysięcy euro. Na poziomie 12 tysięcy euro klacz była już „on the market”, lecz bardzo emocjonująca licytacja trwała dalej, by osiągnąć finalną cenę 25 tysięcy euro. Nowy dom Binelli znajduje się w Holandii. Pożądana przez kupców okazała się również michałowska klacz Cheroja (Ganges – Cheronea po QR Marc). Po zaciętej rywalizacji powędrowała do kupca z Polski również za 25 tysięcy euro. Ogier z Michałowa Woronin (Vitorio TO – Wilda po Gazal Al Shaqab) uzyskał satysfakcjonującą cenę 20 tysięcy euro i sprzedany został do Belgii. Jak widać, w tegorocznej edycji sierpniowych aukcji sprzedały się wszystkie oferowane ogiery, co na pewno trzeba odnotować jako duży sukces. Sprzedano 19/19 koni za łączną kwotę 254 tysiące euro. Wynik dobry, emocje jeszcze lepsze.

Rację mieli ci, którzy twierdzili, że rynek jest wygłodniały polskich koni. Jednak dalsza poprawa sprzedaży wymaga dużej pracy hodowlanej, promocji, a także zaprzestania wykorzystywania koni arabskich do walki politycznej. W numerze 4/2020 periodyku „Koń Polski” wyczytałam następujące słowa ministra rolnictwa Grzegorza Pudy, które potraktuję jako puentę i przestrogę na przyszłość: „…przez ostatnie lata hodowla koni została wykorzystana jako narzędzie walki politycznej. Ludziom, którzy atakują wszystkich i wszystko, bez względu na efekt działań, nie zależy na hodowli – to czysta kalkulacja polityczna. W Polsce sukces finansowy aukcji w Janowie Podlaskim to wyprzedaż dóbr narodowych, a porażka to upadek hodowli. Wydaje się, że samo środowisko zagoniło się w miejsce, z którego trudno wyjść bez rezygnacji z wzajemnego atakowania się”. A więc w tym roku był sukces finansowy aukcji, ale nie było wyprzedaży dóbr narodowych. Do upadku hodowli na pewno nie dojdzie. Tymczasem cieszmy się pięknem polskich koni arabskich i celebrujmy nasze dziedzictwo narodowe, jakim jest ich hodowla. W Janowie Podlaskim było wspaniale, bo sama stadnina jest perłą w koronie docenianą przez wszystkich miłośników koni arabskich. Cieszmy się sukcesem tegorocznej edycji Pride of Poland i bądźmy sobie życzliwi – w interesie tych właśnie koni. Oby została z nami przyjazna i miła atmosfera, której doświadczyliśmy w miniony weekend w Janowie.

Wyniki aukcji Pride of Poland 2021(ceny w EUR):

16 zaoferowanych koni, 13 klaczy, 3 ogiery:

LOT 1. Cefrena (Lawrence El Gazal – Cella po Ekstern) hod. i wł. SK Białka – 15.000 euro
LOT 2. Amiga (Piaff – Amr apo Eukaliptus) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 26.000 euro – sprzedana do Szwecji
LOT 3. El Madera (Morion – El Medonia po Shanghai E.A.) hod i wł. SK Michałów – 155.000 euro – sprzedana do Czech
LOT 4. Enobaria (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 34.000 euro
LOT 5. Pomian (Gazal Al Shaqab – Pilar po Fawor) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 46.000 euro – sprzedana do KAS
LOT 6. Emadorissa (Abha Qatar – Emanda po Ecaho) hod. i wł. SK Michałów – 450.000 euro – sprzedana do Kataru
LOT 7. Ebira (Empire – Ebra po Alert) hod. i wł. SK Michałów – niesprzedana
LOT 8. Bemola (Pomian – Bellisa po Poganin) hod. i wł. SK Janów Podlaski – 25.000 euro – sprzedana do Belgii
LOT 9. Estama (EKS Alihandro – Estaka po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. Falborek Arabians – 17.000 euro
LOT 10. Equator (QR Marc – Ekliptyka po Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 450.000 euro – sprzedany do KAS
LOT 11. Bigamia (Ekstern – Barka po Ararat) hod. i wł. SK Janów Podlaski – not sold
LOT 12. Brodnica (Pogrom – Bambina po Kahil Al Shaqab) hod. i wł SK Janów Podlaski – 250.000 euro – sprzedana do Szwajcarii
LOT 13. Paradna (Equator – Piękna Pani po Ekstern) hod. SK Michałów, wł. Leszek Jarmuż – 15.000 euro – sprzedana do Polski
LOT 14. Tatra (Palatino – Tartina po Perseusz) hod. i wł SK Janów Podlaski – 8.000 euro – sprzedana do Holandii
LOT 15. Ermitage (QR Marc – Emandoria po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – 72.000 euro – sprzedana do KAS
LOT 16. Pustynna Noc (WH Kaneko MS – Pustynna Rosa/Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 35.000 euro – sprzedana do Belgii

Wyniki aukcji Summer Sale 2021:

Zaoferowanych 19 koni, 16 klaczy, 3 ogiery

LOT S/1 Appiana (Zundance Jamil – Antaja po Lawrence El Gazal) hod. i wł. SK Białka – 6.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/2 Endorfina (Alert – Eteryka po Poganin) hod. i wł SK Janów Podlaski – 10.000 euro – sprzedana do Włoch
LOT S/3 Emiliona (Złoty Medal – Emily po Poganin) hod. i wł. SK Michałów – 14.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/4 Aldonza (Borsalino K – Alhasa po Ganges) hod. i wł SK Janów Podlaski – 5.000 euro
LOT S/5 Ellena (Ekstern – El Kahira po Piber) hod. i wł. SK Michałów – 11.000 euro – sprzedana do Włoch
LOT S/6 El Kashira (Wadee Al Shaqab – Evictoria po Vitorio TO) hod. i wł. Leszek Jarmuż – 4.000 euro
LOT S/7 El Azja (Ekstern – El Dorra po QR Marc) hod. i wł. SK Michałów – 27.000 euro
LOT S/8 Alsara (Kahil Al Shaqab – Alegra po Ganges) hod. i wł SK Janów Podlaski – 11.000 euro – sprzedana do KAS
LOT S/9 Primadoria (Emerald J – Pia po Ganges) hod. i wł SK Janów Podlaski – 8.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/10 Dyplomacja (Empire – Dżakarta po Piruet) hod. i wł. SK Michałów – 14.000 euro – sprzedana do Niemiec
LOT S/11 Partita PA (Morion – Poezja po Enzo) hod. i wł. PPH Parys – 4.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/12 Pointer (Sahm EL Arab – Palanga po Ekstern) hod. i wł. SK Michałów – 18.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/13 Binella (Empire – Bint Ermina po Kabsztad) hod. i wł. SK Białka – 25.000 euro – sprzedana do Holandii
LOT S/14 Cheroja (Ganges – Cheronea po QR Marc) hod. i wł. SK Michałów – 25.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/15 Pentarion (Medalion – Pernata po LVA Maximus) hod. i wł. SK Białka – 5.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/16 Emesta (Emerald J – Emocja po Monogramm) hod. i wł. SK Michałów – 22.000 euro – sprzedana do Polski
LOT S/17 Elicia (Borsalino K – El Fada po Ekstern) hod. i wł SK Janów Podlaski – 9.000 euro – sprzedana do KAS
LOT S/18 Woronin (Vitorio TO – Wilda po Gazal Al Shaqab) hod. i wł. SK Michałów – 20.000 euro – sprzedana do Belgii
LOT S/19 Pasionata (Poganin – Passionaria po Gazal Al Shaqab) hod. i wł SK Janów Podlaski – 16.000 euro – sprzedana do Polski

Skandaliczny atak w tle sukcesu Pride of Poland

Zakończona 51. aukcja Pride of Poland wcale nie daje nam powodu do dumy. Te pozytywne emocje związane z licytacją klaczy Perfinka, trzeciego w historii janowskich aukcji konia, sprzedanego za cenę przekraczającą milion euro, przysłonił skandal, jakim był brutalny napad i pobicie jednego z klientów aukcji przez pracownika organizatorów – osobę funkcyjną. Całe zdarzenie odbyło się na oczach zgromadzonych w sektorze VIP gości, interweniowała ochrona, wezwano policję, sprawa już trafiła do ogólnopolskich mediów. Dodać do tego należy: nieporadną organizację pokazu, niestarannie przygotowane katalogi, z niezliczoną wręcz ilością błędów, dotyczących tak pokazu narodowego, jak i aukcji Pride of Poland, a wreszcie dramatycznie słaby poziom prowadzenia pokazu przez polskich spikerów Mariusza Rytla i Marka Szewczyka, których ratował jedynie profesjonalizm anglojęzycznego spikera Erika Blaaka z Holandii. Przysłowiowym gwoździem do trumny były kompromitujące wystąpienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Jana Krzysztofa Ardanowskiego.

Bizantyjski przepych za państwowe pieniądze

Hodowców i nielicznych gości przybyłych do Janowa w tym roku zaskoczył widok ogromnego namiotu zbudowanego w miejscu, gdzie zwykle odbywał się pokaz. Sektor VIP został szczelnie odgrodzony od miejsca, gdzie jak w obronnej twierdzy zamknęli się urzędnicy KOWR, p/o zarządów Janowa, Michałowa i Białki, przedstawiciele sponsorów czyli państwowych spółek, które sfinansowały imprezę oraz osobiście minister Ardanowski z orszakiem urzędników. Przykry widok stanowiły dekoracje zwycięskich koni, które odbywały się frontem do urzędniczej elity, a hodowcy i publiczność mogli zobaczyć dekorowane konie od strony zadu. Pomimo głośnych zapewnień J.K. Ardanowskiego o wspieraniu hodowli koni arabskich, szczególnie prywatnej, przy wykorzystaniu do tego pieniędzy polskiego podatnika, zachowanie ministra i jego wszechwładnego w stadninach państwowych pełnomocnika świadczy o tym, iż była to akcja wyłącznie piarowa, mająca pokazać J.K. Ardanowskiego, który jest na liście ministrów przeznaczonych w najbliższych tygodniach do zmiany, jako świetnie radzącego sobie z Janowem Podlaskim i hodowcami koni arabskich. Niespełna milion złotych, obiecany na nagrody w pokazie narodowym, był w istocie jedynym sposobem zachęcenia hodowców prywatnych do zgłoszenia większej liczby koni. Udział koni hodowli i własności prywatnej od lat był na stałym poziomie. W roku ubiegłym były już kłopoty ze złożeniem klas wiekowych, szczególnie w kategoriach koni starszych. 

 Doszło do sytuacji, że wystawiane były konie z państwowych stadnin dosłownie „złapane” z pastwiska. Aby tego uniknąć i pokazać, że hodowcy prywatni bynajmniej nie obrazili się na „dobrą zmianę”, minister potrząsnął sakiewką pełną złotych monet. Sam pomysł nie jest najgorszy, tym bardziej że chytry plan zakładał, iż większość z tego miliona zgarną stadniny państwowe, co szczególnie dla Janowa miałoby ogromne znaczenie, wręcz decydujące o przetrwaniu. Ostatecznie głównym beneficjentem tej puli została Stadnina Koni Michałów oraz hodowcy prywatni. Konie janowskie nie zajęły zbyt wielu płatnych miejsc, choć i tak uszczknęły nieco z tej, na razie, deklarowanej jedynie kwoty. Hodowcy prywatni stawili się licznie, zachęceni wysokimi nagrodami i trzeba przyznać, że zgarnęli niemałą część stawki. Do wyboru najlepszego konia pokazu stanęło sześć złotych medalistów z czempionatów, pośród których honoru polskiej hodowli państwowej broniły jedynie dwa konie ze Stadniny Koni Michałów – ogierek Ferrum i klaczka Elgarolia. Pozostałe konie były hodowli i własności prywatnej, w tym janowskiej hodowli Pilarosa, również własności prywatnej (czeskiej hodowczyni). Niemniej jednak cel marketingowy został osiągnięty, klasy były licznie obsadzone, zwłaszcza w kategoriach koni rocznych i młodszych. Hodowcy prywatni to ludzie pragmatyczni i swoich poglądów politycznych nie przenoszą nad interesy. Pojawili się więc licznie, pieniądze chętnie wezmą, choć przyznać trzeba, że tak jak byli krytycznie nastawieni do działań obecnej władzy w sektorze hodowli koni arabskich, w szczególności wobec Janowa Podlaskiego, tak pozostali takimi do dzisiaj. Dość dziwacznie brzmiały zapewnienia ministra, jakoby tegoroczne nagrody miały służyć wspieraniu hodowli i polskich rolników. Po pierwsze, kwoty z nagród stanowią niewielką część poniesionych kosztów, a przede wszystkim większość hodowców to przedsiębiorcy, a nie – jak się wydaje ministrowi – rolnicy. Araby to nie konie rzeźne. Pieniądze przeznaczone na nagrody z całą pewnością przydadzą się w budżecie właścicieli koni i nie było raczej głosów krytycznych w tej kwestii. 

Ogromne zdziwienie wywołało natomiast postawienie kosztownej hali na placu pokazowym. Zdziwienie tym większe, że namiot ustawiono w bezpośrednim sąsiedztwie janowskiej hali, która została wybudowana właśnie w tym celu. Trudno powiedzieć, kto dokładnie postawił namiot, ale w gronie osób technicznych był cały zestaw ludzi z Międzynarodowych Targów Poznańskich. Konia z rzędem temu, kto wyjaśni, dlaczego obok przestronnej hali pokazowej, zaprojektowanej i wybudowanej niemałym kosztem, bo ok. 10 milionów złotych, poświęconej specjalnie tej imprezie, minister Ardanowski i jego pełnomocnik zdecydowali się na gigantyczny wydatek, jakim jest postawienie namiotu obok hali… Namiot był brzydki, ciasny, z fatalnym trawiastym podłożem, które dodatkowo dawało paskudny żółty odcień na fotografiach z pokazu. Cztery gigantyczne telebimy na małej przestrzeni zniekształcały obraz prezentowanych koni. Pieniądze sponsorów, zamiast zasilić kasę janowskiej stadniny, choćby w postaci odświeżenia hali, zasiliły kasę organizatora pokazu, czyli PKWK, a można mniemać, że niemałe pieniądze otrzymali podwykonawcy, którymi – jak mówiło się w kuluarach – były MTP. Wygląda na to, że wróciliśmy do punktu wyjścia. Do roku 2016 na Pride of Poland zarabiała prywatna firma Polturf, powiązana z urzędnikami nadzoru właścicielskiego ANR, a obecnie pieniądze sponsorów i stadnin rozpływają się w sposób, który zna wyłącznie Tomasz Chalimoniuk, prezes PKWK, chroniony parasolem ministra J.K. Ardanowskiego. Warto byłoby opublikować rzetelną informację, jakie były wpływy od sponsorów, w tym ponownie od spółek podległych KOWR. Ile pieniędzy zapłaciły stadniny, za co i komu je wypłacono. Wygląda na to, że Janów znów na własnej imprezie wyszedł jak przysłowiowy Zabłocki na mydle.

Czy koń to jeszcze kultura?

Wiele ostatnio mówimy o hodowli koni jako o kulturowym dziedzictwie. Środowisko związane z hodowlą i sportami konnymi starannie pielęgnuje zwyczaje i rytuały kojarzone z prezentowaniem koni i występami ich właścicieli w sytuacjach oficjalnych. Za granicą, ale również i w Polsce, jest to bardzo starannie przestrzegane. Tymczasem w Janowie Podlaskim, obok hodowców i właścicieli, przestrzegających starannie tzw. casual dress code, zobaczyliśmy coś, co zmusiło wiele osób na trybunach i przed monitorami do przecierania oczu ze zdumienia. Jeśli ktoś liczył na to, że nieświeży wygląd prezesa PKWK na Gali Derby koni pełnej krwi jest przypadkiem, to w Janowie przekonał się, że nie ma co liczyć na poprawę. Prezes PKWK w stroju, który – jak żartowano wśród widzów – wyglądał, jakby po drodze do Janowa ograbił on kontener PCK, wręczał z niezmąconym spokojem nagrody zwycięzcom i swoim zaniedbanym wizerunkiem „ozdabiał” wszystkie zdjęcia z dekoracji koni. Jeśli do tego dołożymy żenująco niski poziom prowadzenia pokazu w języku polskim przez Mariusza Rytla, który dysponuje zasobem słów predystynującym go co najwyżej do występów na dożynkach gminnych oraz Marka Szewczyka, którego pojawienie się na liście osób oficjalnych wywołało w środowisku niemałe zdziwienie, można śmiało powiedzieć: wstyd na cały świat. Szczególnie irytował Szewczyk, który, było nie było, jest dziennikarzem z wieloletnim stażem. Wynajęty przez Tomasza Chalimoniuka chyba wyłącznie po to, aby nie krytykował działań ministra, bloger Szewczyk nie zadał sobie nawet trudu, aby przygotować się do pracy, za którą – jak sądzę – hojnie go wynagrodzono. Pomijając jego problemy z dykcją, ten doświadczony media-worker nie był w stanie przez trzy dni przeczytać poprawnie nazwy jednej z prywatnych stadnin i miał ogromne kłopoty z właściwym odczytaniem imion wielu koni.  W hodowli o tak długiej tradycji jaką jest hodowla koni arabskich ugruntował się zestaw pojęć i sformułowań branżowych do których hodowcy są przyzwyczajeni i  z tego powodu  wiele komentarzy Marka Szewczyka budziło, delikatnie mówiąc, zdziwienie. Ale gwoździem programu w wykonaniu Szewczyka były próby naśladowania stylu duetu Izabela Zawadzka & Marek Grzybowski, czyli opowiadania o historii polskiej hodowli, czego ofiarą padła linia klaczy Szamrajówka, nazwana przez niego „linią na P” i opowieść o Włodarce, która „wylądowała” w Tiersku. Ciekawe, jakimi liniami lotniczymi tam poleciała? Smutne i żenujące jest, na co skarżyli się dziennikarze, że nie ma z kim w Janowie rozmawiać o koniach arabskich. Przerwana została ciągłość tradycji i również ciągłość pamięci. Nikt w Janowie już nie pamiętał o złożeniu kwiatów pod tablicą pamiątkową Zenona Lipowicza. Śmiem twierdzić, że ani obecny ani poprzedni p/o nie wiedzą, kim był. Minister Ardanowski mówił, że historia i tradycja nie są już ważne, liczy się wyłącznie „efektywność”. W takiej sytuacji trudno być optymistą. Może koń to kultura, ale Tacy politycy to obca kultura.

Spokojnie! To tylko napad…

Goście VIP kilka minut przed rozpoczęciem aukcji byli świadkami napaści konferansjera Marka Szewczyka na jednego z kupców. Fakt to bez precedensu, że osoba zatrudniona przez organizatora napada i bije na oczach zgromadzonych osób gościa i klienta aukcji. Interweniowała ochrona, wezwano policję. Po incydencie organizator dopuścił do tego, że sprawca napaści nie został usunięty z sektora VIP, pomimo że mogło to wpłynąć na samopoczucie klienta, który licytował konie do kwoty ponad miliona euro. Czy Perfinka mogła osiągnąć wyższą cenę, gdyby pobity przez Szewczyka klient reprezentujący nabywcę z Bliskiego Wschodu, nie miał bólu głowy po wielu uderzeniach zadanych pięścią w tył głowy i usta? 

Wiele osób wskazywało na to, że Marek Szewczyk, bloger specjalizujący się w czarnym piarze, stał się ostatnio ulubionym bohaterem profilu w mediach społecznościowych, który ujawnił jego rodzinne powiązania ze służbami PRL oraz przynależność do Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL w stanie wojennym, co w środowisku jeździeckim nie jest już zresztą żadną tajemnicą. Wspomniany Szewczyk od czterech lat komentuje sytuację po zmianach dokonanych w stadninach koni arabskich. Szczególnie brutalnie atakuje Mateusza Leniewicza-Jaworskiego, posuwając się do szkalowania i zaszczuwania młodego człowieka w środowisku hodowców. Mateusz Leniewicz-Jaworski nie był jedyną osobą, którą Marek Szewczyk, nazywany w środowisku blogerem do wynajęcia, oczerniał, czerpiąc z tego podobno niemałe profity. Dlatego też zatrudnienie go do prowadzenia Pokazu Narodowego wywołało zdumnienie, także z powodu braku rozeznania w hodowli koni arabskich, jak również głoszonych publicznie poglądów politycznych. Szewczyk w tekście zatytułowanym „Nadgorliwe pachołki władzy” (19.05.2020 Hipologika.pl) takie oto wygłasza oceny: „(…) Każda autorytarna władza – a ja to dobrze pamiętam z czasów tzw. Komuny – wyzwala w ludziach niskie instynkty. Teraz różnej maści oportuniści i służalcze typy starają się przypodobać obecnej władzy, czyli PIS-owi, a właściwie wodzusiowi. Bo PIS to partia wodzowska.” 

Właśnie wyzwolił w sobie niskie instynkty, dla których nie ma żadnego usprawiedliwienia, a robienie z siebie bohatera – mściciela „w sprawie” – zakrawa na farsę. Dla wyjaśnienia, nie uderzył, stojąc twarzą w twarz – ale, jak zwykły tchórz, od tyłu. Czy zatem ludzie, których obraził Szewczyk mają, zgodnie z jego doktryną, prawo do walenia go po mordzie? Jeśli tak to Szewczykowi biada!

Napaść i pobicie Mateusza Leniewicza-Jaworskiego przez Marka Szewczyka to skandal, za który nie tylko sprawca musi ponieść konsekwencje, ale także ktoś ponosi osobistą odpowiedzialność. Czy tą osobą nie jest Tomasz Chalimoniuk, organizator wydarzenia? Czy to nie on jako organizator zatrudnił Szewczyka, a następnie zaprosił go do loży hodowców i kupców? Po interwencji ochrony i policji, tak chętnie lansujący się Chalimoniuk nie pofatygował się, aby przeprosić gościa i klienta Leniewicza-Jaworskiego. To on także dopuścił do sytuacji, że napastnik był obecny w pobliżu, podczas gdy Leniewicz-Jaworski licytował konie. To skandaliczne zachowanie organizatora jest efektem uprawianej przez Chalimoniuka polityki personalnej polegającej na niszczeniu i pozbywaniu się ze stadnin państwowych wszelkich osób, które mają wiedzę i kompetencje w hodowli i opieraniu się na personelu niższej rangi, który wykona każde polecenie oraz na p/o zarządów, którzy podpiszą każdą fakturę. Media obiegła wiadomość o planowanym połączeniu Janowa i Michałowa i Białki, a szefem tego nowotworu miałby podobno zostać mianowany, a jakże Tomasz Chalimoniuk, któremu w PKWK pali się grunt pod nogami z uwagi na pytania, jakie zadają posłowie opozycji w kwestii naruszenia przez Chalimoniuka ustawy o PKWK poprzez osiąganie dodatkowych dochodów podczas swej kadencji. Sprawa wypłynęła w zaskakującym kontekście w prokuraturze w Lublinie, która prowadzi śledztwo w sprawie Pride of Poland 2016. 

Sukces ogłoszony

Arogancki minister, cwany pełnomocnik i wystraszony dyrektor KOWR-u odetchnęli z ulgą, sukces ogłoszony. Perfinka sprzedana, cenę uznać należy za niemal rekordową. To prawda, ale co z resztą oferowanych na aukcji koni? Co z przychodami dla Janowa? Cena Perfinki to prawie 80% całego przychodu aukcji – z czego żyć będzie Janów? Może z połączenia z Michałowem? Tam jest trochę siana i owsa, a i pieniądze na lokatach są – jakoś pociągniemy, ogłosimy nowy, świetny plan, a potem się zobaczy.

Trzeba wiele zmienić, by wszystko zostało po staremu

50. aukcja Pride of Poland (11.08) zakończyła się niewątpliwie sukcesem, finansowym i prestiżowym, choć sytuacja nie jest ani tak dobra, jak deklarują wezwani do gaszenia pożaru strażacy, ani tak zła, jak twierdzą internetowe trolle. Niemniej jednak, wątpliwe, by prokuratura przez następne trzy lata prowadziła śledztwo w sprawie powtórnej licytacji jednego z lotów i nawet TVN-owi ciężko było ukręcić z niedzielnego wydarzenia bicz na partię rządzącą. A to oznacza, że organizatorom należą się gratulacje: pod względem politycznym wynik aukcji to porażka wieszczących klęskę kasandr – posłanek PO Doroty Niedzieli i Joanny Kluzik-Rostkowskiej, a dla szefa resortu rolnictwa Jana Krzysztofa Ardanowskiego powód do triumfalnego ogłoszenia, że PiS też umie sprzedawać konie. Niezależnie od tego, czy niektóre oferty zostały wystawione „na zamówienie”, czy też nie, i czy niektórym klientom znane były ich ceny rezerwowe (czy też nie), tegoroczny wynik może oznaczać koniec złej passy.

Może, ale nie musi. Jak komentował jeden czy drugi hodowca, „wystarczyło nie przeszkadzać”. Podsumowując poprzednią aukcję, w 2018 roku, pisałam o nadchodzącej 50. edycji: „Bardzo ciekawe, jakim tropem pójdą jej organizatorzy. Czy wyciągną wnioski z błędów trzech edycji „po zmianach”? Czy wybiorą własną drogę? A może będziemy świadkami „powrotu do przeszłości”, czyli w stare, utarte przez 15 lat, koleiny?” Na te pytania już chyba znamy odpowiedź – albo się jej domyślamy.

Od Galeridy do Wieży Marzeń

Tymczasem jednak wynik Pride of Poland 2019 wygląda naprawdę całkiem nieźle. Podczas aukcji głównej sprzedało się 13 koni i jeden embrion, a więc większość tegorocznej oferty (która ostatecznie liczyła sobie 20 pozycji), co dało kwotę 1 miliona 396 tys. euro. Z kolei poniedziałkowa (12.08) aukcja Summer Sale przyniosła 328 tys. euro, przy czym połowa zaoferowanych koni, czyli 12, zmieniła właścicieli. Tak więc końcowy rezultat tego handlowego długiego weekendu to 1 milion 724 tys. euro, co jest sumą porównywalną do tych, które osiągano na aukcjach za czasów zwolnionych w 2016 roku prezesów (wyjąwszy jedną klacz, a mianowicie Pepitę, wylicytowaną – jak pamiętają uczestnicy aukcji w 2015 – do 1 miliona 400 tysięcy euro przez pana z plecaczkiem, który nawet nie był gościem VIP, lecz siedział na trybunie dla publiczności. Aż ciśnie się na usta pytanie: przechodził akurat z tragarzami? Do dziś to jedna z najbardziej tajemniczych transakcji w historii aukcji).

Rekordzistką aukcyjną 2019 została michałowska siwa gwiazda Galerida, sześcioletnia córka og. Shanghai EA. Jej wystawienie na sprzedaż było w środowisku szeroko komentowane (o tym, że ma na nią chrapkę stadnina Al Thumama z Kataru ćwierkały od długich tygodni wróble nie tylko polskie). Katarski nabywca zaoferował 400 tys. euro – dużo to czy mało? Opinie są podzielone, ale raczej jest to godziwa cena w sytuacji, gdy rynek koni arabskich mierzy się na całym świecie z wyraźną nadpodażą. Oczywiście szkoda, że w polskiej hodowli Galerida nie będzie miała szans się zasłużyć, ale któraś klacz musiała „pociągnąć” aukcję i z tego zadania Galerida wywiązała się znakomicie. Warto przypomnieć przy okazji, że licytację wygrała dla swojego klienta założycielka fejsbukowego, niesławnego profilu „Reinstate Anna Stojanowska, Jerzy Białobok & Marek Trela”.

Na drugim miejscu, jeśli chodzi o wysokość osiągniętej ceny, znalazła się janowska Potentilla. P. Nayla Hayek ze Szwajcarii (Hanaya Stud) zapłaciła za wnuczkę Pilar 215 tys. euro (licytowała reprezentująca ją Elisa Grassi z Niemiec). Kwoty powyżej 100 tysięcy zaoferowano także za Emanollę (135 tys. to suma wylicytowana przez p. Christine Jamar z Jadem Arabians, Belgia); Karolę, która po zaciętej walce kilkorga chętnych kupców również trafiła do Jadem Arabians – przy czym 122 tys. euro za tę klacz to być może największa niespodzianka tegorocznej aukcji! – oraz za embrion od Emandorii, który po powtórnej licytacji „dobił” do równych 100 tysięcy: swą początkową ofertę, po zastanowieniu, podniósł zainteresowany kupiec z Arabii Saudyjskiej.

Za okazyjną cenę 90 tys. udało się p. Nayli Hayek zakupić janowską Primerę. Klacze w cenach od 15 do 52 tys. euro nabyli klienci z Polski – najdrożej, a więc 52 tysiące, kosztowała polskich hodowców prywatnych córka Pianissimy, Pianova. Wśród krajów, do których pojadą wylicytowane podczas aukcji głównej klacze, są także Hiszpania i Francja.

Z ciekawą sytuacją mieliśmy do czynienia w przypadku janowskiej Adelity, która zeszła z ringu niesprzedana, choć na stole leżała oferta w wysokości 140 tys. euro, co nie było wcale niską kwotą za tę klacz. Można przypuszczać, że organizatorzy ustalili cenę zaporową, by potwierdzić na przykładzie Adelity, iż nie zamierzają sprzedawać koni za bezcen i nawet wysokie oferty mogą zostać odrzucone. Trzeba przyznać – sprytne posunięcie.

Rekordzistką Summer Sale okazała się matka Wieży Mocy, Wieża Marzeń, która pojedzie do Szwecji. Klienci zapłacili za nią 65 tys. euro. Pozostałe ceny kształtowały się w granicach od 10 tys. euro (tyle kosztował ogier Pistolero, który zasili hodowlę w Wielkiej Brytanii) do 45 tys. zaoferowanych za Włodawę przez kupca z Kataru.

Ani konie z Białki, ani konie prywatne nie cieszyły się w tym roku wzięciem. Nie sprzedała się żadna z trzech wystawionych klaczy białeckich, a spośród koni hodowli prywatnej kupców znalazły tylko dwie klacze: falborecka Shanson F (30 tys. euro) i Escotia z Czeple Arabians (25 tys.). Obie pozostaną w Polsce.

Na plus organizatorom należy zapisać szereg dobrych pomysłów. Po pierwsze, wystrój hali, zbliżony do tego, który zaproponowano przed rokiem. Najwyraźniej uznano, że nie ma powrotu do niegdysiejszej, siermiężnej pod względem wizualnym, przestrzeni. Po drugie, koperty z cenami rezerwowymi aukcjoner otwierał na oczach uczestników, co dawało (przynajmniej z pozoru) poczucie panowania nad transparentnością licytacji. Po trzecie, sam aukcjoner, Frederick De Backer, wykazał się profesjonalizmem, przerzucając się z łatwością z angielskiego na francuski i niemiecki. I po czwarte, zrezygnowano z dopinania niektórych transakcji już za kulisami. Oby wytrwano w tym postanowieniu! W poprzednich latach nader często konie niesprzedane znajdowały nabywców w kolejnych dniach po aukcji. Tym razem kupcy wiedzieli, że szansę mają wyłącznie tu i teraz.

Czy wygrał najlepszy?

Niestety, po imprezie nie obyło się bez zwyczajowego hejtu w mediach społecznościowych. Nie dotknął on jednak ani fatalnego cateringu, którego sława sięgnęła już dalekich krajów, ani licznych organizacyjnych niedociągnięć, takich jak uniemożliwienie potencjalnym kupcom (którzy przyjechali na samą tylko aukcję) wejścia do stajni w celu obejrzenia oferowanych koni, czy też ścisłe, a niezapowiedziane, oddzielenie od siebie trzech różnych stref VIP podczas Czempionatu Narodowego. O skandalicznych nieścisłościach, które zaszokowały niektórych kupców już po aukcji – klacz, którą sprzedawano jako źrebną, okazała się nieźrebna; kolejna jest co prawda źrebna, ale innym ogierem niż podano w katalogu i podczas imprezy – nikt się nawet nie zająknął, choć okoliczności te mogłyby stać się powodem anulowania rzeczonych transakcji. Tymczasem, jak nietrudno się domyślić, hejt dotknął kupców właśnie! Niechlubna ta tradycja ma swój początek w roku 2016 – obrażaniu klientów nie było wówczas końca. Oczywiście, mowa tu o tych klientach, którzy na janowską aukcję zaczęli przyjeżdżać od roku 2016. Znamienne, że autorami i autorkami hejtu są zwykle osoby (nieraz zwracaliśmy już na to uwagę na naszym portalu), które same koni nigdy nie miały, nie mają i mieć nie będą. Właściciele i hodowcy bowiem, którzy po prostu chcą się cieszyć posiadanymi końmi, odbierają to, co się dzieje wokół państwowych stadnin koni arabskich, zgoła inaczej. Na tle brzmiących jak zdarta płyta utyskiwań niezwiązanych w żaden sposób z hodowlą koni publicystów (ostatnio np. Krzysztofa Materny w „Newsweeku”, czy Marka Borowskiego w „Polityce”), jak nieoceniony głos rozsądku zabrzmiała konstatacja koszykarza

Marcina Gortata, właściciela zakupionych w Janowie angloarabów i gościa aukcji, który powiedział witrynie money.pl, że „nie rozumie, czemu stadnina jest brana do wojny politycznej”. Jak stwierdził, sam od dwóch lat trzyma konie w Janowie. Zdradził także, że po zakończeniu kariery sportowej chciałby zobaczyć swoje konie na wyścigach. O tym, że hodowla ma sens właśnie ze względu na zaangażowanie podobnych do Gortata pasjonatów, zapominają na ogół ci, którzy wprzęgają konie do politycznych przepychanek.

Ale jest, jak jest. Tym razem wyssane z palca zarzuty podchwyciły, jak można się było zresztą spodziewać, te media, które przez ostatnie lata na wszystkie sposoby starały się zdyskredytować aukcję, jej organizatorów oraz klientów (np. „Gazeta Wyborcza”, powołująca się na fejsbukowe „autorytety”). Choć o rzeczywistych, nie zaś wydumanych, wspomnianych wyżej problemach aukcji, z mediów się nie dowiedzieliśmy, to gołym okiem widać, że roztoczony nad imprezą „parasol ochronny” – przypomnijmy, że członkami ministerialnej rady ds. hodowli są Anna Stojanowska i Jerzy Białobok, a minister Ardanowski podkreślał podczas konferencji prasowej, że patronem medialnym imprezy jest TVN – nie do końca zadziałał. Nawiasem mówiąc, logotypów TVN i Discovery próżno dziś szukać na oficjalnej stronie aukcji (gościły tam tylko przez chwilę) i obecnie na liście patronów anonsowane są jedynie kanały telewizji publicznej. Tak czy inaczej, trudno nagle „przestawić wajchę” o 180 stopni, co zresztą znalazło swój konkretny wyraz na dwa dni przed aukcją, gdy przeprowadzono medialny atak na stadninę janowską – hasłem do tegoż ataku stało się ujawnienie straty finansowej Janowa oraz rezultatów kontroli obór, z których wynikało, że zagrożony jest dobrostan krów.

Jak stwierdził minister Ardanowski przed kamerą TVN, zmienił on już tak wielu prezesów, że jeden mniej czy więcej nie robi różnicy, co można było interpretować jako zapowiedź dymisji p.o. prezesa SK Janów Podlaski Grzegorza Czochańskiego. Jednak po sukcesie aukcji sprawa przycichła. Minister czuwał zresztą osobiście nad całą imprezą. W motywacyjnej mowie przed aukcją życzył, by „wygrał najlepszy”.

Czy więc wygrał najlepszy? Nie sposób nie zauważyć, że najbardziej spektakularne zakupy poczynili w tym roku klienci silnie powiązani z odwołanymi w lutym 2016 roku prezesami; płacili też podobne jak niegdyś ceny. Czy oznacza to, iż sukces aukcji miałby być okupiony tym, że stadniny państwowe stały się w jakimś stopniu zakładnikami jednej grupy interesów?

Dla większości obserwatorów, a i dla polityków, liczy się wyłącznie wynik. „Jeśli chcemy, by wszystko pozostało tak jak jest, wszystko musi się zmienić” – mawiał książę Fabrizio Salina z powieści „Lampart” Giuseppe Tomasi di Lampedusa. Pytanie, czy na pewno właśnie na tym miała polegać „dobra zmiana”, pozostaje otwarte.

Wyniki
(Ceny netto w EUR)
 
Pride of Poland 2019
(19 zaoferowanych klaczy & 2 embriony, 1 wycofany, 1 w ofercie)

Galerida 400 tys. Katar

Potentilla 215 tys. Szwajcaria

Emanolla 135 tys. Belgia

Karola 122 tys. Belgia

embrion od Emandorii 100 tys. Arabia Saudyjska

Primera 90 tys. Szwajcaria

Cheronea 65 tys. Hiszpania

El Gotta 60 tys. Francja

Anawera 57 tys. Hiszpania

Pianova 52 tys. Polska

Atanda 30 tys. Polska

Shanson F 30 tys. Polska

Escotia 25 tys. Polska

Graciosa 15 tys. Polska

Summer Sale 2019

(24 zaoferowane konie, 1 klacz wycofana, w ofercie 22 klacze i 1 ogier)

Wieża Marzeń 65 tys. Szwecja

Włodawa 45 tys. Katar

Eteryka 39 tys. Arabia Saudyjska

El Dorra 35 tys. Belgia

Praga 30 tys. Polska

Estonia 26 tys. ZEA

Editha 22 tys. Libia

Elgora 17 tys. Libia

Patty 15 tys. Polska

Wizawa 14 tys. Polska

El Safija 10 tys. Niemcy

Pistolero 10 tys. Wielka Brytania

Kronika towarzyska Pride of Poland 2019, fot. Ewa Imielska-Hebda

Koniec ministerialnej Rady ds. Hodowli: Odwołani po raz drugi, tym razem po cichu

 Trollowanie aukcji Pride of Poland: odsłona trzecia

Po raz trzeci już janowska aukcja stała się ofiarą trollingu. Mimo że zakończyła się wyraźnie lepszym wynikiem niż rok temu – podczas niedzielnej aukcji głównej (12 sierpnia) sprzedano sześć z jedenastu zaoferowanych koni, za ogólną sumę 501 tys. euro, z michałowską Parmaną (Al Maraam – Palmira/Monogramm) jako rekordzistką aukcyjną (180 tys. euro), a poniedziałkowa Summer Arabian Horse Sale (13 sierpnia) przyniosła sprzedaż 11 koni spośród 20 zaoferowanych, za łączną kwotę 233 tys. euro, z michałowską Prosarią (Kabsztad – Prosna/Grafik) jako najdroższym koniem (35 tys. euro) – okrzyknięto ją „hańbą i klęską”, a tegoroczne nagłówki prasowe to „kopiuj-wklej” z 2017.

Ogólny wynik obu aukcji 2018 to 734 tys. euro (za 17 sprzedanych koni), podczas gdy przed rokiem obie aukcje zamknęły się wynikiem 554 tys. euro za 17 koni. „Trudno się spodziewać cudów w sytuacji, kiedy rynek jest, jaki jest – zauważa prof. Krystyna Chmiel. – „Pogoda” na konie arabskie zależy od wielu czynników, a szczególnie od podaży tych koni na rynkach światowych. Porównywanie z rekordowymi wynikami nie ma sensu, gdyż osiągane one były w innych czasach”. Prof. Chmiel przypomina, że np. w 1995 łączna cena za 22 klacze wyniosła 263 tys. USD, a rekordzistką została klacz Pisanka (35 tys. USD; średnia cena za konia: 11955 USD). Tymczasem tegoroczna aukcja główna przyniosła średnią cenę 83500 euro. „Łącznie z Summer Sale sprzedano 17 koni, 7 z Janowa, 6 z Michałowa, 3 z Białki, a 1 z hodowli prywatnej. Mało? Tak, ale gdyby sprzedano więcej, czy nie pojawiłby się zarzut o wyprzedaży?” – zastanawia się prof. Chmiel. „Bambinę licytowano zawzięcie, ale gdyby została sprzedana za proponowaną cenę 60 tys. euro – to dopiero byłaby wyprzedaż!” – podsumowuje i wysnuwa analogię ze wspomnianymi czasami połowy lat 90.: „Po fatalnym roku 1995 nastąpił 1996, kiedy zanotowano niewielki wzrost przychodu z aukcji. Łączna suma uzyskana za 17 klaczy (Polish Prestige) wyniosła 365 tys. USD, rekordowa – 71 000 USD za kl. Eleuza, a średnia – 21 471 EUR. Podobną, niewielką tendencję wzrostową w stosunku do zeszłego roku, odnotowano i teraz”.

Polskie konie wyjadą m.in. do Izraela, Belgii, Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a także w zupełnie nowym kierunku – do Mongolii. „Jesteśmy dość zadowoleni z końcowego wyniku, choć oczywiście zawsze może być lepszy. Jednak zarówno sytuacja na światowych rynkach koni arabskich, jak i stale podejmowane próby storpedowania janowskiej aukcji, nie sprzyjają sukcesowi. Dlatego tym bardziej cieszymy się, że nabywców znalazło aż 17 koni. Chcę zaznaczyć, że ciężar organizacji aukcji spoczywał w tym roku wyłącznie na trzech stadninach państwowych, także pod względem finansowym. Mocno ograniczyliśmy koszty w stosunku do poprzednich edycji” – powiedział po aukcji Maciej Paweł Grzechnik*. „Ludzie, którzy przyszli, byli wręcz zachwyceni, miałem bardzo dużo pozytywnych opinii na temat tego, że hala została przygotowana na bardzo wysokim poziomie. Spodobało się ludziom, że zaproponowaliśmy coś innego, coś świeżego – mówił mediom prezes SK Janów Podlaski Grzegorz Czochański. – Aukcja pod względem organizacyjnym udała nam się bardzo dobrze, impreza towarzysząca też przyciągnęła bardzo dużo osób, wręcz nie spodziewałem się, że wracając do stadniny z Warszawy, po Czempionacie Narodowym, zobaczę takie tłumy zadowolonych ludzi”.

Cóż z tego, gdy to nie sytuacja na rynku koni arabskich, ani imprezy towarzyszące aukcji – z widowiskowym Teatrem Konnym Katarzyny Cygler jako wstępem, utworem zespołu „Rokiczanka” jako rozbiegówką i aukcją charytatywną jako zachętą do sięgnięcia do portfeli – znalazły się w centrum uwagi. A szkoda, bo aukcja naprawdę była inna niż wszystkie dotychczasowe i warto docenić, że organizatorzy poszukiwali nowej formuły, gdy stara wyraźnie się zużyła. Postanowili zrealizować to, co należało zrobić od samego początku, a mianowicie ograniczyć rozmach organizacyjny (a co za tym idzie, rozbuchane koszty – w tym roku nie było wianuszka spółek Skarbu Państwa), powrócić do idei imprezy dla kupców i dla środowiska, a nie dla polityków i mediów, postawić na bardziej kameralny, ale i bardziej przyjazny charakter eventu, gdy nikt nie prześladuje nachalnymi kamerami licytujących. Przede wszystkim jednak w tym roku lepiej przemyślana była lista aukcyjna, zdecydowanie bardziej atrakcyjna niż np. rok temu.

Doskonały był pomysł zmiany przestrzeni w hali aukcyjnej, do której wchodziło się jak do teatru. Oświetlenie, elegancka scenografia i przyjazna atmosfera zaaranżowanego w niecodzienny sposób wnętrza, tak różne od zwykłego widoku janowskiej hali, robiły wielkie wrażenie, zwłaszcza na osobach pamiętających poprzednie edycje. „Toporność hali przykryto ciemnymi kotarami ograniczając przestrzeń do ringu aukcyjnego i trzech rzędów stołów dla ok 360 osób: klientów, zaproszonych gości i przedstawicieli stadnin. Sześcioosobowe stoły, nakryte biało, ładnie prezentowały się w dobrej oprawie światła” – napisał na swoim blogu „Koń a sprawa polska” Marek Grzybowski, który zajął miejsce aukcjonera po 18 latach przerwy i którego powrót do tej roli również był niemałą niespodzianką.

Aukcję charytatywną (dochód ze sprzedaży michałowskiego kuca – 5600 euro – przeznaczono na rzecz poszkodowanej w pożarze rodziny z gminy Janów Podlaski) poprowadzili wspólnie prezes SK Michałów Maciej Paweł Grzechnik oraz konferansjer Brian Scott. Po aukcji zlicytowali także faksymile manuskryptu Wacława Emira Rzewuskiego (wydane przez Dom Emisyjny Manuscriptum), które miało swoją premierę tuż przed aukcją. W uroczystym odsłonięciu dzieła uczestniczył prof. Andrzej Strumiłło. 8 tys. euro za wierną kopię manuskryptu zaoferował nabywca z Arabii Saudyjskiej.

Rozdzielenie imprez – trolling nr 1

Gdzie więc trolling? Przed imprezą, na jej początku, w trakcie i na końcu. Napięcie i nieprzyjemne incydenty towarzyszące imprezie niestety mają wpływ także na zainteresowanie aukcją i na ceny koni. Pośrednio – bo wielu kupców omija już, po dwóch poprzednio strollowanych edycjach, Janów; i bezpośrednio, bo widząc, co się dzieje, niektórzy z nich muszą poczuć się zniechęceni. Akurat araby, podobnie jak pieniądze, lubią ciszę.

Najpierw wyjątkowo niepomyślna w skutkach okazała się decyzja KOWR o rozdzieleniu Czempionatu Narodowego i aukcji i właściwie to ona stała się pierwszym elementem tegorocznego trollingu. Decyzję motywowano, po jej ogłoszeniu, organizacją wielkiej wystawy rolniczej na Służewcu z okazji 100-lecia niepodległości. Czempionat Narodowy Koni Arabskich miał być częścią wystawy – zapowiadano nawet (m.in. w programie TVP „Tydzień” mówili o tym prezes PKWK Tomasz Chalimonik i ówczesny prezes KOWR Witold Strobel) sprowadzenie do Warszawy jako jednej z atrakcji półtoratonowego byka. Zapowiadano również tłumy, które podziwiać będą konie arabskie. Tymczasem jednak zmieniła się dyrekcja KOWR i o wystawie rolniczej zrobiło się cicho. Nie odwołano jej, po prostu przestano o niej mówić. Logicznym rozwiązaniem byłby w tej sytuacji powrót Czempionatu Narodowego do Janowa. Niestety, nie tylko czempionat pozostał na Służewcu, ale rozciągnięto go aż na trzy dni, choć zapisanych było zaledwie 75 koni. A publiczności było jak na lekarstwo… Finały zaplanowano i przeprowadzono w niedzielny poranek – zakończyły się w momencie, gdy w Janowie zaczynał się Dzień Otwarty, zwieńczony aukcją. Goście, którzy chcieli obejrzeć i finał czempionatu, i uczestniczyć w aukcji, musieli jechać na sygnale z Warszawy do Janowa. Oczywiście jeszcze gorzej byłoby, gdyby, zgodnie z pierwotnym planem, aukcję zorganizowano tydzień po czempionacie. Wtedy już na pewno nikomu z chętnych nie udałoby się pogodzić pobytu na obu imprezach – albo czempionat, albo aukcja, tertium non datur.

Tak czy inaczej, przeniesienie Czempionatu do Warszawy to był strzał w kolano i trudno nie zadawać sobie pytania, dlaczego ten fatalny scenariusz zrealizowano. Można domniemywać, że chodziło o jeszcze większe osłabienie aukcji, do której przygotowania i tak przebiegały w atmosferze istnej medialnej nagonki (do czego zresztą zdążyliśmy się przyzwyczaić, bo to już przecież trzecia edycja, od kiedy konie arabskie znalazły się na politycznej wojnie).

Odwoływanie aukcji – trolling nr 2

Co i raz środowisko obiegała plotka o odwołaniu aukcji, czemu walnie pomagały media, ogłaszając owo „odwołanie” na nagłówkach (RMF bawił się skojarzeniami, że nie ma „Pride of Poland”, choć chodziło o to, że ważą się losy pełnej nazwy imprezy; w świat poszła jednak informacja, że nie ma samej aukcji), bądź rozsiewając fake newsy – o zmianie daty na zaledwie 10 dni przed imprezą (Polskie Radio), czy o radykalnym wzroście cen biletów, podczas gdy było dokładnie odwrotnie: zaproszenie VIP (miejsce przy stoliku plus catering) rok temu kosztowało 800 zł (wejściówka na samą aukcję), a w tym roku 450. Tymczasem media uparcie porównywały (i nadal to robią w swych relacjach po-aukcyjnych) cenę zaproszenia VIP do ceny biletów dla publiczności, z których w tej edycji w ogóle zrezygnowano.

To, że plotka nie była tylko plotką i rzeczywiście „nowy” KOWR wraz z Ministerstwem Rolnictwa rozważał ten wariant, potwierdził minister Jan Krzysztof Ardanowski: „Wcześniej zastanawiałem się, czy aukcji nie odwołać, ale zgłosiło się kilkudziesięciu kupujących, więc było za późno”.* Owo „zastanawianie się” nie mogło nie mieć wpływu na przygotowania. Gwałtowne i wielokrotne wciskanie hamulca, gdy pojazd przyspiesza, niesie za sobą zawsze ryzyko wywrotki. Każdy tydzień przygotowań mógł być przecież tym ostatnim. Delikatna materia „kupiecka”, utkana z lęków, kalkulacji, chęci przypodobania się decydentom czy sędziom, jest podatna na rozregulowywanie. Nie trzeba być prorokiem, by wiedzieć, że wysyłane w świat pogłoski o odwołaniu aukcji pomogły zniechęcić wielu potencjalnych kupców. To, że do aukcji w końcu doszło i do tego nie okazała się klęską, to swoisty cud.

Zawirowania w programie – trolling nr 3

Aukcja się odbyła, jednak zapowiedziany na g. 14.00, oczekiwany przez wiele osób, otwarty dla wszystkich pokaz koni aukcyjnych przed Stajnią Zegarową, rozpoczął się ze znacznym opóźnieniem. Jak się dowiedzieliśmy, nie było nikogo w Janowie, kto mógłby ten pokaz poprowadzić i przedstawić konie (mimo poczynionych wcześniej przez prezesa Grzegorza Czochańskiego ustaleń z jednym z wieloletnich pracowników stadniny). Ratując sytuację, Hanna Sztuka, dyr. ds. hodowli w SK Michałów, pędziła do Janowa ze Służewca. Wszystko to spowodowało dalsze przesunięcia w programie dnia, irytację czekającej przeszło godzinę w pełnym słońcu publiczności i nerwowość wśród organizatorów.

Zafiksowane ceny – trolling nr 4

Marek Grzybowski napisał po aukcji na wspomnianym wcześniej blogu: „Terror medialny i obawa przed zarzutem „sprzedaży za pół ceny”, ciągle paraliżuje stadninowych decydentów, uniemożliwiając im podejmowanie racjonalnych decyzji”. „Zafiksowane zostały i zdeponowane w zamkniętych kopertach w KOWR na kilka dni przed aukcją bez wiedzy, jacy klienci przyjeżdżają, bez rozeznania, co chcą kupić. Pozbawiło to prezesów, a zwłaszcza mnie – aukcjonera, niezbędnej elastyczności. (…) Nie udało się przekonać urzędników z KOWR, że to rynek wyznacza ceny, że niesprzedanie dwóch pierwszych koni po cenach wylicytowanych może doprowadzić do katastrofy całej aukcji” – czytamy. Znów więc – sukces mógł być większy, ale urzędnicy nie pozwolili.

TVN – trolling nr 5

Przedstawicielom mediów, jak poinformowało nas biuro prasowe, wydano 30 akredytacji. Chętnych było, jak się dowiadujemy, znacznie więcej. Jednak każdy, kto był na aukcji, musi zdawać sobie sprawę, że tegoroczna aranżacja przestrzeni nie zezwalała na nieograniczoną liczbę ludzi w środku. Nie ma jednak mowy o tym, by impreza nie była transparentna, gdy obecnych jest w sumie kilkadziesiąt aparatów fotograficznych i kamer. Ekipa TVN weszła do hali mimo braku akredytacji, na „polecenie z góry”. Potwierdził to minister, odnosząc się do dyr. aukcji Macieja Grzechnika: „Wiem, że nie chciał wpuścić niektórych dziennikarzy na aukcję. Dlatego musiałem interweniować, przypomnieć, na czym polegają obowiązki pracownika państwowego. Nie można utajniać wyników takiej aukcji, wszystkie działania powinny być transparentne”***. Trudno powstrzymać się od komentarza, że najwyraźniej, zdaniem ministra rolnictwa, nietransparentne i ukryte jest to, przy czym nie ma kamer TVN, bo przecież były obecne (i akredytowane) ekipy TVP, Polsat News i Superstacji.

Tymczasem, ku zdziwieniu gości, przedstawiciele mediów po wejściu do hali usadowili się na… scenie, uniemożliwiając rozpoczęcie imprezy o czasie. Scenę opuścili dopiero po długich apelach. Z kolei po aukcji ekipa TVN wywołała i następnie rozdmuchała do rozmiarów afery incydent z prezesem Grzechnikiem, zniecierpliwionym kilkudziesięciominutowym „polowaniem”, jakiemu został poddany. Przedtem, tego samego dnia, minister Ardanowski powołał kolejną, tym razem, wedle jego własnych słów, „nieliczną i elitarną” radę ds. hodowli, w której pierwsze skrzypce grać mają tefałenowscy „arabo-celebryci”, a więc Anna Stojanowska i Jerzy Białobok. Tak oto sytuacja na aukcji oraz poprzedzające ją zdarzenia nieoczekiwanie potwierdziły tezę stawianą przez Józefa Orła (komentator polityczny, szef Klubu Ronina), który mówił niedawno: „Pamiętajmy, że PO reprezentuje układ głęboko rządzący w Polsce, a więc owe „deep state”: media, biznes, służby, związki z zagranicą. To jest układ dużo silniejszy niż PiS. Układ, który przegrał w demokratycznych wyborach, ale który swoją siłę zachował”.**** Czyż może więc dziwić, że i w Janowie to właśnie TVN rozdawał karty? Swoją drogą, wywiad z Józefem Orłem warto polecić doradcom Pana Ministra, bo chyba nie tylko walka z ASF (afrykańskim pomorem świń) jest problemem jego resortu.

Za rok odbędzie się (najprawdopodobniej, bo przecież nikt racjonalnie myślący nie przewidzi ruchów KOWR) 50. edycja aukcji w Janowie Podlaskim. Bardzo ciekawe, jakim tropem pójdą jej organizatorzy. Czy wyciągną wnioski z błędów trzech edycji „po zmianach”? Czy wybiorą własną drogę? A może będziemy świadkami „powrotu do przeszłości”, czyli w stare, utarte przez 15 lat, koleiny?

Wyniki
(Ceny netto w EUR)
 
Pride of Poland – 49th Janów Podlaski Auction
(12 zaoferowanych klaczy, 1 wycofana, 11 w ofercie)

Parmana 180 tys. Izrael (nieodebrana)
Pilarosa 133 tys. Czechy
Esima 65 tys. Arabia Saudyjska
Foggita 56 tys. Polska
Elbera 52 tys. Belgia (nieodebrana)
Perika 15 tys. Izrael (nieodebrana)

Summer Arabian Horse Sale 2018

(20 zaoferowanych koni, 19 klaczy i 1 ogier)

Prosaria 35 tys. ZEA 
Elawira 32 tys. Belgia
Polka 31 tys. Rumunia 
Anawa 23 tys. Arabia Saudyjska 
Wieża Nimf 22 tys. Polska
Binduga 21 tys. brak informacji (sprzedaż poprzez agenta)
Perla 21 tys. Mongolia (nieodebrana)
Cenobia 15 tys. Polska 
Elfontana 11 tys. ZEA 
Parimala 11 tys. Mongolia (nieodebrana)
Milian 11 tys. Mongolia (nieodebrany)

———————————————————
*janowauction.com
** Gazeta Pomorska Bydgoszcz, 16.08.2018
*** j.w.
****„Sieci”, nr 32, 6-12.08.2018

Wideo: Janów Podlaski Auction 2018 – impresja

Dla miłośników koni czystej krwi kibicujących polskiej hodowli Święto Konia Arabskiego 2017 (11-14 sierpnia) nie było łatwym doświadczeniem, mimo pięknego jubileuszu 200-lecia stadniny w Janowie Podlaskim. Przez pierwsze dwa dni konie, prezenterzy, organizatorzy i publiczność zmagali się z iście tropikalnym upałem, trzeciego zaś z deszczem i chłodem. Ale z trudnymi warunkami atmosferycznymi wielbiciele koni arabskich radzą sobie nieźle i dla swej pasji gotowi są wiele znieść. Dopiero zakończona wielkim rozczarowaniem aukcja Pride of Poland, która zamknęła się najniższym wynikiem w historii tej imprezy: 410 tys. euro z aukcji głównej (sześć sprzedanych klaczy) i 144 tys. z Summer Sale (osiem klaczy), popsuła wszystkim humory. Nieuchronnie nasuwa się pytanie, czy aukcja w obecnej formule powinna być kontynuowana. Na pewno organizatorzy będą musieli poważnie przemyśleć założenia sprzedaży koni w takiej postaci.

Kłody pod nogi

Najwyraźniej przyzwyczaić się musimy do tego, że nasza do niedawna niekwestionowana duma narodowa, jaką są konie arabskie, dla pewnej grupy osób dumą być przestała – choć są to te same konie. Trudno już rozróżnić, gdzie mamy do czynienia tylko z czyhaniem na błędy organizatorów, a gdzie z prowokowaniem niekorzystnych dla imprezy wydarzeń. To skłania do jednego wniosku: nie chodzi tu o konie czy troskę o hodowlę, lecz o bezwzględną walkę o utracone wpływy. „To co się wydarzyło w kwestii koni arabskich w Polsce to niestety nasz kraj w pigułce” – powiedziała Anna Stojanowska (dawniej ANR) portalowi money.pl i z tym akurat stwierdzeniem trudno się nie zgodzić. Także i w innych dziedzinach – właściwie wszystkich – trwa przecież bezpardonowa wojna o to „aby było, tak jak było”.

Na dwa tygodnie przed Czempionatem Narodowym jego organizacja stanęła pod znakiem zapytania – w tajemniczy bowiem sposób wyciekł brudnopis listy koni zgłoszonych do konkursu. Jak widzieli wszyscy, którzy zdążyli się z nim zapoznać, nie był to plik gotowy do jakiejkolwiek publikacji, lecz wersja czekająca na redakcję i korektę (np. jedna z klaczek umieszczona była wśród ogierków). Jakim cudem znalazł się więc na jednej z podstron witryny Pride of Poland? Administrator strony – Międzynarodowe Targi Poznańskie, biorąc udział w organizacji czempionatu już po raz drugi, wiedział doskonale, że lista koni nie może ujrzeć światła dziennego wcześniej niż na dzień przed konkursem, kiedy to do rąk uczestników trafia gotowy katalog. W wyniku niebywałej niefrasobliwości bądź też złej woli (jak pamiętamy, w ubiegłym roku strona Pride of Poland stała się ofiarą włamania), konieczne stało się unieważnienie zapisów i ponowne zebranie zgłoszeń, co znacznie opóźniło prace nad katalogiem czempionatowym. Wszystko się w końcu udało, katalog został wydrukowany na czas, ale cała sprawa wprowadziła sporo zamieszania i negatywnych emocji.

Złą prasę starano się podgrzać także poprzez „fake newsy”. W przypadku Pride of Poland, główną fałszywą wiadomością, kolportowaną najpierw przez „Świat koni”, a potem i inne „życzliwe” media, był rzekomy plan sprzedania Pingi jako lotu 0. Informacja wyssana z palca, bez żadnych podstaw w rzeczywistości, miała zapewne być niejako kontynuacją ubiegłorocznej histerii związanej z opóźnionym powrotem janowskiej klaczy z dzierżawy. Liczono prawdopodobnie na to, że media głównego nurtu podchwycą i „podgrzeją” fake newsa. Mimo tych wysiłków, miał on dość ograniczony zasięg – skończyło się na mediach należących do Verlagsgruppe Passau.

Potem obserwowaliśmy hucpę związaną z darmowymi wejściówkami, nazywanymi na użytek mediów „zaproszeniami dla honorowych gości”. W tych wszystkich działaniach najgłośniejsze okazały się być: osoba reprezentująca nieistniejące pismo oraz sprzedawczyni kosmetyków dla koni… A wrogość mediów realnie istniejących wobec imprezy o nazwie Pride of Poland wzbudzała autentyczne zdziwienie śledzących tę sytuację osób z zagranicy. Trudno im było zrozumieć, dlaczego polskie media starają się usilnie zniszczyć imprezę będącą wizytówką Polski. Być może odpowiedzią na to pytanie jest stwierdzenie wieloletniego francuskiego korespondenta w Polsce Bernarda Marguerite’a, który powiedział tygodnikowi „Do Rzeczy”, że „coraz częściej media stają się jedynie narzędziem w wojnie informacyjnej”.

Niepowodzenie aukcji. Dużo gości, mało kupców

W Janowie Podlaskim nie zabrakło ważnych postaci z branży. Przybył właściciel stadniny Al Baydaa Stud z Egiptu, p. Ahmed El Talawy, obecny dzierżawca Galeridy; przyjechał także szejk Hamad Bin Ali Al Thani reprezentujący stadninę Al Shaqab z Kataru. Była współpracująca od lat z polskimi hodowcami p. Christine Jamar z Belgii (Jadem Arabians). Zjawili się wreszcie tak wyczekiwani i zapowiadani już w ubiegłym roku goście z Chin. Jak podali organizatorzy, wadium wpłaciło 30 osób (w ubiegłym roku 44, co daje spadek o 30%). Najlepszymi klientami okazali się na końcu nabywcy z Rumunii, którzy już rok temu poczynili udane zakupy i którzy w tym roku powrócili na aukcję, by skutecznie licytować. Kogo nie było, prócz, oczywiście, p. Shirley Watts? Bardzo widoczna była np. nieobecność Tomasza Tarczyńskiego i jego grupy irańskiej, dość aktywnej podczas poprzednich aukcji.

Licytacja, w odróżnieniu od innych punktów programu, wystartowała z półgodzinnym opóźnieniem. Być może chodziło o ostatnie testy elektronicznego systemu, który to system, z technicznego punktu widzenia, zadziałał, trzeba przyznać, bez zarzutu. Już jednak przy pierwszym koniu okazało się, że elektronika spowalnia i „dehumanizuje” proces licytacji. Postępowanie o dwa tysiące euro, w przypadku konia, który osiąga cenę powyżej 100 tysięcy euro, to prawdziwe ćwiczenie cierpliwości dla wszystkich uczestników. Najgorsze jednak było to, że przedłużające się niemiłosiernie licytacje często nie prowadziły do sprzedaży – koń tak czy inaczej wracał do stajni, bo nie osiągał ceny rezerwowej. Po dwóch godzinach byliśmy dopiero w połowie niemrawo ciągnącej się aukcji, a końca nie było widać… Po przeszło czterech godzinach sprzedało się zaledwie sześć koni. Brak stewardów w ringu, nawiązujących bezpośredni kontakt z poszczególnymi kupcami, również nie pomagał. Prowadzący aukcję Michał Romanowski nie widział twarzy, nie odczytywał intencji – istniały dla niego jedynie numery. Licytacja odbywała się więc mechanicznie, bez śladu emocji. Jednym słowem, zamiast zabawy była nuda, a w końcu niemal udręka gości, z utęsknieniem wyczekujących końca.

Wszystko wskazuje także i na to, że zawiodła, podobnie zresztą jak w ubiegłym roku, wycena koni. Jeśli nie oferujemy wielkich gwiazd, lecz porządne klacze hodowlane, to i ceny muszą być ustalone na odpowiednim poziomie. Odrzucanie niektórych spośród ofert musiało budzić zdumienie.

Zaczęło się nienajgorzej, bo klacz Gerda z Michałowa, oferowana jako lot 1, została sprzedana za 36 tys. euro do Al Baydaa Stud. Jednak już druga w kolejności janowska Etira zeszła niesprzedana, mimo że licytacja, krok po kroku, doszła do 45 tys. euro. To wychłodziło naturalne emocje towarzyszące początkowi aukcji i spowodowało konsternację wśród kupujących. Klacz, poza jednym medalem z St. Petersburga, nie może poszczycić się wielkimi osiągnięciami pokazowymi, a jako matka dopiero się wykaże. Jako córka Etnologii ma na pewno duży potencjał hodowlany, ale w żadnym razie nie może być uznana za gwiazdę. Wydaje się, że ten błąd decyzyjny kosztował wiele, bo właśnie w tym momencie impreza wyhamowała. Na Psyche Victorię z Chrcynna nie było właściwie chętnych, a oczekiwania właściciela były niemałe – licytator zaczął od 100 tys. euro. Przy Anawerze (Lot 4), pięcioletniej klaczy pokazowej, która urodziła już jedną klaczkę, a którą zaźrebiono czempionem świata EKS Alihandro, licytacja powoli, ale ruszyła – i po długiej, męczącej drodze do sukcesu, osiągnęła pułap 110 tys. euro. Kwotę tę zaoferowali goście z Rumunii. Niestety był tylko jeden chętny na michałowską Larandę (Lot 6), musiałby więc licytować sam ze sobą. W poprzednich latach zapewne znalazłby się jakiś „anonimowy kupiec”, np. z Antypodów, który licytowałby przez telefon. A tak, 50 tys. euro, na których stanęło, okazało się kwotą zbyt niską, by koń mógł zmienić właściciela. Zainteresowany był gotów przedstawić nową ofertę już po aukcji, ale prezes SK Michałów zdecydował, że klacz zostanie wystawiona na sprzedaż w innym terminie. Do stajni wróciła falborecka Eksterna (lot 7); nabywcę (ze Szwecji) znalazła za to michałowska El Dorella, sprzedana za 47 tys. euro. Po czym na ring zaproszono janowską Prunellę – i to ona zdobyła miano tegorocznej rekordzistki aukcyjnej, choć ten rekord to „zaledwie” 150 tys. euro. Jej licytację trudno nazwać zaciętą, raczej znów – co najwyraźniej jest immanentną cechą systemu elektronicznego – wymęczoną, ale udało się osiągnąć cenę rezerwową. Prunella trafi do stadniny Suweco Niny Suskiewiczowej z Czech. Czy taka kwota za trzyletnią czempionkę pokazową jest wysoka czy niska? Na niedawnej aukcji zorganizowanej przez Giacomo Capacciego w Villi Passerini niedaleko włoskiej Cortony najwyższą ceną było również 150 tys. euro, zaoferowane przez kupców z Izraela za tegoroczną wiceczempionkę ze Scottsdale i Las Vegas Arwę Aljassimya.

A aukcja trwała dalej i kolejne klacze schodziły z ringu niesprzedane. Jeszcze tylko wnuczkę Pianissimy Pimentę wylicytowano do sumy 42 tys. euro (Wielka Brytania), a wnuczka Pipi Polana osiągnęła cenę 25 tys. euro. Na tym zakończyła się sprzedaż podczas Pride of Poland 2017.

Część kupców nastawiała się na zakupy podczas poniedziałkowej Summer Sale. Ale i tym razem zainteresowanie było niższe od oczekiwanego – sprzedało się tylko 8 z 29 zaoferowanych koni. Już po aukcji hodowcom z Białki udało się domknąć dwie transakcje, dzięki czemu w sumie trzy polskie konie pojadą do Chin – janowska Alsara oraz białeckie Peluza i Emrisa. Najdroższą klaczą poniedziałkowej aukcji okazała się michałowska Elgazonda (29 tys. euro), którą wylicytowała p. Christine Jamar z Belgii. Dwa inne michałowskie konie (El Empiria, 23 tys. i Zenga, 15 tys.) pojadą do Rumunii. Najbardziej wzruszający moment nastąpił, gdy za 12 tys. udało się p. Annie Janas-Naze zakupić białecką Hulinę. Polska hodowczyni nie kryła swej ogromnej radości. „Moje końskie życie zatoczyło koło – napisała na Facebooku. – Witamy w rodzinie Hulinę, rodzinę mojego zmarłego ukochanego Herolda!”. Takie chwile pokazują, że ta „zabawa” może mieć głęboki sens.

I tak, najwyższą kwotę ze sprzedaży koni uzyskała stadnina janowska (Prunella i Anawera to tegoroczne rekordzistki aukcyjne, a w sumie Janów sprzedał 5 koni). Najwięcej koni sprzedał Michałów (siedem). Białka znalazła kupców na 3 konie spośród pięciu oferowanych. Najgorzej poszło hodowcom prywatnym – tylko jeden prywatny koń zmienił właściciela, i to za najniższą kwotę obu aukcji (Echo Bey Karima, 5 tys. euro).

Efektywność złożona na ołtarzu przejrzystości

Trudno nie postawić pytania, dlaczego mimo intensywnej i skierowanej do właściwych odbiorców promocji, potencjalni kupcy nie dotarli do Janowa? Wśród przyczyn należy wymienić na pewno efekt „złej prasy”, nieustającego jazgotu, mogącego odstraszać mniej odporne osoby, czy nawoływania do bojkotu. Straszenie klientów prokuratorem również nie jest właściwym sposobem na promocję polskiej hodowli. Jedno, co dobre, to to, że oszczędzono nam w tym roku przynajmniej wylewania łez i egzaltowanych oświadczeń o „ratowaniu” koni… Tak czy inaczej, wygląda na to, że najbardziej na tej wojnie stracili hodowcy prywatni, choć to nie jest ich wojna. Pamiętamy finał sztuki Maxa Frischa „Biedermann i podpalacze” (1953) – zaradny biznesmen, żyjący w mieście opanowanym przez podpalaczy, stara się być życzliwy dla wszystkich, także dla agresorów, wierząc, że drobne ustępstwa zapewnią mu spokój i bezpieczeństwo. Złudzenia traci dopiero w pożarze, ale wtedy jest już za późno…

Jednak lista przyczyn niepowodzenia tegorocznej aukcji jest dłuższa i nie są to wyłącznie przyczyny wewnętrzne. Wymienić można inne, konkurencyjne wobec Pride of Poland aukcje; nasycenie rynku (wielkie bliskowschodnie stadniny, jak choćby Al Shaqab, niegdyś przyjeżdżające po materiał hodowlany choćby do Polski, teraz same organizują aukcje, na których oferowane są setki koni); rozpowszechnienie embriotransferów, na skutek czego od jednej wybitnej klaczy uzyskuje się kilka źrebaków rocznie.

Nasuwa się kilka wniosków. Po pierwsze, to obawa przed zarzutami o wyprzedaż najcenniejszego materiału hodowlanego stanęła zapewne na przeszkodzie temu, by oferta aukcyjna była atrakcyjniejsza. Za mało znalazło się na liście magnesów, mogących pobudzić wyobraźnię potencjalnych nabywców. Zachowawcze decyzje nie przyniosły sukcesu, zwłaszcza że najskuteczniej udawałoby się przeciwdziałać zastraszaniu ewentualnych klientów, przedstawiając ofertę, o którą chcieliby oni powalczyć.

Po drugie, zemściła się kompletna pasywność w obronie ubiegłorocznej aukcji, która wcale nie była porażką. Jej wynik plasował ją mniej więcej pośrodku tabeli. Jednak przeciwnicy imprezy nie tylko narzucili swoją narrację, ale dodatkowo wywołali poczucie winy u organizatorów z powodu rzekomych naruszeń, do dziś badanych przez prokuraturę z zawiadomienia „opozycji totalnej” oraz byłego prezesa SK Janów Podlaski, p. Marka Treli. Wmawianie opinii publicznej, że doszło do przestępstwa, którego nie było, jest w czystej postaci piłowaniem gałęzi, na której się siedzi. Podważanie uczciwości i wiarygodności aukcjonera sprzed roku też nie przysłużyło się janowskiej sprawie. Aukcja to żywioł, z którym mocować się mogą tylko odważni. Tej odwagi zabrakło – i tak narodził się innowacyjny system do licytowania, jedyny taki na świecie, który zapewnił całkowitą i absolutną przejrzystość aukcji, zabijając przy okazji jakąkolwiek spontaniczność, tempo licytacji i atmosferę święta, jaka powinna towarzyszyć takiej imprezie. Nie trzeba być prorokiem, by stwierdzić, że za rok maszynek do licytacji na stolikach już nie zobaczymy. Jak mówił w wywiadzie dla „Dużego Formatu” (Gazeta Wyborcza) podkuwacz koni Radosław Mojsym, „w tym biznesie jest trochę ściemy. Jak świat światem, konie na targach sprzedawane były i będą przed świtem”. Przejrzystość jest niewątpliwie wielką wartością, ale gdy sprzedaje się marzenia – a o to też tutaj chodzi – maszynka nie zastąpi znającego się na swej robocie człowieka.

Mimo więc licznych przeciwności, organizatorzy zawdzięczają klapę aukcji także i sobie samym. Nie wystarczy postawić wystawnych namiotów, trzeba jeszcze „dopieścić” kupców, sprawić, by poczuli się docenieni i „zaopiekowani”. Niewyczuwanie tych niuansów trudno nazwać inaczej niż strzelaniem sobie w stopę. Ale i tak nieco zaskakuje szeroki uśmiech na twarzy byłego prezesa SK Michałów, p. Jerzego Białoboka (mimo że nie udało mu się wylicytować klaczy Anawera), który po aukcji wydawał się najszczęśliwszym człowiekiem na sali. I który swe pierwsze kroki skierował do czekającej już na niego ekipy TVN, stacji słynącej z „kibicowania” Pride of Poland. Bo przecież on także siedzi w tej chybotliwej łodzi, jaką jest biznes koni arabskich. Dziś ta łódź może jeszcze nie zatonęła, ale mocno nabrała wody.

Jak się dowiadujemy, za rok możemy spodziewać się w Polsce nawet pięciu różnych aukcji (dwóch państwowych i trzech prywatnych). Jeśli więc nie dojdzie do jakiejś autorefleksji, to sytuacja może się jeszcze bardziej skomplikować, i to dla wszystkich uczestników tej wojny. Zbiorowe samobójstwo całej branży odbije się bowiem także na „podpalaczach”, choć żaden z nich nie ma własnych koni.

A jakie wnioski wyciągną organizatorzy Pride of Poland z tegorocznej porażki? Przekonamy się już za rok.

Wyniki

(Ceny netto w EUR)

Pride of Poland 2017

(24 zaoferowane klacze i 1 ogier)

Prunella 150 tys. Czechy

Anawera 110 tys. Rumunia*

El Dorella 47 tys. Szwecja

Pimenta 42 tys. Wielka Brytania

Gerda 36 tys. Egipt

Polana 25 tys. Polska

Summer Sale 2017

(29 zaoferowanych klaczy)

Elgazonda 29 tys. Belgia

Demeter 23 tys. Namibia

El Empiria 23 tys. Rumunia

Fermata 22 tys. ZEA

Alsara 15 tys. Chiny

Zenga 15 tys. Rumunia

Hulina 12 tys. Polska

Echo Bey Karima 5 tys. Polska

Europia sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Rumunii

Peluza sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Chin*

Emrisa sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Chin*

*nieodebrane

Całość artykułu „Narodowy Czempionat 2017. Pogrom Best in Show, Zagrobla imponuje formą. Aukcja Pride of Poland: czas na zmianę formuły?” można znaleźć tutaj

Koń ma cztery nogi, a też się potknie

Chaos, brak muzyki, ospała publiczność i kompletny brak nastroju, jaki powinien panować na tego rodzaju show. Lekki niedosyt pozostawił sam przebieg aukcji, pospieszne „stuknięcia” młotka, niezadowolenie kupujących, ponownie wznawiane licytacje, do tego dziwnie drętwa i ciężka atmosfera… 

Powyższe słowa to nie opis tegorocznej aukcji Pride of Poland, lecz cytat z artykułu, który był relacją z janowskiej aukcji 2009. To wówczas byliśmy świadkami zamieszania wokół sprzedaży klaczy Fallada. „Osiągnęła cenę 480 tys. euro, po czym aukcjoner stwierdził, że klacz nie osiągnęła ceny rezerwowej, a komentujący aukcję Jerzy Zbyszewski podał sprzeczną informację, że klacz została sprzedana, lecz nie dowiedzieliśmy się dokąd” – pisaliśmy (piórem Rafała Czarneckiego) na naszym portalu. Klacz została w końcu sprzedana, po aukcji, w drodze negocjacji, do Belgii (Knocke Arabians) za 465 tys. euro.

Te zdarzenia przypominamy dlatego, że pamięć ludzka jest krótka i zawodna. Nie piszemy o ubiegłorocznych rekordach, bo robią to inni. Większość osób wypowiadających się na temat ostatniej aukcji, z pewnością mocno niedoskonałej, nie chce pamiętać, że wcześniej nie zawsze bywało różowo.

Tak czy inaczej, Janów Podlaski 2016 miał być inny niż do tej pory – i był.

Aukcja główna – kronika oczekiwanej katastrofy

Po udanym Czempionacie Narodowym organizatorzy janowskiego eventu byli pełni optymizmu. Trybuny pełne ludzi, 44 potencjalnych kupców, którzy wpłacili wadium, zadowolenie na twarzach gości z sektora VIP. Na wstępie usłyszeliśmy głos Marka Grzybowskiego, organizatora niegdysiejszych aukcji Polish Prestige, który odwiedził Janów po raz pierwszy po 16 latach nieobecności. Wydawało się, że oto następuje swoista klamra czasowa, która połączy nowe czasy z tymi odległymi, choć tym razem Marek Grzybowski nie prowadził aukcji, lecz reprezentował ubezpieczyciela sprzedawanych koni. Aukcjoner Greg Knowles dowcipnie i z wdziękiem rozpoczął licytację (choć potem wykazał się niezręcznością, myląc dolary z euro). Niestety na tym skończyły się miłe chwile.

Pierwsza licytacja, Lotu 0, czyli 16-letniej Emiry, Narodowej Czempionki Polski 2001 i 2004, czempionki z Aachen 2002, brązowej medalistki Czempionatu Świata 2014, potoczyła się błyskawicznie. Cena szybko sięgnęła 350, a potem 450 tys. euro. Wreszcie usłyszeliśmy komunikat, że klacz została sprzedana za 550 tys. euro i czekaliśmy na informację, dokąd pojedzie. Ta informacja jednak nie nadeszła. Zaniepokojenie zebranej publiczności wzbudziła również licytacja kolejnej gwiazdy mającej „pociągnąć” aukcję, Al Jazeery, która jednak, pomimo że padła suma 350 tysięcy euro, nie została sprzedana. To mocno zważyło atmosferę. Pod koniec aukcji prowadząca Joanna Duszyk zapowiedziała niespodziankę – ponowną licytację obu klaczy.

Zanim jednak do tego doszło, nabywcy z Kataru wylicytowali Seforę (Lot 1) do sumy 300 tys. euro (najwyższa cena aukcji). Formia również przekroczyła upragnioną granicę 100 tysięcy i za 125 tys. została sprzedana do Rumunii. Za Ballenę zaoferowano 60 tys. (Szwecja). Piaconella nie została sprzedana, a potem nastąpiło zamieszanie z Al Jazeerą. Mimo konsternacji sali i radości grupy „życzliwych”, która nagrodziła wpadkę gorącymi oklaskami, kolejna klacz, El Emeera, znów osiągnęła dobrą cenę – 160 tys. euro, zaoferowane przez gości z Kataru. Espartę kupiono do Kuwejtu za 90 tys. Potem nastąpił zastój, a kolejne konie schodziły niesprzedane. Dziwi brak zainteresowania córką og. WH Justice Ekspiracją od matki po Monogramm. Ciekawy rodowód oraz uroda klaczy wskazywałyby na duże szanse na uzyskanie wysokiej ceny. Brak chętnych na tę klacz to jedna z tajemnic tej aukcji.

Impas przełamała w końcu Wabia (Lot 13), sprzedana za 100 tys. euro na Bliski Wschód. Nabywcy z Francji uaktywnili się przy Ebonie (30 tys.). Kuwejtczycy kupili Angelinę (50 tys.). Niezłą cenę zaproponowano jeszcze za Cerenę (33 tys., Kuwejt). Klienci z Rumunii wylicytowali Gabi (15 tys.), Cefenę (15 tys.), Damę Trefl (18 tys.), Złotą Koronę (20 tys.) i Goltrę (18 tys.). Edwina poszła za 12 tys. do Arabii Saudyjskiej.

A potem, przed licytacją Alerta (na którego, co nie powinno zaskakiwać, nie było chętnych za wymaganą kwotę 50 tys. euro), nastąpiła „niespodzianka”. Na ring wkroczyła raz jeszcze Emira. Licytacja szła opornie, ale szła – aż doszła do 225 tys., zaoferowanych przez pośredniczkę ze Szwecji Anette Mattsson. Rzeczywistym nabywcą okazała się jednak już wkrótce katarska stadnina Al Thumama – a więc ta, o której wielokrotnie donosiły media, że postanowiła (obok amerykańskiej Hennessey Arabians) zbojkotować janowską aukcję. Przypomnijmy, że Al Thumama nadal dzierżawi ogiera Morion.

„Ważni klienci bojkotują aukcję koni arabskich Pride of Poland w Janowie Podlaskim” – donosił „Dziennik Wschodni” 9 maja**. I za rozgłośnią RMF FM precyzował, że wśród stadnin nieobecnych na nadchodzącej aukcji będzie „skonfliktowana ze stadniną w Michałowie” Al Thumama z Kataru. „Ważni klienci nie przyjadą. Bojkot Pride of Poland” – wtórował Dziennikowi TVN24 BiS i również wymieniał Al Thumamę. Informację podały m.in. „Rzeczpospolita”, „Newsweek”, „Wprost”… Przetłumaczona na angielski, rozpowszechniana była w mediach społecznościowych, także na facebookowym fanpejdżu „Reinstate Anna Stojanowska, Jerzy Białobok & Marek Trela” założonym przez menedżerkę Al Thumama Stud.

„Jeśli jakiś ważny kupiec nie wybiera się na aukcję do Janowa, to inni mogą się tym sugerować” – powiedziała gazecie „Polska. Metropolia Warszawska” Anna Stojanowska (16.08). Nic dziwnego więc, że fakt, iż wpływowy kupiec (i sponsor pokazów), który najpierw groził pozwem stadninie, z którą wcześniej współpracował, oraz ogłaszał, że nie weźmie udziału w janowskiej aukcji – co mogło zniechęcać innych ewentualnych zainteresowanych, w tym pośredników, którzy mieliby prawo obawiać się środowiskowego napiętnowania – a następnie kupił gwiazdę aukcji za cenę uznaną przez szerokie grono komentatorów za okazyjną, był dla wielu osób ogromnym zaskoczeniem.

Wygląda na to, że w przyszłości potencjalni kupcy nie powinni jednak sugerować się doniesieniami prasowymi (bojkot aukcji, spór z kontrahentem etc.), czy negatywną kampanią w mediach społecznościowych. Działają bowiem wówczas na swoją własną niekorzyść.

Jak podała „Gazeta Współczesna”, w licytacji Emiry odegrał rolę również były dyrektor stadniny w Janowie Marek Trela: „Przyjaciele poprosili mnie o pomoc przy kupnie dwóch koni, co wykonałem, dokładając parę złotych do utargu aukcyjnego” – mówił. Jak precyzuje dziennik, jednym z tych koni była Emira. Czy przyczynił się więc do sprzedaży aukcyjnej gwiazdy? „Też i gwiazdy, bo byłem na bieżąco w kontakcie z panią, która ją ostatecznie kupiła” – przyznał Marek Trela w rozmowie z agencją AIP***.

Jednakże – jeśli nie było co najmniej sześciocyfrowej odprawy wraz z zakazem konkurencji – nie należy oczekiwać, iż odwołani dyrektorzy stadnin państwowych nie będą prowadzić żadnej działalności w branży związanej z końmi arabskimi. Choć mogą przy tym pojawiać się obawy o zaciąganie przez międzynarodowych sędziów zobowiązań wobec konkretnych stadnin i osób. „Niedobrze by się stało, gdyby byli prezesi występowali teraz w interesie kupców. Posiadają wiedzę zastrzeżoną na temat wystawianych koni i na temat kwestii wewnętrznych” – stwierdził prezes SK Janów Podlaski prof. Sławomir Pietrzak (gazeta.pl****).

Wracając jednak do przebiegu aukcji. Al Jazeera nie została sprzedana. Licytacja zatrzymała się na 200 tys. euro i klacz wróciła do stajni. Ogólna suma sprzedaży wyniosła 1271 tys. euro. Nabywców znalazło 16 z 31 zaoferowanych koni.

Wiele osób zadaje sobie pytanie, czy powtórna licytacja obu klaczy była błędem czy też nie. Według organizatorów, miało to na celu pełną transparentność aukcji. Mówi Marek Grzybowski: „To był błąd. Cenę rezerwową ustawiono na poziomie 700 tys. euro, co było w obecnej sytuacji nie do osiągnięcia. Takie ceny są płacone za młode klacze, które przyszłość, zarówno pokazową, jak i hodowlaną, mają jeszcze przed sobą. Zamieszanie związane z niemożnością ustalenia oferentów najwyższych kwot podczas pierwszej licytacji było według mojej oceny winą ringmanów. Być może kupiec się wycofał, licząc na to, że gdy klacz wróci do stajni, będzie ją można potem nabyć dużo taniej. Ponowne jej wprowadzenie na ring było niejako proszeniem się: dajcie co łaska”.

Niezbyt zrozumiałe wydają się także niektóre z pozostałych decyzji dotyczących cen rezerwowych. Np. klacz Piaconella była oferowana rok temu (08.08.2015) na michałowskim przetargu za równowartość 80 tys. złotych. Domaganie się więc w tym przypadku imponującej kwoty miało bardzo niewielką szansę powodzenia. Niemałą sztuką byłaby także sprzedaż konia z wyraźnymi oznakami bielactwa. Tu się to nie udało.

Tak więc nie bez znaczenia była oferta, słabsza niż w latach ubiegłych. Zwracali na to uwagę bywalcy aukcji, m.in. rozmówca „New York Times” Faisal Al o Taibe z Arabii Saudyjskiej, który stwierdził, że „jakość koni oferowanych na aukcji spadła”*****. Podobne głosy można było przeczytać na forach internetowych.

Po raz pierwszy w hali była obecna grupa osób wyraźnie czyhających na każdy błąd. To nowość. Do tej pory zawsze widownia cieszyła się z sukcesów aukcyjnych i martwiła, gdy aukcja szła opornie. Tym razem widać było i słychać, że są na sali widzowie życzący imprezie źle. O przebieg licytacji nadal toczą się gwałtowne spory i zapewne prędko się nie zakończą.

Na klęskę aukcji (choć w sensie finansowym nie była całkowitą porażką; jej wynik, jak podała telewizja TVN******, jest dziewiątym w kolejności, w ciągu 14 ostatnich lat, od 2003 roku) złożyło się również wiele innych czynników, które nieraz będą na pewno analizowane. Organizatorzy nie są bez winy (zawiódł komentarz, muzyka, a ringmani, choć – jak donosi TVP Info, doświadczeni w tym fachu, jako że współpracowali już lata temu z firmami Animex i Polturf******* – nie dawali sobie rady). Trzeba jednak zaznaczyć, że organizatorzy działali pod ogromną presją. Jeszcze nigdy zaraz po aukcji nie było takiego tłumu kamer i mikrofonów na zaimprowizowanej w namiocie dla prasy konferencji prasowej. Zresztą nie mogło być, bo przedtem nikt takich konferencji nie oczekiwał. Nikt nie atakował organizatorów, nawet jeśli wyniki nie były najlepsze, a wszystkie wyjaśnienia przyjmowano za dobrą monetę. Nie tym razem. Media zachowały się jak podczas polowania z nagonką. Już wcześniej zrobiły z aukcji sprawę polityczną, co nie mogło przysłużyć się sprzedaży. Kupcy nie lubią być na cenzurowanym – ani w Polsce, ani na świecie.

Ogólna zła atmosfera nie pozostała zapewne bez wpływu na potencjalnych klientów. Wiele osób coraz odważniej zwraca uwagę na to, że zapowiedzi piętnowania osób, które przyjadą na Pride of Poland, przyczyniły się do zmniejszenia frekwencji. „Każdy powinien móc kupować konie kiedy chce i tam, gdzie chce” – czytamy w jednym z komentarzy, zwracających uwagę na aspekt etyczny całej sytuacji.

Warto nadmienić, że w nagonce aktywnie uczestniczyły osoby, które na każdym kroku podkreślają, jak droga ich sercu jest hodowla koni arabskich.

Efekty tej miłości mieliśmy okazję podziwiać podczas tegorocznej aukcji.

W satyrycznej sztuce Aleksandra Ostrowskiego „Koń ma cztery nogi, a też się potknie” (1868) jeden z bohaterów pracuje nad „Traktatem o szkodliwości reform w ogóle”. Jest tam także niemało innych wielce interesujących i zadziwiająco aktualnych wątków. Lektury nie polecam, bo i tak nikt po nią nie sięgnie. A szkoda.

Sukces Summer Sale

Doskonałe wrażenie, które towarzyszyło uczestnikom janowskiej imprezy po Czempionacie Narodowym, pojawiło się ponownie podczas poniedziałkowej Letniej Aukcji (Summer Sale). Aukcjonerzy – Greg Knowles (USA) i towarzyszący mu Michał Romanowski, wielokrotnie prowadzący aukcje na Służewcu, stanowili zgrany duet i pracowali ciężko nad każdym koniem, by sprzedać go jak najlepiej. Wynik ich wysiłków był bardzo dobry – to jedna z najlepszych aukcji, odkąd zdecydowano się na formułę zwaną najpierw Selection Sale, a potem Summer Sale. Na 25 koni nabywców znalazło 18. Ceny kształtowały się od 8 tys. euro za michałowską Chimerę (która zostaje w Polsce) i janowską Poemę (która pojedzie do ZEA), do 50 tys. za Ersę z Michałowa, którą kupił Stanisław Redestowicz (StanRed Arabians). Do StanRed Arabians trafi także Kachira (14 tys.).

Ersa nie dzierżyłaby jednak tytułu najdrożej sprzedanego konia Letniej Aukcji, gdyby właściciel oferowanej z numerem 11 Ewardy, Krzysztof Goździalski z Falborek Arabians, zdecydował się na sprzedaż swej wychowanki. Licytacja doszła bowiem aż do 95 tys. euro! Cena rezerwowa wynosiła 100 tys. euro, co jest sumą niespotykaną na aukcji uważanej za uzupełniającą wobec aukcji głównej. Zwykle zresztą sprzedający, gdy suma zbliża się do ceny rezerwowej (a tak było w tym przypadku), zgadza się na sprzedaż konia lekko poniżej oczekiwań. Nie tym razem.

Na aukcji zapowiedzieli się Chińczycy – ci jednak nie dopisali, ale dobrymi klientami okazali się goście pochodzący z Rumunii. To całkiem nowy kierunek sprzedaży polskich koni. Podczas Letniej Aukcji Rumuni nabyli 4 konie: Orię (20 tys.), Czeszkę (33 tys.), Egiptę (20 tys.) i Elekterię (20 tys.), a zakupy poczynili także poprzedniego dnia podczas aukcji głównej. Nabywcy z Kuwejtu wylicytowali dwa konie (Filę wraz z ogierkiem po Pogrom, za 36 tys. i Alshirę – 27 tys.). Inni kupcy pochodzili z Namibii (Złota Rola – 28 tys., Perylla – 17 tys.), Wielkiej Brytanii (Pustynna Perła – 35 tys., Felliza – 12 tys.), Arabii Saudyjskiej (Hulina, 13 tys.), Włoch (Zenteria – 23 tys.) i Zjednoczonych Emiratów Arabskich (poza Poemą także Entorja – 32 tys. i Fuksja – 13 tys.). Sprawnie i w dobrej atmosferze sprzedano konie za przeszło 400 tys. euro. Zadowoleni byli kupujący, bo ceny odzwierciedliły rzeczywistą wartość koni, i sprzedający, bo okazało się nieprawdą, że nabywców nie ma.

Wyniki

(Ceny netto w EUR)

Pride of Poland 2016

(30 zaoferowanych klaczy i 1 ogier)

Sefora 300 tys. Katar
Emira 225 tys. Katar
El Emeera 160 tys. Katar
Formia (og. Filister po Vitorio TO sprzedany po aukcji) 125 tys. Rumunia
Wabia 100 tys. Kuwejt
Esparta 90 tys. Kuwejt
Ballena 60 tys. Szwecja
Angelina 50 tys. Kuwejt
Cerena 33 tys. Kuwejt
Ebona 30 tys. Francja
Złota Korona 20 tys. Rumunia
Dama Trefl 18 tys. Rumunia
Goltra 18 tys. Rumunia
Gabi 15 tys. Rumunia
Cefena 15 tys. Rumunia
Edwina 12 tys. Arabia Saudyjska
Al Jazeera sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Kataru

Summer Sale 2016

(25 zaoferowanych klaczy)

Ersa 50 tys. Polska
Fila (wraz z ogierkiem po Pogrom) 36 tys. Kuwejt
Pustynna Perła 35 tys. Wielka Brytania
Czeszka 33 tys. Rumunia
Entorja 32 tys. ZEA
Złota Rola 28 tys. Namibia
Alshira 27 tys. Kuwejt
Zenteria 23 tys. Włochy
Oria 20 tys. Rumunia
Egipta 20 tys. Rumunia
Elekteria 20 tys. Rumunia
Perylla 17 tys. Namibia
El Kachira 14 tys. Polska
Hulina 13 tys. Arabia Saudyjska
Fuksja 13 tys. ZEA
Felliza 12 tys. Wielka Brytania
Chimera 8 tys. Polska
Poema 8 tys. Wielka Brytania

———————————————————————–

P.S. Przykłady innych aukcji, które niekoniecznie przebiegały bez żadnych komplikacji:

2012 – pisaliśmy: „Niewielu kupujących, niskie ceny, nikły entuzjazm publiczności – o gorączkowej atmosferze, która powinna towarzyszyć wydarzeniu podobnej rangi, można było w tym roku tylko pomarzyć” (ogólna suma wówczas to 1325 tys. euro z aukcji głównej i 99,6 tys. z Selection Sale). Następuje też zamieszanie ze sprzedażą klaczy Ejrene: „Aukcjoner zapowiedział, że oczekiwana suma wynosi milion euro, a potem, gdy licytacja stanęła, gotów był przybić transakcję na poziomie 450 tys. euro. Nabywca nie podniósł jednak oferty i klacz wróciła do stajni. Dopiero po zakończonej licytacji wszystkich koni, Ejrene ponownie pojawiła się na ringu. Ogłoszono, że została sprzedana za ostatnią zaoferowaną kwotę”.

2011 – 14 koni kupuje tajemniczy nabywca z Australii, który jednak potem za konie te nie płaci. Prawdziwy końcowy wynik aukcji jest więc całkiem inny od tego, który „idzie w świat”.

2010 – aukcja główna przynosi niewiele ponad milion euro. „Okrągły jubileusz 10-lecia organizacji tego święta przez firmę Polturf nie zakończył się jednak wielką fetą, bo powodów do dużej radości raczej zabrakło. To była najsłabsza od kilku lat aukcja, nie sprzedało się bowiem dziesięć z 36 oferowanych koni z listy głównej. Kilka kupiono bez żadnej walki, po zaoferowaniu rezerwowej ceny, która w tym roku zdawała się być ustalona dla wielu koni na niskim poziomie 10 tys. euro” – relacjonowaliśmy.

2001 – nowy organizator (Polturf) przejmuje aukcję po odsunięciu firmy Polish Prestige. Nie sprzedaje się z aukcji głównej 14 z 38 wystawionych koni, a średnia suma uzyskana za klacz osiąga niecałe 40 tys. dolarów.

———————————————

Całość artykułu „Koń ma cztery nogi, a też się potknie. Relacja ze Święta Konia Arabskiego w Janowie Podlaskim (12-15.08)” można znaleźć tutaj

**http://wiadomosci.dziennik.pl/wydarzenia/artykuly/520145,wazni-klienci-bojkotuja-aukcje-koni-arabskich-pride-of-poland-w-janowie-podlaskim.html
***http://www.wspolczesna.pl/polska-i-swiat/a/pride-of-poland-marek-trela-prestiz-janowa-podlaskiego-dotkliwie-ucierpial,10517386/

****http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114883,20564115,naganna-aukcja-w-janowie-a-wladze-stadniny-przykrywaja.html

*****http://www.nytimes.com/aponline/2016/08/14/world/europe/ap-eu-poland-prized-horses.html?_r=1
******Fakty, 16.08. http://www.tvn24.pl/wideo/z-anteny/16-08-2016-nie-cichna-glosy-krytyki-po-tegorocznej-aukcji-w-janowie-podlaskim-czy-posypia-sie-dymisje,1550552.html?playlist_id=19989
*******http://www.tvp.info/26615005/kto-wylicytowal-emire-portal-tvpinfo-odslania-kulisy-chaosu-w-janowie-podlaskim

Rekord gonił rekord podczas aukcji 2015

Zaledwie pięciu tysięcy euro zabrakło, by końcowy wynik janowskiej aukcji głównej (niedziela, 16 sierpnia) osiągnął pułap okrągłych czterech milionów euro. Dla porównania: w ubiegłym roku suma ta wyniosła dwa miliony 74 tys. euro, a więc dwukrotnie mniej. Z kolei Letnia Aukcja po raz pierwszy zakończyła się wynikiem, który przekroczył 600 tysięcy euro (końcowy rezultat obu dni aukcyjnych to 4598500 euro: 3995000 z aukcji głównej, 603500 z Letniej Aukcji). Na rekordowy efekt złożyły się rekordowe sumy uzyskane za poszczególne konie: za Pepitę zaoferowano milion czterysta tysięcy euro, czyli więcej, niż w 2008 roku za czempionkę świata Kwesturę, zakupioną przez szejka Ammara bin Humaid Al Nuaimi z Ajman Stud za milion sto dwadzieścia pięć tysięcy euro. Za prywatnej hodowli i własności (Falborek Arabians) Wasę zapłacono 252 tysiące euro, a Melody (hod/wł. Małgorzaty i Józefa Pietrzaków) licytowano podczas Letniej Aukcji aż do 60 tys. euro.

Rekordowa była też liczba kupców – stoliki w sektorze VIP podczas Czempionatu Narodowego były tak ciasno ustawione, że niemal nie można było się przecisnąć. Przybyli nawet – chyba po raz pierwszy – goście z Chin. A jednak najwyższa oferta aukcji padła nie z sektora VIP, lecz z tzw. trybuny honorowej. Nabywca Pepity, reprezentujący, jak podano, Szwajcarię, przebił wysokie oferty z Arabii Saudyjskiej i Kataru, po czym wszedł na ring, by świętować swój sukces w świetle jupiterów. Hala huczła nie tylko od głosnej muzyki, ale i od plotek, które natychmiast zaczęły krążyć od stolika do stolika. Zwykle tak spektakularnych zakupów dokonują bowiem znani w świecie koni arabskich kupcy – pochodzący z Bliskiego Wschodu lub Wielkiej Brytanii (Halsdon Arabians). Tym razem stało się inaczej, co wywołało falę spekulacji. Na czyje zlecenie pracuje nabywca? Iranu? ZEA? Arabii Saudyjskiej? Czy okaże się kupcem godnym zaufania? Na odpowiedź przyjdzie nam zapewne jeszcze poczekać.

Klacze jak gorące bułeczki

Tymczasem jednak polskie klacze rozchwytywane były niczym najbardziej deficytowy towar za czasów PRL. Zaledwie cztery (Esmeta, Cyraneczka, Flaminia, Ewena) nie osiągnęły ceny rezerwowej i zeszły z ringu niesprzedane, ale i one najprawdopodobniej znajdą nowych właścicieli w najbliższych dniach. 

Po janowskiej Narodowej Czempionce Polski 2014 Pepicie (Ekstern – Pepesza/Eukaliptus), licytowanej jako Lot 1, przyszła kolej na michałowską 21-letnią Georgię (Monogramm – Gizela/Palas), matkę czempionki świata Galilei. „Dla Georgii jest to w sensie hodowlanym ostatni dzwonek, choć przy dzisiejszych technikach rozrodu będzie w stanie dać jeszcze kilka źrebaków. Może także wygrywać na prestiżowych pokazach. To propozycja wybitnie dla kolekcjonera” – mówił nam przed aukcją dyr. SK Michałów Jerzy Białobok. Tymże kolekcjonerem okazał się książę Abdulaziz bin Ahmad bin Abdulaziz, właściciel saudyjskiej stadniny Athbah Stud, która jest już domem dla kilku innych polskich klaczy – Piacolli, Pomeranii, Paniki, Andaluzji, Ellissary, Etenty i Erminy. Ponieważ wiele koni zakupionych przez Athbah Stud nie opuszcza Europy, pozostając w europejskich stajniach treningowych, Georgia nie musi się obawiać radykalnej zmiany klimatu, a w nowym miejscu spotka zapewne swoje koleżanki z Polski. Klacz osiągnęła cenę 105 tysięcy euro.

Lot 3, janowska Berenika (Eden C – Belgica/Gazal Al Shaqab), okazała się nieco tańsza, ale nadal bardzo droga – 75 tys. zaoferowała za nią stadnina Suweco z Czech. Lot 4 – multiczempionka Pistoria (Gazal Al Shaqab – Palmira/Monogramm) z Michałowa, znów rozpalił emocje. Licytacja zakończyła się oszałamiającym wynikiem 625 tysięcy euro, a szczęśliwym nabywcą został szejk Abdullah Bin Mohammed Al Thani z Al Zobair Stud, znany z szacunku i podziwu dla poskich koni. Pistoria stanie się na pewno w jego stadninie godną następczynią swej babki Palestry po Penitent.

Wysoką cenę prorokowano także w przypadku michałowskiej Wieży Róż (Ekstern – Wieża Babel/Laheeb). I nie było tu pomyłki – klacz pojedzie do Kataru (Al Thumama Stud) za sumę 270 tysięcy euro. Także do Kataru, do nowej stadniny o nieujawnionej nazwie, tradi dzierżąca nowy rekord ceny dla klaczy prywatnej własności Wasa (WH Justice – Waresa/Empres), matka doskonale radzącej sobie na międzynarodowych ringach Wersy (po Ekstern). Jej licytacja przebiegała bardzo ciekawie, bo oferty „kapały” po tysiącu euro aż do 204 tysięcy, po czym cena poszybowała aż do 250 tys. W końcu agentka z Niemiec podniosła ją do 252 tysięcy – i na tym stanęło. W tym momencie ogólna suma przekroczyła 3 mln euro.

Saudyjscy kupcy byli tak liczni, że komentująca aukcję Anna Stojanowska mówiła po niejednej zakończonej licytacji: „Klacz tradycyjnie pojedzie do Arabii Saudyjskiej”. Saudyjczycy wylicytowali Anillę po Pesal (35 tys.), Eustachię po QR Marc (21 tys.), Wkrę po Gazal Al Shaqab (260 tys.), Nefertari po Piaff (20 tys.), Gangę po Emigrant (88 tys.), Argolidę po Grafik (16 tys.) i Farsalę po Laheeb (36 tys.). W Kuwejcie nowy dom znajdą: Esidona po Galba (56 tys.), Eureda po Ekstern (65 tys.) i Febris po Amir Ashiraf (40 tys.). Do Zjednoczonych Emiratów Arabskich trafi Panonia po Eukaliptus (67 tys.). Do Iranu wyeksportowana zostanie Wadi Halfa po Ekstern (36 tys.).

Jeśli nie liczyć nabywcy Pepity, tylko cztery kraje niebliskowschodnie były aktywnie reprezentowane podczas aukcji: Czechy, Austria (Pellena po Ganges, 17 tys.), Wielka Brytania i Belgia. Zakupy P. Shirley Watts objęły w tym roku klacze Adyga (Kahil Al Shaqab – Amiga/Piaff) – 130 tys. euro, i Altamira (Ekstern – Altona/Eukaliptus) – 250 tys. Inna znana hodowczyni, p. Christine Jamar, dołączyła do swej kolekcji m.in. El Ghazalę (Ekstern – Emigracja/Palas).

Same tylko córki Eksterna przyniosły podczas tegorocznej aukcji głównej aż 2 miliony 86 tysięcy euro. Nawet jeśli nie dodamy do tego 45 tys. uzyskanych podczas Letniej Aukcji, będzie oczywiste, że 21-letni polski multiczempion i reproduktor zasłużył na gorące gratulacje!

W poniedziałek (17 sierpnia) rekordów ciąg dalszy

Nie tylko aukcja główna, ale także Letnia Aukcja może się pochwalić rekordem cenowym. Za Melody po Psytadel (S/14), hod/wł. Małgorzaty i Józefa Pietrzaków, nabywca z Iranu zapłacił 60 tys. euro. Dotychczas najwyższą sumą uzyskaną podczas Letniej Aukcji były 42 tys. euro zaoferowane w ubiegłym roku za Elferę. Ceny na tegorocznej poniedziałkowej aukcji okazały się zresztą generalnie rekordowe. Za Perespę (Enzo – Polenta/Ecaho) kupcy z Arabii Saudyjskiej zapłacili 46 tys., cena za Egerianę (Poganin – Elizka/Pamir), która pojedzie do Kuwejtu, wyniosła 31 tys., za Wersję po Poganin (Arabia Saudyjska) 35 tys., za Elarę po Gazal Al Shaqab (Polska) 39 tys., za Mata Hari (Werbum – Martynika/Monogramm) 47 tys., za Nataszę po Ekstern (Kuwejt) 31 tys., a za Złotą Księgę po Ganges (Arabia Saudyjska) 30 tys. Tylko 2 klacze nie osiągnęły ceny rezerwowej; niesprzedane pozostały także ogiery Espimar i Gaspar.

Niebywały sukces tegorocznej aukcji pozwala spokojnie myśleć o przyszłości polskich arabów – przynajmniej w najbliższych latach, póki znów nie przyjdzie załamanie koniunktury. Ale i w czasach kryzysu, jak pokazały ubiegłe lata, polskie stadniny radzą sobie wystarczająco dobrze.

Wyniki

(Ceny netto w EUR)

Pride of Poland 2015

(28 zaoferowanych klaczy)

Pepita 1400 tys. Arabia Saudyjska
Pistoria 625 tys. ZEA
Wieża Róż 270 tys. Katar
Wkra 260 tys. Arabia Saudyjska
Wasa 252 tys. Katar
Altamira 250 tys. WB
Adyga 130 tys. WB
Georgia 105 tys. Arabia Saudyjska
Ganga 88 tys. Arabia Saudyjska
Berenika 75 tys. Czechy
Panonia 67 tys. ZEA
El Ghazala 65 tys. Belgia
Eureda 65 tys. Kuwejt
Esidona 56 tys. Kuwejt
Emmbelarda 46 tys. Belgia
Febris 40 tys. Kuwejt
Farsala 36 tys. Arabia Saudyjska
Wadi Halfa 36 tys. Iran
Anilla 35 tys. Arabia Saudyjska
Eustacha 21 tys. Arabia Saudyjska
Nefertari 20 tys. Arabia Saudyjska
Sanda 20 tys. Belgia
Pellena 17 tys. Austria
Argolida 16 tys. Arabia Saudyjska
Ewena sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę

Summer Sale 2015

(29 zaoferowanych klaczy i 2 ogiery)

Melody 60 tys. Iran
Mata Hari 47 tys. Kuwejt
Perespa 46 tys. Arabia Saudyjska
Elara 39 tys. Polska
Wersja 35 tys. Arabia Saudyjska
Egeriana 31 tys. Kuwejt
Natasza 31 tys. Iran
Złota Księga 30 tys. Arabia Saudyjska
Galeona 27 tys. Kuwejt
Bursa 23 tys. Iran
Czateria 20 tys. Arabia Saudyjska
Karbala 20 tys. Kuwejt
Estuma 18 tys. Arabia Saudyjska
Zuzelia 17, 5 tys. Kuwejt
Etisa 17 tys. (?)
Ereira 16 tys. WB
Eyrynia 16 tys. Kuwejt
Brekina 15 tys. Arabia Saudyjska
Euzetia 15 tys. Polska
Miriana 14 tys. Arabia Saudyjska
Papua 11 tys. Kuwejt
Fellena 11 tys. Arabia Saudyjska
Grasantka 10 tys. Arabia Saudyjska
Heriana 9 tys. Kuwejt
Baida 9 tys. Szwecja
Floriana 8 tys. Polska
Elwa 8 tys. Arabia Saudyjska

Cały tekst relacji z Dni Konia Arabskiego 2015: „Rekord gonił rekord podczas aukcji 2015. Czempionat Narodowy niemal bez hodowli prywatnej (14-17.08)” znajdziesz tutaj

Zachwycająca Piacolla (15-17 sierpnia)

Gdyby oceniać sytuację makroekonomiczną po wynikach tegorocznej aukcji Pride of Poland, należałoby odtrąbić koniec kryzysu. Wiadomo jednak, że rynek koni arabskich rządzi się swoimi prawami i niekoniecznie odzwierciedla globalne tendencje. Mimo wszystko przez kilka lat odczuwało się pewne „ugięcie” – przyjeżdżało mniej kupców, notowano niższe ceny, więcej koni pozostawało niesprzedanych. Teraz mocno powiało optymizmem, a i atmosfera samej aukcji była o wiele lepsza, bo nawet te konie, które nie osiągnęły ceny rezerwowej i wróciły do stajni, budziły zainteresowanie; a przecież bywało już i tak, że wysiłki aukcjonera witała głucha cisza. W tym roku aukcja była prawdziwym świętem konia arabskiego, a nabywcy „nie dawali się prosić” i oferowali przyzwoite kwoty.

Ceny i kierunki

Zabrakło „kominów” – cen w okolicach pół miliona euro – ale za to sprzedała się zdecydowana większość koni. Licytacji sprzyjał entuzjazm publiczności. Najdroższym koniem okazała się, zgodnie z przedaukcyjnymi prognozami, pochodząca z Michałowa młodziutka czempionka Piacolla (Enzo – Polonica/Ekstern). Zaledwie dwuletnia, ma już na koncie całą listę sukcesów pokazowych, w tym Czempionat Klaczy Rocznych z Białki, Czempionat Klaczy Młodszych z Janowa i Brązowy Medal Klaczy Rocznych Czempionatu Europy w Weronie. Kapitalnie się prezentująca i obdarzona wyjątkowym wdziękiem gniada klaczka była nieosiągalnymmarzeniem wielu gości aukcji. Najwyższą cenę – 305 tysięcy euro – zaproponowała stadnina Athbah z Arabii Saudyjskiej. I tak Piacolla dołączy do innych polskich klaczy (Pomeranii, Paniki, Andaluzji, Ellissary, Etenty i Erminy) będących własnością księcia Abdulaziza bin Ahmad bin Abdulaziz. Po bardzo obiecującym początku, gdy sprzedały się trzy pierwsze oferowane klacze, córki og. Gazal Al Shaqab (Norma za 250 tys. euro do Al Muawd Stud z Arabii Saudyjskiej, Perfirka za 220 tys. euro do Cedar Ridge Arabians z USA i Alabama za 165 tys. do Kataru), przed licytacją Piacolli (lot 4) zrobiono krótką, muzyczną przerwę, aby przygotować „wejście smoka”. I choć po zakończonej licytacji napięcie nieco opadło, kupcy bynajmniej nie odpuścili. Już lot 7 – Wieża Marc’a (po QR Marc), sprzedana za 70 tys. euro do Szwecji (Sinus Arabian Stud) – pozwolił na przekroczenie bariery miliona euro. Dwa miliony „pękły” po licytacji kolejnej córki Gazala Al Shaqab Windawy (45 tys., sprzedana do Arabii Saudyjskiej). Ogólna kwota uzyskana podczas niedzielnej licytacji to 2074 tys. euro.

Zakupy p. Shirley Watts (Wielka Brytania) objęły w tym roku trzy klacze: Cenozę po Ekstern (240 tys.), Emantię po Emigrant (180 tys.) i Alhambrę po Ecaho (140 tys.). Ciekawostką jest, że hodowczyni z Halsdon Arabians, która zwykle kupuje konie z Janowa, tym razem zdecydowała się także na zakup michałowski (Emantia). Dwa konie z aukcji głównej zostają w Polsce: Pustynna Róża po Emigrant (15 tys.) oraz Piraneza po Ecaho (36 tys.). Pierwsza trafi do stadniny StanRed Arabians, druga do PPH Parys. Dodajmy, że spośród zaoferowanych na Summer Sale ogierów sprzedał się tylko jeden, Pegasus (Gazal Al Shaqab – Pepesza/Eukaliptus), i on także pozostanie w Polsce. Jedynie Europia, Chimera, Dębowa Polana i Elima zeszły z ringu niesprzedane, ale że negocjacje toczyły się jeszcze nadal po aukcji, dwie ostatnie znalazły nabywców wkrótce potem.

Dali się zauważyć kupcy z Iranu (Papusza – 20 tys., Piera – 81 tys., Zigana – 34 tys., Perrara – 7 tys., a podczas Summer Sale Herminja – 7 tys.). Poniedziałkowa Letnia Aukcja pokazała, że pojawiają się nowe kierunki eksportu koni. Do Afryki, do Namibii, pojadą córki Gangesa: janowskie Eora (12 tys.) i Czartana (10 tys.) oraz michałowska Drzewica (18 tys.).

Całkiem nieźle powiodło się hodowcom prywatnym. Bełżycka Fortycja (Pegasus – Florencja/Oset) sprzedała się do Arabii Saudyjskiej za 80 tys., falborecka Szanta (Ekstern – Słonka/Wojsław) do Niemiec za 24 tys., należąca zaś do Przemysława Sawickiego Lenka (Piaff – Ludmiła/Pesal) również do Niemiec za 37 tys. Do tego należy też dodać pokaźne sumy, które przyniosła poniedziałkowa Letnia Aukcja (Summer Sale). Jej rekordzistką okazała się zaoferowana przez Lecha Błaszczyka Elfera (Psytadel – Eiffla/Ekstern). Kupcy z Arabii Saudyjskiej zapłacili za nią 42 tys. euro. Roczna Zinaria (Shanghai E.A. – Zeksterna/Ekstern, Czeple Arabians) uzyskała cenę 20 tys. (Arabia Saudyjska); Bint Mama (Marajj – Bint Moleta/Ecaho) z Falborka – 16 tys. (Kuwejt); podobnie jej koleżanka stajenna Sotika (WH Justice – Słonka/Wojsław), która pojedzie do Niemiec; Moja Miła (Złocień – Malowana Lala/Empres) Krzysztofa Falby – 23 tys. (Arabia Saudyjska), Ewitacja (Ganges – Ewunia/Etogram) z Małej Wsi – 7,5 tys. (Arabia Saudyjska), Missouri (Wachlarz – Mina/Monogramm) – 14 tys. (Arabia Saudyjska). Jedynie trzy klacze z Summer Sale pozostały niesprzedane (na 26), co jest wynikiem zupełnie wyjątkowym na tle ubiegłych lat. Przypomnijmy, że rok temu sprzedało się zaledwie 8 spośród oferowanych 26 klaczy. Czyli pomysł z poniedziałkową dogrywką chwycił i efektownie się rozkręca.

Wyniki

(Ceny netto w EUR)

Pride of Poland 2014

(28 zaoferowanych klaczy, jedna wycofana, 27 w ofercie)

Piacolla 305 tys. Arabia Saudyjska
Norma 250 tys. Arabia Saudyjska
Cenoza 240 tys. WB
Perfirka 220 tys. USA
Emantia 180 tys. WB
Alabama 165 tys. Katar
Alhambra 140 tys. WB
Piera 81 tys. Iran
Fortycja 80 tys. Arabia Saudyjska
Wieża Marc’a 70 tys. Szwecja
Zadora 47 tys. ZEA
Windawa 45 tys. Arabia Saudyjska
Lenka 37 tys. Niemcy
Piraneza 36 tys. Polska
Zigana 34 tys. Iran
Szanta 24 tys. Niemcy
Primawera 22 tys. Belgia
Czarnota 20 tys. Katar
Hestia 20 tys. Rosja
Papusza 20 tys. Iran
Elima 15 tys. WB
Pustynna Róża 15 tys. Polska
Huella 12 tys. Arabia Saudyjska
Perrara 11 tys. Iran
Dębowa Polana sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Australii

Summer Sale 2014

(28 zaoferowanych klaczy i 3 ogiery; 1 klacz wycofana, 27 w ofercie)

Elfera 42 tys. Arabia Saudyjska
Espa 30 tys. Arabia Saudyjska
Emberiza 26 tys. WB
Moja Miła 23 tys. Arabia Saudyjska
Zinaria 20 tys. Arabia Saudyjska
Drzewica 18 tys. Namibia
Bint Mama 16 tys. Kuwejt
Sotika 16 tys. Niemcy
Lanckorona 15,5 tys. Kuwejt
Missouri 14 tys. Arabia Saudyjska
Eora 12 tys. Namibia
Bordiura 11 tys. Kuwejt
Emfonia 11 tys. Belgia
Czartana 10 tys. Namibia
Eskarina 10 tys. Kuwejt
Bajana 9 tys. Arabia Saudyjska
Elfuria 9 tys. Arabia Saudyjska
Erie 9 tys. Arabia Saudyjska
Ellua 8 tys. ZEA
Ewitacja 7,5 tys. Arabia Saudyjska
Celma 7 tys. Kuwejt
Cyrwila 7 tys. Arabia Saudyjska
Herminja 7 tys. Iran
Gemellia sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do USA
Piktawia sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Polski

Pegasus 16 tys. Polska

Cały tekst artykułu nt. Dni Konia Arabskiego 2014 – „Janów Podlaski 2014: sensacyjny Equator, zachwycająca Piacolla (15-17 sierpnia)” znajdziesz tutaj

Pół miliona za El Saghirę

Wielki sukces tegorocznej janowskiej aukcji, która w ubiegłą niedzielę (18.08) przyniosła przeszło dwa miliony euro, a w poniedziałek (19.08) dalsze 124 tysiące, łatwo może przesłonić fakt, że nadal brak kupców na konie ze średniej półki cenowej. Sprzedają się przede wszystkim największe gwiazdy za bajońskie sumy oraz konie-okazje, czyli niezłe egzemplarze za niskie kwoty. Przyzwoite konie, które powinny osiągać przyzwoite ceny, znajdują nabywców tylko wówczas, gdy są naprawdę tanie! Słabego konia sprzedać jest ogromnie trudno. 63% ogólnej sumy z aukcji głównej – 2.072.000 euro, „zebrały” zaledwie trzy klacze: Belgica (410 tys.) i Ekspulsja (400 tysięcy), zakupione przez p. Shirley Watts (Wielka Brytania), oraz rekordzistka tegorocznej aukcji El Saghira, sprzedana do Ajmanu za równe pół miliona euro (ceny netto). Pozostaje otwarte pytanie, dlaczego klacz Spała, rekordzistka cenowa poniedziałkowej Letniej Aukcji (40 tys. euro), nie znalazła się w ofercie aukcji głównej, podczas gdy zakwalifikowano do niej klacze, za które nikt nie chciał zaoferować nawet 5 tys. euro.

Nowe i dobre pomysły

Niewątpliwie takie ułożenie listy aukcyjnej, by potencjalnie najdroższe konie rozpędzały licytację, okazało się bardzo dobrym posunięciem. Pamiętamy, jak siadała atmosfera w ubiegłych latach, gdy kolejne konie schodziły z ringu niesprzedane. Poziom optymizmu spadał z każdym koniem, który nie znajdował amatorów. Tym razem aukcja dostała potężnego napędu, gdy cena Belgiki (Gazal Al Shaqab – Belladona/Europejczyk), oferowanej jako Lot 1, poszybowała do 410 tys. euro. Zaraz potem Lot 2 – El Saghira (Galba – Emira/Laheeb), ustanowiła rekord aukcji 2013 – pół miliona euro! El Saghirę wylicytowała dla Ajmanu Elisa Grassi, żona Franka Spönle. Lot 3 zaznaczył się jako powrót do rzeczywistości, osiągając (nadal przecież niezłą) cenę 45 tys. euro. Klacz Eferada (QR Marc – Efuzja/Emigrant) pojedzie do Arabii Saudyjskiej. W sumie na Bliski Wschód trafi 12 klaczy z aukcji głównej (poza już wymienionymi, są to: Alegra, 45 tys., Wagira, 45 tys., Figurantka, 21 tys., Zmowita 20 tys., Ostoja, 18 tys. i Espinilla, 67 tys. – te pojadą do Arabii Saudyjskiej; Perlahaba, 20 tys. i Prosna, 12 tys. – do Kuwejtu, Eudora, 33 tys. – do ZEA). W Europie zostają, poza Belgiką i Ekspulsją: Pietra (95 tys., również pojedzie do Halsdon Arabians p. Watts), Dama Kier (50 tys., Francja), Cerinola (25 tys., Niemcy), Kraśnica i Złota Orda (65 tys. i 35 tys., Szwecja) oraz Enaam (33 tys., Austria). Palatina i Poezja nie opuszczą Polski (90 tys. i 22 tys., PPH Parys Ltd.); Antaja poleci do USA (21 tys.). Jak widać, blisko połowa wyniku aukcyjnego (905 tys. euro) to zasługa p. Shirley Watts, przed którą – jak ktoś słusznie zauważył – Janów powinien rozwijać czerwone dywany z wdzięczności, a z czasem pomyśleć o pomniku. Na 27 klaczy w ofercie, do macierzystych stajni wróciło tylko pięć.

Na udany wynik wpłynął zapewne także fakt przesunięcia Dni Konia Arabskiego w czasie, tak aby wypadały już po Ramadanie. To termin zdecydowanie bardziej korzystny dla kupców z Bliskiego Wschodu.

Kolejnym bardzo dobrym pomysłem było przełożenie aukcji, zwanej kiedyś „cichą”, na poniedziałek i zmiana jej formuły. Licytowanie koni przy pustej arenie i wyludnionej sali robiło przygnębiające wrażenie. Tym razem konie były wprowadzane na ring, tak samo jak podczas aukcji głównej. I choć publiczność, zarówno przy stolikach VIP, jak i na trybunie, była zdecydowanie mniej liczna niż w niedzielę, to jednak południowa pora również zrobiła swoje i licytacja nie była taką mordęgą, jak niegdyś w niedzielne wieczory po aukcji głównej. Sprzedało się jednak zaledwie 8 klaczy spośród oferowanych 26. Najwięcej emocji wzbudziła Spała (Ekstern – Słonka/Wojsław), hod/wł. Bogusława Dąbrowskiego, za którą nabywca z Arabii Saudyjskiej zaoferował kwotę wyższą (40 tys.) niż ceny proponowane przez kupców dzień wcześniej za cały szereg klaczy z listy głównej. Na drugim miejscu znalazła się michałowska Pustynna Fiesta (Ekstern – Pustynna Róża/Emigrant), wylicytowana przez kupców z ZEA do sumy 23 tys. euro.

Sprawdził się aukcjoner z Irlandii Andrew Nolan, który bardzo skutecznie poprowadził licytację. Szkoda tylko, że nagłośnienie hali mocno kulało po „gorszej” stronie, czyli po przeciwnej niż stoliki VIP. Trzeba było sporego wysiłku, by zrozumieć, co mówią aukcjoner i komentująca aukcję Anna Stojanowska.

Największą uzyskaną ogólną kwotą poszczycić się może SK Michałów, co jest pięknym wynikiem na przypadający w tym roku jubileusz 60. rocznicy powstania stadniny: 1194 tys.! Plus 55,6 tys. z Letniej Aukcji. Na drugim miejscu uplasował się Janów Podlaski: 816 tys. plus 10,5 tys. z Summer Sale. Kolejny wynik zanotowali prywatni hodowcy – licząc z Summer Sale, 81 tys. Stawkę zamyka Białka z 39 tys. (łącznie z Summer Sale).

Analogowy skansen

Walka z nowoczesnymi metodami przekazu jest walką z wiatrakami – można opóźniać wprowadzanie zmian, ale są one nieuniknione. Podobnie z przekazem. Brak transmisji z Czempionatu Narodowego wywołał w tym roku falę oburzenia wśród zwykłych widzów, którzy nie mogli dotrzeć do Janowa. Niezależnie od tego, jaka idea przyświecała organizatorom, gdy rezygnowali z transmisji internetowej, innej drogi po prostu nie ma – oczywiście, jeśli zależy nam na promowaniu polskich koni. Jeśli nie, można tworzyć swoisty skansen. Dodajmy przy tym, że decyzja nie była konsekwentna – w ostatniej niemal chwili okazało się, że aukcja będzie jednak transmitowana. Cóż, skoro wiele osób, przekonanych, że przekazu on-line nie ma, nawet jej nie szukało. Tak czy inaczej, zamieszanie z transmisją na pewno nie przysłużyło się promocji marki „polski koń arabski”, choć znajdą się też obrońcy pomysłu zlikwidowania przekazu, którzy powiedzą, że lepiej się spotkać osobiście, niż za pośrednictwem internetu. To prawda, ale spotkań organizatorzy Dni Konia Arabskiego również środowisku nie ułatwiają. Ściśle oddzielone od siebie strefy, bronione przez armię ochroniarzy, nie są dobrym pomysłem na tworzenie miłej atmosfery. Zwłaszcza jeśli część uczestników zostaje w przykry sposób zaskoczona faktem, że ich „VIP-owskie” karnety bynajmniej takimi nie są. Hodowcy, którzy zrezygnowali z cateringu (na który od lat słychać wiele narzekań), skazali się dodatkowo na oddzielne wejścia (powiedziałabym „od kuchni”, gdyby nie to, że właśnie kuchni chcieli uniknąć…), siedzenie w hali za wysokimi barierkami, utrudniającymi widoczność, a w poniedziałek na brak stolików i niemożność zdobycia choćby butelki wody – niedostępnej nigdzie poza chronioną strefą VIP. Poniedziałkowe restrykcje, które dotknęły znaczną część zainteresowanych hodowców, są o tyle niezrozumiałe, że „lepszych” gości VIP było już tego dnia naprawdę niewielu. Nadzwyczajne środki ostrożności nie mogły więc być podyktowane obawą o nadmierny tłok w sektorze VIP. Z kolei członkowie PZHKA, którym w piątek i sobotę oddano do dyspozycji najgorszą część namiotu, byli oburzeni, że widzieli tylko część ringu – resztę przysłaniała im zawieszona pomiędzy dwoma sektorami kurtyna.
Skoro lepsi i gorsi goście nie mieli szans, by się spotkać, argument o święcie, wspólnie celebrowanym w realnym świecie, raczej odpada. 

Co dalej?

Miejmy nadzieję, że w przyszłości Czempionat Narodowy nie zmieni się w rywalizację dwóch zaledwie stadnin. To prawda, że w janowskich i w michałowskich stajniach stoją jedne z najpiękniejszych koni świata, ale temperatura rywalizacji podniosłaby się, gdyby inni właściciele również mieli poczucie, że jest to ich pokaz. Jak bumerang wraca też temat selekcjonowania koni na aukcję główną. Pomimo wyraźnego zmniejszenia ich liczby, motywowanego elitarnością tej stawki, nadal pojawiają się na niej konie, zwane potocznie „przetargowymi”, a więc zdecydowanie niższej jakości, które obniżają ogólny poziom oferty. Z kolei aukcja, która dziś nosi miano Letniej, co roku przynosi niespodzianki ukazujące, że właściwy dobór koni z hodowli prywatnej może przynieść całkiem niezły skutek.

Wyniki
(ceny netto w EUR)

Pride of Poland 2013
(27 zaoferowanych klaczy)

El Saghira 500 tys. Ajman, ZEA
Belgica 410 tys. WB
Ekspulsja 400 tys. WB
Pietra 95 tys. WB
Palatina 90 tys. Polska
Espinilla 67 tys. Arabia Saudyjska
Kraśnica 65 tys. Szwecja
Dama Kier 50 tys. Francja
Alegra 45 tys. Arabia Saudyjska
Eferada, 45 tys. Arabia Saudyjska
Wagira 45 tys. Arabia Saudyjska
Złota Orda 35 tys. Szwecja
Enaam, 33 tys. Austria
Eudora 33 tys. ZEA
Cerinola 25 tys. Niemcy
Poezja 22 tys. Polska
Antaja 21 tys. USA
Figurantka 21 tys. Arabia Saudyjska
Perlahaba 20 tys. Kuwejt
Zmowita 20 tys. Arabia Saudyjska
Ostoja 18 tys. Arabia Saudyjska
Prosna 12 tys. Kuwejt

Summer Sale 2013
(26 zaoferowanych klaczy, 1 wycofana, 25 w ofercie)

Spała 40 tys. Arabia Saudyjska
Pustynna Fiesta 23 tys. ZEA
Wieża Snów 14 tys. ZEA
Permila 18 tys. Belgia
Cervinia 10,5 tys. ZEA
Dombra 7,5 tys. USA
Ellanda 5,6 tys. Francja
Zatoka Perska 5,5 tys. Niemcy
Alcazara sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Arabii Saudyjskiej
Bint Moleta sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do ZEA
Ezygona sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do ZEA
Warsa sprzedana po aukcji za niepodaną do publicznej wiadomości kwotę do Arabii Saudyjskiej

Cały artykuł „Dni Konia Arabskiego 2013: pół miliona za El Saghirę, Norma Najlepszym Koniem Pokazu” mozna znaleźć tutaj